Δρακότρυπα: Τὸ ἀτσάλι καὶ τὸ αἷμα τῆς ἐλευθερίας!

 Σκαρφαλωμένη στὶς πλαγιὲς τῆς Θεσσαλίας, ἡ Δρακότρυπα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα χωριὸ εἶναι ἕνας τόπος σμιλεμένος στὴ φωτιὰ καὶ τὸ σίδερο. Ἐδῶ, ἀνάμεσα στὰ βουνὰ ποὺ ὑψώνονται σὰν πέτρινοι φρουροί, οἱ ἄνθρωποι δὲν ἦταν ποτὲ ἁπλοῖ χωρικοί. Ἦταν τεχνῖτες, ἦταν πολεμιστές, ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἔδωσαν στὴν ἐπανάσταση τὸ ἀτσάλι της. 

Στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, στὰ καλντερίμια τῆς καὶ στὶς φλόγες τῶν καμινιῶν της, γεννήθηκαν τὰ σπαθιὰ ποὺ κράτησαν στὰ χέρια τους οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ ’21. Σίδερο πυρακτωμένο, σφυρηλατημένο ἀπὸ ἔμπειρα χέρια, γινόταν ὅπλο στὰ χέρια ὅσων διψοῦσαν γιὰ ἐλευθερία. Ἡ φήμη τῶν σπαθιῶν της Δρακότρυπας ἔφτανε μακριά, γιατί δὲν ἦταν ἁπλῶς ὅπλα ἦταν σύμβολα ἑνὸς λαοῦ ποὺ δὲν δεχόταν νὰ γονατίσει. 

Ἐδῶ, στὸ χῶμα τῆς Θεσσαλίας, περπάτησαν μορφὲς ἱερές, ἄντρες ποὺ χάραξαν τὴν Ἱστορία μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴν ἀφοσίωσή τους. Στοὺς ἀνηφορικοὺς δρόμους της πέρασαν ἱεροὶ διδάσκαλοι, ἐπαναστάτες καὶ ἀντάρτες. Οἱ πέτρες καὶ τὰ δέντρα θυμοῦνται ἀκόμα τὰ βήματά τους, οἱ ἄνεμοι ψιθυρίζουν τὰ ὀνόματά τους. 

Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα, τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδας, παλιὸ ὅσο καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀνάγκη τοῦ Ἔθνους νὰ σταθεῖ ὄρθιο. Ἐκεῖ, μέσα στὰ τείχη του, ἔγιναν συμβούλια, προσευχὲς καὶ ὅρκοι. Γιατί σὲ αὐτὴ τὴ γῆ, ἡ πίστη καὶ ἡ ἐπανάσταση δὲν ἦταν ποτὲ ξέχωρες· ἦταν τὸ ἴδιο ἀτσάλι, λυγισμένο ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὴ μάχη, τὸν ἀγῶνα, ἀλλὰ ποτὲ θρυμματισμένο. 

Ἡ Δρακότρυπα εἶναι ἕνας τόπος ποὺ δὲν ξεχνᾶ. Κάθε πέτρα της κρατᾶ ἀκόμα τὴ φωτιὰ ἐκείνων ποὺ ἔφτιαξαν τὰ ὅπλα τοῦ Ἀγῶνα, ποὺ σήκωσαν κεφάλι ἀπέναντι στὸν τύραννο. Καὶ ὅποιος περπατήσει στὰ μονοπάτια της, ἂν ἀκούσει προσεκτικά, ἴσως ἀκούσει ἀκόμα τὸν ἀπόηχο τῆς σφυρηλάτησης τὸν ἦχο τῆς Ἱστορίας ποὺ γράφεται μὲ σίδερο καὶ ψυχή. 

ΠΗΓΗ: ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΡΑΚΟΤΡΥΠΑΣ 

Ι.Λ

ΛΑΡΙΣΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ