Ἡ πρόταση γιὰ ἀνακωχή του Πλαστήρα τὸ 1941 καὶ ἡ ἐθνικὴ συμφιλίωση!

 «Δὲν ἤθελαν τὴν ἐθνικὴ συμφιλίωση οὔτε οἱ Ἄγγλοι, οὔτε οἱ Ἀμερικάνοι καὶ γι’ αὐτὸ κτύπησαν πισώπλατα τὸν Πλαστήρα δύο φορές. Ἡ πρώτη ἦταν τὸ 1946 καὶ ἡ δεύτερη τὸ 1952.» 

Οἱ Νεοέλληνες εἴτε δὲν ἔχουν διαβάσει καθόλου ἱστορία, εἴτε ἔχουν διαβάσει τὴν λάθος ἱστορία. Ἔλειψε τὸ θάρρος νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια κατάματα. Ἀπὸ τὴν «Μῆνιν» τοῦ Ἀχιλλέα, ποὺ ἔφερε πολλὲς συμφορὲς στοὺς Ἀχαιοὺς μέχρι τὴν προδοσία στὸ Μαντζικὲρτ καὶ στὴν Μικρὰ Ἀσία πολλὰ εἶναι τὰ κοινὰ στοιχεῖα. Γιὰ τὸ κέρδος τῶν ἐμπόρων τῆς Κορίνθου καὶ τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε ἡ μεγάλη ἀλληλοσφαγή, ὁ Πελοποννησιακὸς πόλεμος, ποὺ γονάτισε τὴν κλασικὴ Ἑλλάδα. Οἱ μάχες τῶν ἐπιγόνων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἔσβησαν τὶς τελευταῖες ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων, ἐνῷ ὁ ἐμφύλιος στὴν διάρκεια τῶν ἐτῶν τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 χρηματοδοτήθηκε κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ ἐγγλέζικες λίρες ἀπὸ τὶς τράπεζες τοῦ City. 

Ὅταν τὸν Σεπτέμβριο-Ὀκτώβριο τοῦ 1944 οἱ Γερμανικὲς δυνάμεις κατοχῆς ἀποχώρησαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, οἱ μὲν κομμουνιστὲς τοῦ ΕΛΑΣ ἐμφανιζόντουσαν σάν... ἐλευθερωτές (!) μὲ παρελάσεις μάλιστα, ἐνῷ δὲν ἔδωσαν οὔτε μία σοβαρὴ μάχη μὲ τοὺς κατακτητὲς ποὺ ἀποχωροῦσαν πρὸς Γιουγκοσλαβία ἀνενόχλητοι, οἱ Ἄγγλοι ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ δὲν ἤθελαν οὔτε τοὺς κομμουνιστὲς στὴν ἐξουσία οὔτε μία Ἑλλάδα δυνατή. Ἔτσι ἔστησαν ἕναν ἀκόμη ἐμφύλιο μὲ τὰ Δεκεμβριανά. Οἱ κομμουνιστὲς ἀκόμη καὶ μέχρι σήμερα ἀναζητοῦν ποιός πρόδωσε ποιόν, πὼς ἔχασαν τὴν μάχη τῶν Ἀθηνῶν, ἔχοντας τὴν πλήρη ὑπεροπλία. Καταλήξαμε σὲ μία ἀμφίβολη εἰρήνη μὲ τὴν Συμφωνία της Βάρκιζας. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς περίοδο εἴχαμε τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Νικολάου Πλαστήρα, ποὺ ἄσχετα μὲ τὸ ἀμφιλεγόμενο παρελθόν του στὰ 1922 μὲ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ εἶχε δύο ἀναμφισβήτητα χαρακτηριστικά. Ἦταν Τίμιος μὲ τὸ Τ κεφαλαῖο καὶ ἤθελε εἰλικρινὰ τὴν Ἐθνικὴ Συμφιλίωση. Οἱ Ἄγγλοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Πλαστήρας διαθέτει λαϊκὸ ἔρεισμα ὄχι μόνο στοὺς Βενιζελικούς, ποὺ οἱ περισσότεροι εἶναι ἀντικομμουνιστές, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ στὸν κόσμο τοῦ ΕΑΜ, ὅπου οἱ κομμουνιστὲς εἶναι μειοψηφία. Τὸ ΚΚΕ εἶχε κατορθώσει νὰ ἐγκλωβίσει στὸ ΕΑΜ πλατιὲς λαϊκὲς μᾶζες, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι εἶχαν γίνει ὅλοι αὐτοὶ κομμουνιστές. Ἐπιπλέον ὁ Πλαστήρας εἶναι ἰδιαίτερα ἀγαπητὸς στὸν προσφυγικὸ κόσμο καὶ ἔχει ἰσχυρὰ ἐρείσματα στὸν Στρατό. Θὰ μποροῦσε, λοιπόν, εὔκολα νὰ γίνει ἕνας ἀνεξέλεγκτος ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους δικτάτωρ, ποὺ σίγουρα θὰ ἐμπόδιζε τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐκλεκτοῦ τοὺς Γεωργίου τοῦ Β’. 

2 Ἰανουαρίου τοῦ 1945 ὁ Πλαστήρας ὁρκίζεται πρωθυπουργὸς καὶ μὲ τὸ αἷμα ἀκόμη νωπὸ νὰ ἀχνίζει ὑπόσχεται Ἐθνικὴ Συμφιλίωση καὶ μέτρα εἰρηνεύσεως. Ἡ ἐξουσία του Πλαστήρα κρατᾶ μόλις τρεῖς μῆνες. Οἱ Ἄγγλοι τὸν ἀναγκάζουνε σὲ παραίτηση, βγάζοντας ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τους μία παλαιὰ ὑπόθεση. Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1941 ὁ Νικόλαος Πλαστήρας ἀπὸ τὸ Βισὺ τῆς Γαλλίας, ὅπου ζεῖ ἐξόριστος ἀπευθύνει μία ἐπιστολὴ πρὸς τὸν πρεσβευτὴ τῆς Ἑλλάδος στὴν Γαλλία στὴν ὁποία καταγγέλλει τὸν βασιλέα Γεώργιο Β’ γιὰ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ἑλλάδος στὸν πόλεμο μὲ τὴν Γερμανία καὶ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶχε δεχτεῖ καὶ αὐτὸς προτάσεις γιὰ ἀνακωχή. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πλαστήρα δημοσιεύεται στὸν Τύπο, ἡ Ἀγγλικὴ Πρεσβεία πιέζει γιὰ παραίτηση, ὁ Δαμασκηνός, Ἀρχιεπίσκοπος καὶ Ἀντιβασιλέας τότε, παίρνει τὸ μέρος τῶν Ἄγγλων καὶ ὁ Στρατηγὸς Πλαστήρας στὶς 7 Ἀπριλίου τοῦ 1945 παραιτεῖται ἀπὸ πρωθυπουργὸς καὶ μαζὶ τελειώνει καὶ ἡ πολιτικὴ τῆς Ἐθνικῆς Συμφιλιώσεως. Οἱ Ἄγγλοι θέλουν τὴν συνέχεια τῆς ἀλληλοσφαγῆς καὶ τὸ ἐπιτυγχάνουν. Ἡ δεύτερη προσπάθεια τοῦ Πλαστήρα γιὰ Ἐθνικὴ Συμφιλίωση ἔγινε ὅταν ἦταν πάλι ἐκλεγμένος καὶ ὄχι διορισμένος πρωθυπουργὸς στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1950. Τὸ πρῶτο κτύπημα ἦταν ἡ ἐκτέλεση τοῦ Μπελογιάννη, τὴν ὁποίαν ὁ Πλαστήρας δὲν ἤθελε καὶ τὸ δεύτερο ἡ παγίδευσή του (μέσῳ μίας καφετζούς (!), ποὺ τὸν ἐξαπάτησε) μὲ ἕναν ἀλλοπρόσαλλο ἐκλογικὸ νόμο μὲ τὸν ὁποῖον ἐνῷ πῆρε περισσότερες ψήφους... ἔχασε (!) τὶς ἐκλογές. Ἡ συνέχεια αἱματηρή. Ὅλη ἡ Εὐρώπη στὰ 1945 εἶχε εἰρήνη, ἡ Ἑλλάδα μέχρι τὸ 1950 πολεμοῦσε καὶ οἱ ἀπώλειες ἀπὸ τὸν ἀνταρτοπόλεμο ἦταν μεγαλύτερες ἀπὸ αὐτὲς τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ ὅσο γιὰ τὶς ὑλικὲς καταστροφὲς ἀνυπολόγιστες 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/21/20/168737/