Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΕΘΝΟΥΣ!

 «Ἐθνικοκαπιταλισμός»: μιὰ παρὰ φύσιν «ἰδεολογία» 

Ὁ καπιταλισμὸς ἔρχεται σὲ πλήρη σύγκρουση ὡς πρὸς τὴν θεωρία καὶ τὶς ἀξίες τοῦ ἐθνικισμοῦ, καθιστῶντας ἀνακόλουθο ὁποιονδήποτε δηλώνει ἐθνικιστὴς καὶ ταυτόχρονα καπιταλιστής. Ὁ καπιταλισμὸς ἀναπόφευκτα θέτει φραγμοὺς στὴν ἐθνικὴ ἀνάπτυξη, ἀνάλογα μὲ τὴν οἰκονομικὴ εὐρωστία τοῦ κάθε μεμονωμένου κοσμοπολίτη ἢ γενικῶς ἄεθνου παράγοντα. Οἱ ὑφιστάμενες κοινωνικοοικονομικὲς τάξεις βιώνουν μιὰ ἀνισομέρεια στὴν νομὴ τοῦ παραγόμενου πλούτου. Στὸ σύστημα τῆς κεφαλαιοκρατίας, ἡ καταγωγὴ καὶ ὁ τρόπος ζωῆς δὲν ἔχουν ἀπολύτως καμία ἀξία. Τὸ μόνο σημεῖο ἀναφορᾶς εἶναι τὸ κέρδος τῶν λίγων, εἰς βάρος τῆς εὐζωίας τοῦ λαοῦ. 

Τὰ ἄτομα καταλήγουν νὰ μὴν ἔχουν κοινὴ ἀφετηρία ἐντὸς τοῦ ἐθνικοῦ συνόλου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν διαπρέπουν οἱ ἄριστοι καὶ οἱ ἱκανοί, καθὼς ἀντὶ τῆς ἀληθινῆς ἀριστείας βασιλεύει ἡ κάλπικη «ἀριστεία» τῶν φιλελεύθερων ὀλετήρων. Ὁ κόσμος λοιπὸν ἔχει μάθει νὰ ὑποκλίνεται σὲ ἀμφιβόλου ποιότητας, ἀξίας καὶ ἱκανοτήτων ἄτομα, παρεκκλίνοντας ἀπὸ τὶς πραγματικὲς ἀξίες τῆς ζωῆς. Ἡ κυριαρχία τῆς ἐκμεταλλεύτριας τάξης σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς οἰκονομίας ἐπὶ τῶν κατωτέρων τάξεων εἶναι ἡ ἀδυσώπητη πραγματικότητα στὸν καπιταλισμό. 

Ἕνα κοινὸ λάθος ποὺ κάνουν οἱ ἐθνικιστὲς στὴν πολιτική τους ἀνάλυση, εἶναι ἡ πολιτιστικὴ κριτικὴ στὸν καπιταλισμό, ἐνῷ στὸ πρῶτο πλάνο θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ἡ δομική, ἡ οἰκονομικὴ κριτικὴ ἐναντίον του. Καὶ ἕνα ἀκόμα μεγαλύτερο λάθος, εἶναι ἡ «ἀποδοχὴ» τῶν ἀκροδεξιῶν πρὸς τὸν ὑποτιθέμενα «καλό», μή–φιλελεύθερο καπιταλισμό, ὡσὰν νὰ εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα μονάχα τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα τῶν πλουτοκρατῶν καὶ οἱ πολύχρωμες σημαῖες στὶς διαφημίσεις, καὶ ὄχι ἡ ἴδια ἡ ἐξουσιαστικὴ πρακτικὴ τοῦ κεφαλαίου, τὸ ὁποῖο φτωχοποιεῖ μαζικὰ ἔθνη καὶ λαοὺς στὸν βωμὸ τῆς ὑπερσυσσώρευσης πλούτου μὲ τὸν πλέον παρασιτικὸ τρόπο. 

Ἐλεύθερη ἀγορὰ καὶ ἐταιρειοκρατία 

Φυσικὰ τέκνα τοῦ καπιταλισμοῦ ἀποτελοῦν οἱ δύο παραπάνω ἔννοιες. Στὴν φιλελεύθερη οἰκονομία ἡ ἐθνικὴ παραγωγὴ παραλύει καὶ σιγά-σιγά σβήνει. Ἡ εἰσβολὴ τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, ἐλέῳ παγκοσμιοποίησης, ἀπορροφάει εὔκολα τὴν προκύπτουσα ζήτηση γιὰ ἀγαθὰ καὶ ὑπηρεσίες ἐντὸς συνόρων. Ἡ κατάργηση δασμολογικῶν κανονιστικῶν μέτρων, ἡ ἐγγενὴς ἀσυδοσία τοῦ κεφαλαίου, ἡ κατάργηση τῶν ἐλεγκτικῶν μηχανισμῶν, πετοῦν ἐκτὸς ἀνταγωνισμοῦ τὸν ντόπιο παραγωγὸ καὶ διαμορφώνουν ἕνα ζοφερὸ τοπίο στὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἱστὸ μιᾶς ἐθνικῆς ἀγορᾶς. Πρόκειται γιὰ μιὰ εἰσβολὴ μὲ οἰκονομικὸ χαρακτῆρα ἡ ὁποία χτυπᾶ τὴν πρωτογενῆ παραγωγή, καὶ ἑπομένως τὴν ἴδια τήν ἐθνικὴ κυριαρχία. 

Συστατικὸ στοιχεῖο ἑνὸς ὑγιοῦς ἔθνους εἶναι ἑνότητα κάτω ἀπὸ τὶς κοινές μας ἀξίες. Κανένας ἄλλος παράγοντας δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀποσπᾶ ἀπὸ τὸν κοινὸ ἀγῶνα. Ὁ διαχωρισμὸς τῶν μελῶν τοῦ ἔθνους μὲ βάση τὴν οἰκονομικὴ κατάσταση τοῦ κάθε ἀτόμου εἶναι καταστροφικὸς γιὰ τὴν ὁμοψυχία ἑνὸς λαοῦ. Κάθε ἐνέργειά πρέπει ἀποβλέπει στὴν εὐημερία τοῦ κοινοῦ συνόλου καὶ ὄχι στὸν ἄκρατο ἀτομικισμό, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ «ἰδεολογικὸ» θεμέλιο τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς. 

Ὄχι λοιπόν, δὲν ἀνεχόμαστε νὰ εἴμαστε μιὰ τριτογενὴς «μπανανία»–χώρα παροχῆς ὑπηρεσιῶν ἐπειδὴ αὐτὸ ἐπιτάσσουν οἱ καπιταλιστικὲς τάσεις. Ἡ δική μας κοσμοθεωρία ἐπιτάσσει τὴν ἐκβιομηχάνιση τῆς Ἑλλάδος, καθὼς ἡ πραγματικὴ οἰκονομία ἵσταται ὑπεράνω τῶν τοκογλυφικῶν ὑποχρεώσεων καὶ τῆς ἑκάστοτε ἄϋλης χρηματιστηριακῆς φούσκας στὴν ὁποία μᾶς ὑποβάλλουν οἱ «πιστωτὲς» καὶ οἱ ταγοὶ τοῦ βρωμεροῦ καπιταλιστικοῦ καθεστῶτος. Ὁ ἔλεγχος τῶν μείζονων μέσων παραγωγῆς ἀνήκει δικαιωματικὰ στὸ Ἐθνικὸ Κράτος. Ἡ ὠφέλεια τοῦ Λαοῦ, τοῦ ζῶντος Ἔθνους, ἐπιτάσσει τὴν οὐσιώδη συμμετοχὴ τῶν ἐργαζομένων στὰ ἔσοδα καὶ στὸν ἐν γένει παραγόμενο πλοῦτο τῶν ἑταιρειῶν, ἡ ὁποία θὰ ἐξασφαλίζει μισθοὺς πολὺ ὑψηλότερους τοῦ κόστους διαβίωσης. Καὶ μόνο ἐκ τῶν βασικῶν αὐτῶν ἀρχῶν καλεῖται κανεὶς νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὸν ἐθνικισμὸ καὶ τὸν καπιταλισμό. Δὲν δικαιοῦται νὰ δηλώνει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ τὰ δύο! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2025/12/16/08/168536/