Η ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΚΟΥ

 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ & ΤΥΡΝΑΒΟΥ

ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ 9 –Τ.Κ. 41334 ΛΑΡΙΣΑ

ΤΗΛ. 24950 42020 & 2410 613651

Email: mitropolilarisis@gmail.com

 

 

 Α.Π. 155/247                                                                                Ἐν Λαρίση 18/31-10-2023  

 

«Δόξα τῆ Ἁγία καί Ὁμοουσίω καί Ζωοποιῶ καί Ἀδιαιρέτω Τριάδι…»

«Ὑμνοῦμεν Πατέρα Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα Ὁμοούσιον καί Ἀχώριστον»

 

 

Σεβαστοί Πατέρες καί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί,

Σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσαν, διά νά ἐπισημάνω μίαν βλασφημίαν κατά τοῦ κορυφαίου δόγματος τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Τριαδολογικοῦ. Πρόκειται περί τοῦ θέματος, τό ὁποῖον προέκυψε πρό ἐτῶν, δηλαδή ἐάν εἰκονίζωνται τά τρία Θεῖα Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιον Πνεῦμα ἤ ὄχι, διότι τοῦτο ἔφερε διχόνοιαν καί προεκάλεσε σχίσμα ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μεταξύ τῶν ἀδελφῶν.

Τοῦτο τό θέμα περί εἰκονίσεως ἤ μή τῶν τριῶν Θείων Προσώπων εἶναι τελείως ἄγνωστον εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί τήν ἁγίαν Γραφήν, ἀλλά καί εἰς ὅλους τούς ἁγίους Πατέρας, διότι δέν ὑπῆρχεν ἐξ ἀρχῆς, ἀλλά προῆλθεν ἀπό τούς ἀθέους τῆς Δύσεως, οἱ ὁποῖοι ἐπενόησαν τήν «Ἀναγέννησιν» τῶν πνευματικῶν βυζαντινῶν εἰκόνων, χρησιμοποιήσαντες κοσμικά πρόσωπα (ὁ Φώτιος Κόντογλου τίς  ἐχαρακτήρισεν «γλυκανάλατες»), κατεσκεύασαν δέ καί τήν γνωστήν σύνθεσιν τῆς δῆθεν εἰκόνος τῆς «Ἁγίας Τριάδος». Αὕτη ἡ εἰκών παρεισέφρησεν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἀνατολήν ἐν τῶ καιρῶ τῆς αἰχμαλωσίας ἀπό τούς Τούρκους καί εἰς τόν ἐν ἀγνωσία εὐρισκόμενον Ὀρθόδοξον κλῆρον καί λαόν, ὁ ὁποῖος ἐν τῆ ἀγνοία του, τήν ἐδέχθη ὡς Ὀρθόδοξον ἁγιογραφίαν, καί ὄχι μόνον τήν ἐδέχθη, ἀλλά καί τήν ὑποστηρίζει μέ πολύν «φανατισμόν», ὡς δῆθεν τῆς Ἐκκλησίας παράδοσιν.

Ὅπως γνωρίζομεν ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, διότι μία εἶναι καί ἡ κεφαλή Της ὁ Χριστός, ἄρα καί οἱ χριστιανοί ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά εἶναι ἡνωμένοι ὡς εἷς ἄνθρωπος, καί νά μή εἶναι μεταξύ των σχίσματα. Ἄν, ὡς χρεῶσται πού εἴμεθα, μελετῶμεν τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μέ τήν ἁγίαν Γραφήν, Παλαιάν τε καί Καινήν, τί κηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες μέ ὅλας τάς Οἰκουμενικάς καί Τοπικάς Συνόδους, δέν θά ὑπάρχουν μεταξύ ἡμῶν διχόνοιαι καί σχίσματα, ἀλλά θά ὑπακούωμεν εἰς τά τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία προστάσσει νά τηρῶμεν τήν «Ἑνότητα τῆς Πίστεως καί τήν Κοινωνίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος». Δυστυχῶς ὅμως οἱ πλεῖστοι τῶν χριστιανῶν τοῦ αἰῶνος τούτου ἔχουν παντελῆ ἄγνοιαν ὡς πρός τό περιεχόμενον τῆς Πίστεως. Εἰδικώτερον:

1.    Ὁ μέγας Θεολόγος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἰς τό Εὐαγγέλιόν του λέγει ὅτι «Θεόν οὐδείς ἑώρακε πώποτε· ὁ μονογενής υἱός ὁ ὤν εἰς τόν κόλπον τοῦ πατρός ἐκεῖνος ἐξηγήσατο». (Ἰωάν. κεφ. α΄, 18) καί «Θεόν οὐδείς πώποτε τεθέαται» (Καθολ. Β΄Ἐπιστ. Ἰωάννου, κεφ. δ΄, 12).

2.    Ὁ προφήτης Μωϋσῆς ἐζήτησε εἰς τό ὄρος Σινᾶ ἀπό τόν ἴδιον τόν Θεόν νά τόν ἴδη, καί ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ ἦτο ὅτι «εἶναι ἀδύνατον νά ἴδη ἄνθρωπος τόν Θεόν καί νά ζήση».

3.    Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἀπαγορεύει ρητῶς τήν εἰκόνισιν τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, διότι α) ἡ εἰκόνισις αὕτη ἀποτελεῖ «εἰδωλικήν ποίησιν» β) διότι δέν ἔχει πρωτότυπον καί γ) ὅτι «εἰκών, ἥτις δέν ἔχει πρωτότυπον εἶναι εἴδωλον», διότι ὁ Εὐαγγελιστής λέγει, «Θεόν οὐδείς ἑώρακε πώποτε».  Ὅθεν ἡ εἰκόνισις αὕτη ἀποτελεῖ «εἰδωλικήν ποίησιν», διότι δέν ἔχει  πρωτότυπον. Ποῖον εἶναι τό «πρωτότυπον» τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, μέ τό ὁποῖον εἰκόνισαν τήν Ἁγίαν Τριάδα; Δέν τό γνωρίζομεν, ἀφοῦ «Θεόν οὐδείς πώποτε τεθέαται». Ἄρα, ἡ εἰκόνισις τούτων ἐγένετο κατά φαντασίαν τῶν ἀθέων ζωγράφων, ὡς ἐκ τούτου δέ κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον εἶναι εἴδωλον. (Πρακτικά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τόμος Γ΄)

Ἑπομένως, ποῖος εἶδεν τόν Θεόν Πατέρα καί τόν εἰκονίζει ὡς γέροντα; Ἐγένετο ἄνθρωπος ὁ Θεός Πατήρ καί ἐγήρασε καί τόν εἰκονίζουν; Καί ποῖος εἶδεν τόν Θεόν Υἱόν καί τόν εἰκονίζει ὡς νεώτερον; Καί ποῖος εἶδε τόν Θεόν ἅγιον Πνεῦμα καί τό εἰκονίζει ὡς μίαν περιστεράν;

Αὐτοί πού εἰκονίζουν τά ἀνεικόνιστα τρία Θεῖα Πρόσωπα, παρερμηνεύουν τήν ἁγίαν Γραφήν. Π.χ. τόν προφήτην Δανιήλ, ἀφοῦ οὗτος προεῖδεν ὅλην τήν ἔνσαρκον οἰκονομίαν τοῦ Θεοῦ διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου, ἀναφέρεται δέ  εἰς τό σχετικόν χωρίον, εἰς τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ὅτι «εἶδε τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἀνερχόμενον ἐν δόξη πρός τόν παλαιόν τῶν ἡμερῶν». Ὁ προφήτης Δανιήλ εἶδεν τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἀνερχόμενον, δηλ, τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, καί ὄχι τόν ἀθέατον Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν «παλαιόν τῶν ἡμερῶν» ὁ ὁποῖος καί «νηπιάζει» καί ὁ ὁποῖος ἀείποτε εὑρίσκεται ὁμοῦ μέ τόν Πατέρα. Τόν δέ «παλαιόν τῶν ἡμερῶν» τόν παρερμηνεύουν οἱ ἄθεοι ζωγράφοι, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζονται καί ἀπό δῆθεν ὀρθοδόξους, ὅτι εἶναι ὁ Θεός Πατήρ, ἐπειδή γράφεται ὡς «παλαιός» καί ἀναφέρεται ὅτι ἔχει καί λευκάς τρίχας καί ὡς ἐκ τούτου τόν εἰκονίζουν εἰς μεγάλης ἡλικίας γέροντα! Ὅμως κατά τούς ἁγίους Πατέρας τό ὁ «παλαιός τῶν ἡμερῶν» δέν ἑρμηνεύεται γέρων, ἀλλά σημαίνει τόν Προαιώνιον Θεόν, τόν «παλαιοῦντα» τάς ἡμέρας, τά ἔτη κ.λπ. ὡς ποιητής αὐτῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει μέσα του καί τόν Υἱόν καί τό ἅγιον Πνεῦμα, αἱ δέ «λευκαί τρίχες» σημαίνουν τό ἄμωμον καί καθαρόν τοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπί πλέον «ὁ παλαιός τῶν ἡμερῶν», λέγει ἡ Γραφή, «νηπιάζει δι’ ἐμέ». (Κάθισμα Ὄρθρου Ὑπαπαντῆς). Ὁ γέρων νηπιάζει; Καί ἐνῶ ὁ Δανιήλ ἀναφέρεται εἰς τόν «υἱόν τοῦ ἀνθρώπου», αἱ κακαί ἑρμηνεῖαι τόν ὀνομάζουν «υἱόν τοῦ Θεοῦ»!! Ἰδού ἡ μεγάλη ἀσέβεια. Ἄλλην σημασίαν ἔχει τό «ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ», τόν ὁποῖον οὐδείς τῶν ἀνθρώπων εἶδεν καί ἄλλην τό «ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου», τόν ὁποῖον εἴδομεν ὡς ἄνθρωπον ὅμοιον μέ ἡμᾶς. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας εἶδεν «συμβολικῶς ἐν θρόνω ἐπηρμένω Θεόν ὑπ’ ἀγγέλων δόξης δορυφορούμενον. Ὦ τάλας! ἐβόα, ἐγώ· πρό γάρ εἶδον σωματούμενον Θεόν, φωτός ἀνεσπέρου καί εἰρήνης δεσπόζοντα». (Καταβασία Ὑπαπαντῆς ὠδή ε΄). Δέν ἀντιλαμβάνονται οἱ ὑποστηρίζοντες τήν εἰκόνισιν τῶν ἀνεικονίστων τριῶν Θείων Προσώπων, ὅτι βλασφημοῦν εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρας, ἀφοῦ παρερμηνεύουν τά κείμενά των; Ὅταν ὁ προφήτης Δανιήλ λέγει ὅτι ὁ «υἱός τοῦ ἀνθρώπου» ἀνήρχετο εἰς τήν Ἀνάληψιν μέ τό σῶμα του, αὐτοί τόν ἐννοοῦν ὡς «υἱόν  τοῦ Θεοῦ», τό ὁποῖον σημαίνει ὅτι παρουσιάζουν χωρισμένην τήν ἀχώριστον ἁγίαν Τριάδα, ἤτοι «ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ» ἀνέρχεται πρός τόν ἄλλον Θεόν, τόν «παλαιόν τῶν ἡμερῶν» ἤτοι κατ’ αὐτούς τόν Θεόν Πατέρα. Ὁ Θεός Πατήρ λοιπόν κατά τούς βλασφήμους παρερμηνευτάς εἶναι ὡς ὁ «παλαιός τῶν ἡμερῶν» καί εἶναι εἰς τόν οὐρανόν ἐνῶ ὁ υἱός αὐτοῦ εὑρίσκεται εἰς τήν γῆν εἰς τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καί ἀνήρχετο, ἀντικρούοντες τό Ἅγιον Εὐαγγέλιον, τό ὁποῖον λέγει: «Ὁ Μονογενής Υἱός ὁ ὤν εἰς τόν κόλπον τοῦ Πατρός…» καί «ἐγώ ἐν τῶ Πατρί καί ὁ Πατήρ ἐν ἐμοί». Πόσο μεγάλη ἁμαρτία εἶναι αἱ παραχαράξεις τῶν ἁγίων Γραφῶν! Ἰδού ὁ χωρισμός τῆς ἀχωρίστου ἁγίας Τριάδος ἀπό τούς ἀθέους καί παραχαράκτας, τούς παρερμηνεύοντας τόν Μέγαν προφήτην Δανιήλ. Καθώς καί τόν προφήτην Ἡσαΐαν, τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, καί ὅλην τήν Ἁγίαν Γραφήν!! Καί, ὦ τῆς βλασφημίας! Παρουσιάζουν καί αὐτόν τόν ἴδιον τόν προφήτην Δανιήλ, ὡς δῆθεν συμφωνοῦντα μέ τόν χωρισμόν τῆς ἁγίας Τριάδος! Δέν τό αἰσθάνονται τοῦτο τό βαρύ καί ἀσυγχώρητον ἁμάρτημα οἱ βλάσφημοι; Τό δέ ἅγιον καί ἀνεικόνιστον Πνεῦμα τό εἰκονίζουν ὡς περιστεράν, ὡς ἐφάνη ἐν τῶ Ἰορδάνη, καί ἐάν, κατ’ αὐτούς, οἱ χριστιανοί δέν τό προσκυνήσουν ὡς Θεόν, εἶναι «εἰκονομάχοι»! Ὅμως τό ἅγιον Πνεῦμα ἐφάνη «ἐν εἴδει περιστερᾶς» ἐν τῶ Ἰορδάνη. Οὐχί ἡ Ὑπόστασις τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος,  ἀλλ΄ ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ! Διότι εἰς ἄλλο μέρος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τό ἅγιον Πνεῦμα ἐφάνη ὡς «νεφέλη φωτεινή» καί εἰς ἄλλο μέρος ὡς «γλῶσσαι ὡσεί πυρός». Τί λοιπόν, παρεκτός εἰς τάς οἰκείας Θεοφανείας, ὅπως εἰς τόν Ἰορδάνην, θά εἰκονίζωμεν τό ἅγιον Πνεῦμα καί ὡς νεφέλην καί ὡς πυρίνας γλῶσσας;

Ὁ Ἄρειος, π.χ. παρερμηνεύων τό τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῶ Ἱερῶ Εὐαγγελίω: «ὁ Πατήρ μου μείζων μου ἐστί», ὑπεστήριξεν ὅτι ὁ Θεός Πατήρ εἶναι μεγαλύτερος τοῦ Υἱοῦ, καί κατέληξεν εἰς τήν βλασφημίαν ὅτι (μή γένοιτο) ὁ Υἱός εἶναι κτίσμα! Ἡ παρερμηνεία αὕτη τοῦ Ἀρείου μετεδόθη εἰς ὅλον τόν κόσμον μέ ἀποτέλεσμα νά συγχυσθῆ ὅλη ἡ τότε αὐτοκρατορία, μέ διωγμούς, ἀκόμη καί μέ θανάτους, πρᾶγμα πού ἐξηνάγκασε τόν αὐτοκράτορα μέγαν Κωνσταντῖνον νά συγκαλέση τήν Πρώτην Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ἡ ὁποία ἐξωστράκισε τόν Ἄρειον καί τόν ἔστειλε εἰς τά τάρταρα τοῦ Ἅδου, διά τήν παρερμηνείαν τῆς ἁγίας Γραφῆς.

Δέν θά ἦτο δέ ὑπερβολή νά εἴπωμεν, ὅτι ἡ ἐκ τῆς αἱρετικῆς Δύσεως προελθοῦσα εἰκών αὕτη ἀποτελεῖ ἀναβίωσιν τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἄρείου!

Οἱ παρερμηνευταί τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου δέν φοβοῦνται μήπως ὑποστοῦν τά ἴδια μέ τόν Ἄρειον καί τούς ἀθέους τῆς Δύσεως;

Τά τρία Θεῖα Πρόσωπα, ἕνεκα τῆς Ὁμοουσιότητος, δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθοῦν ἀπ’ ἀλλήλων, διότι, εἰς τοιαύτην περίπτωσιν, δέν θά ἦσαν ὁ ΕΙΣ Θεός, ἀλλά πολλοί. Οὔτε εἰκονίζονται, διότι, κατά τήν Θείαν Γραφήν, «Θεόν οὐδείς πώποτε τεθέαται». Οἱ εἰκονίζοντες καί ὑποστηρίζοντες τήν εἰκόνισιν τῶν ἀθεάτων καί ἀπροσίτων Θείων Προσώπων εἰδωλοποιοῦν τόν Κτίστην, δηλαδή ποιοῦν χειρότερα ἀπό τούς εἰδωλολάτρας, οἱ ὁποῖοι εἰκόνιζον καί ἐθεοποίουν μόνον τήν κτίσιν, τόν ἤλιον, ἀνθρώπους κ.λπ. καί οὐδέποτε τόν Κτίστιν τῶν ἁπάντων. Ἰδού εἰς ποίαν βλασφημίαν ρίπτει τόν χριστιανόν ἡ ἄγνοια τῶν Γραφῶν καί ἡ παρερμηνεία τῶν ἁγίων κειμένων. Οἱ παραχαράσσοντες ἁγιογραφικά κείμενα εἶναι ὅμοιοι τῶ αἱρεσιάρχη Ἀρείω.

Ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι δέν εἰκονίζονται οὐδέποτε τά τρία Θεῖα Πρόσωπα διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία ψάλλει: «Οὐ θεοτήτων Τριάδα, (ὅπως δείχνει ἡ εἰκών τῶν ἀθέων) ἀλλ’ ὑποστάσεων, οὐδέ μονάδα προσώπων, ἀλλά θεότητος. Τέμνομεν (κατακόπτομεν) τούς ταύτην διαιροῦντας, συγχέομεν δέ πάλιν, τούς σύγχυσιν τολμῶντας κατά ταύτης, ἥν μεγαλύνομεν». (Ἦχος βαρύς, Κυριακή πρωΐ, ὠδή θ’)

Ἑπομένως ἡ εἰκόνισις τῶν τριῶν Θείων προσώπων ΔΕΝ εἶναι ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ἀλλοτρίων καί αἱρετικῶν κατασκεύασμα πρός βάσφημίαν καί παραπλάνησιν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Πρός πίστωσιν τῶν ἀνωτέρω, ἴδετε ὅλα τά τριαδικά τροπάρια ὅλων τῶν ἤχων τῆς Παρακλητικῆς καθώς καί τά τριαδικά τῶν ἁγίων Πατέρων ὅλου τοῦ ἐνιαὐτοῦ.

Προσοχή, χριστιανοί, διότι ὁ σατανᾶς ἔχει καί γνωρίζει πολλάς τέχνας καί παγίδας μέ τάς ὁποίας «πλανᾶ ὅλον τόν κόσμον» κατά τήν θείαν ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΝ. Μή λοιπόν τόν ἀκούσωμεν καί πλανηθῶμεν καί καιώμεθα ὁμοῦ μέ τόν διάβολον εἰς τήν Κόλασιν.

Ὁ Ἄρειος μίαν λέξιν παρερμήνευσεν ἀπό τήν ἁγίαν Γραφήν, (ὡς εἴδομεν ἀνωτέρω) καί ἐκολάσθη, τούς παρερμηνεύοντας τόσα κείμενα ὡς ἀνωτέρω, πόσαι κολάσεις, μή γένοιτο, τούς περιμένουν;

 

 

 

Μέ ἀγάπην Χριστοῦ

 

+ Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου

Ἀμφιλόχιος