Λαϊκὸ Νοσοκομεῖο: Γεώργιος Παπαδόπουλος – Τὸ τέλος!

 Ἀπὸ τὸν Νοέμβριο τοῦ 1973 πᾶμε στὴν περίφημη Μεταπολίτευση, ἡ ὁποία στὴν πραγματικότητα ἦταν μία στρατιωτικὴ ἐπέμβαση ἐνάντια στὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς μὲ τὶς εὐλογίες Κίσσινγκερ καὶ μὴ ξεχνᾶμε ὅτι τὸν Καραμανλῆ ὅρκισε πρωθυπουργὸ ὁ στρατηγὸς Γκιζίκης, ὁ πρόεδρος τῆς χώρας, τὸν ὁποῖο εἶχε διορίσει ὁ Ταξίαρχος Ἰωαννίδης. Ἡ πολιτικὴ «ἀλλαγὴ» κατ’ ἀρχὰς δὲν εἶχε συνέπειες γιὰ τοὺς Ἀξιωματικοὺς γιὰ τοὺς Ἀξιωματικοὺς τῆς 21ης Ἀπριλίου. Ἐφρουροῦντο διακριτικὰ γιὰ τὴν «προστασία» τους (ἔτσι τοὺς ἔλεγαν...) καὶ τίποτε ἄλλο. Στὴν πραγματικότητα ὁ Καραμανλῆς περίμενε νὰ ξεκαθαρίσει τὴν κατάσταση στὸν στρατό, τὴν ὁποίαν δὲν ἤλεγχε καὶ τὴν ἀποστολὴ αὐτὴ εἶχε ἀναθέσει στὸν Εὐάγγελο Ἀβέρωφ. Ἀκολούθησε ὁ περιορισμὸς Παπαδόπουλου, Παττακοῦ κλπ. στὴν νῆσο Κέα καὶ μετὰ στὸν Κορυδαλλό. Ὁ Ἰωαννίδης ἦταν ἥσυχος καὶ πίστευε (ἔτσι τὸν εἶχαν διαβεβαιώσει-ἐξαπατήσει) ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξουν φυλακές. Σὲ ἀξιωματικοὺς συνεργάτες του ἔλεγε νὰ μὴν ἀνησυχοῦν. Ἀκολούθησε ὁ Κορυδαλλός, ἡ φυλακὴ καὶ ἕνα πραξικόπημα δῆθεν, τὸ ὁποῖο σχεδιάζετο καὶ μὲ τὸ ὁποῖο διώχτηκαν ἀπὸ τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις μέσα σὲ μία νύχτα περισσότεροι ἀπὸ χίλιοι ἀξιωματικοί. 

Μετὰ ἀπὸ σχεδὸν τρεῖς δεκαετίες ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἀργοπεθαίνει στὸ Λαϊκὸ Νοσοκομεῖο. Ἡ οἰκογένεια τοῦ διατυπώνει τὸ αἴτημα γιὰ ἕνα δωμάτιο γιὰ νὰ πεθάνει μὲ ἀξιοπρέπεια. Ἡ «δημοκρατία» (ποὺ δέν ... ἐκδικεῖται) του τὸ ἀρνεῖται καὶ τοῦ παραχωροῦν μία κουρτίνα σὲ μία ἄκρη τῆς ἐντατικῆς. Ἤμουν ἕνας ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐπισκέπτοντο τὸν Γεώργιο Παπαδόπουλο στὸ Λαϊκὸ Νοσοκομεῖο. ΟΛΟΙ οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ καθεστῶτος, τοὺς ὁποίους εἶχε ὁ Παπαδόπουλος εὐεργετήσει ΑΠΟΝΤΕΣ! 

Πανταχοῦ παροῦσα μέσα στοὺς αἰῶνες ἡ ἀχαριστία. Στὸ προσκέφαλο τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου ἕνας λεβέντης ἀπὸ τὴν Μάνη, ὁ Γιάννης ὁ Λυμπέρης, ποὺ ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός, ποὺ εἶχε μείνει στὴν φυλακὴ ἄδικα εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια. Ἕνας ἄνθρωπος μὲ ἦθος, ὁ ὁποῖος ἔκλεισε κυριολεκτικὰ τὰ μάτια τοῦ Ἡγέτη τῆς 21ης Ἀπριλίου. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸ κλίμα τοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς ὑστερίας, τὸ ὁποῖο κυριαρχοῦσε τὸν πρῶτο καιρό, τὰ πρῶτα χρόνια μετὰ τὴν Μεταπολίτευση. Οἱ ἀξιωματικοὶ δὲν τολμούσανε νὰ κυκλοφορήσουν στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας μὲ στολή. Ἡ ἀριστερὰ κυριαρχοῦσε παντοῦ καὶ εἶχε γίνει μόδα καὶ μαζὶ μὲ τοὺς «ἀντιστασιακοὺς» (οἱ περισσότεροι ἦταν ψεύτικοι!) τῶν ἐτῶν 1967-1974 μόδα μὲ καθυστέρηση δεκαετιῶν γινόντουσαν καὶ οἱ σφαγεὶς τῆς ἀνταρσίας τῶν ἐτῶν 1943-1949, τότε ποὺ ὁ Ζαχαριάδης ὁδήγησε χιλιάδες Ἕλληνες στὴν σφαγὴ μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κάνει τὸ «διεθνιστικό του καθῆκον»... Καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνο στὰ Ἑλληνόπουλα τοῦ Ἐθνικοῦ Στρατοῦ, ποὺ πέθαναν πολεμῶντας τὸν λεγόμενο «Δημοκρατικὸ Στρατό"¬, ποὺ ἦταν ὁ στρατὸς τοῦ ΚΚΕ, ὁμιλῶ καὶ γιὰ τοὺς δικούς του τοὺς ἀντάρτες, ποὺ μὲ πλήρη συνείδηση τοὺς ὁδήγησε στὸν θάνατο ἢ τὴν ἐξορία, γνωρίζοντας ὅτι θὰ ἡττηθοῦν μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μπορέσει ἀπερίσπαστος ὁ Στάλιν νὰ κυριαρχήσει σὲ Ρουμανία καὶ λοιπὲς Ἀνατολικὲς χῶρες. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἀλληλοσφαγὴ ἡ Ἀληθινὴ ΕΛΛΑΔΑ ἔλειπε καὶ εἶχε μείνει ἡ τύχη τῆς χώρας στὰ χέρια ξενόδουλων πολιτικάντηδων πρόθυμων νὰ γλείψουν σὲ κάθε εὐκαιρία τὴν Ἀγγλία στὴν ἀρχὴ καὶ μετὰ τὶς ΗΠΑ. Μόνη ἐλπίδα γιὰ Ἐθνικὴ Συμφιλίωση, μία συμφιλίωση ποὺ θὰ ἦταν δύσκολη μετὰ τὸ αἷμα ποὺ εἶχε χυθεῖ τὸν Δεκέμβρη τοῦ ’44 ὁ Νικόλαος Πλαστήρας. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/22/20/168741/