Οἱ Ἀγροτικὲς Ἐξεγέρσεις καὶ ἡ Ἱστορικὴ Ἐθνικιστικὴ Θέση!
Τὸ ἀγροτικὸ ζήτημα ταλάνιζε τὴν Ἑλλάδα ἤδη ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Μετὰ τὴν προσάρτηση τῆς Θεσσαλίας τὸ 1881, ἡ χώρα ἀπέκτησε πολλὰ πεδινὰ ἐδάφη, τὰ ὁποῖα ἦταν εὔφορα καὶ κατάλληλα γιὰ τὴν καλλιέργεια γεωργικῶν προϊόντων. Ὅμως, τὸ τιμαριωτικὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστὼς ποὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ ἰσχύει, δημιουργοῦσε νέα θεμελιώδη προβλήματα. Ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἔμελλε νὰ σηματοδοτήσει τὴν ἔκρηξη τοῦ ἀγροτικοῦ ζητήματος, ἕνα ζήτημα τὸ ὁποῖο ἦταν στενὰ συνδεδεμένο μὲ τὴν ἐθνικὴ ὁλοκλήρωση ἐν καιρῷ ἀναζωπύρωσης τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκη ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ τότε ἑλλαδικοῦ κράτους. Στὴν περιοχὴ τῆς Θεσσαλίας ὑπῆρχαν τὰ τσιφλίκια, δηλαδὴ μεγάλες ἐκτάσεις γῆς οἱ ὁποῖες ἀνῆκαν σὲ ἕνα πρόσωπο, ἀλλὰ καλλιεργοῦνταν ἀπὸ τοὺς κολίγους. Αὐτοὶ οἱ ντόπιοι ἀκτήμονες γεωργοί, οἱ «Καραγκούνηδες» τοῦ Θεσσαλικοῦ κάμπου, κατοικοῦν στὰ κτήματα καὶ εἶχαν τὴν ὑποχρέωση νὰ καταβάλλουν την «μόρτη» (μέρος τῆς σοδειᾶς) στὰ ἀφεντικά τους, ἀλλὰ καὶ τὸν «φόρο ἀροτριώντων» στὸ κράτος. Κ...
