Acca Larezia: ὁ Ἀγῶνας εἶναι ὡραῖος ἀκόμη κι ὅταν πεθαίνεις!

 Τὴν δεκαετία τοῦ ’70 ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη βίωνε μιὰ ἀκόμα ταραχώδη περίοδο. Μιὰ χώρα στὴν ὁποία οἱ ἀντιπαραθέσεις διαδέχονταν ἡ μία τὴν ἄλλη ἦταν ἡ Ἰταλία. Μιὰ δεκαετία ἔντασης καὶ βίας ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’60, μὲ τὴν σφαγὴ τῆς Piazza Fontana στὸ Μιλάνο, μέχρι τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, μὲ τὴν σφαγὴ στὸν σιδηροδρομικὸ σταθμό της Μπολόνια. Ἡ ἐποχὴ αὐτὴ ἔχει καταγραφεῖ στὴν πολιτικὴ ἱστορία μὲ τὴν ὀνομασία «Μολυβένια Χρόνια» («Anni di Piombo»), καθὼς ὅσο εὔκολα κυκλοφοροῦσαν τὰ πολιτικὰ ἔντυπα στὶς διάφορες ὀργανώσεις, ἐξίσου εὔκολα ἔβρισκε κανεὶς καὶ ὅπλα μέσα σὲ αὐτές. 

Οἱ πορεῖες καὶ οἱ διαδηλώσεις, ἦταν καθημερινὸ φαινόμενο, ἐνῷ οἱ πλατεῖες καὶ οἱ δρόμοι τῶν μεγάλων πόλεων εἶχαν μετατραπεῖ σὲ ἐμπόλεμες ζῶνες ἐξ αἰτίας τῶν συγκρούσεων μεταξὺ διαδηλωτῶν μὲ τὴν ἀστυνομία, καθὼς καὶ μεταξὺ ἀριστερῶν καὶ ἐθνικιστῶν. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν «Μολυβένιων Χρόνων» πραγματοποιήθηκαν δεκάδες βομβιστικὲς ἐπιθέσεις, ἑκατοντάδες ἔνοπλες συγκρούσεις ἀριστερῶν μὲ τὴν ἀστυνομία, δολοφονίες πολιτικῶν προσώπων, δικαστῶν, κομματικῶν στελεχῶν καὶ ἀθώων πολιτῶν. Τὸ σύνθημα ποὺ κυριαρχοῦσε στοὺς κύκλους τῶν ἀριστερῶν ἦταν: «Uccidere un fascista non e’ reato» («τὸ νὰ σκοτώνεις ἕναν φασίστα δὲν εἶναι ἔγκλημα»). 

Στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τὸ ἰταλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ἦταν πανίσχυρο. Τὰ ποσοστὰ ποὺ λάμβανε στὶς ἐκλογὲς ἄγγιζαν τὸ 35%, ἐνῷ ξεπερνοῦσαν τὸ 50% σὲ πολλὲς περιοχές, εἰδικὰ στὴν Βόρεια Ἰταλία. Πρωταγωνιστικὸ ρόλο ἐνάντια στὶς ἐπιθέσεις τῶν κομμουνιστῶν, καὶ ἐνάντια στὴν εὐρύτερη ἐπιχείρηση τρομοκράτησης τῶν ἐθνικιστῶν, ἔπαιξε τὸ MSI (Movimento Sociale Italiano, Ἰταλικὸ Κοινωνικὸ Κίνημα) τοῦ ὁποίου Γενικὸς Γραμματέας ἦταν τότε ὁ Giorgio Almirante, ἡ FdG (Fronte della Gioventu, Μέτωπο Νεολαίας) καὶ ἡ FUAN (Fronte Universitaria di Azione Nazionale, Πανεπιστημιακὸ Μέτωπο Ἐθνικῆς Δράσης), μὲ τὸ ὁποῖο ἀρκετὰ στελέχη καὶ μέλη τοῦ ΕΣΕΣΙ (Ἐθνικὸς Σύνδεσμος Ἑλλήνων Σπουδαστῶν Ἰταλίας) εἶχαν ἐπαφές, σὲ πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο. Οἱ συγκρούσεις μεταξὺ τῶν ἀντιπάλων στρατοπέδων, τῶν ἐθνικιστῶν τοῦ MSI καὶ τῶν κομμουνιστῶν, ἦταν σφοδρὲς καὶ πολλὲς φορὲς αἱματηρές. 

Ἦταν στὶς 28 Δεκεμβρίου 1977 ὅταν ἐκτελέστηκε μπροστὰ ἀπὸ τὸ σπίτι του ἀπὸ τὶς Ἐρυθρὲς Ταξιαρχίες ὁ 31χρονος ἐθνικιστὴς Angelo Pistolesi, μέλος τοῦ MSI, πατέρας δυὸ παιδιῶν. Ὅλα προμήνυαν μιὰ ἀκόμη περίοδο σκληρῆς καὶ ἔντονης ἀντιπαράθεσης μὲ τοὺς ἀριστεροὺς τρομοκράτες. 

Δέκα ἡμέρες ἀργότερα, μιὰ τέτοια μάχη δόθηκε στὴν Ρώμη στὶς 7 Ἰανουαρίου 1978. Λίγο πρὶν τὶς 6 τὸ ἀπόγευμα, μιὰ ὁμάδα νεολαίων «Μισίνων» (ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ τοῦ MSI) ἔφυγαν ἀπὸ τὰ τοπικὰ γραφεῖα τοῦ Ἰταλικοῦ Κοινωνικοῦ Κινήματος ποὺ βρίσκονταν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Acca Larenzia στὴν περιοχὴ Tuscolano τῆς Ρώμης γιὰ νὰ διανείμουν φυλλάδια στὴν περιοχὴ Prati, στὴν ὁδὸ Ottaviano γιὰ τὴν ἐπερχόμενη συναυλία τοῦ ἐθνικιστικοῦ συγκροτήματος Amici del Vento. Στὴν ἐκεῖ τοπικὴ ὀργάνωση τρία χρόνια νωρίτερα εἶχε δολοφονηθεῖ καὶ πάλι ἀπὸ ἀριστερούς, ὁ Ἕλληνας Ἐθνικιστὴς φοιτητὴς καὶ μέλος τοῦ ΕΣΕΣΙ, Μίκης Μάντακας. 

Στὰ γραφεῖα παρέμειναν πέντε ἐθνικιστὲς καὶ ἦταν οἱ: Bigonzetti, Ciavatta, d’ Audino, Segneri καὶ Lupini. Μετὰ τὶς 6:20μμ ἡ ὁμάδα τῶν πέντε μελῶν τῆς νεολαίας ποὺ εἶχαν μείνει στὴν τοπικὴ ἀποφασίζει νὰ μεταβεῖ στὸ Prati γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴν δράση. Κλείνοντας τὰ γραφεῖα καὶ βγαίνοντας στὸν δρόμο, δέχεται καταιγισμὸ πυρῶν ἀπὸ αὐτόματα πολεμικὰ ὅπλα τύπου Scorpion καὶ πυροβόλα ὅπλα p38, ἀπὸ ὁμάδα πέντε–έξι ἐνόπλων οἱ ὁποῖοι πλησιάζοντας τὰ γραφεῖα, βάλλουν ἀδιάκοπα ἐναντίον τῶν ἐθνικιστῶν. Ὁ 20χρονος φοιτητὴς Franco Bigonzetti σκοτώνεται ἐπὶ τόπου, δεχόμενος πυρὰ στὸ κεφάλι. 

Ὁ Vincenzo Segneri παρ' ὅλο ποὺ τραυματίστηκε στὸ χέρι, κατάφερε νὰ ξεφύγει καὶ νὰ προφυλαχθεῖ πίσω ἀπὸ τὴν θωρακισμένη πόρτα τῶν γραφείων μαζὶ μὲ τοὺς Maurizio Lupini καὶ Giuseppe d’ Audino. Ὁ τελευταῖος ἀπὸ τὴν ὁμάδα, ὁ 18χρονος φοιτητὴς Francesco Ciavatta, τραυματίστηκε στὴν πλάτη καὶ στὴν προσπάθεια τοῦ νὰ διαφύγει ἀνεβαίνοντας τὶς σκάλες ποὺ βρίσκονται στὸ πλάϊ του κτιρίου τῶν γραφείων, κυνηγημένος ἀπὸ τοὺς ἀριστεροὺς δολοφόνους ποὺ πλησιάζουν ἀκόμη περισσότερο, πυροβολήθηκε ξανὰ καὶ πάλι ἀπὸ πίσω. Πέθανε στὸ ἀσθενοφόρο κατὰ τὴν μεταφορά του στὸ νοσοκομεῖο. 

Οἱ τρεῖς ἐθνικιστὲς ποὺ γλύτωσαν τῆς δολοφονικῆς ἐπίθεσης βγαίνουν λίγο μετὰ ἀπὸ τὸ κτίριο τῶν γραφείων καὶ προσπαθοῦν νὰ βοηθήσουν, μάταια ὅμως, τοὺς θανάσιμα τραυματισμένους Συναγωνιστές τους. Οἱ ἀριστεροὶ ἐγκληματίες ἔφυγαν ἀνενόχλητοι, πεζοί, καλυπτόμενοι ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ τρόμου. 

Λίγη ὥρα ἀργότερα ἡ περιοχὴ εἶχε γεμίσει ἀσθενοφόρα καὶ ἔχει ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὴν ἀστυνομία. Τὰ νέα τῆς δολοφονίας τῶν δυὸ νέων Μισίνων κυκλοφοροῦν γρήγορα. Τὶς ἑπόμενες ὧρες συγκεντρώνονται Συναγωνιστές, ἀπὸ κάθε περιοχὴ τῆς Ρώμης, στὸ σημεῖο τῆς αἱματηρῆς ἐπίθεσης καὶ ἀφήνουν λουλούδια. Κάποιοι κλαῖνε, ἄλλοι στέκονται ἐμβρόντητοι μετὰ ἀπὸ τὴν νέα δολοφονικὴ ἐπίθεση τῆς ἀριστερῆς τρομοκρατίας, πολλοὶ εἶναι ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ στέκουν σιωπηλοὶ καὶ ὀργισμένοι. Ἡ ὁδὸς Acca Larenzia εἶναι γεμάτη κόσμο, κυρίως νέους ἀλλὰ καὶ μεγαλύτερους. Ζητοῦν ἐκδίκηση καὶ τιμωρία τῶν ἐνόχων τῆς ἀριστερᾶς, ἀφοῦ ἤδη εἶχαν προηγηθεῖ ἀρκετὲς δολοφονίες τὰ προηγούμενα χρόνια. Ἐπεισόδια ἔχουν σημειωθεῖ σὲ ἀρκετὰ σημεῖα τῆς Ρώμης. Ξαφνικά, καὶ ἐνῷ οἱ Συναγωνιστὲς φωνάζουν συνθήματα – σύμφωνα μὲ μαρτυρίες –, ἕνας δημοσιογράφος πετᾶ ἕνα ἀποτσίγαρο ἐκεῖ ποὺ τὸ Αἷμα τῶν νεκρῶν Ἐθνικιστῶν εἶναι ἀκόμη νωπὸ καὶ ποτίζει τὸ τσιμέντο, ἐκεῖ ποὺ δημιουργήθηκε ἕνας νέος βωμὸς θυσίας γιὰ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Ἐθνικισμό... 

Ἡ ἔνταση ἀνεβαίνει ἐπικίνδυνα... Τὸ ἐξαγριωμένο πλῆθος δὲν μπορεῖ νὰ ἀνεχτεῖ αὐτὴ τὴν προκλητικὴ κίνηση καὶ ἐπιτίθεται στὸν δημοσιογράφο προπηλακίζοντας τὸν καὶ χτυπῶντας τον. Προκαλοῦνται φθορὲς στὸν ἐξοπλισμὸ τοῦ συνεργείου τῆς κρατικῆς ἰταλικῆς τηλεόρασης RAI καὶ ἐπεμβαίνει ἡ ἀστυνομία. Οἱ συγκρούσεις γενικεύονται μὲ τὴν χρήση δακρυγόνων ἀπὸ τοὺς καραμπινιέρους. Μάλιστα, ἀπὸ τὰ χημικὰ ποὺ ρίχνει ἡ ἀστυνομία στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἐξαγριωμένων Ἐθνικιστῶν, τραυματίζεται ὁ τότε Γραμματέας τῆς Νεολαίας τοῦ MSI, Gianfranco Fini (ὁ ὁποῖος ἔγινε κεντρῶος προκειμένου νὰ βολευτεῖ σὲ κυβερνητικὰ ἀξιώματα). 

Στὴν χαώδη κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ, ὁ λοχαγός των καραμπινιέρων Edoardo Sivori σηκώνει τὸ πιστόλι του καὶ σημαδεύει στὸ πλῆθος. Τὸ πιστόλι παθαίνει ἐμπλοκὴ καὶ ὁ λοχαγὸς ἀφοῦ τὸ βάζει στὴν θήκη, παίρνει τὸ πιστόλι τοῦ διπλανοῦ συναδέλφου του καὶ πυροβολεῖ σὲ εὐθεῖα βολή. Ἡ σφαῖρα θὰ βρεῖ στὸ κεφάλι τὸν 19χρονο Ἐθνικιστὴ καὶ μουσικὸ Stefano Recchioni, ὁ ὁποῖος θὰ ἀφήσει τὴν τελευταία του πνοὴ στὸ νοσοκομεῖο μετὰ ἀπὸ δυὸ ἡμέρες. Πρόκειται ξεκάθαρα γιὰ δολοφονία καὶ ὄχι γιὰ ἀτύχημα, ὅπως τὸ παρουσίαζαν τὰ ἰταλικὰ καθεστωτικὰ ΜΜΕ δείχνοντας σὲ ὅλους πλέον τὴν πραγματικὴ διττὴ ὑπόσταση τοῦ ἐχθροῦ. Κράτος καὶ παρακράτος ἐναντίον τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Ἔθνους. Τὰ ἐπεισόδια μὲ τοὺς Ἐθνικιστὲς συνεχίστηκαν μὲ μεγάλη ἔνταση καὶ τὶς ἑπόμενες ἡμέρες στὴν Ρώμη, μὲ ὁδομαχίες, συμπλοκὲς στοὺς δρόμους, ἐμπρησμούς, συλλήψεις. 

Ἡ ἀνάληψη τῆς εὐθύνης γιὰ τὸ δολοφονικὸ χτύπημα ἔρχεται λίγες ἡμέρες ἀργότερα μέσῳ μιᾶς κασέτας ποὺ βρέθηκε δίπλα σὲ βενζινάδικο καὶ μιὰ ἀλλοιωμένη νεαρὴ φωνὴ ἀναλάμβανε τὴν εὐθύνη γιὰ λογαριασμὸ τῆς ὀργάνωσης Nuclei Armati di Contropotere Territoriale. Ἡ προκήρυξη ἀνέφερε προκλητικὰ ἐμετικά: «Ἕνας ἔνοπλος πυρῆνας, ἀφοῦ κατάφερε νὰ συγκεντρώσει τὶς πληροφορίες καὶ νὰ ἐλέγξει τὸν «ὀχετὸ» (ἀναφερόμενοι στὰ γραφεῖα τοῦ MSI) στὴν Acca Larenzia, ἔπληξε τοὺς μαύρους ἀρουραίους (sic) τὴν ἀκριβὴ στιγμὴ ποὺ ἔφευγαν γιὰ νὰ συνεχίσουν μὲ μιὰ ἄλλη βίαιη ἐνέργεια. Μὴν κάνετε λάθος σύντροφοι, ἡ λίστα εἶναι ἀκόμα μεγάλη.». 

Γιὰ μιὰ δεκαετία οἱ ἔρευνες καὶ οἱ ἀνακρίσεις δὲν ὁδήγησαν σὲ κάποιο ἀποτέλεσμα. Τὸ 1988 ἀνακαλύφθηκε ὅτι τὸ αὐτόματο ὅπλο Scorpion τῆς ἐπίθεσης, εἶχε χρησιμοποιηθεῖ ἀπὸ τὶς «Ἐρυθρὲς Ταξιαρχίες» καὶ σὲ ἄλλες τρεῖς δολοφονίες. Ἐν τέλει κατηγορήθηκαν πέντε ἀριστεροὶ τῆς ὀργάνωσης Lotta Continua (Διαρκὴς Πάλη), ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας διέφυγε τῆς σύλληψης, ὁ δεύτερος αὐτοκτόνησε στὰ κρατητήρια κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἀνάκρισης του, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι τρεῖς ἀπαλλάχθηκαν τῶν κατηγοριῶν λόγῳ ἔλλειψης στοιχείων. Κανένας ἔνοχος. Οὔτε ἀπὸ τοὺς ἀστυνομικοὺς κατηγορήθηκε κανεὶς γιὰ αὐτὴν τὴν τρίτη δολοφονία. 

Ἀργότερα εἶχε κυκλοφορήσει μιὰ φήμη ὅτι τὴν δολοφονία διέπραξαν οἱ ἀριστεροὶ ὁρμώμενοι ἀπὸ τὴν κατάληψη τῆς ὁδοῦ Calpurnio Fiamma ποὺ βρίσκονταν στὴν περιοχὴ Cinecitta τῆς Ρώμης. Στὴν πρώτη ἐπέτειο τῆς δολοφονίας τῶν Συναγωνιστῶν, ξέσπασαν ἀναταραχὲς στὴν περιοχὴ Centocelle τῆς Ρώμης κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ὁποίων ὁ ἀστυνομικὸς Alessio Speranza πυροβόλησε καὶ σκότωσε τὸν 17χρονο Alberto Giaquinto. Στὴν συνέχεια ἀπαλλάχθηκε καὶ αὐτὸς τῶν κατηγοριῶν... 

Ἡ σφαγὴ τῆς Acca Larenzia θεωρεῖται ὡς κομβικὸ σημεῖο ὄχι μόνο γιὰ τὸ Ἰταλικὸ Ἐθνικιστικὸ Κίνημα, ἀλλὰ καὶ γενικότερα γιὰ τὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας. Πρῶτον γιατί κάποια μαχητικὰ τμήματα τῆς νεολαίας τοῦ MSI θὰ ἔλθουν σὲ πλήρη ρήξη μὲ τὸ κόμμα κατηγορῶντας το γιὰ ἀδράνεια ἔναντι τῆς βίας ποὺ ὑφίστανται καὶ θὰ ἀποφασίσουν τὸ πέρασμα στὴν ἔνοπλη δράση. Πολλοὶ νέοι Μισίνοι μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἡμέρα θὰ ἀποφασίσουν νὰ καταφύγουν στὰ ὅπλα. Εἶναι γεγονὸς ὅτι, καὶ πρὶν τὴν 7η Ἰανουαρίου, διάφοροι μέσα στὸν ἰταλικὸ ἐθνικιστικὸ χῶρο μιλοῦσαν γιὰ ὑποτιθέμενες ἐξεγέρσεις, ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ἤδη προβοκάτορες, πληροφοριοδότες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἡ δημιουργία ἔνοπλου ἐπαναστατικοῦ φορέα (Nuclei Armati Rivoluzionari) ὡς ἀπάντηση στὴν ἔνοπλη δράση τῆς ἀριστερᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἐναντίον τοῦ κράτους καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν του, καθιστῶντας τὸ προφανῶς ὡς ἕνα σημεῖο μὴ ἐπιστροφῆς, εἶναι ἕνα δεύτερο σημαντικὸ στοιχεῖο. Τρίτον καὶ ἀναπόφευκτο γεγονὸς ποὺ προκύπτει εἶναι ἡ κλιμάκωση τῆς βίας μεταξὺ Ἐθνικιστῶν καὶ ἀριστερῶν ἐπιτείνοντας τὶς ἐντάσεις ποὺ προϋπῆρχαν. 

Κάθε χρόνο στὶς 7 Ἰανουαρίου, στὴν ὁδὸ Acca Larenzia τῆς Ρώμης, Ἐθνικιστὲς ἀπὸ ὅλη τὴν Ἰταλία (καὶ ὄχι μόνο) συγκεντρώνονται καὶ τιμοῦν τὴν Μνήμη τῶν τριῶν νέων Ἐθνικιστῶν ποὺ ἔπεσαν ἄνανδρα ἀπὸ τὶς παρακρατικὲς δυνάμεις τῆς ἀριστερᾶς ἀλλὰ καὶ τοῦ κράτους. Μαζὶ μνημονεύεται τὸ σύνολο τῶν περισσότερων ἀπὸ εἴκοσι νεκρῶν των «χρόνων τοῦ μολυβιοῦ». Δίπλα σὲ ἐκείνους, τιμῶνται καὶ οἱ πεσόντες Συναγωνιστές μας, ὁ Γιῶργος Φουντούλης καὶ ὁ Μανώλης Καπελώνης, ποὺ δολοφονήθηκαν ἀπὸ τρομοκράτες οἱ ὁποῖοι ἀκόμη παραμένουν ἀσύλληπτοι. Καθὼς φαίνεται οἱ ὁμοιότητες μεταξὺ τῶν δυὸ δολοφονικῶν ἐπιθέσεων στὴν Ρώμη τὸ 1978 καὶ στὸ Νέο Ἡράκλειο τοῦ 2013 δὲν εἶναι ὄχι μόνο τυχαῖες ἀλλὰ καὶ εἶχαν καὶ ὅμοια κίνητρα... 

Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες Ἐθνικιστὲς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐνθυμούμενοι πάντα τὸ Αἷμα τοῦ Γιώργου καὶ τοῦ Μάνου, τιμοῦμε τοὺς Συναγωνιστὲς τῆς Acca Larenzia ποὺ ὅπως γράφει καὶ ἡ ἀναμνηστικὴ πλάκα στὸ σημεῖο τῆς δολοφονίας ἔπεσαν: «Δολοφονημένοι ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ μῖσος καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τοῦ συστήματος». 

Franco, Francesco, Stefano, Γιῶργος, Μάνος: PRESENTI! 

Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ἱστορίας 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/07/08/166704/