ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ Ἀρ. φύλλου: 547 Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2024

 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ & ΤΥΡΝΑΒΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ 

Εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀμφιλοχίου

Ἀρ. φύλλου: 547 

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2024

Σάββατο ΙΖ’ Λουκᾶ 

Εὐαγγέλιον: 

Λουκ. κ’ 46-47 & κα’ 1-4

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Προσέχετε ἀπό τῶν Γραμματέων, τῶν θελόντων περιπατεῖν ἐν στολαῖς, καί φιλούντων ἀσπασμούς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καί πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καί πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δείπνοις. οἵ κατεσθίουσι τάς οἰκίας τῶν χηρῶν, καί προφάσει μακρᾶ προσεύχονται, οὗτοι λήψονται περισσότερον κρίμα. Ἀναβλέψας δέ, εἶδε τούς βάλλοντας τά δῶρα αὐτῶν εἰς τό γαζοφυλάκιον πλουσίους. Εἶδε δέ καί τινα χήραν πενιχράν βάλλουσαν ἐκεῖ δύο λεπτά, καί εἶπεν. Ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα ἡ πτωχή αὕτη πλεῖον πάντων ἔβαλεν. ἅπαντες γάρ οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὑτοῖς ἔβαλον εἰς τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη δέ ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὑτῆς ἅπαντα τόν βίον, ὅν εἶχεν ἔβαλε. Ταῦτα λέγων, ἐφώνει. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω. 

Ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου ὑπό Ι. Θ. Κολιτσάρα

Εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τούς μαθητάς αὑτοῦ. Προσέχετε ἀπό τούς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά περιπατοῦν μέ ἐπισήμους στολάς καί ἀγαποῦν τούς τιμητικούς χαιρετισμούς εἰς τάς ἀγοράς καί τάς πρωτοκαθεδρίας εἰς τάς συναγωγάς καί τάς πρώτας θέσεις εἰς τά δεῖπνα. Αὐτοί εἶναι πού κατατρώγουν τάς οἰκίας τῶν χηρῶν καί κατόπιν μέ ὑποκριτικήν εὐλάβειαν κάνουν ἐμπρός εἰς τούς ἀνθρώπους μακράς προσευχάς. Αὐτοί θά λάβουν μεγαλυτέραν καταδίκην, ἀπό ἐκείνην πού θά λάβουν οἱ ἄλλοι ἁμαρτωλοί. Ὁ Κύριος ἐσήκωσε τά μάτια του καί εἶδε τούς πλουσίους, πού ἔρριπταν τά δῶρα των εἰς τό θησαυροφυλάκιον τοῦ ναοῦ. Εἶδε καί κάποιαν πτωχήν χήραν, νά ρίπτη ἐκεῖ δύο λεπτά, καί εἶπε. «Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἡ πτωχή αὐτή χήρα ἔρριψε περισσότερα ἀπό ὅλους. Διότι ὅλοι αὐτοί ἔρριψαν εἰς τά δῶρα τοῦ Θεοῦ ἀπό τό περίσσευμά τους, αὐτή δέ ἀπό τό ὑστέρημά της. ὅλον της τόν βίον πού εἶχε, τόν ἔρριψε. (Ἡ ἀξία τῆς ἐλεημοσύνης δέν κρίνεται ἀπό τό μικρόν ἤ μεγάλον ποσόν, ἀλλά ἀπό τήν διάθεσιν τοῦ ἐλεοῦντος καί ἀπό τάς μικράς ἤ μεγάλας δυνατότητας, πού ἔχει). Μόλις εἶπε αὐτά ἐφώναξε δυνατά. Ἐγώ τά κηρύττω αὐτά καί ὅποιος ἔχει αὐτιά, καλήν δηλαδή διάθεσιν, νά ἀκούη ἄς τά ἀκούη.

Ἀπόστολος λδ΄ 

Πρός Τιμόθεον Α’ 

Kεφάλαιον στ’ στίχοι 11-16 

 Προκείμενον. Ἦχος πλ. β’. (Ψαλμός λα΄) 

Εὐφράνθητε ἐπί Κύριον καί ἀγαλλιᾶσθε, δίκαιοι.

 Στίχ. Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι. 

Τέκνον Τιμόθεε, δίωκε δικαιοσύνην, εὐσέβειαν, πίστιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, πραότητα. Ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως. ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰς ἥν καί ἐκλήθης καί ὡμολόγησας τήν καλήν ὁμολογίαν ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων. Παραγγέλω σοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωοποιοῦντος τά πάντα καί Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ μαρτυρήσαντος ἐπί Ποντίου Πιλάτου τήν καλήν ὁμολογίαν, τηρῆσαί σε τήν ἐντολήν ἄσπιλον, ἀνεπίληπτον μέχρι τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἥν καιροῖς ἰδίοις δείξει ὁ μακάριος καί μόνος δυνάστης, ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὅν εἶδεν οὐδείς ἀνθρώπων οὐδέ ἰδεῖν δύναται. ὧ τιμή καί κράτος αἰώνιον. ἀμήν. 

Ἀλληλούϊα (γ΄) Ἦχος πλ. β’. (Ψαλμός ξδ’- ρα’). 

Στίχ. Μακάριοι οὕς ἐξελέξω καί προσελάβου, Κύριε. 

Καί τό μνημόσυνον αὐτῶν εἰς γενεάν καί γενεάν.

Ἑρμηνεία τοῦ Ἀποστόλου ὑπό Ι. Θ. Κολιτσάρα

Τέκνον Τιμόθεε,, ἀπόφευγε ὅλα τά ἁμαρτήματα καί πάθη. Ἐπιδίωκε δέ νά ἀποκτήσης τήν δικαιοσύνην, τήν εὐσέβειαν, τήν πίστιν, τήν ἀγάπην, τήν ὑπομονήν, τήν πραότητα. Νά ἀγωνίζεσαι δέ πάντοτε τόν καλόν καί ἔνδοξον ἀγῶνα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί ζωῆς. Πιάσε γερά καί κράτησε σφικτά τήν αἰώνιον ζωήν, εἰς τήν ὁποίαν ἔχεις κληθῆ ἀπό τόν Θεόν καί ἔδωσες τήν καλήν ὁμολογίαν τῆς ὑγιοῦς πίστεώς σου ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων πρό τοῦ βαπτίσματός σου. Παραγγέλλω εἰς σέ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς πηγή καί χορηγός τῆς ζωῆς ζωοποιεῖ τά πάντα, καί ἐνώπιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησεν ἐμπρός εἰς τόν Πόντιον Πιλᾶτον τήν καλήν ὁμολογίαν, ὅτι εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ καί βασιλεύς τῶν πάντων καί ὁ μόνος διδάσκαλος τῆς ἀληθείας, σοῦ παραγγέλλω νά κρατήσης καί νά διατηρήσης τήν ἐντολήν, πού ἔλαβες, καί τήν ὑποχρέωσιν πού ἀνέλαβες κατά τό βάπτισμα καί κατά τήν χειροτονία σου, ἀμόλυντον, ἄμεμπτον καί ἀνωτέραν ἀπό κάθε κατηγορίαν μέχρι τῆς ἐνδόξου καί ἐπισήμου ἐμφανίσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποίαν ἔνδοξον ἐμφάνισιν θά δείξει ὁ Θεός κατά τούς καθιερωμένους καιρούς, ὁ μακάριος καί ὁ μόνος ἐξουσιαστής, ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί ὁ κύριος τῶν κυριευόντων. αὐτός, ὁ ὁποῖος μόνος ἔχει ἀπό τόν ἑαυτόν του τήν ἀθανασίαν καί αἰωνιότητα, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τό ἀπλησίαστον δι’ ὅλα τά δημιουργήματα φῶς καί τόν ὁποῖον κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους οὔτε εἶδε οὔτε ἠμπορεῖ νά ἴδη. Εἰς αὐτόν δέ ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ αἰωνία καί ἀκατάλυτος ἐξουσία. Ἀμήν

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον Σαββάτου 

Ἐκ τῆς Ἀποστολικῆς Σαγήνης

Ὁμιλῶντας ὁ θεῖος Χρυσόστομος περί ἐλεημοσύνης εἰς ἕνα του λόγον, λέγει. Ἔχωντας ἕνας Ἄνθρωπος ψυχήν συμπαθεστάτην καί ἐλεήμονα, ταχέως φθάνει καί εἰς τό ὕψος τῶν ἐπιλοίπων ἀρετῶν. «Ψυχή δέ ὠμή τε, καί περί τούς ὁμοφύλους ἀσυμπαθής τε καί ἄσπλαγχνος καί ἀπό τό ὕψος τῶν λοιπῶν ἀρετῶν ταχέως ἐκπίπτει». Ἐπειδή ἡ ἀσπλαγχνία καί ἀνελεήμων διάθεσις γεννᾶται ἀπό τήν φιλαργυρίαν· ἡ φιλαργυρία δέ εἶναι ρίζα πάντων τῶν κακῶν κατά τόν θεῖον Ἀπόστολον· λοιπόν ἀπό πονηράν ρίζαν βλαστός ἀγαθός ποτέ δέν γεννᾶται, οὔτε καρπός θεοειδής ἀναφύεται· ἐπειδή λοιπόν ἡ ἀσπλαγχνία εἶναι βλάστημα τῆς φιλαργυρίας, ἡ φιλαργυρία ρίζα πάντων τῶν κακῶν, ἄρα ὁ ὠμός καί ἀνελεήμων Ἄνθρωπος εἶναι πεπληρωμένος καί γεμάτος ἀπό κάθε κακόν· μά νηστεύει προσεύχεται, φορεῖ ροῦχα πενιχρά, εἶναι ταπεινός, καί εἰς ὅλους προσηνής καί πασίχαρος; ὅλα εἰς μάτην· «εἰς ἀσυνέτου καρδίαν ὁ Θεός οὐκ εἰσελεύσεται, ἄν δέ καί εἰσελεύσηται, ταχέως ἐξελεύσεται»· καί ποίαν ἄλλην χειροτέραν ἀνοησίαν, καί ἀσυνεσίαν καί τρέλλαν θέλεις ἀπό ἕνα φιλάργυρον, καί ὠμόν, καί ἄσπλαγχνον Ἄνθρωπον; ὁ Χριστός πεινᾶ, ὁ Χριστός γυμνητεύει, ὁ Χριστός φυλακωμένος, ὁ Χριστός ξένος καί ἀσθενής, καί ὁλημέρα κινδυνεύει καί βασανίζεται, καί ὁ φιλάργυρος ἔχει τά χρήματα θηκιασμένα καί φυλακωμένα. ἤ καί τά ἐξοδέυει εἰς περιττά καί ἀνωφελῆ πράγματα, καί εἰς φαντασίαις τῆς ματαιότητος, καί ἔχει γνῶσιν «τοιοῦτος καί σύνεσιν; Καί ἐλπίζει νά ἰδῆ ἔλεος; ὄχι· «πότε σέ εἴδομεν, Κύριε, πεινῶντα καί δέν σέ ἐθρέψαμεν; (θέλουσι λέγει τότε οἱ ἀνελεήμονες) καί διψῶντα, καί δέν ἐποτίσαμεν; ἤ ξένον, ἤ ἀσθενῆ, ἤ γυμνόν, ἤ ἐν φυλακῆ καί δέν ἤλθομεν εἰς ἐπίσκεψίν σου; ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί οὐκ ἐποιήσατε· ἀπέλθετε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι» καί τά ἑξῆς· ἀκούσατε ὅσοι φιλάργυροι· ἀκούσατε ὅσοι ὠμοί, ἄσπλαγχνοι καί ἀνελεήμονες εἰς τούς πτωχούς· ἀκούσατε ὅσοι κακῶς ἐξοδεύετε τῶν πτωχῶν τήν τροφήν καί κυβέρνησιν εἰς τά πονηρά σας καί φαντασιώδη θελήματα· τῶν πτωχῶν εἶναι τά περιττά ὁποῦ φυλάττεις ἤ κακῶς ἐξοδεύεις. Ὦ Ἄνθρωπε· οἰκονόμος Θεοῦ εἶσαι· ὁ Θεός σοῦ δίδει τά πολλά διά νά ἦσαι καθώς ποτέ ὁ Ἰώβ πατήρ ὀρφανῶν, ὀφθαλμός τυφλῶν, χείρ κυλλῶν, ποῦς χωλῶν καί τῶν ἀδυνάτων Χριστιανῶν ἡ βοήθεια· ἐσύ ὅμως γίνεσαι κακός, καί ἐπίβουλος οἰκονόμος· ὅθεν ὁ Θεός, ἤ ἐδῶ (ὅταν σέ ἰδῆ τοιοῦτον) μέ μίαν ἀπροσδόκητον συμφοράν σοῦ τά σκορπᾶ, καί σέ κάμνει καί τῶν πενήτων πενέστερον, ἤ εἰς τούς κληρονόμους ὁποῦ τά ἀφίνεις, γίνεσαι αἴτιος ἀπωλείας εἰς αὐτούς (ὅταν κακῶς τά μεταχειρισθῶσι) καί θησαυρίζεις κόλασιν ἐπάνω εἰς κόλασιν, ἤ τέλος πάντων ὅταν ἐκεῖ παρασταθῆς εἰς τό φοβερόν ἐκεῖνο κριτήριον θέλεις δώσει λεπτομερῆ λογαριασμόν, ποῦ, καί πῶς τά ἐξώδευσες· καί τότε μή ἔχωντας νά τά πληρώσεις, μεσιτείας καί δάκρυα, δέν εἶναι ὁποῦ νά ἠμποροῦν νά σέ ἐξαρπάσουν ἀπό τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ, καί ἀπό τήν δικαίαν ἐκείνην του ἀγανάκτησιν· ὅθεν, σέ παρακαλῶ, φιλῶ τούς πόδας σου, σέ ὁρκίζω καί εἰς τόν Θεόν, πρόσεχε, μή γένης ἄσπλαγχνος εἰς τούς πτωχούς, ἀσυμπαθής εἰς τούς ἀδελφούς τοῦ Κυρίου· ἄνοιξε τήν χεῖρά σου, δίδε τά χρειαζόμενα εἰς τούς δεομένους, καί τοῦτο διά καλόν πάλιν ἰδικόν σου, ἐπειδή ἡ ἐλεημοσύνη σέ κάμνει νά γένης τοῦ Χριστοῦ σκεῦος, νά ἀπολαύσης μέσα εἰς τήν ψυχήν σου τό μῦρον τό ἅγιον, τό ἄκρον ἐφετόν καί ἀληθινόν ἀγαθόν τόν Κύριον καί γλυκύτατον Ἰησοῦν, ὁποῦ εἶναι ἡ ἄκρα εὐτυχία καί ἡ τρισμακαρία ἀπόλαυσις, ὁποῦ μόνος αὐτός δύναται νά σέ χορτάση καί νά ἐμπλήση κάθε ἐπιθυμίαν σου, καί μέ τοιοῦτον τρόπον δύνασαι νά εὕρης τήν ποθουμένην ἄνεσιν καί ἀνάπαυσιν· καί ἐδῶ μέν νά ἀπολαμβάνης μίαν γαληνιαίαν κατάστασιν καί πανευφρόσυνον ἡσυχίαν, καί ἐκεῖ νά ἐπιτύχης καί τῆς ἀνακλαλήτου μακαριότητός του, καί τοῦ θείου Νυμφῶνος τῆς Βασιλείας του μετά τῶν πέντε φρονίμων Παρθένων, ἔχωντας κεκοσμημένην τήν λαμπάδα τῆς ψυχῆς σου, μέ τῆς εὐποιΐας καί φιλευσπλαγχνίας τό ἔλαιον· αὐταῖς ταῖς ἀμοιβαῖς δύναται νά σοῦ δώση ἡ ἐλεημοσύνη· τούταις ταῖς δωρεαῖς ἠμπορεῖ νά σοῦ προξενήση ἡ εὐσπλαγχνία καί ἡ περί τούς δεομένους συμπάθεια· εἰ δέ καί ἀκόμη ἐπιμένης εἰς τήν γῆν, καί ἐπιθυμεῖς καί γηΐνην ἀνταμοιβήν, καί θέλεις καί σωματικήν εὐτυχίαν, πάλιν ἡ ἐλεημοσύνη δύναται νά σοῦ τήν προξενήση, καί νά σέ ἐλευθερώση καί ἀπό κάθε συμφοράν καί περίστασιν· τί λογῆς; παίρνωντας ὀλίγην ἀναπνοήν, τώρα μέ συντομίαν σοῦ λέγω.

Μία γυνή χήρα, ὁποῦ ἐκατοίκει εἰς Σάρεφθα τῆς Σιδῶνος, (καθώς διηγεῖται ἡ θεία Γραφή εἰς τήν τρίτην τῶν Βασιλειῶν Κεφ. ιζ΄) πλουτισμένη μέ τῆς ἐλεημοσύνης τήν δύναμιν, μόνον ὁποῦ μίαν φοράν ἔδωσεν ἐλεημοσύνην τοῦ Ἡλιοῦ τοῦ προφήτου, μέ πολυπλασίους καί διαφόρους εὐεργεσίας ἔλαβε παρά Θεοῦ τήν ἀντάμειψιν· ἠξιώθη νά ἀκούση ἀπό τό στόμα τοῦ Προφήρου, «τάδε λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεός Ἰσραήλ, ἡ ὑδρία τοῦ ἀλεύρου οὐκ ἐκλείψει, καί ὁ καμψάκης τοῦ ἐλαίου οὐκ ἐλαττονήσει, ἕως ἡμέρας τοῦ δοῦναι Κύριον ὑετόν ἐπί τῆς γῆς». Λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος, πῶς ὅποιος τά ὑπάρχοντά του διαμοιράζει εἰς τούς πτωχούς, αὐτός ὁ ἴδιος εἶναι, ὁποῦ χαίρεται τήν εὐεργεσίαν· διά τί ἑκατονταπλάσιον λαμβάνει τό διάφορον κατά τήν ἀψευδεστάτην τοῦ Κυρίου ἀπόφασιν· καί καθώς ὁ σπείρων τόν σῖτον εἰς τά χωράφια, δέν τόν λογιάζει χαϊμένον, ἀλλ’ ἀναμένει νά τόν λάβη πολυπλασιασμένον εἰς τόν καιρόν τοῦ θέρους, οὕτω καί ἐκεῖνος ὁποῦ σπέρνει τήν ἐλεημοσύνην δέν χάνει τά ἄσπρα του, οὔτε τό ψωμί, ὁποῦ δίδει τοῦ πεινασμένου, ἀλλά καί εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, καί εἰς τήν μέλλουσαν τά πολυπλασιάζει. Ἕνας Ἡγούμενος ἑνός μοναστηρίου ἦτον πολλά φιλόξενος καί ἐλεήμων εἰς πτωχούς τε καί πένητας· καί ἕως ὁποῦ ἐζοῦσε, πάντα ἦτον τό μοναστήριόν του εἰς εὐτυχίαν μεγάλην· μετά δέ τόν θάνατον ἐκείνου ἔγινεν ἄλλος Ἡγούμενος πολλά ὠμός, καί φιλάργυρος· καί κόβωντας τήν τροφήν τῶν πενήτων, καί τήν εἰς τούς πτωχούς περιποίησιν καί φιλοξενίαν, εἰς ὀλίγον καιρόν ἐδυστύχησε τόσον τό μοναστήριον ἐκεῖνο, ὥστε ὁποῦ δέν εἶχεν οὐδέ τόν ἐπιούσιον ἄρτον· μίαν ἡμέραν ὑπῆγεν ἐκεῖ εἷς Ἱεροπρεπής καί σεβάσμιος γέρων· τόν παίρνει ὁ Πορτάρης κρυφά, καί τόν φιλοξενεῖ μέσα εἰς τό κελλίον του· καί ἀφ’ οὖ τόν ἐφιλοξένησε, ζητεῖ ἀπό αὐτόν τό συμπάθειον, διά τί δέν τόν ἐπεριποιήθη ὡς καθώς ἔπρεπε, μέ τό νά ἦτο λέγει τό μοναστήριόν τους εἰς μεγάλην ἔνδειαν· τοῦ λέγει ὁ Γέρων ἐκεῖνος. Ἠξεύρετε, διά τί ἐδυστύχησε τοσοῦτον τό μοναστῆρί σας; ἐπειδή καί ἀνεχώρησαν ἀπ’ αὐτό δύω μοναχοί, ὀνομαζόμενος ὁ ἕνας, δότε, καί ὁ ἄλλος, δοθήσεται· καί ταῦτα εἰπών, ἔγινεν ἄφαντος· Αὐτά λοιπόν ἐδιηγήθη εἰς τόν Ἡγούμενο, καί εἰς τούς λοιπούς μοναχούς ὁ Πορτάρης, καί ἄρχισαν πάλιν τήν συνειθισμένην προτέραν φιλοξενίαν, καί καθημερινήν ἐλεημοσύνην τους, καί εἰς ὀλίγον καιρόν εὐτύχησε πάλιν τό μοναστῆρί τους ὡσάν καί πρῶτα καί πλέον καλλίτερα. Τί λέγετε τώρα, ἀκροαταί; Αὐξάνουν; ἤ ὀλιγοστεύουσι τά ὑπάρχοντα, ὁποῦ διανέμονται εἰς τούς Πένητας; ὁ σῖτος εἰς τάς ἀποθήκας ποτέ δέν πληθαίνει, μάλιστα συνεχόμενος, καταβιβρώσκεται ἀπό τούς Σκώληκας· κατατρώγεται ἀπό τά Ποντίκια· σήπεται ἀπό τήν ὑγρότητα, καί καταφθείρεται ἀπό τήν τοποθεσίαν· ἀλλ’ ὅταν ρίπτεται εἰς τήν γῆν, δίδει πολλαπλασίονα τόν καρπόν· τό ἴδιον συμβαίνει καί εἰς τά χρήματα, ὅταν κλείωνται εἰς τό κιβώτιον πολλάκις δέ καί εἰς ἁρπαγήν παραδίδονται, καί εἰς τζερεμέδες· ἤ ἐάν τά βάλλης εἰς πραγματείαν, τά τρώγει ὁ ἕνας, καί ὁ ἄλλος, ἤ τά πνίγει ἡ θάλασσα, ἤ τά ἁρπάζουν οἱ κλέπται. Ἀλλ’ ὅταν εἰς χεῖρας καἰ ὀρφανά ἐγχειρίσωνται, ἑκατονταπλάσιον ἀποδίδουσι τό διάφορον εἰς τῆ παρούση ζωῆ, καί μετά ταῦτα ζωήν αἰώνιον· ἔτσι ἀποφασίζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἰς τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, καί ἡ ἀπόφασίς του εἶναι ἀψευδής μέ τό νά ἦναι μόνος αὐτός ἡ αὐτοαλήθεια· εἰδέ καί ἐπιθυμεῖς νά ἀπαλλαγῆς καί ἀπό κάθε στενοχωρίαν, νά διασωθῆς ἀπό κάθε κίνδυνον νά ἐλευθερεωθῆς ἀπό κάθε ἀνάγκην, ἡ ἐλεημοσύνη κοντά εἰς ὅλα ἠμπορεῖ καί νά σέ περισκέπη καί ἀπο κάθε κακόν· ἐπειδή αἱ καθημεριναί εὐχαί καί τά συγχώρια τῶν ὀρφανῶν καί χηρῶν, καί τῶν λοιπῶν δυστυχισμένων εἶναι ἕνα ὅπλο κραταιόν τε καί ἄμαχον· καί ἄκουσον τί λέγει ἡ σοφία Σειράχ εἰς τό κθ’ κεφ. «Σύγκλεισον ἐλεημοσύνη ἐν τοῖς ταμίεις σου, καί αὕτη ἐξελεῖταί σε ἐκ πάσης κακώσεως, ὑπέρ ἀσπίδα κράτους, καί ὑπέρ δόρυ ἀλκῆς κατέναντι ἐχθροῦ πολεμήσει ὑπέρ σοῦ». Ὅθεν καί ὁ Προφήτης καί Βασιλεύς Δαβίδ εἰς τό μ’ Ψαλμόν λέγει· «μακάριος ὁ συνιών ἐπί Πτωχόν καί πένητα»· ἐξηγοῦσιν οἱ ἐξηγηταί τοῦ Ψαλτῆρος· καί ὁ ἅγιος Ἰερώνυμος λέγει, «μακάριος ὁ ἐπισκεπτόμενος τόν πτωχόν, καί μή προσδοκῶν ἵνα αἰτήση·» καί καθώς ὁ Ἥλιος δέν ἀναμένει τινός παράκλησιν, διά νά ἀνατείλη, ἀλλ’ εὐθύς λάμπει, καί ὑπό πάντων χαιρετᾶται, οὕτω καί σύ, ὦ ἀκροατά, μήν ἀπαντέχης τούς ἐπαίνους καί τάς δεήσεις τῶν πτωχῶν διά νά τούς ἐλεήσης· ἀλλ΄ αὐτοπροαιρέτως δίδε τό ἔλεος καί τήν βοήθειάν σου εἰς αὐτούς, καί οὐ μόνον ὡς ὁ Ἥλιος θέλεις ἀγαπηθῆ παρά πάντων ἀλλά καί διά λόγου σου θέλει λέγει ἕκαστος, δίδωσι καί τοῖς μή αἰτοῦσιν· ὁ Θεός συγχωρήσει τούς γονέους του· ὁ θεός νά τοῦ τά πληθαίνει καί νά τόν ἐλευθερώνη ἀπό κάθε κακόν· ὁ Θεός νά τοῦ χαρίζη ὑγείαν καί ζωήν πολυχρόνιον, καί τέλος πάντων ἀπό αὐτάς τάς εὐχάς τῶν πενήτων, καί τί ἄλλο καλόν συμβαίνει; Τό προφητικόν ἐκεῖνο, «ἐν ἡμέρα πονηρᾶ ρύσεται αὐτόν ὁ Κύριος» ὁ Σύμμαχος ἐξηγῶντας, λέγει, «ἐν ἡμέρα θλίψεως, κακώσεως καί ὀδυνηρᾶς ρύσεται αὐτόν ὁ Κύριος»· ἤγουν θέλει τόν ἐλευθερώσει ὁ Κύριος καί τόν διαφυλάξει καί ἀπό κάθε κινδυνώδη περίστασιν· τήν ἐλεημοσύνην λοιπόν, Χριστιανοί, τήν ἐλεημοσύνην ἄς ἀγαπήσωμεν, τήν ἐλεημοσύνην ἄς ἔχωμεν ἰσχυρόν ὅπλον κατά τῶν ἐχθρῶν μας· ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς διαφυλάττει ἀπό κάθε κακόν· ἡ ἐλεημοσύνη εὐλογεῖ τά ὑπάρχοντά μας, πληθαίνει, καί αὐξάνει, καί πολλαπλασιάζει τάς πραγματείας μας· ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς προσηλώνει καί εἰς τόν Χριστόν, καί μέ αὐτόν μᾶς φιλιώνει, καί ἀπολαμβάνοντες τόν Χρισόν φίλον ὁποῦ εἶναι τό ἄκρον ἀγαθόν καί ἡ τρισμακαρία ἀνάπαυσις, ἀναπαυόμεθα καί ἐδῶ, καί ἐκεῖ ἀξιωνόμεθα καί τῆς ἀνακλαλήτου Βασιλείας του, καί εἰσερχόμεθα μετά τῶν φρονίμων Παρθένων καί εἰς τούς ὑπερφώτους νυμφῶνας τῆς ἀϊδίου μακαριότητός του, ἧς καί τύχοιμεν πάντες, πρεσβείαις τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καί ἀειπαρθένου Μαρίας, καί πάντων τῶν ἀγίων τῶν ἀπ’ αἰῶνος αὐτῶ εὐαρεστησάντων, Ἀμήν.

Κατηχήσεις 

Τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων 

Κατήχησις Α΄ 

Ἐσεῖς πού εἴσαστε μαθητές τῆς Καινῆς καί κοινωνοί τῶν Μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, τώρα ὡς προσκαλεσμένοι καί μετά ἀπό λίγο ὡς μέτοχοι τῆς Θείας Χάρης, «ἀνανεῶστε τήν καρδιά σας καί τό πνεῦμα σας» (Ἰεζ. 18, 31), γιά νά δώσετε χαρά καί εὐφροσύνη στίς οὐράνιες Δυνάμεις. Ἄν, ὅπως μᾶς λέει ὁ Κύριος στό ἱερό Εὐαγγέλιο, γίνεται χαρά στόν οὐρανό καί γιά ἕνα μονάχα ἁμαρτωλό πού μετανοεῖ (πρβλ. Λουκ. 15, 7), πόσο περισσότερο θά γίνει ἀφορμή εὐφροσύνης στίς οὐράνιες Δυνάμεις, ἡ σωτηρία τόσων ψυχῶν. Ὁλοκληρῶστε μέ εὐλάβεια τό δρόμο τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῆς ἀληθινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, μιά καί ἔχετε ἤδη ξεκινήσει ἐπιτυχημένα τό μοναδικό καί ἀσφαλῆ δρόμο τῆς σωτηρίας. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Μονογενής στέκεται δίπλα σας ἕτοιμος νά σᾶς χαρίσει τή λύτρωση καί λέει: «Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι κοπιάζετε καί ὅλοι ὅσοι εἴσαστε φορτωμένοι ψυχικά ἀπό τίς ἁμαρτίες σας καί ἐγώ θά σᾶς χαρίσω τήν ἀνάπαυση» (Ματθ. 11, 28). Ὅσοι εἴσαστε ντυμένοι μέ τό βαρύ χιτώνα τῶν ἐφάμαρτων παθῶν καί ὅσοι εἴσαστε σφιγμένοι μέ τίς ἀλυσίδες τῶν ἁμαρτιῶν σας (πρβλ. Παρμ. 5, 22), ἀκοῦστε τή φωνή τοῦ Προφήτη πού λέει: «Πλυθεῖτε καί καθαριστεῖτε. Βγάλετε τίς πονηρίες ἀπό τίς ψυχές σας, γιά νά μήν εἴσαστε ἀκάθαρτοι ἐνώπιόν μου» (Ἡσ. 1, 16) καί γιά νά ἀξιωθεῖτε νά ἀκούσετε τόν ἀγγελικό χορό νά σᾶς ψάλλει: «Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς συγχωρέθηκαν οἱ ἀνομίες καί ἐκεῖνοι πού τούς καλύφτηκαν μέ τή μετάνοια οἱ ἁμαρτίες» (Ψαλμ. 31, 1). Ὅσοι τώρα ἀνάψατε τίς λαμπάδες τῆς πίστεως, κρατῆστε τες στά χέρια σας ἄσβεστες, ὥστε Ἐκεῖνος πού στόν πανάγιο Γολγοθᾶ ἄνοιξε τότε γιά τό ληστή, χάρη στήν πίστη του, τόν Παράδεισο (πρβλ. Λουκ. 23, 43), νά σᾶς χαρίσει καί τή μελωδία τοῦ νυφικοῦ ὕμνου. Ἄν βρίσκεται ἐδῶ κάποιος πού εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας, ἄς ὁλοκληρώσει τήν ἑτοιμασία του μέ τήν πίστη, ὥστε ἡ υἱοθεσία νά τοῦ χαρίσει τήν πραγματική ἀπελευθέρωση καί τήν πλήρη ἀναγέννηση. Ἐγκαταλείποντας ἔτσι τήν τόσο καλή δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί ἀποκτώντας τήν ἀπέραντα μακάρια δουλεία στόν Κύριο, θά καταξιωθεῖ νά κληρονομήσει τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ξεντυθεῖτε σάν ροῦχο, μέσα στό Μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης, τόν παλαιό ἄνθρωπο, πού φθείρεται ἀπό τήν ἀπατηλή ἐπιθυμία τῆς ἁμαρτίας, γιά νά φορέσετε τό νέο ἄνθρωπο (πρβλ. Ἐφεσ. 4, 22- 24), πού συνεχῶς ἀνανεώνεται καί προοδεύει στήν τέλεια γνώση Ἐκείνου πού τόν ἔπλασε (πρβλ. Κολ. 3, 10). Ἀποκτῆστε μέ τήν πίστη τόν ἀραββώνα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πρβλ. Β΄ Κορ. 5, 5), γιά νά καταφέρετε νά γίνετε δεκτοί στίς οὐράνιες σκηνές (πρβλ. Λουκ. 16, 9). Ἐλᾶτε νά δεχτεῖτε τή μυστική σφραγίδα, γιά νά σᾶς γνωρίσει εὔκολα ὁ Δεσπότης Χριστός. Γίνετε μέλη τοῦ ἅγιου καί λογικοῦ κοπαδιοῦ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος θά σᾶς βάλει στά δεξιά Του καί θά σᾶς κάνει κληρονόμους τῆς ἑτοιμασμένης γιά σᾶς αἰώνιας ζωῆς. Ὅσοι ἀκόμα καλύπτονται ἀπό τό βαρύ καί τραχύ ἔνδυμα τῶν ἁμαρτιῶν, αὐτοί βρίσκονται στά ἀριστερά τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή δέν ἔχουν δεχτεῖ τή Χάρη Του, ἡ ὁποία δόθηκε διά τοῦ Χριστοῦ μέσα στό λουτρό τῆς ἀναγέννησης. Καί ὅταν λέω ἀναγέννηση δέν ἐννοῶ αὐτή τῶν σωμάτων, ἀλλά τήν πνευματική ἀναγγέννηση τῆς ψυχῆς. Τά σώματα γεννιοῦνται ἀπό τούς ὁρατούς γονεῖς καί οἱ ψυχές ἀναγεννιοῦνται μέ τήν πίστη. Γιατί «τό Πνεῦμα ὅπου θέλει πνέει» (Ἰωάν. 3, 8). (Ἑπομένως, Ἐκεῖνος μπορεῖ νά ἔρθει καί νά ἀναγεννήσει τίς ψυχές σας.). Ἄν γίνεις ἄξιος, τότε θά ἀκούσεις: «Εὖγε δοῦλε, ἀγαθέ καί πιστέ!» (Ματθ. 25, 21). Καί αὐτό θά τό ἀκούσεις, ἄν βέβαια βρεθεῖς νά ἔχεις καθαρή τή συνείδησή σου ἀπό ὅ,τι ἐφάμαρτο δημιουργεῖ καί διατηρεῖ ἡ ὑποκρισία. Ἄν κάποιος ἀπό σᾶς νομίζει ὅτι μπορεῖ νά δοκιμάσει νά ξεφύγει ἀπό τόν ἔλεγχο τῆς θείας Χάρης, ξεγελιέται καί ἁγνοεῖ τή δύναμή της. Ἄνθρωπέ μου, ἔχε ἀνυπόκριτη τήν ψυχή σου, γνωρίζοντας ὅτι βρίσκεσαι μπροστά σ’ Ἐκεῖνον πού ἐξετάζει τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας καί γνωρίζει καί τίς πιό ἀπόκρυφες ἐπιθυμίες μας (πρβλ. Ψαλμ. 7, 10). Ὅπως οἱ στρατολόγοι ἐξετάζουν τήν ἡλικία καί τή σωματική κατάσταση αὐτῶν πού πρόκειται νά ἐπιστρατεύσουν, ἔτσι καί ὁ Κύριος, ὅταν ἐπιστρατεύει τίς ψυχές, ἐρευνάει τίς προαιρέσεις. Καί ὅταν βρίσκει ὅτι κρύβεται μέσα στήν ψυχή ὑπόκριση, διώχνει τόν ἄνθρωπο ὡς ἀκατάλληλο. Ἄν ὅμως καταλάβει ὅτι εἶναι ἄξιος, τότε τοῦ δίνει ἀμέσως τή Χάρη. «Δέν δίνει τά ἅγια στούς σκύλους» (πρβλ. Ματθ. 7, 6), ἀλλά ὅπου βλέπει ἀγαθή προαίρεση, ἐκεῖ δίνει καί τή σωτηρία, τη θαυμαστή σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τή σφραγίδα αὐτή πού γνωρίζουν οἱ Ἄγγελοι καί τρέμουν οἱ δαίμονες. ὥστε ἔτσι οἱ μέν δάιμονες νά φύγουν τρέχοντας, οἱ δέ Ἄγγελοι νά τόν φρουροῦν σάν γνώριμο παιδί τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι λοιπόν πού παίρνουν τήν πνευματική καί σωτήρια σφραγίδα, πρέπει νά ἔχουν καταθέσει τήν προαίρεσή τους. Ὅπως δηλαδή τό μολύβι ἤ τό βέλος γιά νά κινηθοῦν χρειάζονται τό ἀνθρώπινο χέρι, ἔτσι καί ἡ Χάρη γιά νά ἐνεργήσει, χρειάζεται τήν προαίρεσή τῶν πιστῶν. Δέν παίρνεις λοιπόν ὅπλο φθαρτό, ἀλλά πνευματικό. Φυτεύεσαι ἀπό τώρα ὀριστικά στό νοητό Παράδεισο (πρβλ. Ἀποκ. 2, 7). Παίρνεις καινούριο ὄνομα (πρβλ.. Ἀποκ. 2, 17), πού δέν εἶχες πρίν. Πρίν μπεῖς στίς τάξεις τῶν Φωτιζομένων ἤσουν Κατηχούμενος. Τώρα θά ὀνομαστεῖς Πιστός. Μεταφυτεύεσαι στό νοητό ἐλαιώνα καί ἀπό ἀγριόδεντρο πού εἶσαι τώρα, θά μπολιαστεῖς στήν ἤμερη καί καρποφόρα ἐλιά (πρβλ. Ρωμ. 11, 24). Ἀπό τήν ἁμαρτία θά περάσεις στή δικαιοσύνη. Ἀπό τό μολυσμό θά περάσεις στήν καθαρότητα. Γίνεσαι κλῆμα στό ἅγιο ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ὅμως δέν φτάνει. Μόνο ἄν παραμείνεις προσκολλημένος στήν Ἄμπελο, θά βλαστήσεις σάν καρποφόρο κλῆμα. Ἄν δέν παραμείνεις, τότε θά γίνεις στάχτη ἀπό τή φωτιά (πρβλ. Ἰωάν. 15, 6). Ἄς φέρουμε λοιπόν ἄξιους καρπούς. Νά μή δώσει ὁ Θεός νά γίνει σέ μᾶς ἐκεῖνο πού συνέβηκε τότε στήν ἄκαρπη συκιά, μήπως καί ἔρθει κάποια ὥρα ὁ Ἰησοῦς καί μᾶς καταραστεῖ γιά τήν ἀκαρπία μας (πρβλ. Ματθ. 21, 19). Ἀλλά ἄς μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά λέμε ἐκεῖνο τό Ψαλμικό: «Ἐγώ εἶμαι σάν τή φορτωμένη ἐλιά μέσα στό σπίτι τοῦ Θεοῦ, ἔχω πάντα, ἀδιάκοπα, ὅλες τίς ἐλπίδες μου στηριγμένες στόν Θεό» (Ψαλμ. 5, 10). Νά εἶσαι ἐλιά, ὄχι σάν αὐτές πού βλέπουμε, ἀλλά ἐλιά νοητή, πού θά εἶσαι λουσμένη στό φῶς καί θά μεταδίδεις φῶς. Ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι τό φύτεμα καί τό πότισμα καί δικό σου ἡ καρποφορία. Ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νά σοῦ δώσει τή Χάρη, καί δικό σου νά τή δεχτεῖς καί νά τή διατηρήσεις. Μήν καταφρονεῖς τή Χάρη, ἐπειδή σοῦ δίνεται δωρεάν ἀλλά δέξου την καί συντήρησέ τη μέ εὐλάβεια.

Τώρα εἶναι καιρός γιά ἐξομολόγηση. Ἐξομολογήσου, ὅ,τι ἔχεις κάνει καί ὅ,τι ἔχεις πεῖ. ὅσα ἔκανες κατά τή νύχτα ἤ τήν ἡμέρα. Ἐξομολογήσου τώρα πού εἶναι ὁ καιρός κατάλληλος, τώρα πού παρέχονται προϋποθέσεις εὐνοϊκές γιά τή σωτηρία σου (πρβλ. Β΄ Κορ. 6, 2). Δέξου τόν ἐπουράνιο θησαυρό. Σύχναζε στούς ἐξορκισμούς. Μή λείψεις ἀπό καμιά Κατήχηση καί βάλε καλά στό μυαλό σου ὅσα θά διδαχτεῖς. Γιατί, ὅσα διδάσκονται ἐδῶ, δέν λέγονται μόνο καί μόνο γιά νά τά ἀκούσετε, ἀλλά τό κυριότερο, γιά νά τά δεχτεῖτε μέ πίστη καί ἔτσι νά σφραγίσουν ἀνεξάλειπτα τή ζωή σας. Ἀπομάκρυνε ἀπό κοντά σου κάθε ἀνθρώπινη μέριμνα, γιατί τρέχεις γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου (πρβλ. Παρμ. 7, 23). Τώρα ἀφήνεις ἐντελῶς τά πράγματα τοῦ κόσμου, πού δέν ἔχουν ἀξία. Ἐνῶ αὐτά πού σοῦ δωρίζει ὁ Κύριος εἶναι μεγάλα καί πολύτιμα. Ἐγκατάλειψε τά πρόσκαιρα καί πίστεψε στά αἰώνια. Πέρασες τόσα χρόνια, ἀπασχολώντας τόν ἑαυτό σου μέ μάταια κοσμικά πράγματα, καί τώρα δέν μπορεῖς νά τά ἀφήσεις ὅλα γιά σαράντα μέρες καί νά ἀπασχοληθεῖς μέ τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου; «Ἀφῆστε ὅλες τίς μέριμνες καί μείνετε στήν ἡσυχία καί βεβαιωθεῖτε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός» (Ψαλμ. 45, 11), λέει ἡ ἁγία Γραφή. Ἄσε τίς πολλές καί ἀργόσχολες συζητήσεις. Νά μήν καταλαλεῖς, οὔτε νά ἀκοῦς μέ εὐχαρίστηση ἐκεῖνον πού καταλαλεῖ. Ἀλλά καλύτερα νά εἶσαι πάντα Ἕτοιμος γιά προσευχή. Δεῖξε, μέ τίς ἀλλεπάλληλες, συστηματικές καί ἐπίμονες προσπάθειές σου, τήν προθυμία καί τή δύναμη τῆς ψυχῆς σου. Καθάρισε τό ἐκλεκτό σκεῦος τῆς ψυχῆς σου (πρβλ. Ματθ. 23, 26), γιά νά μπορέσεις νά δεχτεῖς περισσότερη Χάρη. Γιατί ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν δίνεται τό ἴδιο σέ ὅλους, ἀλλά ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δωρίζεται ἀνάλογα μέ τοῦ καθενός τήν πίστη. Ἄν λίγο κοπιάσεις, λίγα καί θά λάβεις. Ἄν ἐργαστεῖς πολύ, πολύς θά εἶναι καί ὁ μισθός σου. Τρέχεις γιά τό καλό σου. Στοχάσου καί σκόπευε αὐτό πού συμφέρει τήν ψυχή σου. Ἄν ἔχεις κάτι μέσα σου ἐναντίον κάποιου ἄλλου, ξέχασέ τα. Ἔρχεσαι ἐδῶ γιά νά πάρεις τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν σου. Εἶναι ἀνάγκη νά συγχωρέσεις καί ἐσύ ἐκεῖνον πού σέ ἔβλαψε. Γιατί ἀλλιῶς, μέ τί πρόσωπο θά πεῖς στόν Κύριο «συγχώρησέ τίς πολλές ἁμαρτίες μου», ἐνῶ ἐσύ δέν μπορεῖς νά συγχωρήσεις τίς ἐλάχιστες στό σύνδουλό σου, (πρβλ. Ματθ. 18, 30). Στίς Συνάξεις νά εἶσαι προσεκτικός. Ὄχι μονάχα τώρα, πού καί μόνο ἡ παρουσία τῶν ἱερέων ἀπαιτεῖ τήν προσοχή σου, ἀλλά καί μετά ό Βάπτισμα, πού θά δεχτεῖς τή Χάρη. Γιατί, ἄν κάτι πού γίνεται πρίν ἀπό τό Βάπτισμα εἶναι καλό, μπορεῖ νά μήν εἶναι καλό καί μετά ἀπό αὐτό; Ἄν εἶναι χρήσιμο τό νά ποτίζεσαι καί νά καλλιεργεῖσαι, πρίν μπολιαστεῖς στό ἥμερο καί καρποφόρο δέντρο (πρβλ. Ρωμ. 11, 17. 23-24), δέν εἶναι πολύ χρησιμότερο νά γίνεται τό ἴδιο καί μετά τό μπόλιασμα; Ἀγωνίσου γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου, πολύ περισσότερο μάλιστα αὐτές τίς ἡμέρες. Θρέψε τήν ψυχή σου μέ θεῖες ἀναγνώσεις, γιατί ὁ Κύριος σοῦ ἔχει ἑτοιμάσει πνευματική τράπεζα. Νά λές καί σύ μαζί μέ τόν Ψαλμωδό: «Ὁ Κύριος εἶναι ὁ καλός ποιμένας μου καί τίποτε δέν θά μοῦ στερήσει. Σέ τόπους χλοερούς μέ ὁδήγησε γιά νά κατασκηνώσω. Σέ δροσερό νερό καί τόπους σκιερούς μέ τρέφει καί μέ ἀναπαύει. Τήν κουρασμένη καί ἐξαντλημένη ψυχή μου τήν συνέφερε» (Ψαλμ. 22, 1-3). Ἔτσι θά εὐφρανθοῦν μαζί σου οἱ Ἄγγελοι καί Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Μεγάλος Ἀρχιερέας μας Χριστός, ὁ Ὁποῖος, ἀφοῦ δεχτεῖ τήν καλοπροαίρεσή σας, θά προσφέρει ὅλους σας στόν Οὐράνιο Πατέρα καί θά Τοῦ πεῖ: «Νά, Ἐγώ καί τά παιδιά μου πού μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός» (Ἡσ. 8, 18. Ἑβρ. 2, 13). Αὐτός ὁ Θεός, εἴθε νά σᾶς διατηρήσει ὅλους σας σέ τέτοια κατάσταση, ὥστε νά Τόν εὐαρεστεῖτε μέ τη ζωή σας. Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη στούς ἀτέλειωτους αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

«ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 

Ἑβδομαδιαῖον Θρησκευτικόν Περιοδικόν Ὀρθοδόξου Οἰκοδομῆς.

 Ἐκδότης: + Ὁ Λαρίσης & Τυρνάβου Ἀμφιλόχιος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Εὐλογίας χάριν. 

Συντάσσεται ὑπό ἐπιτροπῆς.