Лев Николаевич Толстой ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΪ! Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!

 «Μιὰ ἥσυχη, ἀπομονωμένη ζωὴ στὴν ὕπαιθρο, μὲ τὴ δυνατότητα νὰ προσφέρω βοήθεια στοὺς ἀνθρώπους... καὶ μετὰ ἠρεμία, φύση, βιβλία, μουσική, ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον — αὐτὴ εἶναι ἡ δική μου ἀντίληψη γιὰ τὴν εὐτυχία». 

Λέων Τολστόϊ 

Ὁ Λέων Τολστόϊ, ὀρθῶς Λὲβ Νικολάγιεβιτς Τολστόϊ (ρωσικά: Лев Николаевич Толстой , 9 Σεπτεμβρίου 1828, Γιάσναγια Πολυάνα - 20 Νοεμβρίου 1910, Ὄμπλαστ τοῦ Λίπετσκ), ἦταν Ρῶσος συγγραφέας. Θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους συγγραφεῖς ὅλων τῶν ἐποχῶν.[10] 

Γεννήθηκε στὴ Γιάσναγια Πολυάνα (τὸ οἰκογενειακὸ κτῆμα 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τούλα) τὸ 1828 καὶ ἀπὸ τὸ 1844 ὡς τὸ 1847 σπούδασε στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Καζάν. Στὸν Πόλεμο τῆς Κριμαίας πῆρε μέρος ὡς ἀξιωματικός του πυροβολικοῦ καὶ τοῦ ἀπονεμήθηκαν πολλὲς ἀνώτερες διακρίσεις. Ὁ ἀποτροπιασμὸς γιὰ τὶς φρικαλεότητες τοῦ πολέμου αὐτοῦ καθρεφτίστηκε στὰ «Διηγήματα τῆς Σεβαστούπολης (1855-1859)». Στὰ διηγήματα αὐτὰ ὁ Τολστόϊ δείχνει φανατικὰ τὴν ἔχθρα του πρὸς τὸν πόλεμο καὶ παράλληλα ἐγκωμιάζει τὸν ἡρωισμὸ τῶν συμπατριωτῶν του στρατιωτῶν. Ἀπὸ τὸ τέλος τῆς δεκαετίας 1850-1860 ὁ Τολστόϊ ἐγκαταστάθηκε στὴ Γιάσναγια Πολυάνα, ἄνοιξε σχολεῖο γιὰ τὰ ἀγροτόπαιδα καὶ ἵδρυσε τὸ περιοδικὸ «Γιάσναγια Πολυάνα». Προηγουμένως, ταξίδεψε στὴ Γαλλία, Ἑλβετία, Ἰταλία καὶ Γερμανία.[11] 

Τὸ 1862 ὁ Τολστόϊ παντρεύτηκε τὴ Σοφία Ἀντρέγιεβνα Μπέρς, μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησε δεκατρία παιδιά. Τὸ 1863 τέλειωσε τὸ διήγημά του «Οἱ Κοζάκοι», στὸ ὁποῖο ἀπεικόνισε τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ φύση του Καυκάσου. Ἀπὸ τὸ 1863 ὡς τὸ 1869 ἀσχολήθηκε μὲ τὴ συγγραφὴ τοῦ μυθιστορήματος «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη». Τὸ ἔργο αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔξοχη ἀπεικόνιση τῆς ζωῆς καὶ τῶν συνθηκῶν τῆς Ρωσίας στὴν περίοδο τῶν ναπολεόντειων πολέμων. Τὸ βάθος τῆς ψυχολογικῆς ἀνάλυσης, ἡ ἀριστοτεχνικὴ ἀπεικόνιση ἀνθρώπινων μορφῶν καὶ τοπίων καὶ ὁ πλοῦτος τῆς γλώσσας, κάνουν τὸ «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη» ἕνα ἀπὸ τὰ κορυφαῖα ἐπιτεύγματα τῆς ρεαλιστικῆς πεζογραφίας τοῦ 19ου αἰῶνα. Στὸ ἄλλο του μεγαλειῶδες μυθιστόρημα, τὴν «Ἄννα Καρένινα» (1873), ἀντικατοπτρίζεται ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἡ τραγωδία μιᾶς γυναίκας ποὺ ἔπεσε θῦμα τῆς ψεύτικης καὶ ἀπάνθρωπης ἠθικῆς τῆς κοινωνίας. Ἡ δύναμη τοῦ κριτικοῦ ρεαλισμοῦ του Τολστόϊ ἐκδηλώθηκε στὶς σελίδες τοῦ μυθιστορήματός του «Ἀνάσταση» (1889). Ὁ Τολστόϊ ἔγραψε καὶ θεατρικὰ ἔργα ὅπως «Τὸ κράτος τοῦ ζόφου», «Τὸ ζωντανὸ πτῶμα», «Οἱ καρποὶ τῆς Παιδείας» (κωμωδία). Ἄλλα ἔργα του στὰ ὁποῖα ἐκφράζεται ἡ ἰδιότυπη θρησκευτικότητά του εἶναι «Ὁ θάνατος τοῦ Ἰβὰν Ἰλὶτς» (1884), «Ἀφέντης καὶ δοῦλος» (1895), «Τί πιστεύω», «Τί νὰ κάνουμε λοιπὸν» καὶ ἡ περίφημη πραγματεία του «Τί εἶναι τέχνη». Μὲ τὰ θρησκευτικὰ κείμενά του ἦρθε, ὅμως, σὲ ἀντιδικία μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία τὸν ἀπέβαλε ἀπὸ τὶς τάξεις της τὸ 1901.[12] 

Ὁ Λέων Τολστόϊ πέθανε τὸ 1910 ἀπὸ πνευμονία στὴν περιοχὴ Ἀστάποβο σὲ ἡλικία 82 ἐτῶν.[13] 

Προσπάθησε νὰ βρεῖ τὸ ἀληθινὸ νόημα τοῦ χριστιανισμοῦ, πιστεύοντας πὼς σκοπὸς τῆς ζωῆς δὲν εἶναι νὰ ἐξυπηρετεῖ τὴν κατώτερη ζωικὴ φύση, ἀλλὰ τὴ φωτεινὴ δύναμη, ποὺ βρίσκεται στὰ βάθη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καὶ ἡ ὁποία βοηθάει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀναγνωρίζει τὸ ἀγαθό. Ἐκτός, ὅμως, ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις, ὁ Τολστόϊ κατάφερε ν' ἀπεικονίσει μὲ ἀπαράμιλλο τρόπο τὴ ρωσικὴ κοινωνία τῆς ἐποχῆς του καὶ μὲ τὴν ἀναπαραστατικὴ δύναμη τῆς τέχνης του νὰ δώσει ἐκπληκτικοὺς πίνακες ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς τσαρικῆς Ρωσίας τοῦ 19ου αἰῶνα. Ἂν καὶ καταγόταν ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια (κατεῖχε τὸν τίτλο του κόμη), ἀφοσιώθηκε μὲ μεγάλη ἀγάπη στοὺς μουζίκους, βοηθῶντας τους καὶ μελετῶντας τὴ ζωή τους. Γεμᾶτος θρησκευτικὴ ἔξαρση καὶ δεμένος μὲ τὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς του, προσπάθησε νὰ βρεῖ γιατί ὑποφέρουν οἱ ἄνθρωποι καὶ προσπάθησε νὰ ἀπελευθερώσει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια. Ὡς καλλιτέχνης ὁ Τολστόϊ διακρίνεται γιὰ τὴ βαθιὰ γνώση τῶν κρυφῶν πτυχῶν τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ἄμεση καθαρότητα τοῦ αἰσθήματος. Τὸ ἔργο του εἶχε τεράστια σημασία καὶ ἄσκησε γόνιμη ἐπίδραση στὴ ρωσικὴ καὶ στὴν παγκόσμια λογοτεχνία.[14] 

Μυθιστορήματα 

1863: «Οἱ Κοζάκοι» - (Казаки) 

1869: «Πόλεμος καὶ Εἰρήνη» - (Война и мир) 

1877: «Ἄννα Καρένινα» - (Анна Каренина ) (Τὸ μυθιστόρημα ἔχει διασκευαστεὶ γιὰ τὸ θέατρο. Πρώτη παράσταση στὴν Ἑλλάδα, διασκευὴ τοῦ Ἐδμόνδου Γκιρώ, 30 Ἰανουαρίου 1919 ἀπὸ τὸν θίασο τῆς Μαρίκας Κοτοπούλη) 

1899: «Ἡ Ἀνάσταση» - (Воскресение) (Τὸ μυθιστόρημα ἔχει διασκευαστεὶ γιὰ τὸ θέατρο. Πρώτη παράσταση στὴν Ἑλλάδα στὴν διασκευὴ τοῦ Ἀνρὶ Μπατάϊγ, στὶς 11 Σεπτεμβρίου 1911, ἀπὸ τὴν Κυβέλη) 

Νουβέλες 

1859: «Οἰκογενειακὴ εὐτυχία» (Семейное счастье) 

1886: «Ὁ θάνατος τοῦ Ἰβὰν Ἰλίτς» -( Смерть Ивана Ильича) 

1889: «Ἡ σονάτα τοῦ Κρόυτσερ» - (Крейцерова соната) (Ἡ νουβέλα ἔχει διασκευαστεὶ γιὰ τὸ θέατρο. Πρώτη παράσταση στὴν Ἑλλάδα, σὲ διασκευὴ τῶν Φ. Νοζιὲρ καὶ Α. Σαβουάρ, στὶς 10 Αὐγούστου τοῦ 1925, θέατρο «Κεντρικόν», θίασος Κυβέλης) [15] 

1889: «Ὁ διάβολος» - (Дьявол)" 

1898: «Πατὴρ Σέργιος» - (Отец Сергий) 

1904: «Τὸ ψεύτικο κουπόνι» - (Фальшивый купон) 

1904: «Χατζῆ Μουράτ» - (Хаджи-Мурат) 

Διηγήματα 

Ὁ κατάλογος περιλαμβάνει μόνο τὰ διηγήματα ποὺ ἔχουν ἐκδοθεῖ στὰ ἑλληνικά: 

1851: «Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴ χτεσινὴ μέρα» - (История вчерашнего дня) 

1855: «Ἀναμνήσεις ἑνὸς σημειωτή του μπιλιάρδου» - (Записки маркера) 

1855: «Τὰ διηγήματα τῆς Σεβαστούπολης» - (Севастопольские рассказы): «Ἡ Σεβαστούπολη τὸν Δεκέμβρη τοῦ 1854» καὶ «Ἡ Σεβαστούπολη τὸν Μάη τοῦ 1855» 

1856:«Τα διηγήματα τῆς Σεβαστούπολης» - (Севастопольские рассказы): «Ἡ Σεβαστούπολη τὸν Αὔγουστο τοῦ 1855» 

1856: «Μιὰ χιονοθύελλα» - (Метель) 

1856: «Οἱ δύο Οὐσάροι» - (Два гусара) 

1857: «Λουκέρνη» - (Люцерн) 

1858: «Ἄλμπερτ» - (Альберт) 

1859: «Τρεῖς θάνατοι» -( Три смерти) 

1863: «Πολικούσκα» - (Поликушка) 

1872: «Ὁ αἰχμάλωτος τοῦ Καυκάσου» - (Кавказский пленник) 

1875:«Ο μικρὸς Φιλιπόκ» - (Филипок) 

1881: «Ἄπο τί ζοῦν οἱ ἄνθρωποι» - (Чем люди живы) 

1884: «Σημειώσεις ἑνὸς τρελοῦ» - (Записки сумасшедшего) 

1886: «Οἱ τρεῖς ἐρημῖτες» - (Три Старца) 

1886: «Πόση γῆ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος» - (Много ли человеку земли нужно) 

1888: «Ἡ ἱστορία ἑνὸς ἀλόγου» - (Холстомер) 

1895: «Ἀφέντης καὶ δοῦλος» - (Хозяин и работник) 

1903:«Μετά τὸν χορό» - (После бала) 

1905: «Φιοντὸρ Κουζμίτς» - (Фёдор Кузьмич) 

1906: «Γιατί;» 

Θεατρικὰ ἔργα[16] 

1864: «Ἡ μολυσμένη οἰκογένεια» - (Заражённое семейство) - κωμωδία 5 πράξεων 

1866: «Ὁ μηδενιστής» - (Нигилист) - κωμωδία 3 πράξεων 

1886: «Ἡ πρώτη ἀπόσταξη» ἢ «Ὁ πρῶτος οἰνοπνευματοποιός» - (Первый винокур) κωμωδία - δραματοποίηση τοῦ διηγήματος τοῦ «The imp and the crust» 

1886: «Ἡ δύναμη τοῦ σκοταδιοῦ» - (Власть тьмы)- δρᾶμα 6 πράξεων (ἔχει ἐκδοθεῖ στὴν Ἑλλάδα: ISBN 978-960-283-249-3) (πρώτη παράσταση στὴν Ἑλλάδα: «Τὸ κράτος τοῦ ζόφου», σὲ μετάφραση Ἀγαθοκλῆ Κωνσταντινίδη, ἀπὸ τὸν θίασο τοῦ Διονύση Ταβουλάρη στὶς 6 Ἰανουαρίου τοῦ 1895) 

1886: «Τὸ φῶς ποὺ λάμπει στὸ σκοτάδι» - (Плоды просвещения) -δρᾶμα 5 πράξεων, ἡμιτελές 

1891: «Οἱ καρποὶ τοῦ πολιτισμοῦ» - (Плоды просвещения) - κωμωδία 4 πράξεων 

1900: «Τὸ ζωντανὸ πτῶμα» - (Живой труп) - δρᾶμα 6 πράξεων. (ἔχει ἐκδοθεῖ στὴν Ἑλλάδα: ISBN 978-960-558-146-6) (πρώτη παράσταση στὴν Ἑλλάδα: 5 Ἰουλίου 1929, σὲ μετάφραση Ἀγαθοκλῆ Κωνσταντινίδη, ἀπὸ τὸν θίασο τοῦ Μάριου Παλαιολόγου, σὲ σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη)[15] 

1910: «Ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ» - (От ней все качества) -δρᾶμα 2 πράξεων 

Αὐτοβιογραφικά 

1852: «Τὰ παιδικὰ χρόνια» - (Детство) -πρῶτο μέρος τῆς αὐτοβιογραφικῆς του τριλογίας ISBN 960-05-0632-9 

1854: «Τὰ παιδικὰ χρόνια» - (Отрочество) -δεύτερο μέρος ISBN 960-05-0632-9 

1856: «Τὰ νεανικὰ χρόνια» - (Юность) - τρίτο μέρος ISBN 960-05-0632-9 

1879:«Μια ἐξομολόγηση» - (Исповедь) (σκέψεις τοῦ συγγραφέα γιὰ τὴν κρίσιμη περίοδο τῆς ζωῆς του, τὴ μέση ἡλικία) ISBN 960-7408-32-2 

Δοκίμια 

Ὁ κατάλογος δὲν εἶναι πλήρης. Ἀναφέρονται μόνο τὰ δοκίμια ποὺ ἔχουν ἐκδοθεῖ στὴν Ἑλλάδα: 

1881:«Το Εὐαγγέλιο» - ISBN 960-7486-62-5 

1890: «Γιατί οἱ ἄνθρωποι κάνουν χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν» - ISBN 960-03-2378-Χ 

1894:«Θρησκεία καὶ ἠθική» - ISBN 960-7408-40-3 

1897: «Τί εἶναι τέχνη»- (Что такое искусство?) ISBN 960-7408-10-1 

1902: «Τί εἶναι ἡ θρησκεία καὶ ποιά ἡ οὐσία της» - ISBN 960-7408-40-3 

1908:«Ο νόμος τῆς ἀγάπης καὶ ὁ νόμος της βιας» - ISBN 960-7408-40-3 

1909: «Γιὰ τὸν Σαίξπηρ καὶ τὸ δρᾶμα» - (О Шекспире и о драме) ISBN 978-618-82167-9-2 

1910:«Περί τρέλας» - ISBN 978-960-283-416-9 

1912 (ἠμ. ἔκδοσης): «Ἡμερολόγιο σοφίας» - (Круг чтения) 

πηγή: el.wikipedia