Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1843!

 Ἀδιαμφισβήτητα ἡ φλόγα τῆς ἐλευθερίας κορώνει καὶ συντηρεῖται χάρη στὴν ἀρειμάνια, τὴν ἡρωικὴ καὶ αὐτοθυσιαστικὴ προσωπικότητα τῶν πολεμιστῶν ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν μαγιὰ ἐκείνη, ἡ ὁποία σήκωσε τὰ ὅπλα καὶ διεκδίκησε τὸ πολυτιμότερο ἀγαθό. Τὸ πνεῦμα αὐτοθυσίας καὶ αὐταπάρνησης ποὺ παρατηρεῖ ὁποιοσδήποτε τύχει νὰ ἀναγνώσει εἴτε τὶς ἱστορικὲς καταγραφὲς καὶ μαρτυρίες εἴτε τὰ ἀπομνημονεύματα πρωταγωνιστῶν τῆς 9χρονης πάλης κατὰ τῶν ὀθωμανῶν, εἶναι διάχυτο σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τοῦ ἡρωικοῦ ἀγῶνα, στὶς μάχες, στὴν κλεφτουριά, στὶς καλὲς καὶ στὶς κακὲς στιγμές. 

Προσεγγίζοντας τὸ θέμα μὲ σεβασμὸ καὶ δέος, εὔκολα διαπιστώνει κανεὶς ὅτι οἱ ἥρωες τοῦ 1821 ἦταν ἄνθρωποι ποὺ ἐμφοροῦνταν ἀπὸ συγκεκριμένες ἀξίες, εἶχαν γαλουχηθεῖ μὲ συγκεκριμένα ἰδανικὰ καὶ ὅταν τὸ Γένος τους χρειάστηκε, δὲν δίστασαν νὰ δώσουν καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμη, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς σκοποὺς τῆς Ἐπαναστάσεως. Θὰ πρέπει ὅμως νὰ ἐντρυφήσει κανεὶς ἐνδελεχῶς στὰ γεγονότα καὶ θὰ γίνει ἀμέσως πασίδηλο ὅτι πέρα ἀπὸ ὁποιαδήποτε σκοπιμότητα ἐπέδειξαν κάποιοι πολιτικάντηδες τῆς ἐποχῆς, αὐτοὶ ποὺ θυσιάστηκαν δὲν ἦταν ἐρασιθάνατοι, οὔτε μεμψίμοιροι. Ἄφησαν πίσω περιουσίες, μὲ τὶς ὁποῖες ἀποκτήθηκαν τὰ ὅπλα καὶ τὰ πυρομαχικὰ τοῦ Ἀγῶνα, ἄφησαν οἰκογένειες καὶ πολλοὶ ἄφησαν καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τους. Δὲν προτίμησαν δηλαδὴ νὰ συμβιβαστοῦν καὶ νὰ παραμείνουν «ἀφέντες» τῶν ὑποδούλων, ἀλλὰ ξεχύθηκαν μὲ τὴν ἴδια ὁρμὴ ὅπως αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει τίποτα νὰ χάσει. Τόσο ὁ φτωχὸς Ἕλληνας ὅσο καὶ ὁ προεστὸς καὶ ὁ καραβοκύρης, ἔθεσαν ἑαυτὸν στὴν ὑπηρεσία τοῦ Ἔθνους, ἐμποτίστηκαν ἀπὸ τὴν πυρκαγιὰ τῆς Ἀπελευθέρωσης καὶ πολέμησαν σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε αὔριο. Αὐτοὶ οἱ συλλογισμοὶ εἶναι καὶ ἡ καλύτερη ἀπάντηση πρὸς ὅλους αὐτοὺς ποὺ διεθνιστικὰ καὶ ἀνθελληνικὰ προπαγανδίζουν πὼς ὁ ξεσηκωμὸς τοῦ Γένους ἦταν «ταξικὴ πάλη» χωρὶς στοιχεῖα ἐθνικὰ ἢ πατριωτικά. Τὸ πρίσμα τους ἀποδεικνύεται λοιπὸν συμπλεγματικό, ἐλλιπές, ἀνιστόρητο καὶ ἀντιεπιστημονικὸ καὶ τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται εἶναι μιὰ ματιὰ στὴν «σύνθεση» τῆς ἐπαναστατικῆς μαγιᾶς, γιὰ νὰ πείσει καὶ τὸν πιὸ διεστραμμένο ἀνθέλληνα γιὰ τὴν καθολικότητα τοῦ χαρακτῆρα τῆς Ἐθνεγερσίας. Ὁ ἁπλὸς Ἕλληνας μαζὶ μὲ αὐτὸν ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ πὼς ἔχει μιὰ «εὐνοϊκὴ» θέση ἔναντι τῶν ὑπολοίπων, ἔδωσαν τὰ πάντα γιὰ τὴν Ἐλευθερία. Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε κάποιες προσωπικότητες ποὺ ξεχώρισαν, χωρὶς τὴ διάθεση νὰ ἀδικήσουμε κανέναν, ἀρκεῖ πάντα νὰ θυμόμαστε πὼς ὁ ἁπλὸς ἐπαναστάτης, ὁ ἄγνωστος Στρατιώτης, χαίρει καὶ πρέπει νὰ χαίρει τῆς ἴδιας τιμῆς καὶ μνήμης. 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ- «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους» 

Τόνοι μελανιοῦ ἔχουν χυθεῖ καὶ χιλιάδες σελίδες ἔχουν γραφτεῖ γιὰ τὸν θρυλικὸ γέρο τοῦ Μοριᾶ, τὸν ἄνθρωπο ποὺ φυλακίστηκε τρεῖς φορὲς καὶ κάθε φορὰ ἦταν στὴν πρώτη γραμμή, ξεσηκώνοντας τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες, ἐμφυσῶντας τους κουράγιο καὶ δίνοντας τοὺς δύναμη νὰ συνεχίσουν παρὰ τὶς ἀντίξοες συνθῆκες, τὴν ἀνεπάρκεια σὲ ὁπλισμὸ καὶ πολεμοφόδια, τὴν ἔλλειψη νεροῦ καὶ τροφῆς. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία διακρίθηκε γιὰ τὶς πολεμικές του ἱκανότητες καὶ τὴν ἡγετική του φυσιογνωμία. Ἡ δράση του ἁπλώθηκε σταδιακὰ σ’ ὅλη τὴν Πελοπόννησο. Τὸ 1802 εἶχε γίνει πλέον τόσο ἐπικίνδυνος γιὰ τοὺς ὀθωμανοὺς κατακτητές, ὥστε ὁ βοεβόδας τῆς Πάτρας πέτυχε νὰ ἐκδοθεῖ σουλτανικὸ φιρμάνι ποὺ τὸν καταδίκαζε σὲ θάνατο καὶ ἀνάθετε τὴν ἐκτέλεση στοὺς προεστούς, μὲ τὴν ἀπειλὴ ὅτι ἂν δὲν κατόρθωναν νὰ τὸν σκοτώσουν θὰ ἐκτελοῦνταν οἱ ἴδιοι. Τὸ 1818 μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία. Πρωταγωνίστησε σὲ πολλὲς μάχες, ὅπως στὸ Βαλτέτσι, στὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσάς, στὴν καταστροφὴ τῆς στρατιᾶς του Δράμαλη στὰ Δερβενάκια. Ἀπολύτως λογικὸ ἦταν λοιπὸν νὰ ἀναδειχτεὶ σὲ ἀρχιστράτηγο τῆς Πελοποννήσου. Τὰ ἀπομνημονεύματά του ἀποτελοῦν φάρο γενναιότητας καὶ καταδεικνύουν πολλὰ γιὰ πρόσωπα κα καταστάσεις τῆς ἐποχῆς. Ἀξιοσημείωτες καὶ ἐνδεικτικὲς τοῦ χαρακτῆρα του εἶναι καὶ οἱ ρήσεις ποὺ ἄφησε παρακαταθήκη: 

Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Ἑλλάδας καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω». 

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἅρματα οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα». 

«Μιὰ φορὰ ἐβαπτίστημεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μία μὲ τὸ αἷμα διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος μας». 

«Φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους». 

«Μόνο ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνει, πάντα θὰ πολεμοῦμε καὶ μὴν ἐλπίζεις πὼς τὴν γῆν μας θὰ τὴν κάνεις δική σου, βγὰλ’ ντὸ ἀπὸ τὸν νοῦ σου».(από ἐπιστολή του στὸν Ἰμπραήμ) 

«Ὀβριὸς κι ἀρματωμένος δὲν γίνεται» 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2016/03/25/19/76076/