Ἡ ἀξία τοῦ σώματος ὡς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ!

 Στην Ορθόδοξη θεολογία, ο άνθρωπος είναι εικόνα Θεού όχι μόνο ως ψυχή, αλλά ως ψυχοσωματική ενότητα. Το σώμα θεωρείται ναός του Αγίου Πνεύματος και όργανο κοινωνίας με τον Θεό. Η ταφή εκφράζει τον σεβασμό προς αυτή την ιερότητα, ενώ η καύση θεωρείται ότι αλλοιώνει τον θεολογικό συμβολισμό της τιμής προς το ανθρώπινο σώμα.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἀποδέχεται τὴν καύση τῶν νεκρῶν ὄχι ἀπὸ κοινωνικὴ ἀκαμψία, ἀλλὰ ἐπειδὴ αὐτὴ προσβάλλει τὸν σεβασμὸ πρὸς τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, ἀλλοιώνει τὸν συμβολισμὸ τῆς ἀνάστασης καὶ ἀντιβαίνει στὴ θεολογικὴ καὶ πνευματική της παράδοση. Ἡ ταφὴ παραμένει πράξη πίστης, τιμῆς καὶ ἐλπίδας, ἔκφραση τῆς βεβαιότητας ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέλος, ἀλλὰ ἡ προσδοκία τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ.

Ἀκόμη καὶ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ ταφὴ ἦταν μιὰ σύνθετη τελετὴ μὲ θρησκευτικὴ σημασία, ποὺ περιλάμβανε τὴν προετοιμασία τοῦ νεκροῦ (πρόθεση), τὴ νυχτερινὴ πομπὴ (ἐκφορὰ) πρὸς τὸ νεκροταφεῖο ἐκτὸς πόλης, καὶ τὸν ἐνταφιασμό, συνοδεία κτερισμάτων (προσωπικὰ ἀντικείμενα, ἀγγεῖα), μὲ προσφορὲς (τροφές, ὑγρὰ) καὶ μεταγενέστερες τελετὲς (νεκρόδειπνα, "ἐνάτα", "τριακοστά"), μὲ σκοπὸ τὴν ἐξασφάλιση ἥσυχης μετάβασης στὴν Ἅδη καὶ τὴν τιμὴ τοῦ νεκροῦ.

Τὸν νεκρὸ συντρόφευαν οἱ γυναῖκες τοῦ πολὺ στενοῦ τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος καὶ ἄρρενες συγγενεῖς καὶ φίλοι. Γύρω του, μοιρολογίστρες, λουλούδια, λήκυθοι καὶ ἄλλα ἀγγεῖα μὲ ἀρώματα, συμπλήρωναν!

Βέβαια, τὸ πὼς βλέπει κανεὶς τὴν ταφή του εἶναι καθαρὰ προσωπικὴ ὑπόθεση, καὶ ἔχει δικαίωμα νὰ ταφεῖ ὅπως ἐπιθυμεῖ γι ΄αὐτὸ ὑπάρχει καὶ τὸ αὐτεξούσιο, συνεπῶς τὰ παραπάνω γραφόμενα ἀποτελοῦν καθαρὴ ἄποψη τοῦ γράφοντος. 

Ι.Λ