Η ΑΦΟΡΗΤΗ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΤΑΤΑΚΛΥΖΕΙ ΤΑ ΜΜΕ!

 Στὴν ἑλληνικὴ δημόσια συζήτηση γιὰ τὴ Μέση Ἀνατολὴ «καλπάζει» τὸ φαινόμενο τῶν δημοσιογράφων ποὺ ἀναπαράγουν, μὲ ὕφος χιλίων πιθήκων, κάθε τσιτάτο τῆς πιὸ ρηχῆς ἀμερικανο-εβραϊκῆς προπαγάνδας, θεωρῶντας πὼς ἔτσι ἐξυπηρετοῦν τὴν κυβερνητικὴ γραμμή. Διεξάγοντας «ἔρευνες» διάρκειας δευτερολέπτων στὴ Wikipedia καὶ σὲ μιὰ χούφτα ἀναρτήσεις ἀπὸ τὰ social media, ἀραδιάζουν στὸ ἀφελὲς κοινὸ τοὺς «ἀναλύσεις» βασισμένες σὲ ὅσα νομίζουν ὅτι κατάλαβαν, ξεχειλίζοντας ἀπὸ ἕναν «ἐκρηκτικὸ» συνδυασμὸ ἄγνοιας καὶ βλακείας. Ἡ ὅλη κατάσταση θὰ ἦταν ἁπλῶς γιὰ γέλια, ὅμως τελικὰ ἔχει φτάσει νὰ εἶναι ἐθνικὰ ἐπικίνδυνη. Τὸ ὑπουργικὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Μητσοτάκη φαίνεται νὰ ἔχει βυθιστεῖ στὸν μικρόκοσμο ποὺ δημιουργοῦν αὐτοὶ καὶ οἱ κάθε εἴδους γλεῖφτες τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὥστε ἄρχισε νὰ υἱοθετεῖ δημόσια τὰ παρανοϊκά τους ἀφηγήματα, μὲ τοὺς γαλάζιους ψηφοφόρους νὰ ὑπερθεματίζουν, ἀναδεικνύοντας τὸ χαμηλότατο ἐπίπεδο εὐφυίας ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει. 

Σχεδὸν κάθε ἀναφορὰ στὸ Ἰρὰν ἀρχίζει καὶ τελειώνει μὲ τὸν πομπώδη χαρακτηρισμὸ «οἱ μουλάδες», κι ἔτσι οἱ περισπούδαστοι «ἀναλυτὲς» μποροῦν, πολὺ βολικά, νὰ προσπερνοῦν κάθε ἱστορικὴ καὶ στρατηγικὴ λογική. Τὸ πρῶτο καὶ πιὸ βασικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀγνοεῖται συστηματικὰ εἶναι ὅτι τὸ Ἰρὰν ἀνήκει στὸ σιιτικὸ δόγμα, δηλαδὴ στὴ μειοψηφικὴ πτέρυγα τοῦ Ἰσλάμ, ὅταν περίπου τὸ 90% τῶν μουσουλμάνων παγκοσμίως εἶναι σουνίτες. Οἱ λιγοστοὶ ἐκ τῶν «ἀναλυτῶν» ποὺ φτάνουν ἔστω νὰ ἀναφέρουν τὸ παραπάνω γεγονὸς ἀδυνατοῦν νὰ ἐξηγήσουν τί σημαίνει στὴν πράξη, δίνοντας τὴν ἐντύπωση ὅτι πρόκειται γιὰ κάποια... θεολογικὴ λεπτομέρεια. Ἔτσι ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι τὸ Ἰρὰν εἶναι κάποιου εἴδους αὐτονόητος σύμμαχος τῆς Τουρκίας καὶ ὁποιασδήποτε ἄλλης μουσουλμανικῆς δύναμης (κρατικῆς ἢ τρομοκρατικῆς). 

Στὴν πραγματικότητα, ὁ ἀνταγωνισμὸς μεταξὺ σιιτὼν καὶ σουνιτὼν ἔχει μιὰ αἱματοβαμμένη ἱστορία αἰώνων καὶ ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ἄξονες ποὺ διαμορφώνουν τὶς ἐξελίξεις στὴ Μέση Ἀνατολή. Αὐτὸ τὸ ἰσλαμικὸ σχίσμα ξεκίνησε ἤδη ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Μωάμεθ καὶ ἀμέσως ὁδήγησε σὲ πολεμικὲς συγκρούσεις μεταξὺ τῶν δύο παρατάξεων. Τὸ Ἰρὰν λειτουργεῖ ἱστορικὰ ὡς ἡγεμονικὴ δύναμη τοῦ σιιτικοῦ χώρου, ἐνῷ ἡ Τουρκία, ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία, ἡ πλειοψηφία τῶν ἀραβικῶν χωρῶν καὶ ὅλες οἱ τρομοκρατικὲς ὀργανώσεις ποὺ ἔχουν ἀπειλήσει τὴν Εὐρώπη ἀνήκουν στὸν ἀκραιφνῶς σουνιτικὸ κόσμο. Κάθε εὐφυὴς παρατηρητὴς ἐντοπίζει εὔκολα τὸ φυλετικὸ ὑπόστρωμα αὐτοῦ τοῦ θρησκευτικοῦ διαχωρισμοῦ (ἀραβικὰ καὶ τουρκομογγολικὰ φῦλα ἐναντίον τῶν ἰνδοευρωπαίων/Ἀρίων Περσῶν). 

Ἡ κόντρα μεταξὺ περσικῆς/ἰρανικῆς καὶ ὀθωμανικῆς/τουρκικῆς ἐπιρροῆς ἀποτελεῖ σταθερὰ τῆς εὐρασιατικῆς ἱστορίας ἤδη ἀπὸ τὸν 16ο αἰῶνα, ὅταν οἱ Ὀθωμανοὶ καὶ οἱ Σαφαβίδες συγκρούονταν ἐπανειλημμένα γιὰ τὴν κυριαρχία στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὸν Καύκασο. Αὐτὴ ἡ κατάσταση μετέτρεψε τὴν ἐνίσχυση τοῦ σιιτικοῦ μπλὸκ σὲ ἕναν ἔμμεσο ἱστορικὸ σύμμαχο γιὰ τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα. Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀναγκαζόταν συχνὰ νὰ διατηρεῖ μεγάλα στρατεύματα στὰ ἀνατολικὰ σύνορα ἐξ αἰτίας της Περσίας. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὑπῆρξε ὁ Ὀθωμανοπερσικὸς πόλεμος τοῦ 1821, ὅταν ὁ Πέρσης διάδοχος Abbas Mirza, ἔχοντας τὴν ὑποστήριξη τῶν Ρώσων, προέλασε ἀπὸ τὴ Βαγδάτη ἕως τὸ Ἐρζερούμ, διασπῶντας τὶς ὀθωμανικὲς δυνάμεις κατὰ τὰ κρίσιμα χρόνια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. 

Ἡ μακροχρόνια αὐτὴ ἀντιπαλότητα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἱστορικὸ κατάλοιπο. Συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ἡ Τουρκία στηρίζει διαχρονικὰ σουνιτικὲς ἰσλαμιστικὲς δυνάμεις, ἐνῷ τὸ Ἰρὰν στηρίζει κυρίως σιιτικὲς ὀργανώσεις καὶ κυβερνήσεις. Προφανὲς πρόσφατο παράδειγμα ἀποτέλεσε ἡ Συρία, ὅπου ἡ Τουρκία ὑποστήριξε ἀντικαθεστωτικὲς σουνιτικὲς δυνάμεις, ἐνῷ τὸ Ἰρὰν ὑπῆρξε ὁ βασικὸς σύμμαχος τῆς κυβέρνησης Ἄσαντ. 

Κάπως ἔτσι, ἡ Τουρκία ἔχει βρεθεῖ πολλάκις στὸ ἴδιο στρατόπεδο μὲ τὸ Ἰσραὴλ ἐναντίον τῶν σιιτὼν καὶ φυσικὰ παραμένει μέλος τοῦ ΝΑΤΟ. Ὁ Ἐρντογὰν παλεύει νὰ ἐμφανιστεῖ ὡς νέος σουλτᾶνος, «προστάτης» ὅλων τῶν μουσουλμάνων, καὶ σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖ παροδικὰ ἀντιισραηλινὲς ρητορεῖες (ἐξ αἰτίας τῆς κατάστασης στὴν Παλαιστίνη). Ὅμως τὸ πραγματικὸ «ἀντίπαλο δέος» σὲ αὐτὸ τὸ σχέδιο τουρκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ εἶναι τὸ θεοκρατικὸ Ἰράν. Ἄλλωστε, ἡ Τουρκία ἦταν τὸ πρῶτο μουσουλμανικὸ κράτος ποὺ ἀναγνώρισε τὸ Ἰσραήλ, μόλις ἕναν χρόνο μετὰ τὴν ἵδρυσή του, γεγονὸς ποὺ ὁδήγησε σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ συμφωνίες στρατιωτικῆς συνεργασίας. Εἶναι ἐνδεικτικὸ πὼς ἀκόμη καὶ ἐν μέσῳ δῆθεν τεταμένων σχέσεων μὲ τὸ ἑβραϊκὸ κράτος, ὁ Ἐρντογὰν ἀπέφυγε ἐπιδεικτικὰ νὰ σχολιάσει τὴ δολοφονία του Χασὰν Νασράλα ἀπὸ ἰσραηλινὴ ἐπίθεση τὸ 2024. Καταλαβαίνει κανείς, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, πόσο βλακώδης ἦταν ἡ πρόσφατη ἀπάντηση τοῦ Δένδια σὲ συνέντευξή του στὸν Alpha, ὁ ὁποῖος δήλωσε πὼς «ἂν δὲν ἀπατῶμαι ἡ Χεζμπολὰχ εἶναι ἀρκετὰ κοντὰ στὴν τουρκικὴ ἡγεσία». 

Ἐδῶ ἀναδεικνύεται πόσο τρομακτικὰ γελοία εἶναι ἡ δεύτερη ἐπαναλαμβανόμενη ἀτάκα ὅτι «τὸ Ἰρὰν βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ τρομοκρατία». Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ δῆθεν «ἰσλαμικὴ τρομοκρατία»; Εἶναι ἡ νόμιμη σιιτικὴ παράταξη τοῦ Λιβάνου, ἡ Χεζμπολάχ, ἡ ὁποία χαρακτηρίστηκε «τρομοκρατικὴ» ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὸ Ἰσραὴλ (ὄχι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα) λόγῳ τοῦ «ἀντισημιτισμοῦ» της. Στὴν πραγματικότητα, ἐπὶ δέκα ὁλόκληρα χρόνια οἱ Ἰρανοὶ «Φρουροὶ τῆς Ἐπανάστασης», ἡ Χεζμπολὰχ καὶ ὁ Ἄσαντ πολεμοῦσαν γιὰ νὰ ἐξαλείψουν τοὺς ἀληθινοὺς τρομοκράτες, τὸ λεγόμενο «χαλιφᾶτο» του σουνιτικοῦ ISIS. Τὴν ἴδια στιγμή, τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δῆθεν δὲν θέλει τὴν τρομοκρατία, παρεῖχε ἀπροκάλυπτα βοήθεια στοὺς τζιχαντιστές, ἔχοντας ὡς στόχο τὴν ἀνατροπὴ τοῦ Ἄσαντ. Ἡ ἰσραηλινὴ ἀεροπορία χτυποῦσε τις (φιλο)κυβερνητικὲς δυνάμεις καὶ ἰσραηλινὲς ΜΚΟ φυγάδευαν τοὺς ἡττημένους πρὸς τὴν Εὐρώπη, βαφτίζοντάς τους «πρόσφυγες». 

Ὅσο γιὰ τὰ περὶ «καταπιεστικοῦ ἰσλαμικοῦ καθεστῶτος», ἐδῶ κι ἂν περισσεύει ἡ ὑποκρισία. Ἀμερικανοὶ καὶ ἀμερικανόδουλοι προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ξαφνικὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ ἂν οἱ Ἰρανὲς θὰ φοροῦν ἢ ὄχι μαντίλα. Τὴν ἴδια στιγμή, στὶς διάφορες σουνιτικὲς μοναρχίες τοῦ Κόλπου ἐφαρμόζονται ἀντίστοιχα (ἢ καὶ αὐστηρότερα) ἔθιμα, ἀλλὰ φυσικὰ οὐδεὶς ἀσχολεῖται ὅσο δὲν ἐνοχλοῦν τὸν ἑβραῖο ἀφέντη. Ἂν μή τι ἄλλο, ὁ περσικὸς λαὸς (μὴ ἐξαιρουμένων τῶν γυναικῶν) ἐπαναστάτησε μαζικὰ προκειμένου νὰ φέρει τὴν «Ἰσλαμικὴ Δημοκρατία» καὶ ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ διατηρεῖ τὸ πολίτευμα τῆς ἐπιλογῆς του. Ἐὰν λοιπὸν ὁ ἴδιος λαὸς ἐπιθυμεῖ πλέον μιὰ πολιτειακὴ μεταβολή, ἔχει ἀποδείξει ὅτι μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ ἐπαναστατικὰ καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ τοῦ βομβαρδίσει τὰ σπίτια ἕνας ξένος «δημοκρατικὸς στρατός». 

Συνοψίζοντας, γίνεται σαφὲς ὅτι οἱ πανηγυρισμοὶ γιὰ τὰ χτυπήματα τοῦ Ἰσραὴλ ἐναντίον τοῦ Ἰρὰν δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ μιὰ ἐπίδειξη ἄκρατης ξενοδουλείας. Μὲ τὴν ἀποδυνάμωση τοῦ Ἰράν, ἡ Ἑλλάδα χάνει ἕναν ἱστορικὸ ἀντίπαλο τοῦ νεο-οθωμανισμοῦ. Τὸ ὅτι δὲν θρηνοῦμε πλέον θύματα ἀπὸ τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες τὸ ὀφείλουμε σὲ μεγάλο βαθμὸ στὴν πολιτικὴ τοῦ νεκροῦ Ἀγιατολάχ. Ἔτσι, στὸ πρόσωπο τοῦ Χαμενεΐ ἡ Εὐρώπη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἴσως ἔχασαν τὸν ἰσχυρότερο ἐχθρὸ τοῦ ἐπιθετικοῦ σουνιτικοῦ Ἰσλάμ. Εὐχαριστοῦμε, Ἰσραήλ... 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/03/07/08/169294/