ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ Ἀρ. φύλλου: 548 Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2024

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ & ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Ἀρ. φύλλου: 548 

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2024

Σάββατον τῆς Ἀπόκρεω 

Εὐαγγέλιον: 

Λουκ. κα’ 8-9, 25-27 & 33-36

Εἶπεν ὁ Κύριος. Βλέπετε μή πλανηθῆτε. πολλοί γάρ ἐλεύσονται ἐπί τῶ ὀνόματί μου, λέγοντες. Ὅτι ἐγώ εἰμί. καί, Ὁ καιρός ἤγγικε. μή οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν. Ὅταν δέ ἀκούσητε πολέμους καί ἀκαταστασίας, μή πτοηθῆτε. δεῖ γάρ ταῦτα γενέσθαι πρῶτον. ἀλλ’ οὐκ εὐθέως τό τέλος. Καί ἔσται σημεῖα ἐν ἡλίω καί σελήνη καί ἄστροις, καί ἐπί τῆς γῆς συνοχή ἐθνῶν ἐν ἀπορία, ἠχούσης θαλάσσης καί σάλου, ἀποψυχόντων ἀνθρώπων ἀπό φόβου καί προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῆ οἰκουμένη. αἱ γάρ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται. Καί τότε ὄψονται τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλη μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς. Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι. Προσέχετε δέ ἑαυτοῖς μή ποτε βαρυνθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλη καί μέθη καί μερίμναις βιωτικαῖς, καί αἰφνίδιος ἐφ’ ὑμᾶς ἐπιστῆ ἡ ἡμέρα ἐκείνη. ὡς παγίς γάρ ἐπελεύσεται ἐπί πάντας τούς καθημένους ἐπί πρόσωπον πάσης τῆς γῆς. Ἀγρυπνεῖτε οὖν, ἐν παντί καιρῶ δεόμενοι, ἵνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα ταῦτα τά μέλλοντα γίνεσθαι, καί σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. 

Ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου ὑπό Ι. Θ. Κολιτσάρα

Εἶπεν ὁ Κύριος. Προσέχετε, μή ἐξαπατηθῆτε ἀπό κανένα. Διότι πολλοί θά ἔλθουν, χρησιμοποιοῦντες ὡς ἰδικόν των τό ὄνομά μου καί θά λέγουν, ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Μεσσίας. Μή τούς ἀκολουθήσετε, διότι εἶναι ψευδοπροφῆται. Ὅταν δέ ἀκούσετε, ὅτι γίνονται πόλεμοι καί ἀναταραχαί καί διασάλευσις τῆς τάξεως, μή ταραχθῆτε. Διότι πρέπει σύμφωνα μέ τό θεῖον σχέδιον, νά γίνουν αὐτά πρῶτον, ἀλλά δέν θά ἔλθη ἀμέσως τό τέλος. Ὡς πρός δέ τήν δευτέραν παρουσίαν, θά γίνουν πρωτοφανῆ καί καταπληκτικά φαινόμενα εἰς τόν ἥλιον καί τήν σελήνην καί τά ἀστέρια. Εἰς δέ τήν γῆν θά καταλάβη τά ἔθνη μεγάλη στενοχωρία καί φόβος καί ἀμηχανία πολλή, καθώς τά τεράστια ὁρμητικά κύματα τῆς θαλάσσης μέ θόρυβον πολύν καί σάλον θά ὁρμοῦν νά κατακλύσουν τήν γῆν. Οἱ ἀνθρωποι θά παραλύουν καί θά χάνουν τάς αἰσθήσεις των καί θά εἶναι σάν νεκροί ἀπό τόν φόβον δι’ αὐτά, πού θά βλέπουν, καί διά τά ἄλλα μεγάλα κακά, πού θά περιμένουν νά ἐπιπέσουν ἐναντίον τῆς οἰκουμένης. Διότι αἱ δυνάμεις, πού κρατοῦν τήν ἁρμονίαν τοῦ σύμπαντος, θά σαλευθοῦν καί θά κλονισθοῦν. Καί τότε θα ἰδοῦν τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου νά ἔρχεται ἐπάνω εἰς ὁλόφωτον νεφέλην μέ δύναμιν καί δόξαν πολλήν. Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, πού φαίνονται τόσον μόνιμα καί ἀσάλευτα, θά περάσουν καί θά λείψουν, οἱ λόγοι μου ὅμως δέν θά περάσουν, ἀλλά θά πραγματοποιηθοῦν ἕως καί τήν τελευταίαν λεπτομέρειάν των. Προσέχετε δέ τούς ἑαυτούς σας, μήπως γίνουν βαρειές οἱ καρδιές σας καί ἀσυγκίνητες εἰς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν κραιπάλην καί ἀπό τήν μέθην καί ἀπό τάς βασανιστικάς φροντίδας τῆς παρούσης ζωῆς. Νά εἶσθε ἄγρυπνοι, μήπως τυχόν καί μέσα εἰς τήν κατάστασιν αὐτήν τῆς πνευματικῆς χαλαρώσεως καί παραζάλης πέση ἐπάνω σας ἄξαφνα ἡ μεγάλη ἐκείνη ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας. Διότι πράγματι σάν παγίδα θά ἔλθη ἡ ἡμέρα ἐκείνη καί θά συλλάβη ἀπροετοιμάστους ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ξέγνοιαστοι εἰς τήν ἁμαρτωλήν καί κοσμικήν ζωήν των κάθονται ἐπάνω εἰς τήν γῆν. Νά εἶσθε λοιπόν ἄγρυπνοι καί νά προσεύχεσθε κάθε ὥρα καί στιγμήν, νά σᾶς δώση ὁ Θεός χάριν καί δύναμιν, διά νά ἀποφύγετε ὅλα αὐτά τά φοβερά, πού πρόκειται νά γίνουν καί νά σταθῆτε μέ θάρρος καί χαράν ἐμπρός εἰς τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου».

Ἀπόστολος λε’ 

Πρός Κορινθίους Α’ 

Kεφάλαιον ι’ στίχοι 23-28

Προκείμενον. Ἦχος πλ. β’. (Ψαλμός κδ΄) 

Αἱ ψυχαί αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐλισθήσονται.

 Στίχ. Πρός σέ, Κύριε, κεκράξομαι ὁ Θεός μου.

Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει. πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα οἰκοδομεῖ. Μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος. Πᾶν τό ἐν μακέλλω πωλούμενον ἐσθίετε μηδέν ἀνακρίνοντες διά τήν συνείδησιν. «τοῦ γάρ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς». Εἰ δέ τις καλεῖ ὑμᾶς τῶν ἀπίστων καί θέλετε πορεύεσθαι, πᾶν τό παρατιθέμενον ὑμῖν ἐσθίετε μηδέν ἀνακρίνοντες διά τήν συνείδησιν. Ἐάν δέ τις ὑμῖν εἴπη, Τοῦτο εἰδωλόθυτόν ἐστι, μή ἐσθίετε δι’ ἐκεῖνον τόν μηνύσαντα, καί τήν συνείδησιν. «τοῦ γάρ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς». 

Ἀλληλούϊα (γ΄) 

Ἦχος πλ. β’. (Ψαλμός ξδ’- ρα’). 

Στίχ. Μακάριοι οὕς ἐξελέξω καί προσελάβου, Κύριε. 

Καί τό μνημόσυνον αὐτῶν εἰς γενεάν καί γενεάν

Ἑρμηνεία τοῦ Ἀποστόλου ὑπό Ι. Θ. Κολιτσάρα

Ἀδελφοί, ὅλα ἔχω τό δικαίωμα νά τά πράττω, ἀλλά δέν εἶναι συμφέρον καί ὠφέλιμον δι’ ἐμέ νά τά πράττω ὅλα. Ὅλα ἔχω τό δικαίωμα νά τά κάνω, ἀλλά δέν οἰκοδομοῦν ὅλα εἰς τό ἔργον τῆς σωτηρίας. Κανείς δέ, παρασυρόμενος ἀπό τήν φιλαυτίαν του, νά μή ἐπιζητῆ ὅ,τι τοῦ ἀρέσει ἤ ὅ,τι τόν ἐξυπηρετεῖ, ἀλλ’ ἄς ἐπιδιώκη καί ἄς ἐνδιαφέρεται ὁ καθένας καί διά τό καλόν τοῦ ἄλλου. Ἔτσι κάθε κρέας πού πωλεῖται εἰς τό κρεοπωλεῖον, χωρίς νά ἐξετάζετε ἀπό ποῦ προέρχεται, ἄς τό τρώγετε, διά νά μή δίδετε καί ἀφορμήν ταραχῆς εἰς τήν συνείδησίν σας. Ἄς σκέπτεσθε δέ, ὅτι ὄχι μόνον τά κρέατα, ἀλλ’ «ὅλη ἡ γῆ καί τά ἐν αὐτῆ ἀνήκουν εἰς τόν Κύριον». Ἐάν δέ σᾶς προσκαλῆ εἰς φαγητόν κάποιος ἀπό τούς ἀπίστους καί θέλετε νά πᾶτε, τρώγετε κάθε τι πού παρατίθεται εἰς τήν τράπεζαν, χωρίς νά ἐξετάζετε ἀπό ποῦ προέρχεται, διά νά μή δώσετε ἀφορμήν τύψεως εἰς τήν συνείδησίν σας. Ἐάν ὅμως σᾶς πῆ κανείς «αὐτό πού παρατίθεται εἶναι εἰδωλόθυτον», μή τό τρῶτε, ὄχι διότι εἶναι μολυσμένον, ἀλλά δι’ ἐκεῖνον, πού σᾶς τό κατέστησε γνωστόν καί διά τήν συνείδησίν του, ἡ ὁποία εἶναι ἑπόμενον νά τόν τύψη ἐάν φάγη καί αὐτός καί νά ἐξεγερθῆ καί σκανδαλισθῆ ἐναντίον σας, ἐάν αὐτός μέν δέν φάγη, φάγετε ὅμως σεῖς. Πάλιν ὅμως σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τά πάντα ἀνήκουν εἰς τόν Κύριον, διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καί κάθε τί πού τήν γεμίζει. 

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον Σαββάτου

 Τοῦ Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου 

Ἀδελφοί μου φιλόχριστοι, ἀκοῦστε γιά τή Δευτέρα καί φοβερή παρουσία τοῦ Δεσπότου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διότι ἐγώ ἔφερα στή μνήμη μου ἐκείνη τήν ὥρα καί τρόμαξα ἀπό τόν πολύ φόβο, ἀναλογιζόμενος αὐτά πού πρόκειται νά ἀποκαλυφθοῦν. Διότι ποιός θά τά διηγηθεῖ αὐτά; Τί λογῆς γλώσσα θά τά ἐκφράσει; Καί ποιά ἀκοή θά μπορέσει νά ἀκούσει ἐκεῖνα, ὅταν ὁ Βασιλιάς τῶν βασιλέων θά σηκωθεῖ ἀπό τόν ἔνδοξο θρόνο του καί θά κατέβει νά ἐπισκεφθεῖ ὅλους αὐτούς πού κατοικοῦν τήν οἰκουμένη, καί νά ζητήσει ἀπ’ αὐτούς λογαριασμό, καί νά ἀνταποδώσει τόν καλό μισθό στούς ἄξιους, ὅμως σ’ ἐκείνους ἐπίσης πού εἶναι ἄξιοι γιά τιμωρία νά ἀνταποδώσει τίς τιμωρίες, ὡς δίκαιος Κριτής; Αὐτά λοιπόν καθώς ἀναλογίζομαι, κυριεύονται τά μέλη μου ἀπό φόβο καί παραλύω ὁλόκληρος. Τά μάτια μου χύνουν δάκρυα, ἡ φωνή μου σβήνει, τά χείλη μου παγώνουν, ἡ γλώσσα μου τρέμει καί οἱ λογισμοί μου σταματοῦν. Ὤ, πῶς πιέζομαι ἀπό τήν ἀνάγκη νά μιλήσω γιά τήν ὠφέλειά σας, ἀλλά ὁ φόβος μοῦ ἐπιβάλλει νά σιωπῶ! Διότι τέτοια μεγάλα καί φοβερά θαύματα οὔτε ἔγιναν ἀπό τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας, οὔτε καί θά γίνουν σ’ ὅλες τίς γενεές.

Διότι συχνά τώρα, ἄν πέσει μιά ἀστραπή δυνατότερη, τρομάζει κάθε ἄνθρωπο, καί ὅλοι σκύβουμε στή γῆ. Τότε ὅμως πῶς θά βαστάξουμε, ὅταν θά ἀκούσουμε τή φωνή τῆς σάλπιγγας ἀπό τόν οὐρανό νά εἶναι δυνατότερη ἀπό κάθε βροντή καί νά κράζει καί νά ξυπνᾶ τούς δικαίους καί τούς ἀδίκους, πού πέθαναν ἀπό τήν ἀρχή τοῦ κόσμου! Τότε στόν ἅδη τά ὀστᾶ τῆς ἀνθρώπινης φύσης μόλις θά ἀκούσουν τή φωνή τῆς σάλπιγγας, θά τρέχουν γύρω μέ βιασύνη, ζητώντας τούς ἀρμούς τους, ὅταν δηλαδή θά δοῦμε ὅλους τούς ἀνθρώπους νά ἀνασταίνονται στή στιγμή, τόν καθένα ἀπό τόν τόπο του, καί νά συναθροίζονται ἀπό τίς τέσσερες ἄκρες τῆς γῆς στό δικαστήριο! Διότι θά προστάξει καί ὁ μεγάλος Βασιλιάς, πού ἐξετάζει κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη, καί ἀμέσως μέ τρόμο καί μέ βιασύνη θά δώσει ἡ γῆ τούς νεκρούς, καί ἡ θάλασσα τούς δικούς της νεκρούς· εἴτε τούς κατασπάραξαν τά θηρία, εἴτε τούς κομμάτιασαν τά ψάρια, εἴτε καί τά ὄρνεα τούς ἅρπαξαν, ὅλα στή στιγμή θά παρουσιασθοῦν, καί δέ θά λείψει οὔτε μιά τρίχα

Πῶς θά βαστάξουμε, ἀδελφοί, ὅταν θά δοῦμε τόν πύρινο ποταμό νά ὁρμᾶ μέ θυμό, σάν ἀγριεμένη θάλασσα, καί νά καταβροχθίζει τά βουνά καί τίς κοιλάδες, καί νά κατακαίει ὅλη τή γῆ καί τά ἔργα πού ὑπάρχουν σ’ αὐτή; Τότε, ἀγαπητοί, ἀπό τή φωτιά ἐκείνη τά ποτάμια θά ἐξαφανισθοῦν, οἱ πηγές θά στερέψουν, τά ἄστρα θά πέσουν, ὁ ἥλιος θά σβήσει, ἡ σελήνη θά χαθεῖ, ὁ οὐρανός θά τυλιχθεῖ, σάν βιβλίο, ὅπως εἶναι γραμμένο. Τότε οἱ Ἄγγελοι ἀποστελλόμενοι θά τρέχουν ὁλόγυρα, συνάζοντας τούς ἐκλεκτούς ἀπό τά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, ἀπό τό ἕνα ἄκρο τοῦ οὐρανοῦ ὥς τό ἄλλο ἄκρο του. Τότε θά δοῦμε καινούριο οὐρανό καί καινούρια γῆ, σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσή του.

Πῶς θά βαστάξουμε τότε, φιλόχριστοι, ὅταν θά δοῦμε νά ἑτοιμάζεται ὁ φοβερός θρόνος, καί νά παρουσιάζεται τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, στόν ὁποῖο ὁ Χριστός καρφώθηκε ἑκούσια γιά μᾶς; Τότε, ὅταν θά δοῦμε ὅλοι στό ὕψος τοῦ οὐρανοῦ νά φανεῖ τό φοβερό καί Ἅγιο σκῆπτρο τοῦ μεγάλου Βασιλιᾶ, θά καταλάβει ἀμέσως ὁ καθένας καί θά θυμηθεῖ τό λόγο τοῦ Κυρίου, πού ἔχει πεῖ ἀπό πρίν· ὅτι θά φανεῖ τό σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου στόν οὐρανό· καί ὅλοι θά βεβαιωθοῦν ὅτι μετά ἀπό αὐτό πρόκειται νά ἐμφανισθεῖ ὁ Βασιλιάς.  

Τήν ὥρα ἐκείνη, ἀδελφοί μου, θά σκέφτεται ὁ καθένας πῶς θά συναντήσει τόν φοβερό Βασιλιά, καί θά συλλογίζεται ὅλες τίς πράξεις του. Καί στή συνέχεια θά βλέπει τίς πράξεις του νά βρίσκονται μπροστά του, εἴτε καλές εἴτε φαῦλες. Τότε ὅλοι οἱ ἐλεήμονες καί ὅλοι ὅσοι μετανοήσουν ἀληθινά, θά χαίρονται βλέποντας τίς δεήσεις πού ἔστειλαν ἀπό πρίν. Θά βλέπουν καί οἱ σπλαχνικοί τούς φτωχούς καί τούς πεινασμένους, αὐτούς πού ἐδῶ ἐλέησαν, καί νά παρακαλοῦν γι’ αὐτούς καί νά διηγοῦνται στούς Ἀγγέλους καί στούς ἀνθρώπους τά καλά πού τούς ἔκαναν· ἄλλοι ἐπίσης θά βλέπουν τά δάκρυα καί τούς κόπους πού ἔκαναν διά μέσου τῆς μετάνοιας· καί αὐτοί θά στέκονται χαρούμενοι καί λαμπροί καί ἔνδοξοι, προσμένοντας τήν εὐλογημένη ἐλπίδα καί ἐμφάνιση τῆς δόξας τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί γιατί δέ λέω ἀμέσως τά μεγαλύτερα; Ὅταν θά ἀκούσουμε ἐκείνη τη δυαντή φωνή καί ἐκείνη τή φοβερή κραυγή νά λέει ἀπό τά ὔψη τοῦ οὐρανοῦ· «Νά, ὁ Νυμφίος ἔρχεται! Νά, ὁ Κύριος φθάνει! Νά, ὁ Βασιλιάς ἐμφανίζεται! Νά, ὁ Δικαστής τῶν δικαστῶν φανερώνεται! Νά, ὁ Θεός ὅλου τοῦ κόσμου ἔρχεται γιά νά κρίνει τούς ζῶντες καί τούς νεκρούς!».

Τότε, φιλόχριστοι, ἀπό ἐκείνη τήν κραυγή θά τρέμουν τά θεμέλια καί τά σπλάγχνα τῆς γῆς, ἀπό τή μια ἄκρη ὥς τήν ἄλλη, καί ἡ θάλασσα καί ὅλες οἱ ἄβυσσοι. Τότε, ἀδελφοί θά κυριεύσει θλίψη καί φόβος καί ἔκσταση κάθε ἄνθρωπο, ἀπό τήν κραυγή καί ἀπό τόν ἦχο τῆς σάλπιγγας, καί ἀπό τό φόβο καί τήν προσδοκία αὐτῶν πού ἔρχονται στήν οἰκουμένη. Διότι οἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν θά σαλευθοῦν, ὅπως εἶναι γραμμένο. Τότε θά τρέχουν μπροστά οἱ Ἄγγελοι· οἱ χορεῖες τῶν Ἀρχαγγέλων θά τούς συνοδεύουν· τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ καί τά πολυόμματα θά κράζουν μέ ἰσχύ καί δύναμη· «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶναι ὁ παντοδύναμος Κύριος, πού ὑπάρχει καί ὑπῆρχε καί ἔρχεται, ὁ Παντοκράτορας». Τότε κάθε δημιούργημα στόν οὐρανό καί στή γῆ καί κάτω ἀπό τή γῆ μέ ἰσχύ θά κραυγάσει· «Εὐλογημένος ὁ Βασιλιάς πού ἔρχεται στό ὄνομα τοῦ Κυρίου». Τότε θά σχισθοῦν οἱ οὐρανοί καί θά φανεῖ ὁ Βασιλιάς τῶν βασιλέων, ὁ ἄχραντος καί ἔνδοξος Θεός μας, σάν φοβερή ἀστραπή, μέ πολλή δύναμη καί ἀνέκφραστη δόξα, ὅπως κήρυξε καί ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, λέγοντας· «Νά, ἔρχεται ἐπάνω στά σύννεφα τοῦ οὐρανοῦ, καί θά τόν δεῖ κάθε μάτι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού τόν ἔνυξαν μέ τή λόγχη, καί θά θρηνήσουν ἐξαιτίας του ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς». Τί λογῆς λοιπόν πρέπει νά εἶναι τότε ἡ ψυχή, γιά νά μπορέσει νά βαστάξει; Διότι ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ θά τραποῦν σέ φυγή, ὅπως λέει ἐπίσης ὁ Θεολόγος· «Εἶδα ἕναν μεγάλο λευκό θρόνο, καί ἐκεῖνον πού καθόταν πάνω σ’ αὐτόν· ἀπό τήν παρουσία του ἔφυγε ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, καί δέν ἄφησαν ἴχνη».

Εἶδες ποτέ τέτοιο φόβο; Εἷδες τέτοια καταπληκτικά καί φοβερά γεγονότα; Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ θά τραποῦν σέ φυγή! Καί ποιός λοιπόν θά μπορέσει νά σταθεῖ; Ποῦ θά φύγουμε ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί, ὅταν θά δοῦμε νά τοποθετοῦνται οἱ θρόνοι καί νά κάθεται ὁ Δεσπότης ὅλων τῶν αἰώνων; Ὅταν θά δοῦμε τίς ἀμέτρητες στρατιές νά στέκονται μέ φόβο γύρω ἀπό τό θρόνο; Τότε θά ἐκπληρωθεῖ ἡ προφητεία τοῦ Δανιήλ· «Ἔβλεπα, λέει, ὡσότου τοποθετήθηκαν οἱ θρόνοι, καί κάθισε ὁ Παλαιός τῶν τῶν ἡμερῶν. Τό ἔνδυμά του ἦταν λευκό σάν τό χιόνι· οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του ἦταν λευκές σάν καθαρό μαλλί· ὁ θρόνος του ἦταν φλόγα φωτιᾶς· οἱ τροχοί τοῦ θρόνου του ἦταν φωτιά πού ἔβγαζε φλόγες· πύρινος ποταμός ἔτρεχε μπροστά του· χίλιες χιλιάδες τόν ὑπηρετοῦσαν καί μύριες μυριάδες στεκόταν ἐνώπιόν του· στήθηκε δικαστήριο, καί ἀνοίχθηκαν τά βιβλία».

Μεγάλος φόβος, ἀδελφοί, καί φρίκη καί ἔκσταση θά μᾶς κυριεύσει ἐκείνη τήν ὥρα, ὅταν ἐκεῖνος θά καθίσει στό ἀμερόληπτο δικαστήριο, καί θά ἀνοιχθοῦν ἐκεῖνα τά φοβερά βιβλία, ὅπου εἶναι γραμμένα καί τά ἔργα μας καί τά λόγια μας καί οἱ πράξεις μας, ὅσα εἴπαμε καί πράξαμε σ’ αὐτή τη ζωή, καί νομίσαμε ὅτι διαφεύγουμε τόν Θεό πού ἐρευνᾶ τίς διαθέσεις καί τίς ἐπιθυμίες, σύμφωνα μ’ αὐτό πού εἶναι γραμμένο· ὅτι «οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας εἶναι ὅλες μετρημένες», δηλαδή οἱ λογισμοί καί οἱ σκέψεις, γιά τά ὁποῖα θά δώσουμε λόγο στόν Κριτή.

Ὤ, πόσα δάκρυα μᾶς χρειάζονται γιά κείνη τήν ὥρα, ἀλλά ἀμελοῦμε! Ὤ, πόσο θά κλάψουμε καί θά στενάξουμε γιά τούς ἑαυτούς μας, ὅταν θά δοῦμε ἐκεῖνες τίς μεγάλες δωρεές, πού πρόκειται νά λάβουν ἀπό τόν ἔνδοξο Βασιλιά, ὅσοι ἀγωνίσθηκαν καλά· ὅταν θά δοῦμε μέ τά μάτια μας τήν ἀπόρρητη βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Καί ἐπίσης ἀπό τό ἄλλο μέρος θά δοῦμε νά φαίνονται οἱ φοβερές τιμωρίες· καί στή μέση αὐτῶν θά δοῦμε κάθε λαό καί κάθε ἀνθρώπινη ψυχή, ἀπό τόν πρωτόπλαστο Ἀδάμ ὥς αὐτόν πού γεννήθηκε τελευταῖα ἀπ’ ὅλους, καί θά δοῦμε ὅλους νά γονατίζουν μέ τρόμο καί νά προσκυνοῦν μέ τά πρόσωπά τους κάτω στή γῆ, σύμφωνα μ’ αὐτό πού εἶναι γραμμένο· «Ὀρκίζομαι στόν Ἑαυτό μου, λέει ὁ Κύριος, ὅτι σ’ ἐμένα θά καμφθεῖ κάθε γόνατο». 

Τότε φιλόχριστοι, ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, καθώς θά στέκεται μεταξύ τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, μεταξύ τῆς ἀσφάλειας καί τῆς θλίψης, θά περιμένουν ὅλοι τή φοβερή ὥρα τῆς κρίσεως, καί κανείς δέ θά μπορεῖ νά βοηθήσει κανέναν. Τότε ζητεῖται ἀπό τόν καθένα ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως καί ἡ ὑπόσχεση τοῦ βαπτίσματος· ζητεῖται ἡ πίστη ἀμίαντη ἀπό κάθε αἵρεση καί ἡ σφραγίδα ἄθραυστη καί ὁ χιτώνας ἀμόλυντος, σύμφωνα μ’ αὐτό πού εἶναι γραμμένο· ὅτι «ὅλοι ὅσοι εἶναι γύρω του θά φέρουν δῶρα στόν φοβερό Βασιλιά». Διότι ὅλοι ὅσοι πολιτογραφήθηκαν στήν ἁγία Ἐκκλησία, θά τούς ζητηθεῖ ἀνάλογα μέ τή δύναμή τους· οἱ δυνατοί μάλιστα θά κριθοῦν αὐστηρά, σύμφωνα μ’ αὐτό πού εἶναι γραμμένο· ὅτι «σ’ αὐτόν πού δόθηκε πολύ, ἀπ’ αὐτόν θά ζητηθεῖ πολύ· καί μέ ὅποιο μέτρο μετρᾶ ὁ καθένας, θά μετρηθεῖ καί σ’ αὐτόν». Ὅμως εἴτε μεγάλας εἴτε μικρός ἦταν κανείς, ἐξίσου ὅλοι ὁμολογήσαμε τήν πίστη καί λάβαμε τήν ἅγια σφραγίδα. Ὅλοι ὅμοια ἀπαρνηθήκαμε τόν Διάβολο, φυσώντας τον, καί ὅλοι ὅμοια συνταχθήκαμε μέ τόν Χριστό, προσκυνώντας τον, ἄν βέβαια ἀντιληφθήκαμε τή σημασία τοῦ μυστηρίου τῆς κολυμβήθρας καί τῆς ἀπάρνησης τοῦ Ἐχθροῦ. Καί μάλιστα ἡ ἀπάρνηση, πού μᾶς ζητεῖται νά κάνουμε τήν ὥρα τοῦ βαπτίσματος, φαίνεται βέβαια μικρή, ὅταν τήν λέμε, ἀλλά, ὅταν τήν σκεφθοῦμε, εἶναι πάρα πολύ μεγάλη· αὐτήν ὅποιος μπορέσει νά τήν φυλάξει, θά εἶναι τρισμακάριστος· διότι ἀπαρνούμαστε μέ λίγα λόγια κάθε κακό πού ὑπάρχει καί πού μισεῖ ὁ Θεός. Ὄχι ἕνα ἤ δύο ἤ δέκα, ἀλλά ἀπαρνούμαστε κάθε κακό πού ὑπάρχει καί πού μισεῖ ὁ Θεός. Γιά παράδειγμα ἀναφέρω· «Ἀπαρνοῦμαι, λέει, τόν Σατανᾶ καί ὅλα τά ἔργα του». Ποιά ἔργα; Ἄκουσε! «Τήν πορνεία, τή μοιχεία, τήν αἰσχρότητα, τήν ἀπάτη, τήν κλεψιά, τό φθόνο, τή μαγεία, τή μαντεία, τά ξόρκια, τό θυμό, τήν ὀργή, τή βλασφημία, τήν ἔχθρα, τή φιλονεικία, τή ζήλια. Ἀπαρνοῦμαι τή μέθη, τήν ἀργολογία, τήν ὑπερηφάνεια, τή μαλθακότητα. Ἀπαρνοῦμαι τίς ἀστειότητες καί τούς κιθαρισμούς, τά δαιμονικά ἄσματα, τίς παιδοφθορές τίς ὀρνεοσκοπίες, τίς ἐρωτήσεις τῶν πνευμάτων, τίς πεταλογραφίες. Ἀπαρνοῦμαι τά εἰδωλόθυτα, τό αἷμα, τά πνιγμένα καί τά θνησιμαῖα ζῶα». Καί γιατί λέω πολλά; Διότι δέν εἶναι καιρός τώρα νά τά ἀναφέρω ὅλα. Ἄλλά ἄς παραλείψουμε τά πολλά καί ἄς ποῦμε μέ ἔνα λόγο· «Ἀπαρνοῦμαι ὅλα ὅσα μαγικά τελοῦνται στόν ἥλιο καί στή σελήνη καί στά ἄστρα καί στίς πηγές καί στά δένδρα καί στά τρίστρατα καί στούς καθαρμούς καί στά ποτήρια καί σέ ἄλλα πολλά ἄτοπα ἔργα, πού εἶναι αἰσχρό καί νά τά ἀναφέρει κανείς». Ὅλα αὐτά καί τά ὅμοιά τους τά ἀπαρνούμαστε μέ τήν ἀπάρνηση πού κάνουμε κατά τήν ὥρα τοῦ Ἁγίου βαπτίσματος, τά ὁποῖα ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι εἶναι ἔργα καί διδασκαλίες τοῦ Διαβόλου.

Ὅλα αὐτά τά μάθαμε καθώς ἤμασταν προηγουμένως στο σκοτάδι, κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ Διαβόλου, προτοῦ νά φθάσει σ’ ἐμᾶς τό φῶς· τότε πού ἤμασταν πουλημένοι στήν ἁμαρτία. Ὅταν ὅμως θέλησε ὁ φιλάνθρωπος καί εὔσπλαγχνος Θεός νά μᾶς λυτρώσει ἀπό αὐτή τήν πλάνη, μᾶς ἐπισκέφθηκε φῶς ἀπό τόν οὐρανό, καί φανερώθηκε ἡ σωτήρια χάρη τοῦ Θεοῦ, καί πρόσφερε τόν ἑαυτό του ἀντάλλαγμα γιά μᾶς, καί μᾶς ἐξαγόρασε ἀπό τήν πλάνη τῶν εἰδώλων. Καί εὐδόκησε νά μᾶς ἀνακαινίσει μέ τό νερό καί μέ τό Πνεῦμα. Ὅλα αὐτά λοιπόν τά ἀπαρνηθήκαμε, καί ἀποβάλαμε τόν παλαιό ἄνθρωπο μαζί μέ τίς πράξεις του καί ντυθήκαμε τόν νέο Ἀδάμ. Ὅποιος λοιπόν κάνει μετά τή χάρη τά πονηρά ἔργα πού ἀναφέραμε προηγουμένως, ἔφυγε ἀπό τή χάρη, καί ὁ Χριστός δέ θά τόν ὠφελήσει διόλου, ἐφόσον ἐξακολουθεῖ νά ἁμαρτάνει.

Ἀκούσατε, φιλόχριστοι, πόσα πολλά κακά ἀπαρνηθήκατε μέ λίγα λόγια. Αὐτή λοιπόν ἡ ἀπάρνηση καί ἡ καλή ὁμολογία ζητεῖται ἐκείνη τήν ὥρα καί τή μέρα ἀπό τόν καθένα μας. Διότι εἶναι γραμμένο, ὅτι «ἀπό τά λόγια σου θά δικαιωθεῖς». Καί ἐπίσης ὁ Κύριος λέει· «Ἀπό τά ἴδια σου τά λόγια θά σέ κρίνω, πονηρέ δοῦλε». Εἶναι λοιπόν φανερό ὅτι τά λόγια μας, ἤ μᾶς καταδικάζουν ἤ μᾶς δικαιώνουν ἐκείνη τήν ὥρα.

Κατηχήσεις 

Τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων 

Κατήχησις B΄. Μέρος Α΄

Βαρύ κακό εἶναι ἡ ἁμαρτία καί βαριά ἀρρώστια τῆς ψυχῆς ἡ παρανομία. Αὐτή ἀποδυναμώνει τήν ψυχή καί γίνεται αἰτία τῆς κόλασής της στήν αἰώνια φωτιά. Ἡ διαστροφή τοῦ αὐτεξούσιου πρός τό κακό πηγάζει ἀπό τήν προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου. Καί τό ὅτι ἁμαρτάνουμε ἐπειδή ἐμεῖς τό θέλουμε, τό ἐπιβεβαιώνει ὁ προφήτης Ἱερεμίας πού λέει: «ἐγώ σέ φύτεψα ἀπ’ ἀκρη ἀμπέλι γνήσιο καί καρποφόρο. Γιατί, ἀμπέλι, ἀλλοτριώθηκες καί μοῦ κάνεις πικρά σταφύλια, λές καί εἶσαι ξένο;» (Ἱερ. 2, 21). Τό φυτράδι εἶναι καλό, ἀλλά ὁ καρπός πού βγαίνει ἀπό τήν προαίρεση εἶναι κακός. Γι’ αὐτό καί δέν θά φταίει ὁ φυτευτής, ὅταν τό ἀμπέλι θά γίνει στάχτη ἀπό τή φωτιά. Διότι, ἐνῶ φυτεύτηκε γιά νά βγάλει καλό καρπό, ἐξαιτίας τῆς κακῆς προαίρεσης, καρποφόρησε κακή καρποφορία. Ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο εὐθύ, ὅπως λέει τό βιβλίο τοῦ Ἐκκλησιαστῆ, καί αὐτός σκόρπισε τό λογισμό του σέ πολλούς στόχους καί κατευθύνσεις (Ἐκκλ. 7, 29). «Εἴμαστε δικό Του δημιούργημα καί πλαστήκαμε γιά νά κάνουμε τό καλό», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. 2, 10). Καί ὁ μέν Δημιουργός, πού εἶναι ἀγαθός, δημιούργησε τόν ἄνθρωπο γιά νά ἐργάζεται τό ἀγαθό, τό δέ δημιούργημα μεταστράφηκε, ἐξαιτίας τῆς κακῆς του προαίρεσης, σέ ἐργάτη τῆς πονηρίας. Πολύ βαρύ γιά ὅποιον ἐξουσιάζεται ἀπό αὐτή, ἀλλά εἶναι εὐκολοθεράπευτο. Τό ξεφορτώνεται ὁ ἄνθρωπος μέ τή μετάνοια. Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι κάποιος κρατάει στά χέρια του κάρβουνα. Ὅσο τά κρατάει κατακαίγεται. Ἄν ὅμως τά πετάξει, ἀπομακρύνει συγχρόνως και τό κάψιμο. Ἄν ὑπάρχει κανείς πού νομίζει ὅτι ἐνῶ ἁμαρτάνει δέν κατακαίγεται, σ’ αὐτόν λέει ἡ ἁγία Γραφή. Μπορεῖ νά βάλει κανείς κάρβουνα στον κόρφο του καί νά μήν κατακαοῦν τά ροῦχα του;» (Παρμ. 6, 27). Γιατί ἡ ἁμαρτία καίει καί ἀποδυναμώνει τήν ψυχή. Προκαλεῖ σοβαρές διανοητικές καί συναισθηματικές διαταραχές, ἀποδιοργανώνει καί ἀποπροσανατολίζει τήν ψυχή. Ἀλλά τί θά πεῖ κανείς; Τί εἶναι λοιπόν ἡ ἁμαρτία; Εἶναι ζῶο; Ἄγγελος; Δαίμονας; Τί εἶναι αὐτό πού ἐνεργεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο; Ἄνθρωπέ μου, αὐτός πού σέ ἀντιμάχεται δέν εἶναι ἐξωτερικός ἐχθρός, ἀλλά δικό σου γέννημα πού ξεπετάγεται ἀπό μέσα σου, ἐξαιτίας τῆς κακῆς σου προαίρεσης. Κύτταξε μέ καθαρά μάτια καί δέν θά σοῦ γεννηθεῖ κακή ἐπιθυμία (πρβλ. Παρμ. 4, 25). Μήν ἁρπάζεις ξένα πράγματα καί ἡ τάση τῆς ἁρπαγῆς θά ναρκωθεῖ μέσα σου. Φέρνε πάντα στό νοῦ σου τή μέλλουσα Κρίση καί δέν θά σέ ἐξουσιάσει οὔτε πορνεία, οὔτε μοιχεία, οὔτε φόνος, οὔτε καμιά ἄλλη ἁμαρτία. Ὄταν ὅμως βγάλεις τόν Θεό ἀπό τό μυαλό καί ἀπό τήν καρδιά σου, τότε ἀρχίζει νά γυρίζει ὁ λογισμός σου στά πονηρά καί νά κάνει πράξη τήν ἁμαρτία.

Τό κακό δέν ἀρχίζει καί δέν ξεκινᾶ μόνο ἀπό σένα. Ὑπάρχει καί κάποιος ἄλλος ὁ ὁποῖος τό σχεδιάζει καί τό προωθεῖ. Αὐτός εἶναι ὁ διάβολος. Αὐτός σχεδιάζει καί παρακινεῖ πρός τήν ἁμαρτία, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἐπιβληθεῖ ἀναγκαστικά σ’ αὐτούς πού δέν θά δεχτοῦν τίς εἰσηγήσεις του. Γι’ αὐτό καί λέει ὁ Ἐκκλησιαστής: «Ἄν παρακινήσει τό λογισμό σου καί σέ ἐξαναγκάσει ὁ διάβολος νά ἁμαρτήσεις, μήν παραχωρεῖς τόπο στήν καρδιά σου» (Ἐκκλ. 10, 4). Ἄν τοῦ κλείσεις τήν πόρτα καί τόν ἀπομακρύνεις, δέν θά σοῦ κάνει κακό. Ἄν ὅμως δεχτεῖς μέ ἀδιαφορία τήν παρακίνηση τῆς κακῆς ἐπιθυμίας πού σοῦ ὑποβάλλει, τότε γίνεται ἕνα μέ τό λογισμό σου καί ριζώνει μέσα σου. Τότε σοῦ σφιχτοδένει τη διάνοια καί σέ πετάει στό βόθρο τῆς κακίας. Ἴσως ὅμως πεῖς: Εἶμαι πιστός καί δέν θά ριζώσει μέσα μου ἡ ἐπιθυμία, ἀκόμα καί ἄν τη φέρνω πιό συχνά στο νοῦ μου. Ξεχνᾶς λοιπόν ὅτι ρίζα πού ἔζησε καί αὐξήθηκε, ἔσπασε πολλές φορές καί τήν πέτρα; Μή δέχεσαι τό σπόρο γιατί θά φυτρώσει. Ἡ ρίζα του θά σοῦ κομματιάσει τήν πέτρα τῆς πίστης. Πρίν ἀκόμα ἀνθίσει, ξερίζωσε τό κακό, μήπως ἀδιαφορώντας στήν ἀρχή, χρειαστεῖς μετά τσεκούρια (πρβλ. Ἱερ. 23, 29) καί φωτιά (πρβλ. Ματθ. 3, 10). Ζήτησε τη θεραπεία τοῦ ματιοῦ σου ἔγκαιρα, μόλις παρουσιαστεῖ ἡ πρώτη ἐνόχληση, γιά νά μήν καταντήσεις νά ζητᾶς τόν ὀφθαλμίατρο τότε πού θά ἔχεις τυφλωθεῖ ὁλότελα. Ἐφευρέτης καί ὑποκινητής τῆς ἁμαρτίας καί πατέρας ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ὁ διάβολος. Αὐτό τό εἶπε ὁ Κύριος καί ὄχι ἐγώ. Ὁ Κύριος εἶπε ὅτι ὁ διάβολος ὑποκινεῖ διαρκῶς τόν ἄνθρωπο πρός τήν ἁμαρτία καί ὅτι ἀντιστρατεύεται πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀπό τότε πού πρωτόπεσε στήν ἀνταρσία κατά τοῦ Θεοῦ (Α΄ Ἰωάν. 3, 8 Πρβλ. Ἰωάν. 8, 44). Πρίν ἀπ’ αὐτόν κανένας ἀλλος δέν εἶχε ἀντισταθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος ἁμάρτησε, ὄχι γιατί εἶχε ἀπό τή φύση του ροπή πρός τήν ἁμαρτία, γιατί ἔτσι φορτώνεται τήν ὕπαρξη τῆς ἁμαρτίας ὁ Θεός πού τόν δημιούργησε, ἀλλά ἀπό μόνος του, αὐτός ὁ ἴδιος, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ δημιουργήθηκε ἀγαθός, ἔγινε ὅ,τι ἔγινε ἐξαιτίας τῆς δικῆς του προαίρεσης. Καί ἔτσι, σύμφωνα μέ τά ἔργα του, πῆρε καί τό ὄνομά του. Ὄντας Ἀρχάγγελος ὀνομάστηκε μετά διάβολος, ἐπειδή πάντοτε διαβάλλει. Καί ἐνῶ ἦταν ἀγαθός ὑπηρέτης τοῦ Θεοῦ, πῆρε τό ὄνομα Σατανᾶς. Γιατί μέ τη λέξη Σατανᾶς φανερώνεται αὐτός πού διαβολικά ἀντιστέκεται στίς βουλές τοῦ Θεοῦ καί στή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό δέν εἶναι δικές μου διδασκαλίες, ἀλλά εἶναι λόγια τοῦ πνευματοφόρου προφήτη Ἰεζεκιήλ, ὁ ὁποῖος, ἀρχίζοντας τό θρῆνο, λέει: «Ἐσύ εἶσαι σφραγίδα πού ἀποτυπώνει τήν ὁμοιότητα πρός Ἐκεῖνον. Εἶσαι στεφάνι ἀπερίγραπτης ὀμορφιᾶς. Γεννήθηκες στόν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ» (Ἰεζ. 28, 12-13). Καί στή συνέχεια λέει: «Στίς μέρες τῆς δόξας σου, ἀπό τήν ἠμέρα πού γεννήθηκες μέχρι τήν ἐποχή πού ἐσύ διέπραξες ἀδικήματα, ὑπῆρξες ἀψευγάδιαστος καί τέλειος» (Ἰεζ. 28, 15). Πολύ καλά εἶπε ὁ Προφήτης τό «ἐσύ διέπραξες». Γιατί δέν εἶναι κάτι πού προερχόταν ἀπ’ ἔξω καί εἰσχώρησε στή φύση σου, ἀλλά ἐσύ ὁ ἴδιος γέννησες τό κακό. Στή συνέχεια ἀνέφερε καί τήν αἰτία πού τό προκάλεσε: «Περηφανεύτηκε ἡ καρδιά σου γιά τήν ὀμορφιά σου. Ἐξαιτίας τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν σου, καί ἐπειδή ἔδωσαν ἀφορμή οἱ ἴδιες οἱ ἁμαρτίες σου, τραυματίστηκες καί ρίχτηκες κάτω στή γῆ» (πρβλ. Ἰεζ. 28, 17). Τό ἴδιο ἐπίσης ἀναφέρει καί ὁ Κύριος στό ἱερό Εὐαγγέλιο: «Ἔβλεπα τό Σατανᾶ νά πέφτει ἀπό τόν οὐρανό σάν ἀστραπή» (Λουκ. 10, 18). Βλέπεις πόσο συμφωνεῖ ἡ Παλαιά Διαθήκη μέ τήν Καινή; Ἀφοῦ λοιπόν ἔπεσε ὁ διάβολος, παρέσυρε μαζί του καί πολλούς ἄλλους καί σέ ὅσους πείθονται σ’ αὐτόν, τούς φυτεύει μέσα τους ἐπιθυμίες. Ἀπό αὐτόν προέρχεται ἡ μοιχεία, ἡ πορνεία, καί κάθε ἄλλο κακό. Ἐξαιτίας του ὁ προπάτοράς μας Ἀδάμ, κάνοντας τήν παρακοή πού αὐτό τοῦ ὑπέδειξε, βγῆκε ἔξω ἀπό τόν Παράδεισο. Ἀντάλλαξε ἔτσι τόν Παράδεισο, πού ἔβγαζε ἀπό μόνος του θαυμάσιους καρπούς, μέ τή γῆ πού εἶναι γεμάτη ἀγκάθια καί τριβόλια.

Ἀλλά θά πεῖ κανείς; Τώρα λοιπόν τί θά γίνει; Ἀφοῦ ἐξαπατηθήκαμε ἀπό τό διάβολο, εἴμαστε πιά χαμένοι; Ἄραγε δέν ὑπάρχει γιά μᾶς σωτηρία; Πέσαμε. Ἄραγε δέν μποροῦμε νά σηκωθοῦμε; (Πρβλ. Ἱερ. 8, 4). Τυφλωθήκαμε. Ἄραγε δέν ὑπάρχει ἐλπίδα νά βροῦμε πάλι τό φῶς μας; Κουτσαθήκαμε. Ἄραγε δέν θά μπορέσουμε νά ξαναπερπατήσουμε ἴσια; Καί νά τό ποῦμε μέ μιά λέξη. Πεθάναμε. «Ἄραγε δέν θά μπορέσουμε νά ἀναστηθοῦμε;» (πρβλ. Ψαλμ. 40, 9). Ἄραγε ἄνθρωπέ μου, Ἐκεῖνος πού ἀνάστησε τό Λάζαρο, ὁ ὁποῖος εἶχε τέσσερις μέρες πεθαμένος καί βρωμοῦσε, δέν θά μπορέσει, πολύ πιό εὔκολα, νά ἀναστήσει ἐσένα, πού εἶσαι βιολογικά ζωντανός; (Πρβλ. Ἰωάν. 11, 39). Ἐκεῖνος πού ἔχυσε γιά χάρη μας τό Τίμιον Αἷμα Του, Αὐτός καί θά μᾶς γλυτώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἄς μήν ἀπελπιστοῦμε, ἀδελφοί μου. Ἄς μήν ἀφήσουμε τόν Ἑαυτό μας. Δέν εἶναι σωστό νά βυθιστοῦμε στό τέλμα τῆς ἀπόγνωσης. Γιατί εἶναι φοβερά ἐπικίνδυνο καί ἐγκυμονεῖ πολλά κακά, τό νά μήν ἔχει κανείς βάσιμη ἐλπίδα γιά τή μετάνοιά του. Ἐκεῖνος πού δέν περιμένει καμιά σωτηρία, αὐτός πέφτει μέ τά μοῦτρα στό κακό. Ὅποιος ὅμως ἐλπίζει στή γιατρειά του, αὐτός πονάει καί φροντίζει τόν ἑαυτό του μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις. Ὁ ληστής πού δέν περιμένει καμιά χάρη, φτάνει στήν σκληρότητα καί τήν ἀδιαφορία. Ὅταν ὅμως ἐλπίζει στή συγχώρεση, ἔρχεται πολλές φορές σέ συναίσθηση καί μετανοεῖ. Καί κάτι ἀκόμα. Τό φίδι ξεκολλάει ἀπό πάνω του τό γερασμένο δέρμα του. Ἐμεῖς δέν θά πετάξουμε ἀπό πάνω μας τήν ἁμαρτία; Καί αὐτή ἀκόμα ἡ γῆ, πού εἶναι γεμάτη ἀγκάθια καί τριβόλια, ἄν ὀργωθεῖ καλά, γίνεται καρποφόρα. Κι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά διορθωθοῦμε γιά νά σωθοῦμε; Ἡ φύση μας εἶναι δεκτική τῆς σωτηριώδους ἀλλαγῆς, ἑπομένως ἐκεῖνο πού ἀκόμα χρειάζεται εἶναι ἡ δική μας ἀνάλογη προαίρεση

«ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ» 

Ἑβδομαδιαῖον Θρησκευτικόν Περιοδικόν Ὀρθοδόξου Οἰκοδομῆς.

 Ἐκδότης: + Ὁ Λαρίσης & Τυρνάβου Ἀμφιλόχιος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Εὐλογίας χάριν. 

Συντάσσεται ὑπό ἐπιτροπῆς.