Δὲν ὑπάρχουν Ἕλληνες κομμουνιστές. Ὅταν κανεὶς γίνει συνειδητὸς κομμουνιστὴς παύει νὰ εἶναι Ἕλληνας!

 Ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες ὑπολογίζονται οἱ ἄοπλοι καὶ ἀθῶοι ἄνθρωποι ποὺ σφάχτηκαν ἀπὸ τοῦ κομμουνιστὲς τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς κατοχῆς ὡς σήμερα. Μόνο γιατί ἐπέμεναν νὰ εἶναι Ἕλληνες ἀδιαφοροποίητοι. Ὁ Ἄρης Βελουχιώτης τὸ εἶχε διακηρύξει ἀφελέστατα. «Ἐφτάμιση ἑκατομμύρια Ἕλληνες εἶναι, εἶπε σὲ μιὰ συζήτηση. Ἀπ’ αὐτοὺς θὰ μείνουν τρία ἑκατομμύρια, καὶ πολύ τους». 

Ποιός εἶναι λοιπὸν ὁ μυστικὸς αὐτὸς προστάτης τῶν συνοδοιπόρων, τῶν δημοσιογράφων, τῶν λογίων, τῶν δημοσιογράφων, τῶν ὑπαλλήλων, ποὺ ἐμποδίζει τὸ χέρι τῆς Ἑλλάδας νὰ ξετινάξει ἀπὸ πάνω της τὰ παράσιτα τῆς σιγανῆς φθορᾶς; Δὲν εἶναι καθόλου μυστικός. Καὶ δὲν εἶναι ἕνας. Δύο εἶναι. Ὁ ἕνας ἐσωτερικός. Ὁ πολιτευόμενος ποὺ ξέχασε πὼς εἶναι ἐθνικὸς ἀπόστολος καὶ ἐθνικὸς ἀγωνιστὴς καὶ ἔγινε ἐπαγγελματίας τῆς βουλῆς καὶ δοῦλος τῆς ἀλλαγῆς. Ὁ ἄλλος εἶναι ἐξωτερικός. Εἶναι ὁ διεθνὴς κομμουνισμὸς ποὺ τὸ χρῶμα του ἀρχίζει ἀπὸ τὸ αἱματηρὸ κόκκινο τοῦ μπολσεβίκου καὶ φτάνει ὡς τὸ πιὸ ὑποκριτικὰ δυσδιάκριτο τριανταφυλλί, τῆς συνοδοιπορίας, τῆς οὐδετερότητας, τῆς δῆθεν ἀνθρωπιᾶς, τῆς δῆθεν δημοκρατίας, τῆς δῆθεν ἐλευθερίας τῆς σκέψεως. Ὅλες αὐτὲς τὶς ὡραῖες λέξεις ποὺ ἀποκοιμίζουν τὴ συνείδηση τῶν νωθρῶν, τῶν ἄνανδρων, καὶ τῶν καιροσκόπων, κομμουνιστὴς προπαγανδιστὴς τὶς μεταχειρίζεται γιὰ νὰ διαλύσει τὴν ἐθνικὴ ἑνότητα. Καὶ γι’ αὐτὸ βλέπετε κάθε φορὰ ποὺ πάει ἡ Ἑλλάδα νὰ κάνει μιὰ ἀποφασιστικὴ κίνηση γιὰ νὰ κόψει μὲ τὸ νυστέρι τὸν κακὸ καρκίνο ποὺ τῆς κατατρώει τὰ σπλάχνα, ἀκούγονται ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸν τόπο καθὼς καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, ἀπὸ τὰ σλαυόδουλα κράτη εἰς τὰ Κοινοβούλια καὶ τὶς ἐφημερίδες τῶν δημοκρατιῶν, ἀκούγονται κραυγὲς καὶ βρισιὲς καὶ συκοφαντίες ἐνάντια στὴν Ἑλλάδα. Ἐνάντια στὴν Ἑλλάδα ποὺ ὑποφέρει, ποὺ αἱμορραγεῖ ὀχτὼ συνεχῆ χρόνια, ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ ὅλους τοὺς λεύτερους λαοὺς καὶ καίγεται καὶ ρημάζεται καὶ δὲν ἔχει λεφτὰ γιὰ νὰ ὁπλιστεῖ ὅπως ὁπλίστηκε τὸ 40-41. Καὶ δὲν ἔχει λεφτὰ νὰ ξοδέψει στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ νὰ ἀπαντήσει στὴ διεθνῆ συκοφαντικὴ ἐπίθεση ποὺ τῆς γίνεται. Καὶ δὲν ἔχει ἡγέτες ἄξιους νὰ μποῦν ἐπί κεφαλῆς ἑνὸς πανελλήνιου συναγερμοῦ. Ἡγέτες ἄξιους αὐτοῦ τοῦ λαμπροῦ λαοῦ, τοῦ προδομένου. Ἑνὸς συναγερμοῦ ποὺ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ κόμματα, καὶ γιὰ τοὺς κομματάρχες καὶ γιὰ τὶς ὡραῖες λέξεις τὶς ἀδειανὲς ποὺ εἶναι ἠχηρές, ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀδειανές, ὅπως εἶναι ἠχηροὶ οἱ ἄδειοι ντενεκέδες. 

Τότε λοιπόν; Θὰ μᾶς ρωτήσετε. Εἶστε ἕνας ἀπελπισμένος; Καθόλου δὲν εἶμαι ἀπελπισμένος. Εἶμαι ἀπεναντίας ἕνας αἰσιόδοξος, ἕνας Ἕλληνας γεμᾶτος πίστη γιὰ τὸ μέλλον καὶ γιὰ τὸ παρὸν τῆς φυλῆς μου, ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀπὸ χαρὰ καὶ περηφάνια γιὰ τὸ λαὸ στὸν ὁποῖο ἀνήκει. Γιατί κάθε μέρα αὐτὸς ὁ λαός μας δίνει νέες ἀποδείξεις γιὰ τὴ θαυμάσια ποιότητά του. Τὸ δείχνει μὲ τὴν ἀντίστασή του πρὸς τὰ μολύσματα τῆς ἀποσύνθεσης ποὺ τὸν ποτίζουν. Τὸ δείχνει μὲ τὰ ἔργα του τὰ καταπληκτικά. Μὲ τὸ θάρρος του τὸ ἀκατανίκητο. Μὲ τὴν τιμιότητά του τὴν ἀμόλυντη. Μὲ τὴ λεβεντιά του τὴν ἀλύγιστη ποὺ κάνει τὴν ἱστορία του τῶν 3.000 χρόνων μιὰ ἀδιάσπαστη σειρὰ ἀπὸ γεγονότα ὁμοιόμορφα καὶ ὑπέροχα. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2024/09/14/20/165512/