ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ! Ὁ Ἃγιος Γεώργιος ὁ Νεαπολίτης!

 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ & ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀμφιλοχίου

Ἀρ. φύλλου: 249 

 Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2023

Τῆ αὐτῆ ἡμέρα μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν καί νέου Ἱερομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ τοῦ ΝΕΑΠΟΛΙΤΟΥ. 

Γεώργιον ἒμψυχον Κυρίω ὢφθης, Γεώργιε Ὃσιε, τμηθείς τήν κάραν. 

Κάρηνον Γεώργιος ἱερός κάρθη χερσίν ἀνδροφρόνοις.

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ὁ Ἃγιος Πατήρ ἡμῶν καί νέος Ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὁσιότητος τό πολύτιμον σκεῦος, τῶν Ἱερέων ἡ κοσμιότης καί τῶν Μαρτύρων ὁ ἱσοστάσιος, κατήγετο ἐκ τῆς ἐπαρχίας Νεαπόλεως, τῆς εὑρισκομένης εἰς τήν Μικράν Ἀσίαν, ἣτις τουρκιστί λέγεται «Νεβ-Σεχήρ». Τό ὂνομα τοῦ χωρίου, τῆς ἰδιαιτέρας δηλαδή πατρίδος αὐτοῦ, εἰς τήν ὁποίαν ἐγεννήθη καί ἀνετράφη, εἶναι εἰς ἡμᾶς ἂγνωστον. Δύο χωρία, τό ἓν βορείως τῆς Νεαπόλεως, λεγόμενον Ντάρ, καί τό ἂλλο νοτίως, ὀνόματι Κιόρε, διεκδικοῦν τόν θεῖον τοῦτον ἂνδρα ὡς ἲδιον βλαστόν, εἰς ποῖον δέ ἐκ τούτων ἐγεννήθη ἢ μᾶλλον ἐβλάστησεν ὡς φοίνιξ ὑψίκομος, κατά τόν Δαβίδ, «Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθήσει» (Ψαλμ. 13), ἀκριβῶς δέν γνωρίζομεν. 

 Ἦτο Ἱερεύς καί διέπρεπεν ἐν Νεαπόλει κατά τόν δέκατον ὂγδοον αἰῶνα, ἐφημερεύων εἰς τόν ἐκεῖσε Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, καί διαλάμπων ὡς ἀληθής Ἱερεύς καί λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, ἐν ἀληθεία καί ὁσιότητι καί δικαιοσύνη, πορευόμενος ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἂμεμπτος. Ὁ βίος του ἦτο ἀκηλίδωτος καί ἂμωμος, βίος ἀληθοῦς Ἱερέως, ἒχοντος τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς καί σκοπόν θεμένου τήν ἐπίγειον ζωήν, τήν ἐξυπηρέτησιν καί ἀκριβῆ ἐκπλήρωσιν τοῦ θείου θελήματος, εἰς ὃ ἒταξεν ὁλοψύχως ἑαυτόν.

 Ἀγάπη, πραότης, ἀνεξικακία, ταπείνωσις, φιλαδελφία ἦσαν τά χαρακτηριστικά τῆς μακαρίας αὐτοῦ ψυχῆς, ἣτις κοσμουμένη διά τοιούτων εὐαγγελικῶν ἀρετῶν καί θείων προτερημάτων, ὑπηρέτει μετά πάσης προθυμίας τόν Θεόν, ἱερουργῶν ὡς ἂλλος Ἂγγελος καί παντοιοτρόπως ἀνακουφίζων καί παραμυθούμενος, διά λόγου καί ἒργου, τούς καταδυναστευομένους καί ἀπηνῶς καταδιωκομένους τότε ἀδελφούς ἡμῶν Ἓλληνας Χριστιανούς ὑπό τῶν κρατούντων Ἀγαρηνῶν. 

 Τοιουτοτρόπως πολιτευόμενος ὁ θεῖος Γεώργιος καί φερωνύμως γεωργῶν τά θεῖα χαρίσματα καί εὐαρεστῶν εἰς τόν Θεόν, ἠξιώθη τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους ὡς ἑξῆς: 

 Κατά τό ἒτος 1797 προσεκλήθη ἐκ Νεαπόλεως, ὃπου εὑρίσκετο ὁ Ἃγιος, ὑπό τοῦ χωρίου Μαλακόπη, ἀπέχοντος ἓξ ὣρας, διά νά ὑπάγη καί ἱερουργήση ἐκεῖ, εἲς τινα μεγάλην ἑορτήν καί ἁγιάση τούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, διότι ὁ Ἱερεύς αὐτῶν ἠσθένει ἢ, ὡς ἂδεται λόγος, ἐκρύπτετο φεύγων τήν μανίαν τῶν Τούρκων, οἳτινες λόγω τῆς τότε γενομένης ἐπαναστάσεως τοῦ Ὀρλώφ εἶχον ἐγείρει τούς φοβερούς διωγμούς Κάτς- Κάτς. Ἐδέχθη εὐχαρίστως ὁ θεῖος Γεώργιος τήν πρόσκλησιν τῶν ἐν Μαλακοπῆ ἀδελφῶν Χριστιανῶν καί ἱππεύσας ἐπί ὂνου, διότι ἦτο γέρων καί καχεκτικός, ἐπορεύετο πρόθυμος τήν ὁδόν, χωρίς νά σκεφθῆ τι τό ἀπευκταῖον, ἳνα ταχύτερον φθάση εἰς τόν προορισμόν του. Ἀλλ᾿ αἲφνης, ἐνῶ ἐπλησίαζε πρός τήν Μαλακοπήν, παρά τήν θέσιν «Κόμπια–Ντερέ» ἢτοι «ρεματιά», ἐνεφανίσθησαν πρό αὐτοῦ Τοῦρκοι ποιμένες λίαν ἐξηγριωμένοι, διά τούς οὓς ἀνεφέραμεν λόγους καί μάλιστα κατά τῶν Κληρικῶν, οἳτινες ἐπιπεσόντες μετά μανίας κατά τοῦ πραοτάτου ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἒχοντος καί παρ᾿ αὐτοῖς τοῖς Τούρκοις φήμην Ἁγίου, ἐλήστευσαν αὐτόν καί τέλος ἐφόνευσαν, ἀποκόψαντες τήν τιμίαν αὐτοῦ κεφαλήν, τό δέ λείψανον, γυμνόν καί καθημαγμένον, ἀπέρριψαν εἰς τήν παρακειμένην φάραγγα, ὁμοῦ 2 μετά τῆς κεφαλῆς. Καί τοιουτοτρόπως ὁ θεῖος πατήρ Γεώργιος, ὁ Ὃσιος θεράπων τοῦ Κυρίου καί ἀληθής λειτουργός καί ὑπηρέτης αὐτοῦ, «Ὁ πεπληρωμένος καρπῶν δικαιοσύνης», ἐπεσφράγισε τήν καθαράν καί ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν διά τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους, μισθόν λαβών τῆς ἱερουργίας τήν διά αἳματος τελείωσιν καί συναριθμήθη μετά τῶν Ὁσίων καί Ἱερομαρτύρων ὡς Ὃσιος καί Ἱερομάρτυς, λαβών παρά Χριστοῦ τόν στέφανον τῆς ἀθανάτου ζωῆς. 

 Οἱ ἐν Μαλακοπῆ, μή γνωρίζοντες τά γεγονότα, ἀνέμενον τήν ἂφιξιν αὐτοῦ ἐναγωνίως, ἀλλ᾿ εἰς μάτην· ὁ ἀναμενόμενος οὐδαμοῦ ἀνεφαίνετο. Παρῆλθον τρεῖς καί τέσσαρες ἡμέραι, ἀλλ᾿ ὁ Ἱερεύς δέν ἐφαίνετο ἐρχόμενος διά νά ἁγιάση καί παρηγορήση τούς φοβισμένους καί τεθλιμμένους Χριστιανούς. Ἀνησυχήσαντες τότε καί οἱ ἐν Νεαπόλει διά τήν παρατεινομένην ἀπουσίαν αὐτοῦ, ἐξῆλθον εἰς ἀναζήτησίν του, πληροφορηθέντες δέ καί ἀπό τούς ἐν Μαλακοπῆ ὃτι δέν μετέβη ἐκεῖ, ἠρεύνησαν κατά τήν ὁδόν καί ἒκπληκτοι ἀνεῦρον παρά τήν προλεχθεῖσαν φαραγγώδη θέσιν τό τίμιον αὐτοῦ λείψανον γυμνόν, καί ἐκεῖ που πλησίον, τήν ἱεράν κεφαλήν του. Ὑπώπτευσαν τότε τό τί συνέβη παρά τῶν ἀγρίων ἐκείνων Τούρκων καί οἳας τιμωρίας καί σκληρόν θάνατον ὑπέστη παρ᾿ αὐτῶν ὁ ἱερός ἀνήρ καί θεῖος παρήγορος αὐτῶν ὑπέρ τῆς τοῦ πλησίον ἀγάπης καί πρός ἐκπλήρωσιν τοῦ ἱεροῦ καθήκοντος. «Ὁ τιθείς τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων», καί μετά θρήνων καί κλαυθμῶν διά τήν ἀπώλειαν αὐτοῦ, ἀλλά καί μετά πολλῶν προφυλάξεων, διά τόν φόβον τῶν ἐξηγριωμένων Τούρκων, ἐκήδευσαν ἐκεῖ ὃπου ἀνεῦρον μετά πολλῆς σπουδῆς τό τίμιον λείψανον καί ἒθηκαν ἐπί τοῦ τάφου πέτραν φέρουσαν κεχαραγμένην τήν ἑξῆς ἁπλῆν ἐπιγραφήν: «Ἱερεύς Γεώργιος». 

 Παρῆλθεν ἒκτοτε ἀρκετός καιρός, καί τό μέν σῶμα τοῦ θείου Γεωργίου ἀνεπαύετο ἒνθα προχείρως ἐκηδεύθη, ἡ δέ μακαρία αὐτοῦ ψυχή ἠγάλλετο μετά τῶν Ἀγγέλων ἐν τῶ φωτί τῆς δόξης τοῦ Κυρίου, ὃτε ἐν μιᾶ νυκτί φαίνεται ἐν ὁράματι ὁ θεῖος Ἱερομάρτυς εἲς τινα γυναῖκα χήραν, εὐλαβῆ καί φοβουμένην τόν Θεόν, εἰς τήν ὁποίαν διηγήθη τό τί ἒπαθε, καθ᾿ ὁδόν πηγαίνων εἰς Μαλακοπήν, ὃτι ἐληστεύθη καί ἐφονεύθη παρά τῶν ἀγρίων ἐκείνων Τούρκων. Καί τώρα, τῆς λέγει, νά ἐγερθῆς καί νά ὑπάγης ἀμέσως εἰς τήν Δημογεροντίαν, διά νά ἒλθουν νά μέ εὓρουν εἰς τό γνωστόν σας «Κόμπια-Ντερέ» πλησίον τῆς Μαλακόπης. Ἀλλ᾿ ἡ γυνή δέν ἒδωσε σημασίαν καί προσοχήν εἰς τό φανέν καί τό ἲδιον ὂνειρον ἐπανελήφθη μετά τινας ἡμέρας. Ἒντρομος ἠγέρθη τότε ἡ εὐλαβής γυνή καί μετέβη εἰς τήν οἰκίαν γνωστοῦ της δημογέροντος, εἰς τόν ὁποῖον διηγήθη ὂ,τι εἶδε καί τῆς εἶπεν ὁ φονεύς κατ᾿ ἐπανάληψιν Ὃσιος καί Ἱερομάρτυς Γεώργιος. Ἐκ τούτου δέν ἦτο πλέον δυνατόν νά ἀναβάλλουν οἱ εὐσεβεῖς Νεαπολῖται περισσότερον χρόνον τήν ἐκτέλεσιν τοῦ προστάγματος, ἀλλ᾿ ἒσπευσαν πάντες μετά προθυμίας εἰς τό ὑποδειχθέν μέρος, ἒχοντες ἐπί κεφαλῆς τόν τότε Ἱερέα Νεόφυτον, ἐφημέριον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς τόν ὁποῖον Ναόν, ὡς προείπομεν, ἦτο Ἐφημέριος καί ὁ Ἱερομάρτυς Γεώργιος, ὃστις Νεόφυτος διεδέχθη τόν πατέρα του Ἱερέα Βασίλειον, συνεφημέριον ὂντα τοῦ θείου Γεωργίου. Καί σκάψαντες τόν πρόχειρον ἐκεῖνον τάφον ἀνεῦρον τό τίμιον τοῦ Ἁγίου λείψανον σῶον καί ἀκέραιον καί ἂφθαρτον καί πλῆρες οὐρανίου εὐωδίας καί Χάριτος, τό ὁποῖον ἀφοῦ προσεκύνησαν μετ᾿ εὐλαβείας, χαρᾶς καί μεγάλου θαυμασμοῦ, διά τήν πλουσίαν ταύτην Χάριν, τήν ὁποίαν ἐκ Θεοῦ ἒλαβε, τό ἐτοποθέτησαν ἐντός ξυλίνης λάρνακος καί τό μετέφερον εἰς τήν οἰκίαν τοῦ προρρηθέντος Ἱερέως Νεοφύτου, ὡς ἡγιασμένον πλέον λείψανον. Πρό αὐτοῦ ἒκαιε ἀκοίμητος κανδήλα καί πλεῖστοι προσήρχοντο καθ᾿ ἑκάστην διά νά ψάλωσι παρακλήσεις καί δεηθῶσι τοῦ Ἁγίου καί ἁγιασθῶσι διά τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος τῆς ἐνοικούσης εἰς τό ἃγιον λείψανον καί πολλαί θεραπεῖαι καί ἰάσεις καί ἂλλα θαύματα ἐγίνοντο εἰς τούς μετά πίστεως προσερχομένους, ἐξ ὧν γράφομεν τινα.

 Εὑρισκομένου, ὡς εἲπομεν, τοῦ ἱεροῦ λειψάνου εἰς τήν οἰκίαν τοῦ Ἱερέως Νεοφύτου, προσήρχοντο πολλοί τόσον ἐντόπιοι ὃσον καί ξένοι διά νά ψάλουν παρακλήσεις καί νά λάβουν ἁγιασμόν ἐξ᾿ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἡ μεγάλη αὓτη κίνησις περί τό ἱερόν λείψανον δέν ἢρεσεν εἰς τήν Δημογεροντίαν, θεωρήσασαν τοῦτο ὡς ἐκμετάλλευσιν καί παρεκάλεσαν τόν ἐν λόγω Ἱερέα Νεόφυτον νά μεταφερθῆ τοῦτο εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Οὓτω καί ἐγένετο καί εἶχον δύο κλεῖδας, ἐκ τῶν ὁποίων τήν μέν μίαν ἐκράτει ἡ Δημογεροντία, τήν δέ ἂλλην ὁ ρηθείς Ἱερεύς διά νά ἒρχεται τακτικῶς καί νά ἀνάπτη τήν κανδήλαν του. Ἀλλ᾿ ἡ μεταφορά αὓτη δέν ἢρεσεν εἰς τόν Ἃγιον, διότι μόλις παρῆλθον ὀλίγαι ἡμέραι ἠσθένησαν ὃλα τά μέλη τῆς Δημογεροντίας καί εἶδον τόν Ἃγιον εἰς τόν ὓπνον των νά τούς ἐπιπλήττη, διατί νά μεταφέρουν τό ἱερόν λείψανον εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τούς διέτασσε νά τό μεταφέρουν πάλιν εἰς τό σκοτεινόν κελλί, εἰς τό ὁποῖον τό εἶχε τοποθετήσει ὁ Ἱερεύς Νεόφυτος, ἐντός τῆς οἰκίας του. Ἒντρομοι τήν ἑπομένην ἡμέραν προσεκάλεσαν τόν ρηθέντα Ἱερέα καί παρεκάλεσαν αὐτόν νά μεταφερθῆ ἐν ἱερᾶ πομπῆ τό λείψανον εἰς τήν προηγουμένην θέσιν του. Ἀμέσως δέ κατόπιν ὃλοι οἱ ἐκ τούτου ἀσθενήσαντες ἐθεραπεύθησαν

 Προσήρχετο δέ πολλάκις εἰς τήν οἰκίαν του Ἱερέως Νεοφύτου, ἒνθα τό λείψανον τοῦ Ἁγίου, καί ὁ Ἱερεύς τῆς Μαλακοπῆς, ἀμφότεροι δέ ἐκαθάριζον τήν λάρνακα καί ἀνεγίνωσκον τήν ἀκολουθίαν τοῦ ἁγιασμοῦ· ἀλλ᾿ ἡμέραν τινά, κρυφίως τοῦ παπα-Νεοφύτου, ἒλαβεν ὁ Ἱερεύς ἐκεῖνος μικρόν ὀστοῦν ἐκ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου διά φυλακτόν καί ἀνεχώρησε. Μόλις ὃμως παρῆλθον ὀλίγαι ἡμέραι, ἠσθένησε καί αὐτός καί ὃλη ἡ οἰκογένειά του, συγχρόνως δέ ἐνεφανίσθη εἰς αὐτόν καθ᾿ ὓπνον ὁ Ἃγιος καί τόν ἐπέπληττε διά τήν κλοπήν καί τόν διέτασσε νά μεταφέρη τό κλαπέν ὀστοῦν εἰς τήν θέσιν του. Τήν ἑπομένην, ἂν καί ἦτο καί ἀσθενής, διήνυσε πορείαν ἓξ ὡρῶν καί ἐλθών εἰς Νεάπολιν ἐτοποθέτησε μετά φόβου καί τρόμου τό ὀστοῦν· ὃθεν ἀφήρεσεν αὐτό καί προσηυχήθη μετ᾿ εὐλαβείας εἰπών καί τά ἑξῆς: «Ὦ, εὐλογημένε Ἃγιε Γεώργιε! Δέν ἢμην ἂξιος νά κρατήσω καί ἐγώ ἓν μικρόν τεμάχιον ἀπό τό ἃγιον λείψανόν σου;».

 Εἶχον δέ συνδεδεμένον μέ ἁλυσίδα ὀστοῦν τοῦ βραχίονος τοῦ Ἁγίου καί ἓνα ὀδόντα, ἃτινα ἐλάμβανον εἰς τάς οἰκίας των ὃσοι εἶχον ἀσθενεῖς καί ἐθεραπεύοντο. Ποτέ ἀσθενής τις γυνή ἐπιστρέφουσα τόν ὀδόντα τοῦ Ἁγίου ἀπώλεσε τοῦτον καθ᾿ ὁδόν, χωρίς νά τό ἀντιληφθῆ. Ἀλλά τίς νά διηγηθῆ τούς θρήνους καί ὀδυρμούς τῆς εὐσεβοῦς ταύτης γυναικός; Ἀλλ᾿ ὢ τοῦ θαύματος! μετά δύο ἡμέρας ἡ γυνή αὓτη, ἐνῶ ἀνήρχετο τήν ὁδόν πρός τήν οἰκίαν της, εὗρε παρά πᾶσαν ἐλπίδα ἐντός τῶνχαλίκων, ἒκθαμβος καί περιχαρής, τό τόσον μικρόν ἃγιον λείψανον καί ἒθεσεν αὐτό εἰς τήν θέσιν του.

 Ζωγράφος τις ἐκ τοῦ χωρίου Προκόπιον, ἐπιθυμῶν, νά ἀποκτήση παιδίον, διότι ἦτο ἂτεκνος, ἀκούσας τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, λαβών τήν γυναῖκα του ἦλθον εἰς τό ἱερόν λείψανον καί μετά θερμῶν προσευχῶν καί νηστειῶν παρεκάλεσαν νά τούς δοθῆ παιδίον. Καί ὑπεσχέθησαν, ἂν γεννηθῆ ἂρσεν, νά τό ὀνομάσουν Γεώργιον, μετά ἓξ δέ μῆνας, ὁπότε θά ἀρχίση τό παιδίον νά περιπατῆ, νά τό λάβουν εἰς τάς ἀγκάλας των, νά φέρουν καί μίαν στάμναν ἐλαίου, καί πεζοποροῦντες νά ἒλθουν νά προσκυνήσουν καί πάλιν τό ἱερόν λείψανον. Εἰσήκουσεν ὁ Θεός τῆς προσευχῆς των διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου καί ἐγέννησαν ὡς ἐπεθύμουν παιδίον, ἀλλ᾿ ἐκ τῆς πολλῆς χαρᾶς των ἐλησμόνησαν τήν ὑπόσχεσιν. Μετά ἓν ἒτος ὃμως ἐνεφανίσθη κατ᾿ ὂναρ εἰς τόν ζωγράφον ὁ Ἃγιος καί τοῦ ὑπενθύμισε τό τάξιμον καί μάλιστα εἶπεν· «Ἐάν δέν φέρετε τό παιδίον εἰς τό λείψανόν μου, θά τό πάρω πίσω». Τήν πρωΐαν, μόλις ἠγέρθη τοῦ ὓπνου, ἀμέσως παραλαμβάνει τήν γυναῖκα του καί τό παιδίον και τήν στάμνον τοῦ ἐλαίου καί πεζοπορήσαντες ὃλην σχεδόν τήν ἡμέραν, ἦλθον καί παρεκάλεσαν μετά θερμῶν δακρύων τόν Ἃγιον καθώς τόν εἶδεν εἰς τόν ὓπνον του καί ἒφερε τήν εἰκόνα ἐκεῖ, τήν ὁποίαν πολλοί ἀντέγραψαν.

 Ἂλλη γυνή ἀπό τό γένος Δεμερτσῆ Παντελῆ, εἰς κάθε ἑσπερινόν ἒφερεν ἓν ἀσθενές καί ἀδύνατον παιδίον 3-4 ἐτῶν, μή δυνάμενον νά περιπατήση. Νέος δέ τις ἓως εἲκοσιν ἐτῶν, πάσχων ἀπό τετραετίας ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν καί ἒχων φοβερούς πόνους, ἢρχετο καί αὐτός καθημερινῶς καί ἐδέετο τοῦ Ἁγίου νά τύχη ἰάσεως. Τοῦτον ἰδοῦσα ἡ ἀνωτέρω γυνή εἰς τήν αὐλήν τῆς οἰκίας τοῦ Ἱερέως Νεοφύτου, ἒνθα ἐφυλάσσετο τό θαυματουργόν τοῦ Ἁγίου λείψανον, δεδεμένον τούς ὀφθαλμούς καί φωνάζοντα ἐκ τῶν πόνων ἂχ! καί ὢχ! διενοήθη, ὃτι οὗτος εἶναι τόσα ἒτη πλησίον τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου καί δέν τόν ἐθεράπευσε καί τώρα θά θεραπεύση τό παιδίον μου; Ταῦτα διενοήθη καί ἐπιστρέφουσα διά νά φθάση εἰς τήν ἐξώθυραν, μόλις ἐπάτησεν εἰς τήν πρώτην βαθμίδα τῆς κλίμακος, ἣτις εἶχε δώδεκα τοιαύτας ὠλίσθησε καί ἐκυλίσθη ἓως κάτω μετά τοῦ μικροῦ καί ἀσθενοῦς παιδός καί ἒμεινεν ἀναίσθητος μέ κλειστούς ὀδόντας, ὁ μικρός υἱός της ἐκάθητο εἰς μικράν ἐκεῖθεν ἀπόστασιν καί ἐγέλα χωρίς νά πάθη τι. Ἀμέσως αἱ δύο γυναῖκες τοῦ οἲκου, ἡ πρεσβυτέρα Εὐγενία καί ἡ ἂλλη, Μαρία λεγομένη, ἒσπευσαν καί μετά πολλοῦ κόπου συνέφερον τήν λιπόθυμον ἐκ τῆς πτώσεως γυναῖκα, ἣτις μόλις συνῆλθεν ἐφώναξε τό παιδί της, τό ἐνηγκαλίσθη καί διαρκῶς ἒκλαιε φωνάζουσα· «Ἣμαρτον, Θεέ μου, Ἃγιέ μου». Καί ἀμέσως ἒσπευσεν εἰς τό ἃγιον λείψανον μετά χαρᾶς καί θρήνων καί δακρύων, διότι ἐσώθη ὡς ἐκ θαύματος ἐκ ταύτης τῆς πτώσεως. Ὃταν ἐτελείωσεν τήν προσευχήν της διηγήθη εἰς ὃλους παρρησία τί εἶχε διανοηθῆ, ὁ δέ ἀσθενής υἱός της ἐθεραπεύθη μετ᾿ ὀλίγον, χάριτι τοῦ Ἁγίου καί θαυματουργοῦ Γεωργίου, ἐντελῶς, ὃστις μετά ταῦτα, ὡς τέλειος πλέον ἀνήρ, ἦτο γνωστός εἰς τήν Νεάπολιν ὡς τυρέμπορος.

 Ἀλλά καί τινος Σαρρῆ Θωμᾶ ὁ υἱός ὀνόματι Ἰωάννης, ὃταν ἦτο ἡλικία δώδεκα ἐτῶν, ἒπαθεν ἐκ νευρασθενείας καί ἦτο πολύ ἐπικίνδυνος. Ἐν τοιαύτη καταστάσει τόν ἒδεσαν καί τόν μετέφερον εἰς τόν Ἃγιον, ὃπου τόν προσέδεσαν εἰς τούς πόδας τῆς λάρνακος καί μετά τρεῖς ἡμέρας ἐθεραπεύθη τελείως. Καί οὗτος ἦτο ἒμπορος εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. Ἀλλά καί εἰς συμβάντα λιμόν εἰς τήν ἐπαρχίαν Καισαρείας, κατά τόν ὁποῖον ἐξέλιπον τά πάντα, ἡ κανδήλα τοῦ Ἁγίου παραδόξως ἀνέβλυζεν ἒλαιον, καί ἒκαιε διαρκῶς, εἰς ἒκπληξιν τῶν ὁρώντων τήν θαυματουργόν τοῦ Ἁγίου Χάριν, διά τῆς ὁποίας ἐδοξάσθη καί ἐπλουτίσθη παρά τοῦ Θεοῦ

 Καί ἂλλη γυνή τυχοῦσα ἐπισκέψεως καί θεραπείας παρά τοῦ Ἁγίου, ὀνόματι Μαρία Τοσούνογλου, διηγεῖται τό ἑξῆς: «Ὃταν ἢμην κοριτσάκι μόλις ἓξ ἐτῶν, ἠσθένησα καί μέ ἒστελναν εἰς τήν θείαν μου, κατοικοῦσαν κάτωθεν τῆς οἰκίας τοῦ Ἀνέστη Χατζηπροδρόμου. Ἐκεῖ μέ παρέλαβον μέ ἀγάπην καί στοργήν καί μέ ἒβαλαν νά κοιμηθῶ πλάι εἰς τήν λάρνακα τοῦ ἱεροῦ λειψάνου καί τό πρωΐ πού ἐξύπνησα ἢμουν τελείως καλά».

 Εἶχεν ποτέ μεγάλην ἀνομβρίαν εἰς τήν Νεάπολιν, οἱ δέ εὐσεβεῖς Νεαπολῖται ἐν τοιαύτη ἀνάγκη κατέφυγον εἰς τόν θαυματουργόν Ἱερομάρτυρα Ἃγιον Γεώργιον καί λαβόντες τήν τιμίαν κάραν του, ἐποίησαν μετ᾿ αὐτῆς λιτανείαν μέχρι τοῦ μύλου, παρακαλέσαντες τόν Ἃγιον μετά θερμῶν δεήσεων νά βοηθήση αὐτούς εἰς τήν προκειμένην δεινήν περίστασιν. Καί ὢ τοῦ θαύματος! μετ᾿ ὀλίγην ὣραν ἢρχισε δυνατή βροχή καί πάντες ἐθαύμασαν τήν ἐξαιρετικήν χάριν τοῦ Ἁγίου, καί ἐδόξασαν τόν Θεόν, τόν δοξάζοντα θαυμαστῶς τούς Ἁγίους αὐτοῦ. Προσκυνήσαντες δέ μετ᾿ εὐλαβείας τήν ἱεράν τοῦ Ἁγίου κεφαλήν, μετέφερον αὐτήν μετά ψαλμωδιῶν καί δοξολογιῶν εἰς τήν θέσιν της.

 Ἀλλά καί οἱ ἀείμνηστοι Μητροπολῖται Καισαρείας Παΐσιος, Κλεόβουλος καί Ἰωάννης, οἳτινες τακτικῶς ἢρχοντο εἰς Νεάπολιν, μετ᾿ εὐλαβείας προσεκύνουν τό ἱερόν τοῦ Ἁγίου λείψανον καί ἐθαύμαζον καί ὡμολόγουν τήν χάριν τήν ὁποίαν ἒλαβε παρά Θεοῦ ὁ θεῖος πατήρ ἡμῶν Γεώργιος, ἀναδειχθείς θαυματουργός Ἃγιος τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἁγίας Ἐκκλησίας.

 Ἦλθε τέλος τό 1924, κατά τό ὁποῖον ἐγένετο ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν καί οἱ Ἓλληνες τῆς Καππαδοκίας ἡτοιμάζοντο νά ἀναχωρήσουν εἰς τήν ἐλευθέραν Ἑλλάδα. Ἓκαστος ἐλάμβανεν ὃ,τι πολύτιμον εἶχε καί ὃ,τι ἠδύνατο νά μεταφέρη. Ὁ τότε ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀρχιμανδρίτης Ἰγνάτιος ἐθεώρησεν ὡς πρῶτον του καθήκον τήν ἀσφαλῆ μεταφοράν τοῦ ἱεροῦ καί θαυματουργοῦ καί ἀφθάρτου λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος, εὑρισκομένου μετά τόν θάνατον τοῦ Ἱερέως Νεοφύτου εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Λαβόντες λοιπόν τό ἱερόν λείψανον μετά τῶν ἂλλων ἱερῶν σκευῶν, τό μετέφερον εἰς τήν παραλίαν τῆς Μερσίνης καί ἐκεῖθεν ἐπεβιβάσθησαν τοῦ ἀτμοπλοίου. Ἀλλά κατά τό μεσονύκτιον, ἐνῶ ἒπλεον, τό πλήρωμα τοῦ πλοίου ταράσσεται ὃλον, διότι εἶδον Ἱερέα τινά νά ἀναμιγνύεται εἰς τάς μηχανάς τοῦ πλοίου, νά περιφέρεται καί νά διατάσση ὃλας τάς ὑπηρεσίας ὡς ἒχων ἐξουσίαν καί ἐν τέλει νά ἐξαφανίζεται.

  Τήν πρωΐαν μαθών ταῦτα ὁ πλοίαρχος ἐπλησίασε μετά πολλῆς εὐγενείας τόν Ἀρχιμανδρίτην Ἰγνάτιον, διότι ἐνόμιζεν ὃτι οὗτος εἶναι ὁ φανείς τήν νύχτα διατάσσων τό πλήρωμα καί λέγει πρός αὐτόν· «Σᾶς παρακαλῶ, Πάτερ μου, μή ἀναμιγνύεσαι ἂλλην φοράν εἰς τάς ὑπηρεσίας τοῦ πλοίου, ὡς ἒπραξες τήν παρελθοῦσαν νύκτα, διότι μοῦ παρεπονέθησαν οἱ ναῦται ὃτι τούς ἠνώχλησες». Ἀλλ᾿ ὁ πατήρ Ἰγνάτιος διεμαρτυρήθη ἐντόνως εἰς τόν πλοίαρχον καί διεβεβαίωσεν αὐτόν ὃτι δέν ἒχει καμμίαν εἲδησιν ἐξ ὃσων τοῦ εἶπε καί ὃτι ὃλην τήν νύκτα ἦτο ἐπί τῆς κλίνης λίαν καταπεπονημένος ἐκ τῶν πολλῶν στεναχοριῶν καί τῶν κόπων. Ἦλθεν ἡ ἑπομένη νύξ καί πάλιν ἐμφανίζεται ὁ ἲδιος Ἱερεύς, καθώς καί τήν προηγουμένην νύκτα, διατάσσων καί πάλιν γίνεται ἂφαντος. Ἠναγκάσθη τότε ὁ πλοίαρχος νά πλησιάση ἐκ δευτέρου τόν Πατέρα Ἰγνάτιον καί νά ἀπευθύνη εἰς αὐτόν δριμείας παρατηρήσεις, ἀπειλῶν αὐτόν, ὡς δημιουργοῦντα σύγχυσιν εἰς τό πλήρωμα.

 Μετ᾿ ὀλίγον ὃμως ἐγείρεται μεγάλη τρικυμία καί θαλασσοταραχή, ἣτις καί ἐξακολουθεῖ μέ μεγάλην ἒντασιν. Τό πλοῖον ταράσσεται κλυδωνιζόμενον ὑπό τῶν ἀγρίων κυμάτων, τό δέ πλήρωμα εἶναι ἐπί ποδός, προσέχων εἰς ὃλα τά σημεῖα διά νά προλάβη ἀπευκταῖόν τι. Καί πρός τό ἑσπέρας ἡ θύελλα μεγαλώνει, τά πάντα ἀνατρέπονται ἐν τῶ πλοίω καί δέν εἶναι δυνατόν νά δώσουν τήν ἐξήγησιν τῆς συνεχοῦς θαλασσοταραχῆς. Εἰς τοιαύτην στιγμήν παρουσιάζεται ὁ Πατήρ Ἰγνάτιος εἰς τόν πλοίαρχον λέγων εἰς αὐτόν, ὃτι εἰς τήν ἀποθήκην τοῦ πλοίου εἶναι καί τό ἱερόν λείψανον τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γεωργίου. Πάραυτα κατέρχονται κάτω εἰς τό πλοῖον καί εὑρίσκουν εἰς τήν λάρνακα τό ἱερόν λείψανον ἀναποδογυρισμένον. Τότε μετ᾿ εὐλαβείας πολλῆς ἐτοποθέτησαν τό λείψανον εἰς τήν θέσιν του, ἡ δέ φοβερά θύελλα ἐκόπασε, καί πάντες ἐδοξολόγησαν καί ηὐχαρίστησαν τόν Θεόν καί τόν θεράποντα αὐτοῦ Ἃγιον Γεώργιον, πρό τοῦ λειψάνου τοῦ ὁποίου ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰγνάτιος ἒψαλε παράκλησιν. Φθάσαντες εἰς τήν ἐλευθέραν Ἑλλάδα, τό ἱερόν καί θαυματουργόν λείψανον τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος παρεδόθη εἰς τούς Νεαπολίτας, οἱ ὁποῖοι τό ἐτοποθέτησαν μετά σεβασμοῦ καί εὐλαβείας, ὡς ἱερόν κειμήλιον καί ἂμισθον ἰατρεῖον πάσης ἀσθενείας, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου ἐν Νέα Νεαπόλει Περισσοῦ Ἀττικῆς, δεξιά τῆς Σαφραμπόλεως καί ἂνωθεν τῆς Νέας Ἰωνίας, ἒνθα εὑρίσκεται, πηγάζον Χάριν θείαν καί πλεῖστα ἰάματα καί πληροῦν τάς αἰτήσεις εἰς τούς μετά πίστεως προσερχομένους εἰς αὐτό.

 Ἂπειροι εἶναι αἱ ἰάσεις καί τά θαύματα, ἃτινα, ἐνήργησε καί πάντοτε ἐνεργεῖ ὁ Ἱερομάρτυς Ἃγιος Γεώργιος εἰς τούς μετά πίστεως ἐπικαλουμένους αὐτόν. Δεῦτε προσπέσωμεν καί εἲπωμεν πρός αὐτόν· «Ὦ Ἃγιε Ἱερομάρτυς καί θαυματουργέ Γεώργιε, ὡς ἒχων παρρησίαν πρός Χριστόν, πρέσβευε πάντοτε, δεόμεθα, ὑπέρ πάντων ἡμῶν, ἳνα ἢρεμον καί ἡσύχιον βίον διάγωμεν καί εὐαγγελικῶς πολιτευώμεθα, καί ἐν τέλει ἀξιωθῶμεν τῆς οὐρανίου Βασιλείας. Ἀμήν.

Ταῖς τοῦ σοῦ Ἁγίου πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

«ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ» 

Θρησκευτικόν Περιοδικόν Ὀρθοδόξου Οἰκοδομῆς. 

Ἐκδότης: + Ὁ Λαρίσης & Τυρνάβου Ἀμφιλόχιος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Εὐλογίας χάριν. Συντάσσεται ὑπό ἐπιτροπῆς.