ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ!

 1943-1949: Οἱ μπολσεβίκοι κατέσφαξαν τὴν Ἑλλάδα! 

Στέφανος Λιόλιος, δήμιος τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: 

Τοὺς διέταζα νὰ γδυθοῦν κι ὕστερα τοὺς ἔβαζα νὰ γονατίσουν στὸ χῶμα καὶ νὰ σκύψουν τὸ κεφάλι πάνω σὲ μεγάλες πέτρες, ποὺ εἶχα ἀραδιάσει ἔξω ἀπὸ τὰ Διυλιστήρια τῆς Οὖλεν. Τότε ἔπαιρνα ἕνα τσεκούρι καὶ τοὺς ἔδινα μιὰ τσεκουριὰ πίσω στὸ κεφάλι καὶ ἂν δὲν τοὺς ἀποτελείωνα μὲ τὴν πρώτη, τοὺς ἔδινα καὶ δεύτερη καὶ τρίτη, ὥσπου "νὰ τὰ βροντήξουν"... Ἄλλα παλικάρια, ὅπως ὁ Τζογανάκος καὶ ὁ Μακαρόνας, τοὺς ἔδιναν κάμποσες μαχαιριὲς στὴν καρδιὰ καὶ κατόπιν ἐρχόταν ἀλλουνοῦ ἡ σειρά. Ὅταν κουραζόμουν, ἔπαιρνε ἄλλος τὴ θέση μου... 

Γεώργιος Μανούκας, ἐκ τῶν ὑπευθύνων τοῦ κομμουνιστικοῦ Παιδομαζώματος: 

Στὴν περιφέρεια Κονίτσης ἐκτελοῦσαν κατὰ ὁμάδες πολῖτες, μητέρες, γέροντες, παπᾶδες, ὡς δῆθεν "πράκτορες τοῦ μοναρχοφασισμοῦ". Ὁ κόσμος ἔτρεμε, ἀκούγοντας τὸ ὄνομα "πράκτωρ". Ἀλίμονο σ’ ἐκεῖνον ποὺ θὰ εἶχε τὴν τύχη νὰ τοῦ πέσει τέτοιος χαρακτηρισμός. Καὶ τέτοιους χαρακτηρισμοὺς ἦταν εὔκολα νὰ κάμει καὶ ὁ πιὸ ἄξεστος συμμορίτης καὶ διὰ μόνο τὸν λόγο, ὅτι κάποιος τοῦ ἀρνήθηκε νὰ δώσει τὸ ζῶο ἢ ἕνα κομμάτι ψωμί... Ἀπὸ μερικὰ κομματικὰ μέλη ἄκουσα, μοῦ ἦλθε στὰ αὐτιά μου, μιὰ φοβερὴ εἴδησις. Πὼς κάτι παιδιὰ τοῦ Παιδομαζώματος ἀπὸ τὴ Ρουμανία, ἐστάλησαν νὰ πολεμήσουν στὴν Ἑλλάδα!... Αἰσθάνθηκα τὴ μεγαλύτερη ντροπή! Συλλογιζόμουν τὸ κατάντημά μας! Τὴν ψευτιά μας! Τὴν δολιότητα! Τὴν ἀπάτη! Τὴν προδοσία! Τὴν κακουργία καὶ τὸ ἔγκλημα! Γελάσαμε τοὺς γονεῖς πὼς τὰ παιδιὰ θὰ "ζοῦσαν εὐτυχισμένα, μακρυὰ ἀπὸ ἀεροπλάνα καὶ πολέμους"! Καὶ τώρα, μετὰ ἀπὸ ἕναν χρόνο "ἀνάπαυση" τὰ στέλναμε στὸν πόλεμο! Νὰ πολεμήσουν ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ὄφειλαν νὰ σέβονται! Σκέφθηκα, ὅτι δὲν εἴχαμε οὔτε μιᾶς δεκάρας φιλότιμο! Διότι ἂν εἶχαν ἔστω καὶ μιᾶς δεκάρας φιλότιμο ἐκεῖνοι ποὺ διέπραξαν τέτοιο ἀνοσιούργημα, ἔπρεπε νὰ πέσουν στὸν Δούναβη νὰ ξεπλύνουν τὴν ντροπὴ καὶ τὸ αἶσχος ἀπ’ τὸ κατάντημά τους! Ἀλλὰ ποὺ ντροπή! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/03/27/19/169558/