Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΩΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!

 Ἡ Βενεζουέλα του Μαδοῦρο δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ ἕνα ἀπολίθωμα ἡμι-κομμουνιστικῆς δικτατορίας, μὲ σχεδὸν τριτοκοσμικὲς συνθῆκες διαβίωσης, ἐκτεταμένη ἐγκληματικότητα, μεγάλες ἐλλείψεις τροφίμων καὶ τεράστιο πληθωρισμό. Ἐν τούτοις, αὐτὸ τὸ καθεστὼς δὲν εἶχε οὔτε τὴν δυνατότητα οὔτε τὴ φιλοδοξία νὰ διαδώσει, πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἐπιβάλει, τὶς ἀποτυχίες του στὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἡ κυβέρνησή του φαινόταν ἀποφασισμένη νὰ μὴν παραχωρήσει τὴν κυριαρχία καὶ τοὺς πόρους της στὸν μεγάλο νταβατζὴ τοῦ πλανήτη, ὅμως ἡ σκληρὴ πραγματικότητα εἶναι πὼς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἱκανὴ νὰ προβάλλει ὁποιαδήποτε σοβαρὴ ἀντίσταση. 

Ὡς Ἐθνικιστές, θὰ ἦταν προφανῶς ἀνόητο νὰ θρηνοῦμε τὴν καταστροφὴ ἑνὸς τόσο ἐξαθλιωμένου συστήματος, ποὺ ἀνατράπηκε κυριολεκτικὰ ἐν μίᾳ νυκτί. Εἶναι, ὡστόσο, ἀκόμη πιὸ ἀνόητο νὰ πανηγυρίζει κανεὶς γιὰ μία ἀκόμη ἐπιτυχημένη ἐπέμβαση τῶν Ἀμερικανοσιωνιστῶν. Κάθε τέτοια αὔξηση τῆς ἤδη τερατώδους ἰσχύος τῶν «μεγάλων δυνάμεων» λαμβάνει χώρα ἀναπόφευκτα σὲ βάρος (καὶ) τῆς δικῆς μας ἀνεξαρτησίας. Ἡ ὑποτακτικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς μεταπολίτευσης, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἔνταξή μας στὸ ἴδιο στρατόπεδο μὲ ἐχθρικοὺς γείτονες, καθιστᾶ τὴν Ἑλλάδα ὁλοένα καὶ πιὸ ἀδιάφορη γιὰ τοὺς «συμμάχους», ὅταν αὐτοὶ ἐνισχύουν τὴν παντοκρατορία τους. Ἔτσι, οἱ δυνατότητες ὑπεράσπισης τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων συρρικνώνονται, ἐνῷ γιὰ διεκδικήσεις οὔτε γίνεται λόγος. 

Ἡ σχετικὴ δήλωση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ὅτι «δὲν εἶναι ἡ στιγμὴ νὰ σχολιάσουμε τὴ νομιμότητα τῶν πρόσφατων ἐνεργειῶν» στέκει ὡς μνημεῖο κατάρρευσης αὐτῆς τῆς πολιτικῆς. Σὲ μόλις δύο γραμμὲς ἀποκαλύπτεται ἡ κενότητα τῶν ἄλλοτε φλύαρων ἐπικλήσεων στὸ «Διεθνὲς Δίκαιο». Ἐπὶ παντὸς ἐθνικοῦ θέματος, αὐτὸ τὸ «Διεθνὲς Δίκαιο» παρουσιάζεται σὰν πανάκεια, τὸ μαγικὸ φίλτρο ποὺ δικαιολογεῖ τὴ φοβικὴ στάση ἀπέναντι στὶς ἀπειλὲς ἐπὶ τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας. Στὸν ἀληθινὸ κόσμο, ὅμως, «δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν» (οἱ ἰσχυροὶ πράττουν ὅ,τι μποροῦν καὶ οἱ ἀδύναμοι συναινοῦν)· κι ἔτσι, ξαφνικά, ὁ πρωθυπουργός μας δὲν τολμᾶ νὰ ἀναφέρει τὸ περίφημο «Διεθνὲς Δίκαιο» οὔτε σὲ ἕνα tweet γιὰ «πρόσφατες ἐνέργειες» στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ ὠκεανοῦ. 

Παράλληλα, εἶναι ἀληθινὰ γελοῖο τὸ θέαμα τῶν διαφόρων «παραγόντων» τῆς ἀμερικανολάγνας ἀκροδεξιᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀδυνατοῦν (ἢ ἀρνοῦνται) νὰ ἀντιληφθοῦν τὶς δραματικὲς συνέπειες ποὺ ἐπιφέρει ἡ ἐπάνοδος τοῦ ἀτλαντικοῦ ἐπεμβατισμοῦ. Στὸ ὄνομα ἑνὸς ρηχοῦ «ἀντικομμουνισμοῦ» (ἐξίσου παρωχημένου μὲ τὸ καθεστὼς Μαδοῦρο), αὐτοὶ οἱ τσαρλατάνοι προσπαθοῦν νὰ μετατρέψουν τὸν ἐθνικισμό –τὸν φυσικὸ ἀντίπαλο τοῦ διεθνοῦς σιωνισμοῦ– σὲ δεκανίκι τῆς διεθνιστικῆς κλίκας, ἐνταγμένο στὸ ἴδιο μέτωπο μὲ τὰ φιλελεύθερα ἀντιφασιστικὰ ἀποβράσματα. Βεβαίως, ἡ ἀπάντηση στὴν παγκοσμιοποίηση δὲν βρίσκεται σὲ κομμουνιστικὰ ὑποπροϊόντα· ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως, ἡ ἀπάντηση στὸν μαρξισμὸ δὲν εἶναι ὁ «δυτικὸς» ὑλισμὸς ποὺ κυματίζει σημαιάκια τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ «gay pride». Ἡ ἀπάντηση εἶναι πάντοτε ἡ φυσικὴ Ἰδεολογία τοῦ ὑγειοὺς Ἀνθρώπου: ὁ γνήσιος, φυλετικὸς καὶ ἀντικαπιταλιστικὸς Ἐθνικισμός! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/01/08/08/168651/