Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ "ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ" ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΑΓΧΟΝΕΣ ΜΑΣ!
"Σιώπησαν οἱ "πατριῶτες" γιὰ νὰ μὴν τοὺς ποῦν καὶ αὐτοὺς ἀκραίους ὅταν ὁ ὄχλος ἔστηνε "κρεμάλες" στὴν Λεωφόρο Ἀλεξάνδρας ἔξω ἀπὸ τὸ Ἐφετεῖο. Δέκα χιλιάδες περίπου μαζεύτηκαν ἔξω ἀπὸ τὸ δικαστήριο σὲ μία πόλη τῶν πέντε σχεδὸν ἑκατομμυρίων καὶ αὐτὸ τὸ εἶπαν "φωνὴ λαοῦ"..." Δὲν μὲ παραξενεύουν ὅλα αὐτά, δὲν μοῦ προκαλοῦν καμία ἔκπληξη ἡ δειλία τῶν "ἐθνικοφρόνων". Τὴν ἔχω ζήσει καὶ ὅποιος ἔχει μελετήσει Ἱστορία τὴν γνωρίζει πολὺ καλά. Ξαναδιαβάζω τὸ ἔργο γιὰ τοὺς Διαδόχους τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου του Ντρόυζεν στὴν θαυμάσια μετάφραση τοῦ ἀείμνηστου Ρένου Ἀποστολίδη. Ἔ́ργο, στὸ ὁποῖο περιγράφεται ὑπέροχα πὼς οἱ στρατηγοὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μεγάλου Μακεδόνα ἔπεσαν σὰν τὰ κοράκια νὰ καταξεσκίσουν τὸ ἔργο του μὲ μοναδική του ἔγνοια ὁ καθένας το προσωπικό του συμφέρον καὶ ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ δολοφονήσουν ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἴδια τήν οἰκογένειά του. Ἔ́τσι ἔγινε καὶ μὲ ἐμᾶς, σὲ ὅσους πιστεύαμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στὴν Χρυσῆ Αὐγή, ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ ἐμέ...
