Τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς ἔργον τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα τῆς Δύσεως! Ὁ Λαρίσης & Τυρνάβου Ἀμφιλόχιος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

                                               ΤΟ ΣΕΛΗΝΙΑΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 

ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ 

ΤΑ ΑΠ’ ΑΡΧΗΣ ΕΝ ΧΡΗΣΕΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ 

Δύο ἡμερολόγια χρησιμοποιοῦνται διά τήν μέτρησιν τοῦ χρόνου, μηνῶν καί ἡμερῶν: Τό σεληνιακόν καί τό ἡλιακόν. Καί τό μέν σεληνιακόν ὑπῆρχεν ἀπ’ ἀρχῆς εἰς χρῆσιν, ἀνεγνωρίζοντο δέ αἱ ἡμέραι ἑκάστου μηνός ἕνεκα τῆς σμικρύνσεως καί μεγεθύνσεως, ἀλλά καί τῶν φάσεων τῆς σελήνης. Τοῦτο φαίνεται καί εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην διά τόν καθορισμόν τῶν ἑορτῶν, ἰδιαιτέρως δέ τήν τοῦ Πάσχα. Τό δέ ἡλιακόν ἔγινε ἀργότερον, ὀλίγον πρό τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν Αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης Ἰούλιον Καίσαρα, ἐξ οὗ καί τό ὄνομά του, Ἰουλιανόν ἡλιακόν ἡμερολόγιον. Τοῦτο εἶναι σταθερόν, ἔχον ἡμέρας 365 καί ὥρας 6 ἀκριβῶς, τά δέ δίσεκτα, ἡμέρας 366 ἀκριβῶς. Ἔχει δέ τήν ἀρχήν τοῦ ἔτους καί μηνῶν τήν 1ην Ἰανουαρίου, καί εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν καί δέν χρειάζονται περί αὐτοῦ περισσότερα. Θά εἴπωμεν δέ περισσότερα διά τό σεληνιακόν, τό ὁποῖον εἰς τούς πολλούς εἶναι ἄγνωστον καίτοι βλέπομεν συνεχῶς τήν σελήνην νά κινῆται εἰς τόν οὐρανόν. Τοῦτο χρησιμοποιεῖται μόνον διά τήν εὕρεσιν τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Μέ τόν συνδυασμόν δέ ἡλιακοῦ καί σεληνιακοῦ ἡμερολογίου, γνωρίζομεν τάς κινητάς καί σταθεράς ἑορτάς ἑκάστου ἔτους. 

ΙΣΗΜΕΡΙΑΙ – ΜΕΤΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΕΛΗΝΙΑΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 

Ὡς γνωστόν, δύο ἰσημερίαι λαμβάνουν χώραν κατ’ ἔτος (12 ὥρας ἡ ἡμέρα καί δώδεκα ὥρας ἡ νύκτα): Ἡ τῆς Ἀνοίξεως, κατά τήν 7-8 Μαρτίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου καί ἡ ἀντίστοιχος τοῦ Φθινοπώρου, κατά τήν 9 Σεπτεμβρίου.

Κατά τό σεληνιακόν ἡμερολόγιον, ἡ μέτρησις τοῦ ἔτους ἀρχίζει κατά ἤ μετά τήν ἰσημερίαν τῆς Ἀνοίξεως. Ὅθεν, ἐάν κατά τήν 7ην Μαρτίου, κατά τήν ὁποίαν γίνεται ἡ ἰσημερία τῆς Ἀνοίξεως, γεννηθῆ νέα σελήνη, τότε ἀκριβῶς λαμβάνει χώραν ἡ ἀρχή τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους, βεβαίως καί τοῦ πρώτου αὐτοῦ μηνός. Ἡ ἀρχή ἑκάστου σεληνιακοῦ ἔτους, λόγω αὐξομειώσεως τῆς σελήνης, κυμαίνεται μεταξύ 7ης Μαρτίου καί 4ης Ἀπριλίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου. Ἡ σελήνη, ἡ ὁποία θά γεννηθῆ ἀπό 7 Μαρτίου ἕως καί 4 Ἀπριλίου, εἶναι καί λέγεται ΕΑΡΙΝΗ (Ἀνοιξιάτικη). Εἰς αὐτήν γίνεται ἡ 1η τοῦ σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός καί εἰς τάς 14 τοῦ αὐτοῦ ἔτους καί μηνός γίνεται ἡ πρώτη ἐαρινή πανσέληνος ἡ ὀνομαζομένη κατά τήν Παλαιάν Διαθήκην  «τεσσαρεσκαιδεκάτη» (14η ), κατά τήν ὁποίαν ἑορτάζεται τό Νομικόν Πάσχα (Ἑβραϊκόν). Ἐάν πρό τῆς 7ης Μαρτίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου γεννηθῆ νέα σελήνη, αὕτη εἶναι χειμερινή, ἀλλά καί αἱ Πανσέληνοι, αἱ ὁποῖαι δυνατόν νά συμπέσουν μέχρι τῆς 20ης Μαρτίου, εἶναι χειμεριναί καί δέν γίνεται μέ αὐτάς οὔτε ἀρχή τοῦ νέου ἔτους οὔτε ἡ 1η ἐαρινή Πανσέληνος οὔτε ἡ «τεσσαρεσκαιδεκάτη» οὔτε τό Πάσχα. 

Ὅθεν ἡ ἰσημερία τῆς Ἀνοίξεως γίνεται τήν 7ην Μαρτίου, κατά τό ἡλιακόν Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, καί ἡ ἀρχή τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός κυμαίνεται ἀπό τήν ἰσημερίαν τῆς 7ης Μαρτίου ἕως τήν 4ην Ἀπριλίου. 

ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟΝ ἤ ΕΒΡΑΪΚΟΝ ΠΑΣΧΑ

Τό Νομικόν - Ἑβραϊκόν Πάσχα ἑορτάζεται πάντοτε καί σταθερά, εἰς τάς 14 τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός. Αἱ 14 ἡμέραι, αἱ ἐντός τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός, ὀνομάζονται ἀπό τήν Παλαιάν Διαθήκην «τεσσαρεσκαιδεκάτη», ἤ 1 η ἐαρινή πανσέληνος, δηλ. 14 ἡμέραι ἀπό τῆς γεννήσεως τῆς 1ης ἐαρινῆς σελήνης. Αὕτη ἡ «τεσσαρεσκαιδεκάτη» τοῦ Πάσχα ἤ πρώτη ἐαρινή πανσέληνος τοῦ σεληνιακοῦ ἡμερολογίου, συμπίπτει (κατά τό ἡλιακόν Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον), ἀπό τήν 21ην Μαρτίου καί φθάνει μέχρι καί τήν 18ην Ἀπριλίου. Οὔτε κάτω ἀπό τήν 21ην Μαρτίου οὔτε ἄνω τῆς 18ης Ἀπριλίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου. 

Ὅθεν ἡ 21η Μαρτίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου δεικνύει τό κατώτατον ὅριον τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἑβραϊκοῦ Πάσχα (Νομικοῦ) καί ἡ 18η Ἀπριλίου δεικνύει τό ἀνώτατον ὅριον αὐτοῦ. Οὗτοι οἱ ὅροι, ἐφ’ ὅσον ἐξαρτῶνται ἀπό τήν ἰσημερίαν καί τό νέον σεληνιακόν ἔτος καί μήνα, εἶναι ἀπαράβατοι, διότι ἡ σελήνη καί ὁ ἥλιος τηροῦν ἀκριβῶς τούς ὅρους, τούς ὁποίους προσετάχθησαν ἀπό τόν Ποιητήν των νά ἐκτελοῦν, ὅπως ἄλλωστε καί ἅπασα ἡ κτίσις. 

Π.χ. Ἐάν εἰς τήν 7ην Μαρτίου Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, εἰς τήν ὁποίαν γίνεται ἡ Ἰσημερία, συμπέση νά γεννηθῆ καί νέα σελήνη, τότε αὕτη (ἡ 7η Μαρτίου) εἶναι καί ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί εἰς τάς 14 τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός, ἤτοι εἰς τήν 21ην Μαρτίου, θά γίνη ἡ ἑορτή τοῦ Νομικοῦ - Ἑβραϊκοῦ Πάσχα εἰς τό κατώτατον ὅριον. 

Καί ἐάν, μετά τήν 7ην Μαρτίου καί ἕως τήν 4ην Ἀπριλίου, συμπέση γέννησις νέας σελήνης, μέ αὐτήν θά ἀρχίση ἡ μέτρησις τοῦ σεληνιακοῦ νέου ἔτους καί μηνός, καί εἰς τάς 18 Ἀπριλίου θά ἑορτασθῆ εἰς τό ἀνώτατον ὅριον τό Νομικόν ἤ Ἑβραϊκόν Πάσχα. 

ΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΠΑΣΧΑ 

Ἡ Ἑβραϊκή λέξις Πάσχα σημαίνει διάβασις, ἀπελευθέρωσις ἀπό τήν αἰχμαλωσίαν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπό τόν Φαραώ, ἐνῶ διά τό Χριστιανικόν, σημαίνει  ἀπελευθέρωσις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπό τάς φυλακάς τοῦ Ἅδου καί τοῦ θανάτου ὑπό τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν διά τῆς Ἀναστάσεώς Του. 

Τό ἅγιον Χριστιανικόν Πάσχα ἕπεται τοῦ Νομικοῦ. Πρῶτα γίνεται τό Νομικόν, τό ὁποῖον ἑορτάζεται εἰς οἱανδήποτε ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος συμπέση ἡ «τεσσαρεσκαιδεκάτη» ἤ 14η ἡμέρα τοῦ νέου σεληνιακοῦ ἔτους καί μηνός, καί τήν πρώτην Κυριακήν μετά τό Νομικόν ἤ Ἑβραϊκόν Πάσχα, γίνεται τό ἅγιον Πάσχα. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀνέστη ἡμέραν Κυριακήν μετά τό Νομικόν καί διά τοῦτο ἑορτάζομεν τό Πάσχα ἡμέραν Κυριακήν καί μετά τό Νομικόν. Οὕτω λοιπόν καί τά ὅρια τῆς μεγάλης ἑορτῆς τοῦ σωτηρίου Χριστιανικοῦ Πάσχα, κυμαίνονται ἀπό 22 Μαρτίου, καί φθάνουν μέχρι τήν 25ην Ἀπριλίου. π.χ. Ἐάν ἡ 21 Μαρτίου, εἰς τήν ὁποίαν γίνεται τό Νομικόν Πάσχα, εἰς τό κατώτατον ὅριον, συμπέση ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος Σάββατον, τήν ἀμέσως ἑπομένην ἡμέραν, Κυριακήν 22 τοῦ Μηνός Μαρτίου, θά γίνη τό Χριστιανικόν Πάσχα. Ὅπως πάλιν, ἐάν εἰς τάς 18 Ἀπριλίου γίνη τό Νομικόν Πάσχα καί τοῦτο συμπέση Κυριακήν, τήν ἑπομένην Κυριακήν, ἥτοι τήν 25ην Ἀπριλίου θά γίνη εἰς τό ἀνώτατον ὅριον τό ἅγιον καί Χριστιανικόν Πάσχα. Οὔτε ἄνω τῶν ὁρίων τούτων γίνεται οὔτε κάτω τούτων. Μέ τά ἀνωτέρω περί ἰσημερίας, περί τοῦ πότε γίνεται ἡ ἀρχή τοῦ σεληνιακοῦ ἔτους, περί τῆς «τεσσαρεσκαιδεκάτης» κ.λπ., ὁ ὅρος, ἤ κανών περί τοῦ πότε  γίνεται τό ἅγιον Πάσχα, κατηρτίσθη ὡς ἑξῆς: «Τό Πάσχα δέον νά ἑορτάζεται τήν πρώτην Κυριακήν μετά τήν πρώτην ἐαρινήν πανσέληνον καί ὡς ἐκ τούτου, μετά τήν ἰσημερίαν». Δηλαδή μέ ἄλλα λόγια, «Τό Νομικόν - Ἑβραϊκόν Πάσχα, βάσει τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ἑορτάζεται πάντοτε καί αἰωνίως τήν πρώτην ἐαρινήν πανσέληνον, καί τό Ἅγιον Χριστιανικόν Πάσχα, τήν πρώτην Κυριακήν μετά τό Νομικόν. Ὁ ὅρος εἶναι σαφέστατος καί οὐδεμία ἀνωμαλία ὑπῆρξε οὔτε θά ὑπάρξη ποτέ εἰς τούς αἰῶνας. 

ΠΡΩΤΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ 

ΛΥΘΕΝ ΥΠΟ ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 

Ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ ὁποῖος τρέφεται μέ τήν δημιουργίαν σκανδάλων καί ἐχθροτήτων μεταξύ τῶν ἀγωνιζομένων Χριστιανῶν προεκάλει διαφωνίας εἰς τούς εἰσερχομένους εἰς τόν Χριστιανισμόν Ἑβραίους περί τοῦ πότε νά ἑορτάζεται τό Πάσχα, δηλ., ὅπως ὑπεστήριζον οἱ προσερχόμενοι εἰς τόν Χριστιανισμόν Ἰουδαῖοι, ἤ ὅπως ἐγνωρίσθη ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους, μέ ἀποτέλεσμα νά προκύψει τό πρῶτον σκάνδαλον εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί νά μήν ὑπάρχη ἑορτολογική ἑνότης καί συμφωνία. Οὕτω προεκαλοῦντο διαφωνίαι, ταραχαί καί σκάνδαλα, τά ὁποῖα ἐξηνάγκασαν τόν Μέγαν Κωνσταντῖνον, νά ἀναθέση τό θέμα εἰς τήν Α΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον (325 μ.Χ.), ἡ ὁποία τό ἔλυσεν ὁριστικῶς. Μετά ταῦτα ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ἐνημέρωσε μέ χαρμοσύνους ἐπιστολάς ὅλην τήν ἐπικράτειαν περί τῆς λύσεως τοῦ μεγίστου τούτου προβλήματος περί τοῦ ἁγίου Πάσχα καί οὕτω ἐξησφαλίσθη ἡ ἑορτολογική ἑνότης ὅλων τῶν ἀπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης Χριστιανῶν. 

ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ 

ΜΗ ΙΑΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΙΣΕΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑ

Ὡς γνωστόν ὁ Πάπας Ρώμης τό 1054 προεκάλεσε τό δεύτερον σκάνδαλον εἰς τήν Μίαν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί τό πρῶτον σχίσμα Ἀνατολῆς - Δύσεως,μέ μοναδικήν αἰτίαν τό ὅτι οἱ τότε Ἅγιοι Πατέρες δέν τοῦ παρεχώρησαν τό ἑωσφορικόν πρωτεῖον, τό ὁποῖον αὐθαιρέτως ἐζήτει. Λέγομεν δέ αὐθαιρέτως, καθ’ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, διά τοῦ «Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῶ καί ἐπί γῆς… ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, ἀμήν» (Ματθ. κη΄ 18-20), καθιστᾶ σαφές, ὅτι ἐκεῖνο τό ὁποῖον φυσικῶς ὡς Θεός κατεῖχε, ἐδόθη καί εἰς τήν ἀνθρωπίνην φύσιν του, δηλ. κάθε ἐξουσία εἰς τόν οὐρανόν καί ἐπί τῆς γῆς. Ἡ ἐξουσία ἐδόθη εἰς Αὐτόν τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ὡς Θεάνθρωπος, ἔχων φυσικῶς καί τό Πρωτεῖον καί τήν Μοναδικότητα, δίδει ἐντολήν εἰς τούς Ἁγίους Ἀποστόλους νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιον εἰς πάντα τά ἔθνη κ.λπ. μή διακρίνων καί μή ἀναγνωρίζων ἰδιαίτερα πρωτεῖα εἰς οὐδένα ἐξ’ αὐτῶν. 

Ὅθεν, ὁ Πάπας ἔκτοτε, ἀφοῦ δέν ἐπέτυχε τόν στόχον του, ἐμίσει τήν Ὀρθόδοξον Ἀνατολήν καί ἔκαμε τό πᾶν νά τήν διαλύση καί ἐπιτύχη ἔστω καί μελλοντικῶς τά πρωτεῖα. Ἐνίσχυσε πρός τοῦτο τούς Τούρκους πρός ἅλωσιν τῆς Κων/λεως καί κατ’ ἐπέκτασιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς. 

Ἡ Δύσις μέ τά πρωτεῖα καί τά ἀλάθητα, ἔφθασεν εἰς μεγάλην πτῶσιν, ἔγινε «ὁμοία τῶ Διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Καί οὕτω ἀκολουθεῖ ὁ πόλεμος ἐναντίον ὅλων τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἱερῶν Παραδόσεων, τά ὁποῖα παραποιεῖ καί παρερμηνεύει καί οὕτω νοθευμένα τά διοχετεύει ὡς ἀληθῆ, εἰς ὅλην τήν Ἀνατολήν καί εἰς ὅλον τόν κόσμον. 

Παρ’ ὅλην δέ τήν σθεναράν ἀντίστασιν τῶν Ἁγίων Πατέρων εἰς τό «Πρωτεῖον» καί «Ἀλάθητον», τά ὁποῖα ὁ Πάπας ἐπιμόνως διεξεδίκει καί προέβαλλεν, ἐπ’ οὐδενί εἰρήνευσεν οὔτε ὑπήκουσεν εἰς τήν φωνήν τῆς Ἐκκλησίας καί οὔτε ἔπαυσεν τάς ἐνεργείας ἐπιτεύξεως τοῦ ἰσχυροῦ του πόθου, ὅπως ἐξισωθῆ μέ τούς αὐτοκράτορας τῆς ἀρχαίας Ρώμης καί ὡς πολιτικός καί ὡς θρησκευτικός ἄρχων. Ἐπειδή δέ ὁ Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερεν τήν πρωτεύουσαν καί τήν διοίκησιν τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας εἰς τήν Νέαν Ρώμην, τήν Κωνσταντινούπολιν, ὁ Πάπας μή ἐπιτυχῶν δι’ ἄλλου τρόπου τόν πόθον του, προεκάλεσεν τό σχῖσμα τοῦ 1054 καί οὕτω κατέστη αὐτός κυρίαρχος τῆς Δύσεως, ἤτοι τοῦ ἡμίσεος τῆς Αὐτοκρατορίας. 

ΤΡΙΤΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΑΝΑΤΟΛΗΝ 

ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΜΗ ΙΑΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΙΣΕΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΑ 

Πρῶτον σόφισμά του πρός προσηλυτισμόν καί κυριαρχίαν καί ἐπί τοῦ ἑτέρου ἡμίσεος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἤτοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς, ὑπῆρξεν ἡ ἐκ μέρους του κατασκευή νέου ἡμερολογίου. Ἐκάλεσε πρός τοῦτο τούς ἀθέους ἀστρονόμους του καί μέ πολλά ψεύδη, παραχαράξεις καί παρερμηνείας ἁγιογραφικῶν κειμένων κατώρθωσε νά τό ὁλοκληρώση καί νά τό ἐφαρμόση ὁ ἴδιος εἰς τήν Δύσιν ὀνομάζων αὐτό εἰς τό ὄνομά του Γρηγοριανόν. Ἡ ἐπινόησις αὕτη καίτοι ἐν πρώτοις ἠχεῖ καί φαίνεται ὡς κάτι τό ἀσήμαντον, τῆ οὐσία ἀπετέλεσεν τό πρῶτον βῆμα πρός ἐφαρμογήν καί ἑδραίωσιν τῆς μελλούσης τότε νά ἱδρυθῆ Πανθρησκείας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως τήν βλέπομεν ἐξελισσομένην σήμερον. 

Τοῦτο ἐπεχείρησε νά τό ἐπιβάλη καί εἰς τήν Ἀνατολήν, ἀλλ’ οἱ τότε Πατέρες ἦσαν ἰσχυροί εἰς τήν Πίστιν καί μέ 4 Πανορθοδόξους Συνόδους τό κατεδίκασαν καί τό ἀναθεμάτισαν. Τό Γρηγοριανόν Παπικόν ἡμερολόγιον ἀποτελεῖ τήν μητέρα τῆς πανθρησκείας τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ καί τό σίγουρον ἐργαλεῖον, διά τοῦ ὁποίου οὗτος ἐξηπλώθη καί ἐπεκράτησεν, ἑδραιῶν κατ΄ αὐτόν τόν τρόπον καί τήν θρησκευτικήν καί πολιτικήν κυριαρχίαν τοῦ Πάπα, ὁ ὁποῖος, κατά τόν 20ον αἰῶνα ἐπεδίωξε καί κατώρθωσε νά ἐλέγχη μέσω τοῦ Π.Σ.Ε. ὅλας τάς ἀνά τόν κόσμον θρησκευτικάς ὁμάδας καί δόγματα. Διά νά ἔχη δέ καλύτερα ἀποτελέσματα ἐξαπλώσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐζήτησε νά ἔχη καί τήν «εὐλογίαν» τῆς Ἐκκλησίας. Πρός τοῦτο, ἐν ἔτει 1920, ὑπεχρέωσε τήν σύνοδον τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη ἐμπλακεῖ εἰς τά δίκτυα τῆς Μασωνίας, νά ἐκδόση ἐγκύκλιον ἀπευθυνομένην «ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ». Εἰς τήν ἐγκύκλιον ταύτην συμπεριέλαβε καί τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, οὕτως ὥστε, μέ τήν ἀποδοχήν τοῦ ἰδικοῦ του Γρηγοριανοῦ, νά ἐνισχυθῆ καί αὐτό μέ τήν «εὐλογίαν» τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά γίνη εὐκόλως καί ἄνευ τινός ἀντιλογίας ἀποδεκτόν, ὅπερ καί ἐγένετο! 

Οὕτω μετά τήν ἔκδοσιν τῆς «Ἐγκυκλίου» τοῦ 1920 ὑπό τῆς συνόδου τοῦ Πατριαρχείου, συνῆλθε ἀμέσως, τό ὑπό τοῦ ἰδίου κατευθυνόμενον μασωνικόν συνέδριον τό 1923, τό ὁποῖον ἐνέκρινε τήν «πρότασιν» τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, νά γίνη δηλ. δεκτή ἡ ἀντικατάστασις τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου ὑπό τοῦ Παπικοῦ Γρηγοριανοῦ. Τό ἑπόμενον ἔτος 1924, ἐπεβλήθη ὁριστικῶς τό Γρηγοριανόν παπικόν νέον ἡμερολόγιον, ἄνευ οὐδεμίας ἀντιστάσεως ὡς τό «νόμιμον» καί δῆθεν «τελειώτερον» τοῦ Ἰουλιανοῦ! Δέον ὅπως σημειωθῆ ἐνταῦθα ὅτι, κατά το 1922, ἐθεσπίσθη Μισθολόγιον Κληρικῶν, κατ’ ἀπόλυτον παράβασιν τῆς εὐαγγελικῆς ἀναφορᾶς: «Ὁ μισθωτός δέ καί οὐκ ὤν ποιμήν… μισθωτός ἐστίν καί οὐ μέλει αὐτῶ περί τῶν προβάτων». (Ἰω. ι΄ 12-13). Οὕτω τῶν ποιμένων καταστάντων μισθωτῶν οὐδείς ἀντέδρασεν εἰς τήν καινοτομίαν, πλήν ἐλαχίστων ἐκ τοῦ κατωτέρου κλήρου κυρίως Ἁγιορειτῶν. 

Ὅπως δέ μεταδίδεται σήμερον καί ἐπαινεῖται καί βραβεύεται κάθε κακόν, οὕτω καί τήν ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου τό 1924, παρ’ ὅλα τά ψεύδη, παραχαράξεις καί παρερμηνείας, τήν ἔκαμεν δεκτήν ὅλος ὁ κόσμος, πιστός καί ἄπιστος, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων, ὅπως τά πάλαι ποτέ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, τό Ἅγιον Ὄρος, Ρωσία, κ.λπ., τά ὁποῖα ὅμως σύν τῶ χρόνω ἠλλοιώθησαν ὡς πρός τήν Πίστιν καί ἐπικοινωνοῦν, συμπροσεύχονται, συλλειτουργοῦν καί μυστηριακῶς ἀναμιγνύονται μέ τούς ἐξ ἀρχῆς ἀποδεχθέντας τό Γρηγοριανόν, μέ ἀποτέλεσμα τά πολλά σχίσματα καί τήν ἐπικράτησιν τοῦ παπικοῦ «πρωτείου» παντοῦ, ἀλλά καί τήν παπικήν κυριαρχίαν καί ἐπί τῆς Ἀνατολῆς. 

Τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ὡς ἔργον τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα τῆς Δύσεως, εἶναι ἔργον τοῦ ψεύδους καί τῆς ἀπάτης, καί βλάσφημον κατά τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον «ἐβάπτισαν» ὄχι Γρηγοριανόν τοῦ Πάπα, ὅπως καί εἶναι, ἀλλά «διορθωμένον Ἰουλιανόν», πρός ἐξαπάτησιν καί ἀποπροσανατολισμόν τῶν ἁπλῶν Χριστιανῶν. Τό ἐπένδυσαν δέ μέ ψεύδη, ὅτι δῆθεν εἶναι ἀκριβέστερον καί τελειώτερον τοῦ Ἰουλιανοῦ καί ὅτι ἐάν δέν προέβαινον εἰς τήν μεταρρύθμισιν, θά ἑωρτάζετο τό Πάσχα τόν χειμῶνα καί λοιπά, (ὡς θά ἀποδειχθῆ κατωτέρω) τῆς ἀνοίας ρητά. 

Εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀμφιλοχίου