ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ;

 Οἱ Χρυσαυγίτες, σύμφωνα μὲ τοὺς «καθὼς πρέπει πατριῶτες», εἶναι οἱ «κακοὶ φασίστες». Πόσο ὅμως αὐτὸ ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα; Δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὴν λέξη «κακοί», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μία ἐκτίμηση ὑποκειμενικὴ καὶ ἕνα μεγάλο ἐὰν θέλετε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες φιλοσοφικὸ πρόβλημα γιὰ τὸ τί εἶναι τὸ κακὸ καὶ τί τὸ καλὸ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἀλλὰ θὰ περιοριστῶ στὴν λέξη «φασίστες». Σύμφωνα μὲ τὴν πολιτικὴ ὁρολογία ἡ ὁποία ἔχει καθιερωθεῖ, φασίστας εἶναι ὅποιος αὐθαίρετα πράττει καὶ δρᾶ ἀσκῶντας τυραννικὴ ἐξουσία σὲ πρόσωπα καὶ καταστάσεις. Ἀξίζει στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ σᾶς παραθέσω τὸ ἀπόσπασμα ἑνὸς βιβλίου, ἑνὸς ἔγκριτου ἀντιφασίστα συγγραφέα, ὁ ὁποῖος χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει: «Στὰ τέλη τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα ὁ ὅρος ΦΑΣΙΣΜΟΣ παραμένει ἴσως ὁ πιὸ ἀσαφὴς ἀπὸ τοὺς σημαντικοὺς πολιτικοὺς ὅρους... O ὅρος ἔχει χρησιμοποιηθεῖ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους τοῦ παρὰ ἀπὸ τοὺς ὑποστηρικτές του, καὶ οἱ πρῶτοι ὑπῆρξαν ὑπεύθυνοι γιὰ τὴ γενίκευση τοῦ ἐπιθέτου σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο ἤδη ἀπὸ τὸ 1923. Ἡ λέξη φασίστας εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ πολυχρησιμοποιημένες ὑποτιμητικὲς πολιτικὲς ἐκφράσεις, καὶ συνήθως ὑποδηλώνει «τὸν βίαιο», «τὸν κτηνώδη», «τὸν καταπιεστικὸ» ἢ «τὸν δικτατορικό». Ἂν ὅμως φασισμὸς δὲν σημαίνει τίποτε περισσότερο ἀπ’ αὐτό, τότε τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα, γιὰ παράδειγμα, θὰ ἔπρεπε πιθανὸν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν κατηγορία τῶν πιὸ φασιστικῶν καθεστώτων, ἀποστερῶντας ἔτσι τὴ λέξη ἀπὸ κάθε χρήσιμο προσδιορισμό». (Ἡ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ», Στανλεϊ Πεϊν, ΣΕΛΙΔΑ 21). Εἶναι ξεκάθαρο λοιπὸν ὅτι γίνεται μία ἐθελημένη ἢ ἀθέλητη χρησιμοποίηση κατὰ κόρον τοῦ ὅρου φασισμὸς καὶ φασίστας, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. Ἐπίσης, πρέπει νὰ τονισθεῖ ὅτι καὶ διάφοροι ἀστοὶ ἢ καὶ «πατριῶτες» πολιτικοὶ ἢ δημόσια πρόσωπα γενικά, χρησιμοποιοῦν κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν ὅρο, ἀκολουθῶντας πιστὰ κατὰ τοῦτο τὴν προπαγάνδα τῆς ἀριστερᾶς, μία προπαγάνδα ἡ ὁποία ἔχει τὶς ρίζες της στὶς ἀρχὲς ἀκόμη τοῦ 20ου αἰῶνα. 

ΕΘΝΟΣ-ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΡΑΤΟΣ !

Ἡ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ὡς γνωστόν, δὲν ἄσκησε καμία ἐξουσία, δὲν φίμωσε κανέναν καὶ κατὰ τοῦτο ὁ χαρακτηρισμός της ὡς κινήματος φασιστικοῦ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια εἶναι ἐντελῶς ἀτυχής. Ἐξετάζοντας, πάντως, τὴν Ἰδεολογικὴ οὐσία τοῦ θέματος, ἡ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν φασισμό, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε μία ἐπιτυχὴς κατὰ μεγάλο μέρος ἔκφανση τοῦ Ἰταλικοῦ κρατισμοῦ καὶ ὄχι ἐθνικισμοῦ. Ἀπὸ τὸν μεσοπόλεμο ἤδη ἔχει μεταφραστεῖ ἀπὸ τὸν Παμπούκη τὸ σχετικὸ πόνημα περὶ τοῦ φασισμοῦ καὶ τῶν ἰδεολογικῶν του βάσεων, στὸ ὁποῖο καὶ τονίζεται ὅτι στὸ ἐπίκεντρο τοῦ φασισμοῦ δὲν εἶναι τὸ ἔθνος-φυλή, ἀλλὰ τὸ κράτος! Αὐτὸ ἴσως γιὰ τὴν Ἰταλία τῶν ἀρχῶν τοῦ 20ου αἰῶνα νὰ ἀποτελοῦσε καὶ μία ἱστορικὴ ἀναγκαιότητα, ἀφοῦ οἱ Ἰταλοὶ δὲν ἀποτελοῦσαν ἔθνος ὑπὸ τὴν πλήρη ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ κάτοικοι τοῦ νοτίου Τιρόλου δὲν εἶναι δυνατόν, χρησιμοποιῶντας τὴν τοπική τους γλῶσσα, ποὺ εἶναι ἡ γερμανική, νὰ συνεννοηθοῦν ἐπὶ παραδείγματι μὲ τοὺς Σικελούς, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν μιὰ ἐντελῶς διαφορετικὴ διάλεκτο, παρὰ μόνο ὅταν χρησιμοποιήσουν τὴν κοινὴ ἰταλικὴ γλῶσσα, τὴν γλῶσσα δηλαδὴ τῆς Ρώμης. Ἡ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ἔχει διαφορετικὸ Ἰδεολογικὸ καὶ πολιτικὸ προσανατολισμό. Γιὰ ἐμᾶς στὸν σκληρὸ πυρῆνα τῆς Πίστης μας εὑρίσκεται τὸ Ἔθνος-Φυλὴ καὶ ὄχι τὸ κράτος. Δὲν εἴμαστε, λοιπόν, φασίστες, ὄχι ἐπειδὴ θέλουμε νὰ παραστήσουμε τοὺς μεγάλους δημοκράτες ἢ τοὺς προοδευτικούς, ἀλλὰ πολὺ ἁπλᾶ γιατί δὲν εἴμαστε! Αὐτὰ πρὸς ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας, ὅσο εἶναι δυνατὸν αὐτὸ νὰ γίνει, μέσα στὴν πλήρη σύγχυση ἰδεῶν καὶ ἀρχῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἐπιβληθεῖ, μέσα στὸ καθεστὼς τῆς ἀμάθειας, τὸ ὁποῖο ἔχει σκόπιμα ἐπιβληθεῖ. 

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ»; 

Ἂς ξεκινήσουμε μὲ μία παραδοχή. Ἂς ἀποδεχθοῦμε ὅτι ἐμεῖς δὲν εἴμαστε δημοκράτες καὶ ἂς ἐξετάσουμε κατὰ πόσον εἶναι δημοκράτες ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τοῦ λεγομένου «συνταγματικοῦ τόξου» (μαρξιστῶν καὶ μπολσεβίκων συμπεριλαμβανομένων), οἱ ὁποῖοι μᾶς κατηγοροῦν γι’ αὐτό! Γιατί ἐὰν οἱ «δημοκράτες» συμπεριφέρονται ἀντιδημοκρατικὰ στοὺς ἀντιδημοκράτες, τότε σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ τοὺς ἀντιδημοκράτες; Βεβαίως, ἐδῶ καὶ 25 ὁλόκληρους αἰῶνες γνωρίζουμε ὅτι «ἀρχὴ σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις». Ἂς μᾶς δώσουν ἐπί τέλους, λοιπόν, ἕνα περιεχόμενο στὸν ὅρο δημοκρατία, γιατί δημοκρατία καὶ μάλιστα λαϊκὴ ἔχει καὶ ἡ Κίνα, δημοκρατία (;) χωρὶς κόμματα, χωρὶς πολιτικὲς ἐλευθερίες, μὲ ἀνήλικα παιδιὰ νὰ ἐργάζονται σκληρὰ καὶ μὲ τὸ ἐμπόριο ὀργάνων τῶν θανατοποινιτῶν σὲ πλήρη ἄνθιση! Ἐμεῖς, λοιπόν, εἴμαστε οἱ «κακοὶ» τῆς Ἱστορίας. Οὐδεμία ἀντίρρηση. Ἂς δοῦμε, ὅμως, καὶ τὸ κατὰ πόσον ὅλοι αὐτοὶ οἱ «δημοκράτες» εἶναι οἱ «καλοί». 

ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ!

Ὅμως, οἱ μεγάλοι «δημοκράτες» ἐπιμένουν. Ἐπιμένουν νὰ δηλώνουν δημοκράτες, συμπεριφερόμενοι ἀντιδημοκρατικὰ ἔστω στοὺς ἀντιδημοκράτες καὶ ἔτσι διαβάσαμε σὲ ἄρθρο τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐκδόσεως τῆς καθεστωτικῆς ἐφημερίδας Βῆμα ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθοῦν ἀπὸ πιὸ πρὶν νὰ ἀποκλείσουν ἀπὸ τὸ δημόσιο βίο τὴν Χρυσῆ Αὐγή, νὰ τὴν θέσουν ἐκτὸς νόμου. Συγκεκριμένα ἐγράφη: «ΒΗΜΑ, Συνοδινὸς Χάρης, Τὸ ἀβγὸ τοῦ φιδιοῦ ἐκκολάφθηκε, ἡ δημοκρατία δηλητηριάζεται , 27/08/2013: «...Τὸ ἄρθρο 29 παράγραφος 1 τοῦ Συντάγματος, τοῦ ἀνώτατου ρυθμιστικοῦ κανόνα, ἐπισημαίνει πὼς κάθε σχηματισμὸς «ὀφείλει νὰ ἐξυπηρετεῖ τὴν ἐλεύθερη λειτουργία τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος», πρᾶγμα ἀμφίβολο γιὰ τοὺς νοσταλγοὺς τῆς χούντας. Ὅταν ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ ἦταν πολιτικὰ ἀσήμαντη ἀλλὰ ἰδεολογικὰ ἐπικίνδυνη, κανεὶς δὲ σκέφτηκε τὴν παραπάνω προοπτική, ἐνῷ στὴ σημερινὴ συγκυρία τὸ ἐπιχείρημα ἀντιστρέφεται: πῶς μπορεῖς νὰ ἀρνηθεῖς τὴ νομιμότητα σὲ ἕνα κόμμα ποὺ τὸ ἐμπιστεύτηκαν χιλιάδες πολῖτες; 

Θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζει ὁ ἀρθρογράφος τοῦ Βήματος ὅτι στὶς δημοκρατίες τὸ φρόνημα δὲν διώκεται καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἐὰν ἐμεῖς εἴμαστε στὸ φρόνημα ἀντιδημοκράτες, τότε τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ πάσης ἀποχρώσεως μαρξιστικὰ κόμματα. Ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸ δογματικὸ ΚΚΕ καὶ βεβαίως τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς συνιστῶσες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ὅμως φαίνεται πὼς μὲ τὴν δική τους παράλογη λογικὴ γιὰ ὅλους αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει πρόβλημα «δημοκρατίας». Ἡ ὑποκρισία, λοιπόν, σὲ ὅσους παριστάνουν τοὺς Ἡρακλεῖς τῆς δημοκρατίας περισσεύει καὶ ὄχι μόνον ἡ ὑποκρισία, ἀλλὰ καὶ ὁ δόλος καὶ ἡ πονηρία, ἀφοῦ κυνικὰ ὁ ἀρθρογράφος τοῦ Βήματος γράφει ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχουν θέσει ἐκτὸς νόμου ... πρὶν μᾶς ἐμπιστευτοῦν ἑκατοντάδες χιλιάδες πολῖτες, πρὶν ἐκλέξουμε βουλευτές! Ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτε μπροστὰ σὲ αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Μαραντζίδης. Ἀπολαῦστε τὸν μονόλογο ἑνὸς δημοκράτη: 

«ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «...Ἡ πολιτικὴ μηδενικῆς ἀνοχῆς πρέπει νὰ ἔχει παιδαγωγικὴ στόχευση, ἰδιαίτερα πρὸς στοὺς νέους καὶ τοὺς ἐφήβους. Ἡ ψῆφος στὴ Χ.Α. πρέπει νὰ ἐνοχοποιηθεῖ ἠθικά. Ὁ πολίτης ποὺ ψηφίζει ἕνα τέτοιο μόρφωμα πρέπει νὰ νιώθει τὸ βάρος τῆς ἠθικῆς κατάπτωσης. Διαφορετικά, θὰ γίνουμε μάρτυρες μιᾶς νέας σχολικῆς μόδας, ὅπου οἱ πιὸ κακοὶ καὶ προβληματικοὶ μαθητές -ὅπως παρατηροῦν ἀρκετοὶ ἐκπαιδευτικοί- θὰ ἀναζητοῦν στὴ Χ.Α. τὴ χαμένη τους ὑπερηφάνεια.» 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/29/14/168645/