Μιχάλης Μάντακας (1952-1975) – Οἱ Ἰδέες Δὲν Πεθαίνουν!

 Ἰταλία, 16 Ἀπριλίου τὸ ἔτος 1973, ἡ τρομοκρατικὴ καὶ ἀκροαριστερὴ ὀργάνωση Potere Operaio διαπράττει ἕνα φρικῶδες καὶ στυγερὸ ἔγκλημα ἐξαπολύοντας ἐμπρηστικὴ ἐπίθεση στὴν οἰκία τοῦ γραμματέα τῆς τοπικῆς ὀργάνωσης τοῦ κόμματος Movimento Sociale Italiano (Ἰταλικὸ Κοινωνικὸ Κίνημα). Ὡς τραγικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἄνανδρης ἐπίθεσης τῶν ἀναρχικῶν ἐγκληματιῶν ἦταν ἡ δολοφονία τῶν δύο παιδιῶν τῆς οἰκογενείας Mattei, Virgilio (23 ἐτῶν) καὶ Stefano (8 ἐτῶν). Κατηγορήθηκαν ἀπὸ τὶς Ἰταλικὲς ἀρχὲς ὡς φυσικοὶ αὐτουργοὶ οἱ Α. lollo , M. Grillo καὶ Clavo, μὲ τὶς ἀρχὲς νὰ ὁδηγοῦν στὴν δικαιοσύνη μόνον τὸ πρῶτο ἀφοῦ οἱ ἄλλοι δύο δολοφόνοι κομμουνιστὲς κατάφεραν νὰ διαφύγουν στὴν Σουηδία. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀξίζει νὰ σημειώσουμε πὼς ἠθικὸς αὐτουργὸς τῆς ἐγκληματικῆς πράξης ποὺ διέπραξαν οἱ τελευταῖοι ἦταν φυσικὰ τὸ πνεῦμα ποὺ διέπει τὴν ἰδεοληψία τοῦ( ἄναρχου) κομμουνισμοῦ πὼς τὸ νὰ σκοτώσεις φασίστα δὲν εἶναι ἔγκλημα! 

Δυὸ χρόνια ἀργότερα καὶ συγκεκριμένα στὶς 24 Φεβρουαρίου τὸ ἔτος 1975 ἡμέρα Δευτέρα, ἀρχίζει ἡ δίκη τῶν τριῶν ἀριστερῶν δολοφονῶν στὸ Δικαστικὸ Μέγαρο τῆς Corte d’ Assise (Ἐφετεῖο) ὑπὸ τὸν φόβο σκληρῶν ταραχῶν ἀπὸ ὁμάδες ὁμοϊδεατῶν τους. Πράγματι, οἱ προκλήσεις τῶν ἀριστερῶν τόσο ἐντὸς ὅσο καὶ ἐκτὸς τοῦ δικαστηρίου δὲν ἄργησαν νὰ μετατραποῦν σὲ συμπλοκὲς τῶν ἀντρῶν τῆς ἀστυνομίας καὶ εἰδικῶν δυνάμεων ὡς "προστάτες τῶν φασιστῶν"... 

Οἱ ἐπιθέσεις τῶν κόκκινων τεράτων καὶ χειροκροτητῶν δολοφόνων εἶχε τὰ γνωστὰ «ἐργαλεῖα» τῆς διαχρονικῆς ψευτοεπανάσταση τους. Πέτρες ,ξύλα, μολότωφ, σιδερένια παλούκια ὅπως ἐπίσης καὶ πιστόλια σύμφωνα μὲ μάρτυρες ποὺ δὲν συμμετεῖχαν στὰ ἐπεισόδια ἀλλὰ κι ἀπὸ τὶς ἀναφορὲς τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν, ὅπλα ποὺ ἀφαίρεσαν τὴν ζωὴ τοῦ νεαροῦ Ἐθνικιστῆ, τοῦ Μίκη Μάντακα. 

Προφανῶς οἱ θρασύδειλες προκλήσεις τῶν κόκκινων συμμοριτῶν δὲν μποροῦσαν νὰ μείνουν ἀναπάντητες ἀπὸ τὸ Ἐθνικιστικὸ κίνημα καὶ τὴν Πέμπτη τὸ ἀπόγευμα στὶς 27 Φεβρουαρίου βρίσκει των Ἰταλοὺς συναγωνιστές μας σὲ δυναμικὴ πορεία καταγγέλλοντας τὴν κυβερνητικὴ ἀδράνεια μπρὸς στὶς προκλήσεις τῶν ἀριστερῶν ὁμάδων ἀλλὰ καὶ τὸν ὅποιο ἐκφοβισμὸ μποροῦσαν νὰ προκαλέσουν στὸ προεδρεῖο τοῦ Δικαστηρίου. 

Παρασκευὴ 28 Φεβρουαρίου 1975 – (ἡ ματωμένη ἡμέρα) 

Ἀπὸ τὶς 6 τὸ πρωὶ οἱ πρῶτες ὁμάδες ἀριστερῶν προωθοῦνται πρὸς τὴν περιοχὴ τοῦ Δικαστικοῦ Μεγάρου. Μπροστὰ στὴν πύλη τοῦ δικαστηρίου ὑπάρχει μόνο ἕνα ἀστυνομικὸ τζίπ. 

06:30. Στὴν ὁδὸ Suore della Carita λαμβάνει χώρα ἡ πρώτη σύγκρουση ἀνάμεσα σὲ κομμουνιστὲς καὶ νεαροὺς νεοφασίστες τῶν ὁμάδων ἐπιτηρήσεως. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς συμπλοκῆς ρίχνονται πυροβολισμοί. Ἡ ἀστυνομία, ποὺ θὰ φτάσει λίγο ἀργότερα, θὰ συλλέξει ἀπὸ τὸ δρόμο τρεῖς κάλυκες ἀπὸ ὅπλο διαμετρήματος 7,65. 

07:35. Βροχὴ ἀπὸ ξύλα καὶ πέτρες ρίχνεται σὲ πολῖτες καὶ δημοσιογράφους ποὺ περιμένουν ἔξω ἀπὸ τὴν κλειστὴ πόρτα τοῦ δικαστηρίου μὲ σκοπὸ νὰ παρακολουθήσουν τὴν δίκη. Σὲ δευτερόλεπτα οἱ πρῶτοι τραυματίες. Ἕνας ἀπὸ σφαῖρα διαμετρήματος 6,35 στὴν δεξιὰ γάμπα, ἄλλος μὲ σπασμένο βραχίονα ἀπὸ βαρὺ τοῦβλο. Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς καταστάσεως δίδεται ἡ ἐντολὴ νὰ ἀνοίξει ἡ πύλη γιὰ νὰ μπεῖ τὸ κοινὸ καὶ ἀμέσως μετὰ κλείνει πάλι βιαστικὰ καὶ ἀμπαρώνεται. Εἶναι σιδερένια καστρόπορτα καὶ ἀντέχει στὰ λυσσασμένα χτυπήματα. 

09:30. Ὁ lollo κάνει τὴν ἐμφάνιση του, συνοδευόμενος ἀπὸ δύο καραμπινιέρους. Μιὰ συντονισμένη ὁμάδα 20 ἀτόμων μέσα στὴν αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου τον ὑποδέχεται σηκώνοντας ψηλὰ τὶς ἀριστερὲς γροθιές. Ἀμέσως μετὰ τὰ τζάμια τῶν παραθύρων πέφτουν κομματιασμένα ἀπὸ καταιγισμὸ πετρῶν. Ἔξω ἀπὸ τὸ κτήριο οἱ συγκρούσεις συνεχίζονται μὲ ἀγριότητα. 

13:15. Μιὰ πολυπληθὴς ὁμάδα ἀριστερῶν διεισδύει στὴ Via Ottaviano, ὅπου ἔχει τὰ γραφεῖα του τὸ Ἰταλικὸ Κοινωνικὸ Κίνημα. Στὸ ὕψος τῆς ἐξώθυρας, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κτηρίου, ἐκτοξεύουν μιὰ βροχὴ ἀπὸ βόμβες μολότωφ. Ὁ διάδρομος πίσω ἀπὸ τὴν καγκελόπορτα τυλίγεται στὶς φλόγες. Στὰ γραφεῖα ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν βρίσκονται παρὰ ἐλάχιστοι. Λίγοι περισσότεροι ἀπὸ μιὰ δεκάδα. Πέρα ἀπὸ τὶς φλόγες, ποὺ ἔχουν ζώσει τὸν διάδρομο, μποροῦν νὰ δοῦν τοὺς κομμουνιστὲς ποὺ ἀνασυντάσσονται. Μποροῦν νὰ ἀκούσουν τοὺς ἀλαλαγμοὺς τῆς ξέφρενης χαρᾶς ποὺ γδέρνουν τοὺς λάρυγγες. 

Ὁ αἰφνιδιασμός τους εἶχε πετύχει ἀπόλυτα καὶ εἶναι ἕτοιμοι γιὰ τὴν τελικὴ ἔφοδο. 

Οἱ Μισίνοι δὲν θρέφουν ψευδαισθήσεις γιὰ τὴν δραματικότητα τῆς καταστάσεως. Ἀποφασίζουν πάραυτα νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ κτίριο, χρησιμοποιῶντας μιὰ ἄλλη πλαϊνὴ θύρα, ποὺ βλέπει στὴν πλατεῖα Risorgimento. Ἕνας νέος, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸ φράγμα τῆς φωτιᾶς, φθάνει στὴν βαριὰ ἐξώθυρα καὶ τὴν κλείνει βιαστικά. Ἔπειτα ὅλοι μαζὶ βγαίνουν στὴν ἐσωτερικὴ αὐλή, ξεκλειδώνουν τὴν πλαϊνὴ θύρα καὶ προσπαθοῦν νὰ διαφύγουν χωρισμένοι σὲ μικρὲς ὁμάδες. Ὅμως, σύντομα γίνονται ἀντιληπτοὶ καὶ καθηλώνονται μὲ πυροβολισμούς. Οἱ περισσότεροι συναγωνιστὲς ἀναζητοῦν καταφύγιο πίσω ἀπὸ παρκαρισμένα αὐτοκίνητα. Αὐτόπτες μάρτυρες θὰ καταθέσουν ἀργότερα στὴν ἀστυνομία ὅτι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς κόκκινους τρομοκράτες πυροβολοῦν στὴν κλασικὴ στάση τῶν βετεράνων σκοπευτῶν, μὲ τὰ γόνατα ἐλαφρῶς λυγισμένα καὶ μὲ τὸ ἐλεύθερο χέρι πίσω στὴν πλάτη. 

Ἀπὸ τὰ καταιγιστικὰ πυρὰ τῶν κομμουνιστῶν ἔπεσε βαριὰ τραυματισμένος ὁ Ἕλληνας φοιτητὴς Μιχαὴλ Μάντακας, ὁ Mikis γιὰ τοὺς Ἰταλοὺς συναγωνιστές. Μιὰ σφαῖρα διαπερνᾶ τὴν ἀριστερὴ κροταφικὴ χώρα, διασχίζει τὸν ἐγκέφαλο καὶ σφηνώνεται στὸν δεξὶ κρόταφο. Οἱ Μισίνοι ἀντιλαμβάνονται τὸ συμβάν. Μιὰ πρόχειρη ὁμάδα ἀναχαιτίσεως καλύπτει τὴν ὑποχώρηση τῶν ὑπολοίπων πού, μὲ τὸν τραυματία στὰ χέρια, ἐπιστρέφουν καὶ πάλι στὸ κτήριο. Ὅταν καὶ ὁ τελευταῖος ἐπιστρέφει στὴν ἐσωτερικὴ αὐλή, ἀσφαλίζουν τὴν πόρτα καὶ μεταφέρουν τὸν τραυματία σὲ ἕνα ἰδιωτικὸ γκαρὰζ τοῦ κτηρίου. Τὴν ἴδια στιγμὴ οἱ κόκκινοι προσπαθοῦν νὰ παραβιάσουν τὴν πόρτα χρησιμοποιῶντας σὰν πολιορκητικὸ κριὸ ἕναν σηματοδότη τῆς τροχαίας. Ἡ πόρτα ὑποχωρεῖ κάτω ἀπὸ τὰ λυσσασμένα χτυπήματα καὶ οἱ μισθοφόροι τῆς τυφλῆς βίας εἰσβάλλουν στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κτηρίου μὲ κραυγές. Ἡ συμπλοκὴ παίρνει μορφὴ μάχης σῶμα μὲ σῶμα. Μία ἀκόμη σφαῖρα ρίχνει αἱμόφυρτο ἕναν δεκαεπτάχρονο ἀγωνιστή. Πάνω ἀπ’ τὸ τραυματισμένο σῶμα του, ὁ ἀγῶνας συνεχίζεται μὲ περισσότερη ἔνταση καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ἀπελπισίας οἱ Μισίνοι ἀπωθοῦν τοὺς εἰσβολεῖς. Ὁμάδες ἐθνικιστῶν ἔρχονται σὲ ἐνίσχυση τῶν ἐγκλωβισμένων. Οἱ πρῶτες σειρῆνες τῶν πυροσβεστικῶν καὶ τῶν περιπολικῶν τῆς ἀστυνομίας ἀκούγονται ἀπὸ μακριά. Ἕνα ἀσθενοφόρο τῆς Πυροσβεστικῆς παραλαμβάνει τον ἀκόμη σὲ κῶμα Μίκη Μάντακα καὶ τὸν διακομίζει στὸ νοσοκομεῖο τοῦ Santo Spirito , ὅπου οἱ γιατροὶ διαπιστώνουν τὴν κρισιμότητα τῆς κατάστασης. Τοῦ γίνονται συνεχεῖς μεταγγίσεις αἵματος, ἐνῷ ταυτόχρονα ἀποφασίζεται ἡ μεταφορά του στὸ τμῆμα κρανιακὼν καταγμάτων τοῦ San Camillo... 

Στὶς 18:30 ,πάντα τὴν ἴδια ἡμέρα, ὕστερα ἀπὸ ὑπεράνθρωπες προσπάθειες τῶν χειρούργων ἰατρῶν ὁ Συναγωνιστὴς Μιχάλης Μάντακας καὶ μάρτυρας τῆς Εὐρώπης τῶν Ἐθνῶν εἰς τὸ ἑξῆς περνᾶ στὸ πάνθεον τῶν Ἡρώων.- (στοιχεῖα καὶ πηγὲς ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο «ΜΙΚΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ PRESENTE! Πρόλογος Ἀdinolfi Gabrielle») 

Ὡς ἐπίλογο, θὰ συμφωνήσουμε πὼς τὰ «χρόνια τοῦ μολυβιοῦ» γιὰ τοὺς κόκκινου ἐχθροὺς τῶν Ἐθνῶν δὲν θὰ περάσουν ποτέ. Τὸ μῖσος τους θὰ διατηρεῖται ἄσβεστο κι οἱ ἀριστερὲς ὑψωμένες τους γροθιὲς θὰ σφίγγουν ἀκόμη περισσότερο πνίγοντας κάθε Ἐθνικὴ ἀξία καὶ τὴν πραγματικὴ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας. 

Στὴν ἀντίπερα ὄχθη ὅμως θὰ βρίσκεται πάντα ὁ Μιχάλης, ὁ Γιῶργος, ὁ Μανώλης, γιὰ νὰ διώχνουν τὴν κομμουνιστικὴ σκοτεινιὰ ὡς σύμβολα τοῦ αἰώνιου Ἡλίου. Ὁ τρόπος ζωῆς τους, οἱ ἀγῶνες τους, ἡ ἀνυπέρβλητη θυσίας τους νὰ μᾶς ἀκολουθοῦν σὲ κάθε βῆμα μας στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀντίστασης ἀλλὰ καὶ τῆς ὁλικῆς ἀντεπίθεσης. 

Συναγωνιστὴ καὶ Συναγωνίστρια, μέσα ἀπὸ τὴν θυσία τοῦ Μιχάλη Μάντακα θὰ γεννηθεῖ ἕνα νέο σύνθημα, ποὺ λέει: «ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ». Τὸ ἐν λόγο σύνθημα νὰ βρίσκεται πάντοτε στοὺς τοίχους τῆς καρδιᾶς μας ἐκεῖ ποὺ κανένα κομμουνιστικὸ χέρι δὲν μπορεῖ νὰ ἀμαυρώσει. 

Cos ’hai fatto? Πίστεψες σὲ μιὰ Ἰδέα! 

La tua colpa? Φώναξες Ἐλευθερία! 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ – ΠΑΡΩΝ 

Α.Γ 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2020/02/28/12/134344/