Η ΑΝΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ!

 Παίρνοντας γιὰ βάση τὸ ἔντονο πολιτειακὸ αἴσθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὶς ἱεροπραξίες τους, καταλαβαίνουμε, γιατί ἢ προδοσία χαρακτηριζόταν σὰν τὸ πιὸ βαρὺ ἔγκλημα. Κι ἂν ἐμβαθύνουμε στὸ γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ προδότες, μετὰ τὴν ἀτιμωτικὴ ἐκτέλεση τους, δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ ταφοῦν, θὰ καταλάβουμε πόσο μεγάλη, πόσο συντριπτικὴ ἦταν ἡ ποινὴ ποῦ τοὺς ἐπιβαλλόταν. 

Ἡ εἰκόνα τοῦ Ἐφιάλτη, τοῦ ἑκάστοτε Ἐφιάλτη, ἔρχεται καὶ ἐπανέρχεται στὴν παγκόσμια ἱστορία καὶ σίγουρα στὰ τοῦ τόπου μας. 

Τοὺς θεωροῦσαν κι" ἐπικίνδυνους καὶ βλαβεροὺς γιὰ τὸ κοινὸ συμφέρον, ἀφοῦ θέλησαν νὰ μειώσουν τὴν «καταστρεπτικὴ σημασία τῆς προδοσίας». Τέτοιες περιπτώσεις προδοτῶν ἔχουμε πάμπολλες, ποῦ, ἀφοῦ θάφτηκαν, ξεθάφτηκαν κατόπι καὶ τὰ ὀστᾶ τους πετάχτηκαν, γιατί ἦταν ἔνοχοι στὸ «Κυλώνιον ἄγος» (Θουκυδίδης, 1, 126, 127). 

Ι.Λ 

ΛΑΡΙΣΑ 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ