Η ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΨΥΧΗ!

 Ψυχὴ σημαίνει φυλὴ ὁρωμένη ἐκ τῶν ἔσω καὶ τὸ ἀντίστροφον, ἐδήλωνε μετὰ πάθους ὁ Ἀλφρέδος Ρόζεμπεργκ. Ἀλλὰ δὲν ἦτο σαφῶς ὁ ἴδιος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐξεδήλωσε πρῶτος τοιαύτην θεώρησιν, ὅσον εἷς ἐκ τῶν ἀνωτέρων διανοιῶν τῶν ἀποφασισθέντων νὰ ἀνασύρουν ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων εἰς τὸν Κ’ αἰῶνα, τὴν ἀρχαία σκέψιν καὶ πεποίθησιν τῆς φυλῆς. 

Ἡ φυλετικὴ ψυχὴ ὅμως, ὁ τεράστιος αὐτὸς κόσμος τῆς ἐνστικτώδους ἐκδηλώσεως πρὸς συγκεκριμένην στάσιν ζωῆς, δημιουργία, συμπεριφορὰ ἢ καὶ ἀδυναμία, δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἀσυνείδητον σῶμα ἀρχετύπων καὶ μόνον. Ὁ Γιοὺνγκ τὴν ἑρμηνεύει ὡς ἕνα σῶμα ἑνιαῖον ὡς βιολογικόν. Κι αὐτὸ διότι δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἁπλῶς, ὡς εἴθισται νὰ παρατηρῶμεν διὰ τὴν ἱστορίαν ἡ ὁποία εἶναι κύκλειος, ἀλλὰ ἐξελίσσεται! Διαρκῶς μεγαλώνει καθὼς εἰς αὐτὴν προστίθενται αἱ ἐμπειρεία τῶν νεωτέρων γενεῶν, αἱ ἱστορικαὶ τῶν ἀντιδράσεις καὶ τὰ νέα ἐθνικά-φυλετικὰ βιώματα. Ὁ χῶρος τοῦ ἀσυνειδήτου εἶναι ὁ χῶρος τὸν ὁποῖον δὲν ἐλέγχει ἡ συνείδησις. Τὸ τί περιλαμβάνει ἡ τελευταία ὡς νοητικόν-ἐγκεφαλικὸν καὶ οὐχὶ μόνον γνώρισμα δὲν χρήζει ἀναλύσεως. Ἀξίζει ὅμως νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ ἀσυνείδητον περιλαμβάνει ἕναν τεράστιον κόσμον ἀρχετύπων, ἀπόλυτα καθιερωμένων εἰς τὰ μύχια τῆς ἀνθρωπίνου ψυχῆς, τὰ ὁποῖα εἶναι πέραν τῆς λογικῆς. Ἄλλοτε, ἀνασυρόμενα ἐκ τῶν δημιουργικῶν τάσεων τῆς διανοίας συμβαδίζουν μὲ αὐτήν, ἄλλοτε ὅμως τὴν μάχονται. Τὸ τελευταῖον δύναται νὰ συμβῇ πολλάκις, ἰδίως ὅταν ὁ ὀρθὸς λόγος τῆς συνειδήσεως χρησιμοποιεῖται διά την καθυπόταξιν τῆς βουλήσεως καὶ τὴν προσαρμογὴν εἰς τὰς συνθήκας τῆς ἀσφαλείας. Ἐκεῖ τὸ ἀσυνείδητον, ὅπως καὶ ἄλλού, ἀντιδρᾶ διότι πλεῖστα ἐκ τῶν ἀρχετύπων τοῦ ἀπορρέουν ἀπὸ μία ἡρωικὴν αἴσθησιν ὡς προβολαὶ τῆς ἡρωικῆς ἀκριβῶς ἠθικῆς. 

Ἡ ἡρωικὴ ἠθική, ἀντιστρατευόμενη εἰς μίαν ἐργαλειακὴν χρῆσιν τοῦ ὀρθολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξελίσσεται περισσότερον εἰς τὴν ἐποχὴ μᾶς εἰς "δεσποτικὴν αἰτιοκρατία", εἶναι φυσικὸ νὰ μὴν ἐλέγχεται ἀπ’ τὴν λογικήν, ἐνίοτε ὅμως καὶ ἀπὸ τὴν ψυχήν. Ἂς μὴ φαντάζει αὐτὸ ὀξύμωρον, διότι εἰς τὰς ψυχικάς – μὲ τὴν νεωτέρα τάσιν – ἐκδηλώσεις καταμετροῦνται καὶ τὰ ὁρμέμφυτα, τὰ ἔνστικτα. Μποροῦν αὐτὰ νὰ περιλαμβάνουν τὴν δίψα, τὴν πεῖνα, τὴν γεννετήσιον ὁρμήν, τὴν κτητικότητα, τὴν αὐτοπροβολήν, τὸ παίγνιον καὶ ἄλλα πολλά. Ἡ ἡρωικὴ ἠθικὴ ὅμως ἀντιστρατεύεται καὶ εἰς αὐτά, δι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος νὰ ἐντάξωμεν αὐτὴν οὐχὶ εἰς τὴν παρεξηγημένην ἔννοιαν τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ εἰς τὸν ΘΥΜΟΝ. Ὁ προ-ομηρικός, ἀρχαϊκὸς αὐτὸς θυμὸς συντροφεύει τὸν βίον ἑνὸς ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν γέννησιν ἕως τὸν θάνατό του, ἐνῷ διὰ τοὺς ἀρχαίους πάντοτε ἡ ἐμφάνισις τῆς ψυχῆς ἀκολουθεῖ τὴν ἀπώλειαν τῆς ζωῆς του. Ἡ ψυχὴ μεταφέρεται ὑπὸ τοῦ ψυχοπομποῦ Ἑρμοῦ εἰς τὸν Ἅδην, ὅπως καὶ ἀπὸ τὴν Φούλγκια τῶν Ρωμαίων. Ἡ ἄλογος ὅμως ἐκδήλωσις μιᾶς ἡρωικῆς ἠθικῆς, τῆς ἠθικῆς της βουλήσεως, ἡ ὁποία ὡς ἀνωτέρω ἀνεφέρθη ἐνίοτε μάχεται τόσο τὴν λογικὴν τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἀνέσεως, ὅσο καὶ τὴν ψυχὴν τῶν ἐνστίκτων τῆς ἐπιβιώσεως, εἶναι ὁ θυμός, ὁ ὁποῖος εἰδικὰ εἰς τοὺς πρώιμους κλασσικοὺς χρόνους εἶχεν ἀνθρωποποιηθεῖ καὶ ἐκαλεῖτο δαίμων. (Ἐκ τοῦ δαίω= διανέμω, ἡ ἐσώτερος ἀσυνείδητος διανομή). 

Ὁ Θέογνις θρηνεῖ διότι ὁ δαίμων προσκολλᾶται εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ προκαθορίζει τὴν ζωήν του. Ὁ Πλάτων ἐξελίσσει αὐτὸν εἰς πνεῦμα-ὁδηγό. Ἡ ἀμόλυντος ἀρχαία σκέψις ἐκ τῆς συγχρόνου πνευματικῆς διανοητικῆς διαστροφῆς, ἀναγνωρίζει εἰς τὸν ἀσυνείδητον θυμὸν τὴν δυνατότητα δράσεως εἰς ἕναν μεγάλον χῶρον κινήσεων. Ἀντιθέτως σήμερα τὸ ἀσυνείδητον εἶναι στερημένον καὶ εὐνουχισμένον. Ἡ λέξις εὐδαίμων προηγεῖται πολὺ χρονικῶς ἐκ τῶν λέξεων δύσ-δαίμων ἢ κακο-δαίμων. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ δαίμονος αὐτοῦ συνεδέθη μὲ τὴν παράλογον μὲν διάθεσιν πρὸς ὑψιπετὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργίαν, μὲ τὴν ἐξίσου παράλογον δὲ αὐταπάρνησιν καὶ ἔκλαμψιν ἡρωισμοῦ. Ὁ Ἔβολα χαρακτηρίζει τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτήν – του Ντόπιο – ὡς ἀνωτέρα ἔκφρασιν τῆς Ἀρίας ἐξελίξεως, παρακάμπτοντας τὴν νοοτροπία περὶ ἐξελίξεως διὰ τοῦ πνευματικοῦ μόνον τομέως καὶ τοῦ διαλογισμοῦ ἢ ἐσωτερισμοῦ, πιστὸς εἰς τὴν Ἀριανικὴ ἐνδελέχεια τοῦ πολεμιστοῦ-προτύπου. Κορύφωσις τῆς πολεμικῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ δαίμονος συμβαίνει κατὰ τὴν ἐβολιανὴ μετάβασιν ἀπ’ τὸν μικρὸν ἱερὸν πόλεμον τῆς μάχης εἰς τὸν μεγάλον ἱερὸν πόλεμον τοῦ πνεύματος, εἰς μίαν πίστην περὶ πολέμου μίμησιν τοῦ λόγου τοῦ Ἡρακλείτου. 

Αὐτὰ ἐν ὀλίγοις ὡς πρὸς τὴν ἀτομικὴν ἐκδήλωσιν τοῦ θυμοῦ. Ποιά ὅμως στοιχεῖα συνθέτουν τὴν Φυλετικὴν ψυχὴν ἢ πιὸ σωστὰ τὸν Φυλετικὸν θυμόν; Κατ’ ἀρχὴν τὸ ἀσυνείδητον, τὸ συλλογικὸν ἀσυνείδητον, τὸ ὁποῖον ἀναμφισβήτητα ἐξαπλώνεται μὲ κοινότυπα στοιχεῖα εἰς ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πλανήτου. Εἰς τὰς φυλᾶς ὅμως προστίθενται νέα ἢ εἰδικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα δὲν ἀπαντῶνται εἰς ἄλλας, καθὼς τὸ προσωπικὸν δρᾶμα τῶν δημιουργῶν ἑνὸς γένους, αἱ ἐποποιίαι των, ἡ εἰδικὴ ἀφομοίωσις τῶν τελετουργικῶν δρωμένων καὶ ἄλλα τινὰ ἀφοροῦν εἰς τὴν ξέχωρον ἀνταπόκρισιν καὶ ἐκφορὰ τῶν ἀρχετύπων. 

Οἱ προσωπικοὶ δαίμονες, ἀστραφτεραὶ μαρμαρυγαὶ τοῦ Μεγάλου Φυλετικοῦ θυμοῦ, συνθέτουν τὴν εὐρυτέραν πηγὴν τοῦ συλλογικοῦ ἀσυνειδήτου. Ἐκεῖ προβάλλονται εἰκόναι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν φωτογραφήσει μὲ τρόπο μυστικιστικὸ τὰς σπουδαίας στιγμὰς τῆς Φυλῆς. Κινοῦνται ἐκ τῶν πλέον ἁπλῶν, ἀφορουσὼν εἰς τὴν γέννησιν, τὴν τελετουργικὴν ἐνηληκίωσιν, τὴν ἐπαφὴν μὲ τὰς ποικίλους πτυχὰς τῆς φύσεως, τὰς ἱερᾶς μυήσεις καὶ θυσίας καὶ τὰ κοινότυπα σύμβολα τῆς ἀνθρωπίνου ἐμπειρίας: Ὅσα ἀφοροῦν δηλαδὴ εἰς τὸν ἔρωτα, τὴν ἀπεικόνισιν τῶν πρωτογενῶν ἐπιστημῶν, εἰς τὰς φυσικὰς ἐκφράσεις τῶν τεχνῶν, τοὺς φυλετικοὺς χορούς, τὰς ἀναλόγους ἑορτὰς μὲ τὰ δρώμενα καὶ τὴν ἀφήγησιν τῶν Μύθων μὲ τὰς ἀπείρους προεκτάσεις των. Τοιαῦται προβολαὶ ὅμως καταλήγουν εἰς τὴν παρουσίασιν καὶ ἄλλων εἰκόνων ἀφορουσὼν ἐδῶ εἰς τὰ ὑπερβατικὰ σύμβολα, τὰ ὁποῖα κωδικοποιημένα κατὰ τὸ μᾶλλον ἐκφέρουν ἀπώτερα μυστικὰ τῆς ἀναζητήσεως. Ἴσως ἐπὶ παραδείγματι συγκεκριμένα πτηνὰ διὰ τὴν ὑπερβατικότητα ἢ δένδρα διὰ τὴν ἐξέλιξιν τῆς ψυχῆς, εἰκόνες ταξειδίων διὰ τὴν προσωπικὴν ἀναζήτησιν, ζῶα διὰ τὰ ἔνστικτα, ἡλιακὰ στιγμιότυπα διὰ τὸν κύκλον τοῦ βίου, σαρκοφάγοι καὶ ἱερὰ νάματα διὰ τὸν θάνατον καὶ τὴν ἀναγέννησιν ὡς καὶ ἀπειράριθμα ἄλλα. 

Ἐνίοτε τὰ ὄνειρα ἀποτελοῦν σημαντικότατο χῶρο ἀνακυκλώσεως τῶν ἀναφερθεισῶν "προβολῶν". Ἐπίσης ὅμως τὰ παραμύθια εἰς τὴν ἑστίαν της βάβως, αἱ χαμέναι εἰς τὸ εὐφάνταστον χθὲς διηγήσεις τοῦ πάππου, αἱ συνεχιζόμεναι εἰς τὰ ἀραιοκατοικημένα χωριὰ ἐθιμοτυπικαὶ συνήθειαι, οἱ θρῦλοι τῆς ὑπαίθρου, αἱ παγανίαι τῶν βοσκῶν, αἱ δοξασίαι τῶν ναυτικῶν. Ἅπαντα συνθέτουν μὲ τρόπον ἄλογον μίαν ἱερὰν φυλετικὴν μνήμην σπανίως τεκμαρτὴν ἐκ τῆς γνωστῆς ἱστορίας καὶ οὐδόλως ἐκ τῆς τεχνοκρατικῆς νοοτροπίας. Ἐπιπλέον, καὶ ἰδοὺ τὸ μυστικὸ τῶν Μουσῶν, αἱ εἰκόναι τῶν Ἀρχετύπων διαρκῶς ἀνηπαρήχθησαν ἐκ τῶν διαφόρων τομέων τῆς Τέχνης καὶ τῆς Μουσικῆς, τῆς εὐρυτέρας Αἰσθητικῆς. Ἡ ζωγραφικὴ τῶν μύθων, ἡ ἀγγειοπλαστικὴ μὲ τὰ ἴδια θέματα, ἀλλὰ καὶ ἡ ποίησις μὲ τὴν πεζογραφία αἱ ὁποῖαι ἀντλοῦν τὰ θέματα τῶν οὐχὶ μόνον ἐκ τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ μυστικοῦ κόσμου τῶν θρύλων: Ὁ ἱπτάμενος Ὁλλανδός, τὸ ἀόρατο καράβι, τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτης, αἱ στοιχειωμέναι πηγαί, ὁ ἄρρωστος βασιλεύς, αἱ μάχαι τῶν ἀντιζήλων διὰ τὴν ἡγεσίαν, ἡ Ἱέρεια, ἡ μάγισσα, αἱ ξωθιαί, ἡ μητέρα Γῆ, ὁ γερο-σοφός, τὸ ἡλιακὸν πρότυπον τοῦ ἀρχαίου ἱππέως καὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἀη-Γιώργη, ὁ Μινώταυρος, ὁ Κυανοπώγων, ὁ κοσμικὸς ἄνθρωπος, ὁ δράκος, ὁ γίγας, οἱ πέτρινοι βωμοί, οἱ κρύσταλλοι, τὰ τοτεμικὰ πρότυπα, οἱ μυστηριακοὶ βράχοι... Τὰ πάντα ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀέναον μεταμόρφωσιν τῶν διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῶν ἱστοριῶν, τῶν ποιημάτων, τῶν διηγημάτων, τῶν θεατρικῶν ἔργων ἕως καὶ τῶν ἀνωτέρων κινηματογραφικῶν της σήμερον. Ἀπ’ τὸν Αἰσχύλον εἰς τὸν Βάγκνερ κι ἀπὸ τὸν Στησίχορον εἰς τὸν Καλομοίρην. 

Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀτόφιων καὶ ἀνοθεύτων χαρακτήρων ἢ τῶν ἐκ τῆς ἄλλης πλευρᾶς μεμυημένων (δύο δρόμοι ὁδηγοῦντες εἰς τὸ ἴδιον ἀποτέλεσμα) παραμένει ἀσυγκίνητος ἐκ τῆς θρυλικῆς ἀφηγήσεως ὡς καὶ ἐκ τῆς ὁράσεως τῶν φυλετικῶν συμβόλων τοῦ γένους μας. Διότι αὐτὰ παραπέμπουν εἰς τὸ Φυλετικὸν Ἀσυνείδητον πέραν τοῦ θεωρητικοῦ Συνειδητοῦ. Γράφει ἡ ἀείμνηστος Σίτσα Καραϊσκάκη: "Ὁ ποιητικὸς θρῦλος κάνει ὑποφερτό το φῶς της ὑπερ-δύναμης. Ἔτσι ἡ ἱστορία τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἕνας θαυμάσιος μῦθος, ἐνῷ ὁ Γολγοθᾶς μιὰ πάρα πολὺ πικρὴ θρησκεία". Κι ἂν ἀναλογισθοῦμε ὅτι τὰ ἀρχέτυπα τοῦ Χειμερινοῦ Ἡλιοστασίου κρύπτονται πίσω ἀπ’ τὰ Ἡλιακὰ Χριστούγεννα μ’ ἕναν τρόπο μυστικιστικὸ ἕως ἀσυνείδητο, ἐν ἀντιθέσει πρὸς μίαν ἱστορίαν ἀπ’ τον Καϊάφα πρὸς τὸν Γολγοθᾶ, ἀντιλαμβανόμεθα εὐκόλως τὴν ἰσχὺν τῶν ἀρχετύπων τὰ ὁποῖα δὲν λησμονοῦν νὰ μᾶς θυμίζουν τὴν Φυλετικὴν καταγωγὴν καὶ τὴν συναισθηματικὴν μετάφρασιν τῶν γονιδίων. 

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΙΕΡΗ ΓΗ 

Εἰς τὸ γραπτὸν ἔργον του, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πρᾶξιν, ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος, ἐναπέθεσε τὸ εὐαγγέλιον τῆς πίστεως εἰς τὴν ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΡΑΜΜΗΝ. Ἐπιστοποίησεν μετὰ ποικίλων αἰσθητικῶν ἀποδείξεων τὴν διάφανον λεπτότητα τῆς ἑλληνικῆς γῆς, τῆς ἀτερμόνου καμπύλης της καὶ τοῦ ἐκτυφλωτικοῦ φωτός της, ὁμοῦ ὡς παραμέτρων μίας ἁρμονικῆς φύσεως ἐκπληκτικῶς ὁμοιαζούσης πρὸς τὸν λαὸν ὁ ὁποῖος τὴν ἑκατοικοῦσε. Δηλαδὴ ἡ ψυχὴ τοῦ ἑλληνικοῦ γένους μὲ τὰς ἀπαραμίλλους μὴ συνειδητὰς ψυχάς της, εἶχε εὐλόγως κατὰ τὴν γνώμην του ἐκδηλωθεῖ μέσῳ τῆς καλλιτεχνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἀπεικονίσεως εἰς τοὺς καλλιμαρμάρους Ναοὺς καὶ τὴν ἡλιακὴν ἀρχιτεκτονικὴν τῶν πόλεων, ἀκριβῶς διότι ἡ σκοπίμως ἐπιλεχθεῖσα ἑλλαδικὴ γαῖα τὸ ἐπέτρεπε καὶ τὸ ἐπέβαλλε: Ἦτο καὶ εἶναι – ὅσο τὸ πιστεύουμε βεβαίως – μία φύσις λατρευτική, μία γῆ ἱερή. "ΟΛΑ ΦΩΣ! ΦΩΣ! ΦΩΣ! ΧΡΩΜΑ! ΧΡΩΜΑ! ΧΡΩΜΑ! Καὶ τὴ νύκτα ἀκόμη τὰ πάντα κυανίζουν..." 

Καθὼς ἀνεφέρθη, κατὰ τὴν παράθεσιν ποικίλων συμβόλων τῆς Φυλετικῆς Ψυχῆς, τὰ σύμβολα αὐτὰ ἁπλῶς ξεπηδοῦν ἀπ’ τὴν ἀρχετυπικὴ κοσμοθάλασσα τοῦ Ἀσυνειδήτου καὶ βαπτίζουν ἐνίοτε πασιφανῶς, ἐνίοτε μὲ ἀλληγορία τὴν λατρεία τῆς ἑλληνικῆς γῆς. Ἡ ἐπίσημος θρησκεία συχνὰ ἀδυνατεῖ νὰ διεισδύση εἰς τὸν ἄλογον τοῦτον κόσμον καὶ νὰ παρέμβη. Ἡ ἐπελαύνουσα προγονολατρεία ἄλλοτε τὴν παρακάμπτει, ἄλλοτε τὴν χρωματίζει. Μὲ αὐτὸ πάντοτε τὸ Ἀπολλώνειον ἱλαρὸν τῆς φῶς ἀποδίδει ἀνερμήνευτον τελετουργικὴν θυσίαν εἰς τὰς κωδικοποιημένους ἐκφορᾶς τῆς πίστεως εἰς τὴν ἱερὰν γαῖα καὶ αὐτομάτως τὰ πάντα μεταμορφώνονται: Οἱ θαλάσσιοι μῦθοι εἰς παραμύθια τῶν παραλίων χωρίων καὶ οἱ ὀρεινοὶ εἰς τὰς βουνίσιας ἱστορίας των βουκόλων. Ἀσχέτως ἑρμηνειῶν ὅμως τὸ αἰσθητικὸ ἀποκύημα τῶν ἀρχετυπικῶν μεταμορφώσεων συνάδει μὲ τὴν λαξευμένη γοργόνα εἰς τὰ καλμάνια τῶν καϊκιῶν καὶ τὸν ἔφιππο καβαλλάρη μὲ τὸ ροδαλὸ πρόσωπο τοῦ Φοίβου στ’ ἀπομακρυσμένα ξωκκλήσια. Διότι ἡ γῆ, ἡ φύσις εἶναι ὁσία, ἱερὴ καὶ ὅταν πιστεύεις τὴν θωριά της πλάθεις ξωθιὲς ἢ ἀρχαγγέλους νὰ τὴν τιμοῦν πνεύματα ἢ ἁγίους νὰ τὴν προστατεύουν. Ἀπομακρυνόμενοι ὅμως ἀπ’ τὴν συναίρεσιν τῆς ἑλληνικῆς μυθολογικῆς λαογραφίας εἰς τὰς παρυφὰς τοῦ ἔργου τοῦ Ν. Πολίτου, ἀμέσως προσεγγίζομεν τὴν ταύτισιν τῶν ἡρώων μὲ τὴν ἑλλαδικὴ γῆ. 

Τὰ πνεύματα τοῦ Θησέως, τοῦ Ἐχέτλου, τοῦ Βούτη καὶ τοῦ Μαραθῶνος προασπίζουν τὴν ὁμώνυμον περιοχὴν ἐναντίον τῶν Περσῶν. Διὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν γῆ τῶν Πλαταιῶν οἱ Ἀθηναῖοι δὲν ἐθυσίασαν πρὸς τιμὴν τῶν θεῶν ἀλλὰ πρὸς τιμὴν τῶν ἑπτὰ τοπικῶν ἡρώων. Οἱ τάφοι τῶν πολεμιστῶν εὐγενῶν τεκμηριώνουν τὴν κτητικὴν φύσην τῆς φυλετικῆς ψυχῆς, τῆς ψυχῆς τῆς ἡρωικῆς ἀριστοκρατίας ποὺ οἰκειοποιεῖται τὸ ἔδαφος τὸ ὁποῖον ἐμβολίασε μὲ τὸ αἷμα τῶν καλυτέρων μαχητῶν της. Μόνον ἔτσι ἑρμηνεύεται ἡ ἀνάγκη νὰ ἀνακαλύψουν τὰ ὀστᾶ τοῦ Ὀρέστου οἱ Λακεδαιμόνιοι προτοῦ καταλάβουν τὴν Ἀρκαδία. Διότι αὐτὰ ἦσαν τὰ τεκμήρια τῆς κτήσεως τῆς γῆς καὶ οὐχὶ αἱ γραπταὶ συμφωνίαι εἴτε αἱ διεθνεῖς κυρώσεις της σήμερον. Τοιουτοτρόπως διὰ νὰ κηρύξουν τὴν ὁσία λατρεία τοῦ Θησέως οἱ Ἀθηναῖοι ὤφειλον πρωτύτερον νὰ μεταφέρουν τὰ ὀστᾶ του ἀπὸ τὴν Σκῦρο! 

Παραλλήλως καὶ εἰς τοὺς μεσαιωνικοὺς χρόνους τὰ φαντάσματα τῶν σκληρῶν Ἀκριτῶν περιφέρονται εἰς τὰ ρουμάνια καὶ τὰ αἱματοβαμμένα φαράγγια τῶν Ἀνατολικῶν, Βυζαντινῶν κτήσεων τρομάζοντας τοὺς Ἄραβας εἰσβολεῖς. Τὰ ἀπορρέοντα ἐκ τῶν ἀγώνων τοὺς ἔπη ἐταξίδευσαν ἐκ τῆς ἐσχατιᾶς τῆς αὐτοκρατορίας περιγράφοντας τὴν ταύτισην τῶν μὲ τὴν προασπισθεῖσαν γῆ. Ἀλλὰ καὶ εἰς περιπτώσεις μὴ ἡρωικάς, παρὰ τραγικῶν κοινωνικῶν καὶ διαπροσωπικῶν σχέσεων, τ’ ἄσματα τῆς ὑπαίθρου κατέγραφαν τὸ στοίχειωμα των γιοφυριών, τῶν ποταμῶν καὶ τῶν πέτρινων ἁλωνιῶν ἐξ’ ἀναγεννημένων Νηρηίδων καὶ Ἀμαδρυάδων. 

Ἀρχηγέται τῆς Φυλετικῆς Ψυχῆς, ἀπ’ τὸν Πύρρο τῆς Δύσεως ἕως τοὺς ἐφορμούντας πρὸς τὴν Μικρασίαν εἰς τὴν Ἀνατολὴν στρατιώτας μας τό ’22, οἱ πρόγονοι δὲν ἔπρατταν οὐδὲν ἄλλον παρὰ τὴν ἀπόπειρα ἀποδείξεως μὲ τρόπον ὑλικὸν τῆς μεταφυσικῆς των σχέσεως μὲ τὴ μάνα-ἱερὴ γῆ. Καὶ τὸ πρωτόγονον ἀρχέτυπον τῆς συνδέσεως ἑνὸς ἀτόμου μὲ κάποιον βράχο, δένδρο ἢ ἀκροθαλασσιά, εἰς τοὺς ἐξαιρέτους αὐτοὺς ἀρχηγέτας μετεξελίχθη εἰς ἀπόλυτον σύνδεσιν μὲ τὴν μοῖραν τοῦ τόπου, τῆς πληγείσης συνήθως ἐκ τῶν ἐχθρῶν περιοχῆς. Ὁμοίως ὁ στρατηγὸς Νικηφόρος Φωκὰς ταυτίζει τὸ πεπρωμένο του μὲ τὴν ἀνάκτησιν τῆς Κρήτης ἐκ τῶν Ἀράβων, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μὲ τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Μωρέως, αἱ Σουλιώτισσαι μὲ τὰ γκρεμνοράχια τῆς φανατισμένης συριάς των. Ὡς μία ἀκλόνητος μὴ ὁρατὴ δύναμις νὰ τοὺς παρακινῇ, οἱ ἡρωικοὶ ἄνθρωποι, οἱ ἀποφασισμένοι καὶ οἱ ἰσχυροί, πονοῦν ὅταν τὸ ξένο πέλμα χαράζει τὸ χῶμα μὲ τὸ ὁποῖο ἐταυτίσθησαν καὶ ματώνουν ἢ πεθαίνουν ὅταν τὸ ἀπωλούν. 

Καθὼς καταγράφει ὁ Φρέϊζερ εἰς ἅπαντας τοὺς Ἀρίους λαοὺς ἀπ’ τὸ Ἰνδουϊστὰν ἕως τὰς Ἐβρίδας, οἱ Μάγοι καὶ οἱ Γίγαντες παραμένουν ἄτρωτοι καὶ ἀθάνατοι ὅσο τὸ μυστικὸ μέρος ὅπου φυλάσσεται ἡ ψυχή τους παραμένει ἐλεύθερο καὶ ἀπροσπέλαστο! Ὁ Ράμα ἐξοντώνει τὸν ἀλλόφυλο βασιλιᾶ της Κεϋλάνης μόνον ὅταν κατακτᾶ ἀπὸ ἕναν ἐρημίτη την ταυτισμένη μὲ τὴν ἔρημο ψυχή του. Ὁμοίως στοὺς Γερμανούς, στοὺς Ρώσσους, καὶ στοὺς λοιποὺς Εὐρωπαίους τὰ κακοποιὰ στοιχεῖα τῶν Μύθων ἐξοντώνονται ὅταν ἡ φυλαγμένη εἰς τόπους ἢ ἀντικείμενα ψυχή των καταστρέφεται ἀπ’ τοὺς ἡλιακοὺς ἥρωες. Ἡ μοῖρα του Μελεάγρου ἦτο ταυτισμένη μὲ τὸν δαυλὸ τῆς ἑστίας τῆς μητρὸς τοῦ, ἐνῷ του Νίσου, Βασιλέως τῶν Μεγάρων, μὲ τὴν χρυσῆ τρίχα τῆς κεφαλῆς του, ἡ ὁποία ἑρμηνεύεται ὡς τὸ στέμμα καὶ τὸ βασίλειό του. 

Συμφώνως τὴ παραδόσει ὁ πρίγκηψ τῆς Βουλγαρίας Συμεῶν ἔχασε τὴ ζωή του διότι ἡ ψυχή του ἦτο ταυτισμένη μὲ κάποιον κίονα τῆς Πόλεως, ὥστε ὁ αὐτοκράτωρ Ρωμανὸς ὁ Λεκαπηνὸς πληροφορηθεὶς τὸ μυστικὸ ἐκ τινὸς ἀστρονόμου, μετενόησε τὸν ἀναφερθέντα μείονα προξενῶντας καρδιακὴ νόσο εἰς τὸν ἐπίδοξον ἀνατροπέαν τοῦ θρόνου του! 

Πόσο ἐπαίσχυντος φαντάζει εἰς τοὺς ματωμένους ὀφθαλμούς μας πλέον ἡ ἱστορικὴ σύγκρισις ἀκόμη καὶ τῶν ἐχθρῶν μας πρὸς τοὺς συγχρόνους ἡγέτας τους γένους! Πόσον ἀταύτιστος εἶναι ἡ ψυχή των μὲ οἱοδήποτε τμῆμα γῆς, θαλάσσης καὶ ἀέρος τῆς Πατρίδος μας! Πόσο ἀσύνδετος εἶναι ἡ ἀπωλεσθεῖσα εἰς τὸν βωμὸ τοῦ Μολὼχ ψυχή των ἔστω καὶ μ’ ἕναν βράχο τῆς Ἑλλάδος, ἔστω καὶ μὲ τὴν στερνὴ ἐξευτελισμένη μας βραχονησῖδα! Πόσοι ἐξευτελισμοὶ ἀκόμη θὰ πρέπει νὰ ραγίσουν τὴν φυλετικὴ καρδιὰ ἕως ὅτου οἱ σημερινοὶ φέψαλοι καὶ οἱ νεανικοὶ τώρα σπινθῆρες φουντώνουν τὴν μεγάλη πυρά της ἄνωθεν τῶν δυσόσμων πτωμάτων ποὺ ὡς νεκροζώντανα σκέλεθρα βασανίζουν ἀκόμη τὴν φυλετική μας ἀξιοπρέπεια! 

Ν.Π. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/02/03/21/168604/