Ἡ δική μας ἄνοιξη θὰ εἶναι ἡ Ἐλευθερία – Mantakas Vive!

 28 Φεβρουαρίου 1975, ὁ Ἕλληνας φοιτητὴς Μίκης Μάντακας, ἀφήνει τὴν τελευταία του πνοὴ ξαπλωμένος σὲ μία κλίνη τοῦ νοσοκομείου Santo Spirito στὴν Ρώμη πληγωμένος θανάσιμα ἀπὸ βλῆμα μεγάλου βεληνεκοῦς. Πρόκειται γιὰ ἕνα μόνο κεφάλαιο μιᾶς ἀπ’ τὶς πιὸ αἱματηρὲς περιόδους τῆς μεταπολεμικῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας τοῦ Ἐθνικισμοῦ, αὐτὴν τῶν λεγόμενων "μολυβένιων χρόνων", κατὰ τὴν ὁποία ἡ κοινοβουλευτικὴ παντοδυναμία τῶν ἀριστερῶν δυνάμεων στὴν Ἰταλία (1968-1980) εἶχε ὡς συνέπεια τὴν συνεπακόλουθη τρομοκρατία τῶν ἀντιφρονούντων σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ δημοσίου βίου. Τὸ παράγγελμα τῶν δολοφόνων ἦταν: "δὲν εἶναι ἔγκλημα νὰ σκοτώσεις ἕναν φασίστα". 

Μέσα στὴν δίνη τῶν συγκρούσεων βρέθηκε καὶ ὁ νεαρὸς Ἕλλην σπουδαστὴς ἰατρικῆς, Μίκης Μάντακας. Ἔχοντας μεγαλώσει στὴν περιοχὴ τοῦ Παπάγου Ἀττικῆς, μεταβαίνει στὴν Μπολόνια καὶ ἀργότερα στὴν Ρώμη προκειμένου νὰ λάβει ἀνωτέρα ἀκαδημαϊκὴ μόρφωση. Ἐκεῖ ἐντάχθηκε στὴ νεολαία τοῦ Ἐθνικιστικοῦ Ἰταλικοῦ κόμματος MSI, FUAN ἀλλὰ καὶ στὸ ΕΣΕΣΙ (Ἐθνικὸς Σύνδεσμος Ἑλλήνων Σπουδαστῶν καὶ Νέων Ἐπιστημόνων Ἰταλίας καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης – γνωστὸς καὶ σὰν Lega Greca). Ἡ συμμετοχή του στὸν ἐθνικιστικὸ ἀγῶνα στὸ πλευρὸ τῶν Ἰταλῶν συναγωνιστῶν του, τὸν φέρνουν συνεχῶς ἀντιμέτωπο μὲ τὶς δυνάμεις τὶς ἀριστερᾶς, ἀκόμα καὶ μὲ ἑλληνικῆς καταγωγῆς φοιτητὲς ποὺ εἶχαν μολυνθεῖ ἀπ’ τὶς κομμουνιστικὲς ἰδέες. 

Στὶς 16 Ἀπριλίου τοῦ 1973 ἀριστεροί, πυρπολοῦν τὸ σπίτι τοῦ Γραμματέα τοῦ MSI προκαλῶντας τὸν θάνατο τῶν δύο παιδιῶν του! Στὶς 24 Φεβρουαρίου τοῦ 1975 ξεκινᾶ ἡ δίκη τῶν τριῶν κατηγορούμενων μὲ τὶς ἀριστερὲς ὀργανώσεις νὰ ἀνακοινώνουν συγκεντρώσεις ὑπὲρ τῶν δολοφόνων. Τὸ ἀποτέλεσμα, κάθε ἡμέρα ἔξω ἀπὸ τὸ δικαστήριο σημειώνονται σφοδρὲς συγκρούσεις μὲ πολλοὺς τραυματίες μεταξὺ τῶν κόκκινων συμμοριῶν καὶ τῶν Ἐθνικιστῶν ποὺ ζητοῦν ἀπόδοση δικαιοσύνης. 

Τὴ μοιραία μέρα, ὡστόσο, ἡ κατάσταση ξεφεύγει καθὼς ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ὁπλισμένοι. Τὰ ἐπεισόδια εἶναι αἱματηρὰ ἀλλὰ ὁ Μάντακας μαζὶ μὲ μιὰ ὁμάδα συναγωνιστῶν του καταφέρνουν νὰ ἀπεμπλακοῦν καὶ νὰ φτάσουν στὰ γραφεῖα τοῦ MSI, κοντὰ στὴν Piazza Risorgimento. Ὅμως μέχρι ἐκεῖ τοὺς ἀκολουθεῖ ὁμάδα ἀριστερῶν καὶ ἀναρχικῶν ποὺ ἐπιτίθενται μὲ πέτρες, τοῦβλα καὶ βόμβες μολότοφ. Οἱ ἐπιτιθέμενοι ἔχοντας πυρπολήσει τὴν κεντρικὴ εἴσοδο προσπαθοῦν νὰ εἰσβάλουν στὰ γραφεῖα τοῦ MSI καὶ οἱ λίγοι ἀγωνιστὲς ποὺ ἔχουν παραμείνει στὸ κτήριο ἐπιχειροῦν νὰ διαφύγουν, τότε οἱ ἀριστεροὶ ἀπαντοῦν μὲ καταιγισμὸ πυροβολισμῶν πρὸς τὸ μέρος τους. Εἶναι ἐκείνη τὴν στιγμὴ ποὺ μιὰ ἀπὸ τὶς σφαῖρες διαπερνᾶ τὸ κρανίο του Μάντακα καὶ σφηνώνεται ἐσωτερικὰ τοῦ δεξιοῦ κροτάφου ρίχνοντας τὸν αἱμόφυρτο στὸ δρόμο. 

Ὁ νεαρὸς Ἐθνικιστὴς μεταφέρεται σὲ κωματώδη κατάσταση στὸ νοσοκομεῖο Santo Spirito, ἐκεῖ οἱ γιατροὶ κάνουν ὑπεράνθρωπες προσπάθειες γιὰ νὰ τὸν κρατήσουν στὴ ζωὴ ἀλλὰ ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Ἕλληνας φοιτητὴς ἀφήνει τὴν τελευταία του πνοή. 

Δράστης τῆς δολοφονίας του Μάντακα, σύμφωνα μὲ τὴν Ἰταλικὴ ἀστυνομία, ἦταν ὁ Alvaro Lojacono, ἀκροαριστερός, μέλος τῆς ὀργάνωσης Potere Operaio (Ἐργατικὴ Δύναμη) κι μετέπειτα περιφερειακὸ στέλεχος τῆς τρομοκρατικῆς ὀργάνωσης τῶν Ἐρυθρῶν Ταξιαρχιῶν καθὼς φέρεται νὰ εἶχε, μεταξὺ ἄλλων, ἐμπλοκὴ στὴν ἀπαγωγὴ καὶ δολοφονία του Ἄλντο Μόρο. Παρὰ τὴν καταδίκη του σὲ 16ετῆ φυλάκιση καὶ ἐν συνεχείᾳ σὲ ἰσόβια ὁ δολοφόνος δὲν φυλακίστηκε ποτὲ καθὼς διαφεύγει στὴν Ἀλγερία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ σὲ διάφορες ἄλλες χῶρες, ἀκόμα καὶ ὅταν ἐντοπίστηκε στὴν Κορσικὴ τὸ 2000 δὲν ἐκδόθηκε στὴν Ἰταλία παραμένοντας ἔτσι ἀτιμώρητος. 

Λίγες μέρες μετὰ τὴν δολοφονία του Μάντακα, χιλιάδες Ἰταλοὶ ἐθνικιστὲς συγκεντρώθηκαν στὴν Piazza Risorgimento φωνάζοντας τὸ ἱστορικὸ πλέον σύνθημα «Avete ucciso l’uomo ma non l’idea» (Σκοτώσατε τὸν Ἄνθρωπο ἀλλὰ ὄχι τὴν Ἰδέα). Ἡ κοπέλα του Μίκη, ἡ Sabrina, ἔγραψε ἕνα γράμμα, ποὺ δημοσιεύθηκε τὴν ἑπόμενη μέρα τῆς δολοφονίας του, στὴν ἐφημερίδα Secolo d’ Italia. Ἀπὸ αὐτὸ ἐνεπνεύσθησαν οἱ «Amici del Vento» καὶ ἔγραψαν ἕνα τραγούδι «Nel suo nome» (Στὸ ὄνομά του) 

Τὸ τραγούδι αὐτὸ ἦταν γιὰ πολλὰ χρόνια στὰ χείλη τῶν συναγωνιστῶν μας στὴν Ἰταλία: 

Κορίτσι τί περίμενες, μιὰ μέρα ὅπως τόσες 

Σ’ ἕνα σινεμά, μιὰ πλατεῖα, νὰ βρεθεῖς λίγο μαζί του; 

Ἄνοιξε τὴν πόρτα σου, πρέπει νὰ σοῦ μιλήσω. 

Ξέρεις, ἀπόψε στὴν πλατεῖα... ἦταν πολλοὶ καί... 

τὸ ἀγόρι σου εἶναι νεκρό... σκοτώθηκε ἀπόψε... 

Εἴκοσι χρόνια εἶναι λίγα γιὰ νὰ σοῦ ἀνοίξουν τὸ κεφάλι 

Ἀπὸ τὸ μῖσος ἐκείνων ποὺ ζηλεύουν τὴν Νεολαία μας 

Αὐτῶν ποὺ ἕνα κουρέλι κόκκινο ἔκαναν σημαία 

Γιατί δὲν εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ ὑπηρετήσουν μιὰ ἀληθινή 

Ἡ Νεολαία τῆς Εὐρώπης ἀπόψε θὰ κλάψει 

Γι’ αὐτὸν ποὺ πέθανε τὴν ἄνοιξη γιὰ τὴν Πίστη του 

Οἱ ἰδέες φοβίζουν αὐτὴ τὴν κοινωνία 

Ἀλλὰ πιὸ πολὺ φοβίζει ἡ Πίστη 

Ἡ Πίστη σὲ μιὰ πατρίδα, ἡ Πίστη σὲ μιὰ ἀγάπη 

Εἶναι πράγματα πολὺ μεγάλα γιὰ ὅποιον δὲν ἔχει πιὰ καρδιά 

Ἄνθος κερασιᾶς βάλε στὰ μαλλιά σου 

Βλέποντας σὲ νὰ περνᾶς θὰ σὲ ἀναγνωρίσω καί 

Ἥλιε τῆς Δύσης ποὺ τώρα δέχεσαι τὸν φίλο μας 

Γύρνα νὰ φωτίσεις τὸν ἀρχαῖο μας κόσμο 

Ἀπὸ τοὺς Αἰώνιους λόφους ἐπιστρέφουν τ’ ἄλογα 

Ποὺ κουρασμένα φέρουν τοὺς ἥρωες αὐτοῦ τοῦ κόσμου 

Κορίτσι τοῦ φίλου μου, ποὺ πέθανε ἀπόψε 

Τὸ ἄνθος στὰ μαλλιά σου ὄχι, δὲν θὰ μαραθεῖ 

Ἀπὸ τὸν πόνο σου, ἐμεῖς θὰ κάνουμε σημαία 

Στὸ σκοτάδι τῆς νύχτας μιὰ Φλόγα θὰ λάμψει 

Θὰ εἶναι ἡ δική μας Φλόγα... θὰ εἶναι τὰ δικά σου εἴκοσι χρόνια. 

Ἡ δική μας ἄνοιξη θὰ εἶναι ἡ Ἐλευθερία...» 

Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἐθνικιστές του σήμερα, ἡ θυσία του Μίκη καὶ τῶν δεκάδων ἄλλων Εὐρωπαίων συναγωνιστῶν ἔχει διπλῆ σημασία. Ἀφ' ἑνός, τονίζει τὴν ἔννοια τῆς προσωπικῆς θυσίας ποὺ ὀφείλει νὰ καταβάλει στὸ νοητὸ βωμὸ τῆς φυλῆς του ὁ Ἐθνικιστής, σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς δημοσίας του ζωῆς καὶ ἀφ' ἑτέρου μᾶς καλεῖ σὲ ἐγρήγορση κατὰ τοῦ ἐχθροῦ του αἵματος μας, τοῦ μαρξισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι διατεθειμένος νὰ ἐκτελέσει καὶ μὲ τὸν πιὸ αἰσχρὸ τρόπο τὶς ραδιουργίες κατὰ τοῦ Ἔθνους εἴτε ἔξω στὸν δρόμο μέσῳ τῶν κονδυλοφόρων ταξιαρχιῶν του, εἴτε ἐντὸς κοινοβουλίου στὸ πλάϊ του ἑτεροθαλοῦς τοῦ ἀδερφοῦ, τοῦ φιλελευθερισμοῦ. 

Μὲ τὴν μνήμη τῶν πεσόντων μας συντρόφων πάντα ζωντανὴ οἱ νέοι Ἐθνικιστὲς συνεχίζουμε τὸν Ἀγῶνα του Μάντακα, τοῦ Φουντούλη, τοῦ Καπελώνη, τοῦ Κατσίφα. Μὲ τὸ βλέμμα πάντα πρὸς τὴν Νίκη προχωροῦμε μὲ βῆμα σταθερὸ χωρὶς νὰ κοιτᾶμε τοῦ διπλανοῦ μας τὴν κλονισμένη πορεία, αὐτό μας προστάζει ἡ συνείδηση τῆς Φυλῆς καὶ οἱ Ἀθάνατες ψυχὲς τῶν Ἡρώων. 

Πηγή: antepithesi.gr 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

https://xrisiavgi.com/2026/02/28/08/169195/