29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ «ΣΥΜΜΑΧΩΝ»

 Στὶς 29 Ἰανουαρίου 1941, ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ ὁ ἐθνικὸς κυβερνήτης Ι. Μεταξᾶς. «Πέθανε», γράφει ἡ ἐπίσημη ἱστορία. Ὡστόσο, ἐμεῖς ἔχουμε βάσιμους λόγους νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Ι. Μεταξᾶς δολοφονήθηκε καὶ θὰ στηρίξουμε τὴν πεποίθησή μας αὐτὴ σὲ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ ντοκουμέντα. 

Κατ’ ἀρχάς, κυκλοφορεῖ εὐρέως ἕνας μῦθος: ὅτι ἡ καθεστωτικὴ μεταβολὴ τῆς 4ης Αὐγούστου ἔγινε μὲ τὶς εὐλογίες τῶν Ἄγγλων καὶ ὅτι ὁ Ι. Μεταξᾶς, διδαχθεὶς ἀπὸ τὴν τύχη τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου τοῦ Στρατηλάτη κατὰ τὸν Α΄ Π.Π., εἶχε δεσμευθεῖ ὅτι θὰ ταχθεῖ ὁπωσδήποτε στὸ πλευρὸ τῆς Ἀγγλίας, στὸν ἐπικείμενο πόλεμο. Ἄλλο ἕνα ψεῦδος, μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔλεγε ὅτι ὁ Μεταξᾶς ἦτο γερμανόφιλος. Ὁ ἐθνικὸς κυβερνήτης δὲν ἦτο οὔτε ἀγγλόφιλος οὔτε γερμανόφιλος! Ἦτο Ἕλλην καὶ τὸ μόνο ποὺ τὸν ἐνδιέφερε ἦταν ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων. Πρὸς τοῦτο, λοιπόν, ἐπεδίωξε τὴν αὐστηρὰ οὐδετερότητα μόλις ξέσπασε ὁ Β΄ Π.Π. Ὅμως, οἱ πανοῦργοι Ἄγγλοι, ποὺ ἐπιθυμοῦσαν διακαῶς τὸ ἄνοιγμα τοῦ βαλκανικοῦ μετώπου, διὰ τοῦ πράκτορός των Τσιάνο, καὶ τοῦ ἄφρονος Μουσσολίνι, κατόρθωσαν νὰ βάλουν τὴν Ἑλλάδα στὸ σφαγεῖο. Κατὰ πόσον οἱ Ἄγγλοι εὐνοοῦσαν τὴν 4η Αὐγούστου; Ἂς μᾶς ἀπαντήσουν τὰ ἱστορικὰ ντοκουμέντα. 

Σὲ ἔκθεση τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἀγγλίας στὴν Θεσσαλονίκη, Χόουλ, πρὸς τὸ Λονδῖνο, μὲ ἡμερομηνία ἀποστολῆς 21 Δεκεμβρίου 1939, τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου περιγράφεται μὲ τὰ μελανότερα χρώματα: «Ἔχω ἐπανειλημμένως ἐφέτος ἀναφερθεῖ στὴν ἀντιδημοτικότητα τοῦ παρόντος καθεστῶτος: τὸν Φεβρουάριο, σὲ ἔκθεσίν μου γιὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Βασιλέως καὶ τοῦ κ. Μεταξᾶ, ἀνέφερα τὶς ἐλπίδες ὅτι ἡ Αὐτοῦ Μεγαλειότης εἴτε θὰ ἀπέλυε τὸν πρωθυπουργόν του, εἴτε θὰ τὸν ὑποχρέωνε τοὐλάχιστον νὰ ἐμπιστευθεῖ ὑπουργεῖα σὲ ἄλλες προσωπικότητες ... Δύναται νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἡ σταθερότης τοῦ καθεστῶτος εἶναι ἴσως περισσότερο φαινομενικὴ παρὰ πραγματικὴ καὶ ὅτι, ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ καθεστὼς δὲν εἶναι φιλικὸ πρὸς τὴν Μεγάλη Βρετανία... Ἐνδείξεις τῶν αἰσθημάτων τοῦ καθεστῶτος ἔχουν πολλαπλασιασθῇ ἐφέτος παρὰ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες ἐπίσημες διαβεβαιώσεις φιλίας: Ἡ ἀπόλυσις τοῦ κ. Τσουδεροῦ λόγῳ τῶν σχέσεών του μὲ Βρετανούς, ἡ διάλυσις τῶν Προσκόπων μὲ τὶς βρετανικὲς παραδόσεις των, ἡ φίμωσις τοῦ κοινοῦ στοὺς κινηματογράφους γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ ἡ ἐκδήλωσις ἀντιγερμανικῶν αἰσθημάτων, ἡ ἐπιβολὴ μιᾶς δῆθεν οὐδετερότητος ἐπὶ τοῦ τύπου, ἡ ὁποία ἑρμηνεύεται μὲ ἐπανειλημμένα τηλεφωνήματα πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς προβολῆς γερμανικοῦ ὑλικοῦ, ἡ ἐπιμονὴ νὰ μὴν διανέμωμεν ἐμεῖς μετεγγραφὲς τῶν ραδιοφωνικῶν εἰδήσεων ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν συγκατάνευσιν πρὸς τὰς χονδροειδεστέρας μορφὰς γερμανικῆς προπαγάνδας, ὁ διορισμὸς ἢ ἡ διατήρησις γερμανοφίλων ὑπαλλήλων σὲ κάθε ὑπηρεσίαν τῆς διοικήσεως καί, τοὐλάχιστον στὴν Θεσσαλονίκη, μιὰ ἀποφασιστικὴ προσπάθεια της 

Ὑπηρεσίας Ἀλλοδαπῶν νὰ παρεμποδίσει Ἄγγλους ἐμπόρους σὲ ἀνταλλαγές» 

(πηγή: «Τὰ μυστικὰ ἀρχεῖα του Φόρεϊν Ὄφφις», σελ. 10-11). 

Ὡστόσο, οἱ Ἄγγλοι δὲν κινήθηκαν γιὰ νὰ πετύχουν τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Ι. Μεταξᾶ, εἴτε γιατί δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ἐπιτύχουν, εἴτε γιατί δὲν ὑπῆρχαν πολιτικοὶ τῆς προκοπῆς γιὰ νὰ στηριχτοῦν πάνω τους καὶ φοβόντουσαν ἀνεξέλεγκτες καταστάσεις. 

Ἀλλά, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀκόμη τοῦ πολέμου, φοβούμενοι ὅτι ὁ Ι. Μεταξᾶς δὲν θὰ τοὺς ἔκανε τὸ χατίρι νὰ μετατρέψει τὴν Ἑλλάδα σὲ συμμαχικὴ βάση («Ἡ Ἑλλὰς εἶναι προορισμένη νὰ γίνει συμμαχικὴ βάσις» πηγή: ὅ. π., σελ. 11) ἀποφάσισαν νὰ τελειώσουν τὸν Ι. Μεταξᾶ μὲ κάθε τρόπο. Μάλιστα, εἶχαν οὐσιαστικὰ προαναγγείλει ἕναν ὁλόκληρο χρόνο πρὶν τὴν κυβερνητικὴ μεταβολὴ στὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποία θεωροῦσαν ἐπικείμενη, προφανῶς ὅμως δὲν εἶχαν καταλήξει στὸν τρόπο ποὺ θὰ γινόταν αὐτή: «Τὴν 20η Ἰανουαρίου 1940 ὁ 

πρεσβευτὴς Πάλαιρετ γράφει στὸν Λόρδο Χάλιφαξ γιὰ τὶς φῆμες περὶ πτώσεως τοῦ Μεταξᾶ καὶ ἀναφέρει τοὺς πιθανούς του διαδόχους: Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ἀναφέρω ὅτι ἐπίμονες φῆμες ἔχουν προσφάτως κυκλοφορήσει ὡς πρὸς τὴν ἐπικείμενη κυβερνητικὴ μεταβολὴ στὴν Ἑλλάδα...» (πηγή: «Τὰ μυστικὰ ἀρχεῖα του Φόρεϊν Ὄφφις», σελ. 29). 

Οἱ φῆμες, στὶς ὁποῖες ἀναφέρεται μὲ διπλωματικὴ γλῶσσα ὁ Βρετανὸς πρέσβης, εἶναι πιθανὸν νὰ προῆλθαν ἀπὸ τυχαία διαρροὴ τοῦ σχεδίου ἢ ἀπὸ σκόπιμη διαρροὴ τῶν ἴδιων τῶν Βρετανῶν, ὥστε νὰ προκαλέσουν φυγόκεντρες τάσεις μεταξὺ τῶν φιλοδοξούντων νὰ διαδεχθοῦν τὸν ἐθνικὸ κυβερνήτη («Διαίρει καὶ βασίλευε»)! Συνεχίζει, ἕνα μῆνα ἀργότερα, ὁ Ἄγγλος στρατιωτικὸς ἀκόλουθος στὴν Ἀθήνα, ἀντισυνταγματάρχης Μπλάντ: «Μιὰ μεταβολὴ τοῦ καθεστῶτος θὰ ἠδύνατο νὰ λάβη χώραν κατὰ δύο τρόπους: Θὰ ἠμποροῦσε νὰ διευρυνθεῖ τὸ παρὸν καθεστώς, ὥστε νὰ καταστεῖ δυνατὴ μιὰ περισσότερο ἀντιπροσωπευτικὴ κυβέρνησις. Ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν νομίζω τοῦτο δυνατόν, ἐφ’ ὅσον ὁ στρατηγὸς Μεταξᾶς θὰ ἦταν ἀπρόθυμος νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἐξουσίαν του ἢ νὰ χαλαρώσει τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸν πρόγραμμά του. Ἴσως ἡ Αὐτοῦ Μεγαλειότης θὰ ἠμποροῦσε νὰ χειριστεῖ τὰ πράγματα μὲ μίαν προσωπικὴ καὶ πατριωτικὴν ἔκκλησιν σὲ στιγμὴν κρίσεως ...» 

(πηγή: ὅ.π., σελ. 37). 

Ὁ μόνος Ἄγγλος ὁ ὁποῖος ἦταν φιλικὰ διακείμενος πρὸς τὸν Ι. Μεταξᾶ, ἦτο ὁ πρέσβης Πάλαιρετ, ὁ ὁποῖος διαδέχθηκε τὸν σφόδρα ἀντιμεταξικὸ Οὐάτερλόού, τον Ἰούνιο τοῦ 1939. Προφανῶς, οἱ προϊστάμενοί του τὸν ἔστειλαν στὴν Ἑλλάδα μὲ ἐντολὴ νὰ ὑποστηρίζει φανερὰ τὸν Ι. Μεταξᾶ, ὥστε νὰ τὸν καθησυχάσει γιὰ τὶς βρετανικὲς προθέσεις. Ὁ Πάλαιρετ δὲν κατάλαβε τὸ παιχνίδι ποὺ παιζόταν εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ προωθοῦσε εἰλικρινῶς τὶς ἑλληνικὲς θέσεις στὸ Λονδῖνο, διὰ συνεχῶν ἀναφορῶν του. Μέχρι ποὺ οἱ παράγοντες τοῦ Φόρεϊν Ὄφις ἐκνευρίστηκαν καὶ τοῦ ἔστειλαν τὸ μήνυμα νὰ μὴν ἀνακατεύεται διότι: «δὲν ἀντιλαμβάνεται ποιά ἦταν πραγματικὰ ἡ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης ἔναντι τῆς Ἑλλάδος» 

(πηγή: «Βρετανικὴ πολιτικὴ καὶ προπαγάνδα στὸν ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο», Μαρίνας Πετράκη, ἐκδόσεις Πατάκη). 

Στὶς 19 Νοεμβρίου, ἔλαβε χώρα συνάντηση Χίτλερ-Τσιάνο, μὲ θέμα τὶς ἐξελίξεις στὰ Βαλκάνια. Ἰδοὺ πὼς τὴν περιγράφει ὁ ἴδιος ὁ Τσιάνο, στὸ Ἡμερολόγιό του: «Ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι πολὺ βαριά. Ὁ Χίτλερ δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ μιλήσω». Οἱ συνεχεῖς ἧττες προβληματίζουν τον Μουσσολίνι, ὁ ὁποῖος στὶς 4 Δεκεμβρίου πληροφορεῖ τὸν Τσιάνο ὅτι «δὲν ἀπομένει τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ ζητήσουμε ἀνακωχὴ μέσῳ τοῦ Χίτλερ». Ὁ Τσιάνο του 

ἀπαντᾶ: «Προτιμῶ νὰ αὐτοπυροβοληθῶ παρὰ νὰ τηλεφωνήσω στὸν Ρίμπεντροπ» καὶ τὸν πείθει ὅτι ὑπάρχουν περιθώρια ἀλλαγῆς τῆς καταστάσεως στὸ μέτωπο. Ὁ Μουσσολίνι πείθεται καὶ συνεχίζει τὴν πορεία πρὸς τὸν ὄλεθρο. 

Ὅμως, οἱ Γερμανοὶ δὲν μποροῦν νὰ περιμένουν καὶ χωρὶς νὰ μποῦν στὸν κόπο νὰ ἐνημερώσουν τοὺς Ἰταλοὺς ἀρχίζουν ἐπαφὲς μὲ τὴν κυβέρνηση Μεταξᾶ, μέσῳ τρίτων, φιλικῶς διακειμένων πρὸς αὐτοὺς διπλωματῶν. Ἡ γερμανικὴ πρόταση ἦταν σαφὴς καὶ χωρὶς πονηριὲς καὶ ὑστεροβουλίες: ἡ Ἑλλὰς μποροῦσε νὰ κρατήσει τὰ ἐδάφη τῆς Βορείου Ἠπείρου, τὰ ὁποῖα εἶχε ἀπελευθερώσει ὁ στρατός μας καὶ νὰ παραμείνει αὐστηρῶς 

οὐδετέρα μέχρι τὸ τέλος τοῦ πολέμου. Ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ τὴν Ἑλλάδα, νὰ βγεῖ ἐγκαίρως ἀπ’ τὸν πόλεμο ἀλώβητη, νικήτρια καὶ ἐδαφικῶς μεγαλυτέρα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀποφύγει τὰ δεινὰ ποὺ ἀκολούθησαν (γερμανικὴ εἰσβολή, κατοχή, κομμουνιστικὴ ἀνταρσία, συμμοριτοπόλεμο). Ὁ Ι. Μεταξᾶς, ὅμως, δὲν βιαζόταν. 

Κωλυσιεργοῦσε τὴν ἐπίτευξη τῆς ὁριστικῆς συμφωνίας, γιατί ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς προήλαυνε συνεχῶς καὶ καταλάμβανε νέα ἐδάφη, γεγονὸς ποὺ στὴν τελικὴ συμφωνία θὰ ἐξησφάλιζε περισσότερα ἐδαφικὰ ὀφέλη γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Μόλις θὰ ἐπικρατοῦσε στασιμότητα στὸ μέτωπο, τότε θὰ ὑπέγραφε τὴν συμφωνία! Οἱ Ἄγγλοι, ὅμως, πληροφοροῦνται τα καθέκαστα καὶ σπεύδουν νὰ προλάβουν τὸ κακό. Ἔτσι, στὶς 13 Ἰανουαρίου καταφθάνει στὴν Ἀθήνα ὁ Ἄγγλος ἀπεσταλμένος Οὐέϊβελ, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νὰ δώσει κίνητρα στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ πολεμᾶ, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν παγιδεύσει, ὥστε νὰ προκληθοῦν οἱ Γερμανοὶ καὶ νὰ ἐπέμβουν: ὑπόσχεται τὴν ἀποστολὴ βρετανικοῦ ἐκστρατευτικοῦ σώματος στὴν Ἑλλάδα, γενικῶς καὶ ἀορίστως, χωρὶς νὰ δεσμεύεται γιὰ τὸν ἀκριβὴ ἀριθμὸ τῶν δυνάμεων, οὔτε καὶ γιὰ τὰ ἐφόδιά τους. Ὁ Ι. Μεταξᾶς, ἀντιλαμβάνεται τὴν παγίδα καὶ στὶς 18 Ἰανουαρίου ἀποστέλλει στὴν βρετανικὴ κυβέρνηση διακοίνωση, μὲ τὴν ὁποία ἀρνεῖται οὐσιαστικῶς τὴν προσφερομένη «βοήθεια»: 

Διακοίνωσις τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ Ι. Μεταξᾶ πρὸς τὴν Βρετανικὴν Κυβέρνησιν 18 Ἰανουαρίου 1941: 

"Εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον καὶ μὲ οἱασδήποτε θυσίας ἐνδεχομένην γερμανικὴν ἐπίθεσιν, ἀλλ’ οὐδόλως ἐπιθυμοῦμεν νὰ τὴν παροκαλέσωμεν, ἐκτὸς ἐὰν ἡ Μεγάλη Βρετανία θὰ ἠδύνατο νὰ μᾶς παράσχη εἰς Μακεδονίαν την ἀπαιτουμένην βοήθειαν. Ἐξεθέσαμεν διὰ μακρῶν εἰς τὸν στρατηγὸν Οὐέϊβελ ποιά θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἔκτασις τῆς βοηθείας αὐτῆς. Ἡ προσφερομένη βοήθεια (24 πυροβόλα ἐκστρατείας, 12 βαρέα πυροβόλα, περὶ τὰ 40 ἀντιαεροπορικὰ πυροβόλα, 24 ἀντιαρματικὰ πυροβόλα καὶ 65 ἅρματα μεσαία καὶ ἐλαφρὰ) εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκής, ἀσχέτως καὶ τῆς πλήρους ἀπουσίας δυνάμεων πεζικοῦ. Συνεπῶς, ἐνῷ ἡ μεταφορὰ τῆς δυνάμεως ταύτης εἰς Μακεδονίαν θὰ ἀπετέλει πρόκλησιν, ἡ ὁποία θὰ ἐπέφερε τὴν ἄμεσον ἐπίθεσιν ἐναντίον μας τῶν Γερμανῶν καὶ πιθανῶς καὶ τῶν Βουλγάρων, ἡ ἀνεπάρκεια τῆς δυνάμεως αὐτῆς θὰ καθίστα ἀσφαλῆ τὴν ἀποτυχίαν τῆς ἀντιστάσεώς μας. Ἐπὶ πλέον, μᾶς ἐδηλώθη κατηγορηματικῶς ὅτι ἡ Γιουγκοσλαυϊα, διατεθειμένη σήμερον νὰ ἀμυνθῇ κατὰ ἐνδεχομένης διαβάσεως τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ διὰ τοῦ ἐδάφους της, θὰ ἀπέσυρε τὴν διαβεβαίωσιν ταύτην εἰς περίπτωσιν γερμανικῆς ἐπιθέσεως προκαλουμένης ὑπὸ τῆς ἀποστολῆς βρετανικῶν στρατευμάτων εἰς Μακεδονίαν...». 

Τὴν ἑπομένη κιόλας ἡμέρα ἀσθενεῖ αἰφνιδίως (ἀπὸ ἀμυγδαλίτιδα!!!) καὶ μετὰ ἀπὸ 10 ἡμέρες πεθαίνει, μετὰ ἀπὸ ἔνεση ποὺ τοῦ ἔκανε Ἄγγλος γιατρός, ὅπως λέγεται. Εἶναι πλέον σίγουρο, ὅτι οἱ Ἄγγλοι «ἔφαγαν» τὸν Ι. Μεταξᾶ: «Ἂν εἴχαμε τὸν Μεταξᾶ σὲ νοσοκομεῖο, τρίτη θέση, θὰ ζοῦσε», ἔλεγε ὁ στενός του συνεργάτης Κων/νὸς Μανιαδάκης Τὴν ἴδια ἄποψη ἐκφράζουν καὶ σημαντικοὶ ἱστορικοί, ὅπως ὁ ἔγκριτος Ντέϊβιντ Ἴρβινγκ, στό 

βιβλίο τοῦ «Ὁ Πόλεμος τοῦ Χίτλερ»: 

«Δυὸ ἑβδομάδες ἀργότερα, ὁ βασιλιᾶς Βόρις ἔπεσε ἄρρωστος ἀπὸ μιὰ ξαφνική, μυστηριώδη ἀσθένεια. Ὁ Γερμανὸς ἀεροπορικὸς ἀκόλουθος στὴν Σόφια διέθεσε ἀμέσως ἀεροπορικὸ μεταφορικὸ μέσο, στὶς 24 Αὐγούστου, γιὰ νὰ ἔρθει νὰ δεῖ τὸν βασιλιᾶ ὁ Γερμανὸς γιατρός του, dr. Seitz. Ὁ γιατρός, ὡστόσο, ἀνέφερε ὅτι ὁ βασιλιᾶς πέθαινε. Στὴν ἀρχὴ εἶχε διαγνώσει πάθηση τῆς χοληδόχου κύστης, καὶ τότε ὁ Χίτλερ ἔστειλε τὸν πιὸ σπουδαῖο γιατρὸ τοῦ Ράϊχ, τὸν καθηγητὴ Hans Eppinger, ἀπὸ τὴν Βιέννη γιὰ νὰ βοηθήσει. Παρουσιάστηκαν ὅμως κάποιες ἐπιπλοκὲς καὶ τότε, ὁ διάσημος νευρολόγος καθηγητὴς Maximilian de Crinis ἔφτασε ἀεροπορικῶς ἀπὸ τὸ Βερολῖνο στὶς 28 τοῦ μηνός. Ἀλλὰ στὶς 4.20’ μ.μ. ὁ βασιλιᾶς πέθανε. Ἡ Ἰταλίδα σύζυγος τοῦ βασιλιᾶ, Giovanna, δὲν ἐπέτρεψε νὰ γίνει αὐτοψία, ἀλλὰ ὁ Eppinger παρατήρησε ὅτι τὰ κάτω ἄκρα τοῦ βασιλιᾶ εἶχαν μαυρίσει, κάτι ποὺ τὸ εἶχε δεῖ μόνον μιὰ φορὰ πρίν, ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας Ἰωάννης 

Μεταξᾶς εἶχε δηλητηριαστεῖ, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1941. Μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Γερμανῶν γιατρῶν, ὁ Χίτλερ ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Ὑπουργό του τῆς Δικαιοσύνης νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸν ὅρκο τοῦ ἀπόρρητου καὶ νὰ τοὺς ἀνακρίνει. Καὶ οἱ δύο ἀποφάνθηκαν ὁμόφωνα ὅτι αἰτία τοῦ θανάτου ἦταν ἕνα δηλητήριο ἐξωτικοῦ φιδιοῦ. Ἦταν ἕνας χαρακτηριστικὸς «βαλκανικὸς θάνατος», ὅπως εἶπε ὁ Eppinger». 

Ἐπίσης, στὸ ἴδιο συμπέρασμα καταλήγει ἐμμέσως πλὴν σαφῶς καὶ ὁ ἐπίσης ἔγκριτος, Ρεμὸν Καρτιέ, στὴν «Ἱστορία τοῦ Β΄ Π.Π., βασιζόμενος στὸ κλασσικὸ ἀστυνομικὸ ἐρώτημα «Τὶς ὠφελεῖται;»: «Στὶς 29 Ἰανουαρίου ὁ «Ἕλλην Μόλτκε», ὁ γερμανόφιλος ποὺ δὲν εἶχε πάψει ποτὲ νὰ ἐλπίζει σὲ μιὰ γερμανικὴ μεσολάβηση, ὁ δραστήριος δικτάτορας Μεταξᾶς πεθαίνει. Ὁ Τσώρτσιλ βλέπει σ’ αὐτὸν τὸν θάνατο τὴν ἄρση τοῦ κυριοτέρου ἐμποδίου, ποὺ ἐμπόδιζε τὴν πραγματοποίηση τοῦ βαλκανικοῦ σχεδίου του». 

Ὁλοκληρώνοντας, ἀξίζει νὰ τονίσουμε, ὅτι ἡ ἀπώλεια τοῦ Ι. Μεταξᾶ προκάλεσε μεγάλη θλίψη στὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἀναφέρει σχετικῶς ὁ Μίκης Θεοδωράκης (ὁ γνωστὸς) στὴν «Καθημερινὴ» τῆς 29/10/2006: «Ὁ θάνατος τοῦ Μεταξᾶ ἦταν ἕνα μεγάλο σόκ. Στὴν Τρίπολη, πρέπει νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἔγιναν μνημόσυνα σὲ διάφορες ἐκκλησίες. Κι ἐμεῖς πήγαμε σὲ μιὰ ἐκκλησία, ὄχι στὴ μητρόπολη, σὲ μιὰ ἄλλη, πιὸ μικρή. Τὴν ὥρα λοιπὸν τοῦ μνημοσύνου, ὁ κόσμος ἔκλαιγε τόσο γοερά, ὥστε ἀπὸ τὴ μία ἐκκλησία στὴν ἄλλη ἄκουγες τὰ κλάματα. Ἔκλαιγε ὅλη ἡ πόλη γιὰ τὸν Μεταξᾶ». Ὁ δὲ Β. Ραφαηλίδης, γνωστὸς ἀριστερὸς συγγραφέας, σημειώνει στὸ βιβλίο του «Ἱστορία τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους 1830-1974»: 

«Ἂς μάθουμε ἐπί τέλους νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τ’ ὄνομά τους καὶ νὰ μὴν παραποιοῦμε τὴν ἱστορία μας. Ὁ ἑλληνικὸς λαός, στὴν πλειοψηφία του, ἀγάπησε τὸν Μεταξᾶ». 

Διαχρονικὸ κείμενο τοῦ Γ. Δημητρακόπουλου, Ἐκπαιδευτικοῦ 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/29/17/155896/