Ἀρχιστράτηγος Γεώργιος Γρίβας: Ἄξιο Τέκνο τῆς Πατρίδος!

 Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1974 τὸ Ἑνωτικὸ ἐπαναστατικὸ κίνημα κλονίζεται συθέμελα ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Γεωργίου Γρίβα Διγενῆ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε διαπρεπὴς ἀξιωματικὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ ἡ κατ' ἐξοχὴν ἱστορικὴ μορφὴ τοῦ κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὀργανώνοντας καὶ διευθύνοντας τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Μεγαλόνησου μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα. 

Γεννημένος στὴν Λευκωσία τὸν Ἰούλιο τοῦ 1897, διαφαινόταν ἀπὸ νωρὶς ἡ κλίση του στὸν ἀθλητισμὸ ἀλλὰ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του πάνω στὰ ἐθνικὰ θέματα. Ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴν σχολὴ Εὐελπίδων τὸ 1919 μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἀνθυπολοχαγοῦ Πεζικοῦ καὶ ἀμέσως μετέπειτα συμμετεῖχε στὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία, ὅπου παρασημοφορήθηκε γιὰ τὴν πολεμική του δράση καὶ τὸν ἡρωισμό του. Ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν εἶχε ἤδη προαχθεῖ στὸν βαθμὸ τοῦ Λοχαγοῦ, ἕναν βαθμὸ ποὺ κράτησε μέχρι τὸ ξέσπασμα τοῦ πολέμου τοῦ 1940. Ἀντιμετωπίζοντας τὶς ὑπεράριθμες στρατιὲς τῶν Ἰταλῶν εἰσβολέων στὶς βουνοκορφὲς τῆς Βορείου Ἠπείρου, κατέκτησε τὸν βαθμὸ τοῦ Ταγματάρχη συνεισφέροντας τὰ μέγιστα στὸ γράψιμο τοῦ Ἔπους τοῦ ’40. Μάλιστα ὁ διακαὴς πόθος του γιὰ τὴν Ἐθνικὴ ἐλευθερία εἶναι τὸ κίνητρο ποὺ τὸν παρακινεῖ στὸ νὰ μετατεθεῖ μὲ προσωπικό του αἴτημα στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ μετώπου, ὑπηρετῶντας ὡς ἐπιτελάρχης τῆς δευτέρας Μεραρχίας. 

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς κατοχῆς ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ἱδρύει στὴν Ἀθήνα τὴν βασιλικὴ ἀντικομμουνιστικὴ ὀργάνωση «Χ» καὶ γίνεται Ἀρχηγός της, συμβάλλοντας στὴν συντριβὴ τῶν ξενοκίνητων κομμουνιστικῶν συμμοριῶν. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐμπειροπόλεμους ἄνδρες οἱ ὁποῖοι στελέχωσαν τὴν ὀργάνωση εἶχαν ἤδη δείξει τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν μαχητικότητα τοὺς κατὰ τὴν διάρκεια τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων καὶ τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας. Ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ μπαρουτοκαπνισμένη μονάδα ἐθνικοφρόνων μὲ ἀδιαμφισβήτητο πατριωτισμὸ καὶ πολλὲς φορὲς ὑγιῆ ἰδεολογικὰ στοιχεῖα, παρόμοια μὲ αὐτὰ ποὺ διέπνεαν καὶ ἄλλες ἔνοπλες ἐθνικιστικὲς κινήσεις σὲ Πελοπόννησο καὶ Μακεδονία ἐκείνη τὴν ταραχώδη περίοδο. 

Χαρακτηριστικὰ εἶναι τὰ ὅσα ἔγραφε στὴν ἐφημερίδα τῶν Χιτῶν ὁ Στρατηγὸς Γρίβας γιὰ τὴν ἰδεολογικὴ ταυτότητα τῆς ὀργάνωσης τὴν ὁποία ἵδρυσε: «Εἴμεθα ἡ ΔΕΞΙΑ τῆς ἄκρας δεξιᾶς εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν διαφύλαξιν τῶν ἐθνικῶν μας παραδόσεων καὶ τὴν ἐξασφάλισιν οὐ μόνον τῆς ἐθνικῆς μας ἀκεραιότητος καὶ ἀνεξαρτησίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων. Εἴμεθα ὅμως καὶ ἡ ΑΡΙΣΤΕΡΑ τῆς ἀριστερᾶς εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν δίκαια κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν θυσιῶν μεταξὺ ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἐν πνεύματι ἰσότητος, ἰσονομίας καὶ δικαιοσύνης. Κατέχουμεν τὰ δύο ἄκρα, τοῦ Ἐθνικισμοῦ καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ ἡ θέσις μας αὐτὴ καθορίζει τὰς κατευθυντηρίους γραμμὰς τοῦ προγράμματος μᾶς καὶ πάσης ἐνεργείας μας.». 

Λίγοι ἀλλὰ λέοντες οἱ Χίτες, ἀντιστάθηκαν σθεναρὰ ἐναντίον τῶν ὑπερπολλαπλάσιων ἐχθρῶν ποὺ συγκροτοῦσαν τὶς ἐφεδρικὲς μεραρχίες τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στὴν Ἀθήνα, στὰ γεγονότα τῶν Δεκεμβριανῶν τοῦ 1944. Δὲν ἀποτελεῖ ἔκπληξη λοιπὸν ἡ προσπάθεια ἀμαύρωσης τῆς «Χ» στὰ κατοπινὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἐγχώρια ἀριστερά, ἡ ὁποία μὲ προμετωπίδα τὸ προδοτικὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα δροῦσε ὡς τὸ μακρὺ χέρι τοῦ σοβιετικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ στὴν χώρα μας. Ἡ ἀπόλυτη κατάντια τῶν σοβιετόδουλων πρακτόρων, ἐκδηλώθηκε ξανὰ 11 χρόνια ἀργότερα ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Νῖκος Ζαχαριάδης κατέδωσε μέσῳ ραδιοφώνου τὴν ταυτότητα τοῦ Διγενῆ, ἐν ὅσῳ ἐκεῖνος ἦταν ἐπικηρυγμένος ἀπὸ τὶς βρετανικὲς κατοχικὲς ἀρχὲς στὴν Κύπρο. 

Τὸ 1946 ὁ Γρίβας παραιτεῖται ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ ὑπηρεσία μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἀντισυνταγματάρχη, ἐπικεντρώνοντας τὸ ἐνδιαφέρον του στὴν ἀπελευθέρωση τῆς ἰδιαίτερης Πατρίδος του, ὅπου καὶ μεταλαμπαδεύει τὸν Ἐθνικὸ ἀγῶνα. Τὸ ἑνωτικὸ δημοψήφισμα τοῦ 1950, ἀλλὰ καὶ ἡ κατηγορηματικὴ ἄρνηση τῶν Βρετανῶν νὰ ἀναγνωρίσουν στοὺς Κύπριους τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης παρὰ τὰ ὅσα ἐκεῖνοι ὑπόσχονταν, τὸν ὠθοῦν στὴν ἀπόφαση νὰ ὀργανώσει τὸν ἔνοπλο ἀγῶνα κατὰ τῶν ἀποικιοκρατῶν δυναστῶν. Στὸ λυκόφως τοῦ δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μεταβαίνει ὑπὸ συνθῆκες ἄκρας μυστικότητος στὴν Κύπρο μὲ τὸ ψευδώνυμο «Διγενής», ἱδρύοντας τὴν Ἐθνικὴ Ὀργάνωση Κυπρίων Ἀγωνιστῶν, θέτοντας τὰ θεμέλια τοῦ ἐπικοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀντάρτικου. 

Ὠσαύτως ξεκινάει ἡ ἐπιτόπια ὀργάνωση τῆς λαϊκῆς ἀντίστασης, στόχος τῆς ὁποίας ἦταν ἡ ἐκδίωξη τῶν Βρετανῶν καὶ ἡ πολυπόθητη ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὸν κύριο ἑλλαδικὸ κορμό. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ἕνας στρατηγικὸς νοῦς μὲ παγκόσμια αἴγλη, καθὼς ἀκριβῶς πάνω στὰ χρόνια τῆς φωτιᾶς λαμβάνει τὸν ἐπίσημο θαυμασμὸ καὶ τὶς συγχαρητήριες ἐπιστολὲς ἀπὸ ἡγέτες πολλῶν ἀντιαποικιοκρατικῶν κινημάτων ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. Γνωστὴ εἶναι καὶ ἡ ἀλληλογραφία ποὺ διατηροῦσε μαζί του ἀκόμα καὶ ὁ κομμουνιστὴς Fidel Castro, ὁ ὁποῖος δὲν δίστασε νὰ παραδεχτεῖ πὼς τὰ πρωτότυπα καὶ ἰδιοφυῆ σχέδια ἀνταρτοπολέμου ποὺ ἐκπονοῦσε ὁ Στρατηγὸς Γρίβας τὰ ἐφάρμοζε καὶ ὁ ἴδιος στὸ δικό του ἀντάρτικο στὴν Κούβα. 

Ἡ ΕΟΚΑ ἀρχικῶς ἑστίασε στὴν ἑνότητα τοῦ κυπριακοῦ λαοῦ ἐπιδεικνύοντας μεγαλεῖο ψυχῆς, προσπαθῶντας νὰ συσπειρώσει στὴν κοινὴ πάλη ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες κοινωνικὲς δυνάμεις. Δυστυχῶς ὅμως προδόθηκε στὸ πολιτικὸ πεδίο ἀπὸ τὸν ματαιόδοξο ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. Ἐνῷ ἐν πρώτοις στήριζε τὸν σκοπὸ τῆς Ἐθνικῆς ἐξέγερσης, ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἀθετεῖ τὸν ὅρκο του γιὰ Ἕνωση, συμβιβάζεται μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Γένους μας καὶ ὑπογράφει ἐν τέλει τὶς προδοτικὲς συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. 

Οἱ μεθοδεύσεις αὐτοῦ τοῦ μειοδότη ἀποσκοποῦσαν στὴν μόνιμη ἐγκαθίδρυση τοῦ ἰδίου στὴν ἐξουσία τῆς Κύπρου ὑπὸ ὁποιαδήποτε πολιτειακὴ συνθήκη. Αὐτὸ τὸ μένος, τὸν ὁδήγησε μέχρι τὸ σημεῖο ἀπὸ βήματος τοῦ ΟΗΕ νὰ καλέσει τοὺς τούρκους νὰ εἰσβάλουν στὸ νησὶ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974. Προτιμοῦσε νὰ διοικεῖ ἕνα κουτσουρεμένο ἡμικατεχόμενο προτεκτορᾶτο τῶν δυτικῶν, ἀπὸ τὴν ὁλόθερμη συμμετοχὴ στὸν ἀγῶνα γιὰ ἀπελευθέρωση καὶ Ἕνωση μὲ τὸ κυρίως σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Δὲν εἶναι τυχαία καὶ ἡ εἰδωλοποίηση αὐτοῦ τοῦ τυχοδιώκτη ἀπὸ τοὺς φιλελεύθερους ἐθνομηδενιστὲς τὶς ἑπόμενες δεκαετίες σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο, ὡς ἕνα σύμβολο δημοκρατίας καὶ "εἰρηνικῆς συνύπαρξης" μὲ τοὺς ἀγαρηνοὺς εἰσβολεῖς. 

Οἱ συμβάσεις Ζυρίχης-Λονδίνου φαίνεται νὰ βάζουν ὁριστικὸ τέλος στὸν ἐπικὸ ἀγῶνα τῶν Κυπρίων ἀγωνιστῶν, διότι αὐτὲς προβλέπουν τὴν παραχώρηση δικαιωμάτων ἰσότιμης θεσμικῆς παρουσίας τῶν τούρκων στὴν νῆσο, ἀποκλείοντας τόσο τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ὁριστικῆς ἐκδίωξης τῶν τούρκων καὶ βρετανῶν εἰσβολέων ἀπὸ τὴν Κύπρο, ὅσο καὶ τὴν Ἕνωση αὐτῆς μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἐκτὸς αὐτοῦ, σαφῶς ἡ ἀνακήρυξη τοῦ θνησιγενοῦς κρατιδίου τῆς "Κυπριακῆς Δημοκρατίας" δὲν ἀποτελοῦσε τὸ ἐθνικὸ ὅραμα τῶν ἐπαναστατούντων Ἑλληνόπουλων. 

Ὁ Γρίβας ἀναγκάζεται νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ τὸν Μάρτιο τοῦ 1959 φτάνει στὴν Ἀθήνα. Πέντε ἔτη ἀργότερα ἐπιστρέφει στὴν Κύπρο καὶ ἀναλαμβάνει ἀρχηγὸς τῆς Ἀνώτατης Στρατιωτικῆς Ἀμύνης. Μετὰ τὸ στρατιωτικὸ κίνημα τῆς 21ης Ἀπριλίου τοῦ 1967 στὴν Ἀθήνα καὶ τὴν κατάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς συνταγματάρχες, οἱ τοῦρκοι ἀποθρασύνονται στὴν Μεγαλόνησο. Ἡ στάση τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος καὶ τῆς κυπριακῆς κυβέρνησης ἀναγκάζουν τὸν Ἀρχηγὸ νὰ κτυπήσει τουρκικὲς θέσεις. Ἡ τουρκικὴ πλευρὰ ἀντιδρᾶ μὲ τελεσίγραφο, ἐπιζητῶντας ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις Ἀθηνῶν καὶ Λευκωσίας νὰ ἀποσύρουν ἀπὸ τὸ νησὶ τὴν Ἑλληνικὴ μεραρχία καὶ νὰ ἀπομακρύνουν τον Γρίβα. Μὲ τὴν ἀποχώρηση τῆς Μεραρχίας ἀπὸ τὸ νησὶ ἡ Κύπρος ἀπογυμνώνεται ἀμυντικὰ καὶ διευκολύνεται ἡ ἐπίτευξη τῶν τουρκικῶν ἐπεκτατικῶν σχεδίων εἰς βάρος τῆς νήσου. Ὁ ἄοκνος Στρατηγὸς τῆς Μεγάλης Ἰδέας ἐπιστρέφει στὴν Ἀθήνα καὶ τίθεται ἀπὸ τὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς ὑπὸ παρακολούθηση καὶ περιορισμὸ στὴν οἰκία του στὸ Χαλάνδρι. 

Ὡστόσο ὁ κίνδυνος γιὰ τὸ μέλλον τῆς νήσου εἶναι ἐμφανὴς καὶ ὁ Ἀρχηγὸς προβλέπει ὅτι ἡ λύση ποὺ προδιαγραφόταν γιὰ τὸ Κυπριακὸ ἦταν ἀπαράδεκτη καὶ ἀντεθνική, μὲ συνέπεια τὴν ἄμεση ἀντίδραση του. Ὡς ἐκ τούτου τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1971 καταφτάνει μυστικὰ στὴν Κύπρο ἱδρύοντας τὴν ΕΟΚΑ Β’, τὴν ὁποία στελεχώνει κυρίως μὲ πρώην μαχητὲς τῆς πρώτης φάσης τῆς ΕΟΚΑ καὶ ἄλλους νέους, μὲ στόχο τὴν ἀλλαγὴ τῆς κοινῆς ὑποχωρητικῆς γραμμῆς τῶν ἑλλαδικῶν ἡγεσιῶν ἀλλὰ κυρίως τὴν συνέχιση τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἑνωτικοῦ ἀγῶνα ποὺ εἶχε μείνει στὴν μέση κάποια χρόνια νωρίτερα. 

Τοὺς ἑπόμενους μῆνες δὲν ἄργησε νὰ φουντώσει ἡ μετωπικὴ σύγκρουση, ἡ ὁποία καταλήγει σὲ ρήξη μεταξὺ τῶν πατριωτῶν ἑνωτικῶν καὶ τῶν ἐνδοτικῶν μακαριακών. Ἡ Κύπρος εἰσῆλθε στὴν δίνη μιᾶς σφοδρῆς ἐμφύλιας διαμάχης μὲ πράξεις βίας καὶ ἀντιποίνων. Ἐν μέσῳ αὐτοῦ τοῦ κλίματος ἀλληλοσπαραγμοῦ, ὁ λαμπρὸς αὐτὸς Ἀρχιστράτηγος ἐξαντλημένος καὶ ταλαιπωρημένος ἀπὸ καρδιακὰ νοσήματα ἀπεβίωσε στὸ κρησφύγετο τοῦ στὴν Λεμεσό, σὰν σήμερα στὶς 27 Ἰανουαρίου τοῦ 1974. 

H ΕΟΚΑ Β’ χάνει τὸν φυσικὸ Ἡγέτη της καὶ ἀκολουθοῦν διαδοχικὲς ἐναλλαγὲς τῶν ἑπόμενων ἐπί κεφαλῆς, οἱ ὁποῖοι φυσιολογικῶς ἦταν ἀδύνατον νὰ σταθοῦν στὸ ὕψος μιᾶς τόσο εὐφυοῦς προσωπικότητος, τῆς ὁποίας ἡ ἀπώλεια ἄφησε ἕνα τεράστιο, δυσαναπλήρωτο κενὸ στὴν κρισιμότερη καμπὴ τοῦ ἑνωτικοῦ ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Γεωργίου Γρίβα παρέμεινε δυὸ ἡμέρες προσβάσιμο γιὰ λαϊκὸ προσκύνημα, ὅπου χιλιάδες Κυπρίων ὑπὸ καταρρακτώδη βροχὴ ἀπέτισαν τὸν ὕστατο φόρο τιμῆς στὸν γενναῖο Στρατηγό, ὁ ὁποῖος πολέμησε γιὰ δεκαετίες καὶ μέχρις ἐσχάτων γιὰ τὸ μέγιστο ἰδανικὸ τῆς Ἐλευθερίας. 

Ἀπὸ τὶς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὸ ὀρεινὸ Καλπάκι, ὡς τὸ λιοπύρινο νησὶ τῆς Ἀφροδίτης, αὐτὸς ὁ ξεχωριστὸς Ἄντρας ἄφησε ἀνεξίτηλο τὸ στίγμα του ὡς ὁ ἀληθινὸς Ἐθνάρχης τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, στὸν ὁποῖον οἱ Ἕλληνες Ἐθνικιστὲς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς κλίνουμε τὸ γόνυ εὐλαβικά, συνεχίζοντας τὴν βαριὰ κληρονομιὰ ποὺ ἐκεῖνος πρέσβευε. Τὴν ἔνδοξη κληρονομιὰ τοῦ Αἵματος καὶ τῆς Τιμῆς! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

https://xrisiavgi.com/2026/01/27/08/168761/