ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ KAI ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΝΕ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ! ΑΛΛΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ!

 Δὲν χρειάζεται νὰ εἶσαι εἰδήμων στὴν Ὀρθοπραξία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πολιτικὸς ἐπιστήμων γιὰ νὰ καταλάβεις ὅτι ἐπὶ θύραις βρίσκεται ὁ Οἰκουμενισμὸς Θρησκευτικός τε καὶ πολιτικὸς καὶ ὅτι ἡ Δ.Ι.Σ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρέα μὲ τὸ καθεστὼς Μητσοτάκη σήμερα καὶ σύσσωμο τὸ δῆθεν δημοκρατικὸ τόξο, μᾶς ὁδηγοῦν πρὸς τὰ ἐκεῖ! 

Τὴν στιγμὴ ποὺ πρῶτο μέλημα μᾶς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι: 

H παιδεία νὰ ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Kράτους καὶ νὰ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Eλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολῖτες." 

Τὸ δημοκρατικὸ συνταγματικὸ τόξο σύσσωμο μὲ τοὺς σημερινοὺς Ἱεράρχες ἔχουν ἀγκαλιάσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὰ παιδιά μας νὰ διδάσκονται ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ μάλιστα τοὺς παρέχετε ἢ δυνατότητα ἀπο τὴν ὑπουργὸ Παιδείας Κερμέως τοῦ καθεστῶτος Μητσοτάκη ,πλέον, νὰ μὴν εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ παρακολούθηση τῶν θρησκευτικῶν. 

Δὲν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Oικουμενικὸς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος στὴν προσφώνησή του πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων, 24/5/2014, δήλωσε ὅτι δὲν πιστεύει ΄΄εἰς Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία΄΄ ἀφοῦ αὐτὴ εἶναι διεσπαρμένη καὶ διηρημένη σὲ κατὰ τόπους ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες εἶναι ταμιοῦχοι χάριτος 

Πιστεύει, ἀλήθεια, ὁ φερόμενος ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὅπως δήλωσε στὴ Γενεύη τὸ 1995, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας διαφωνῶντας μὲ τὸν ἴδιο τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ ἐνσαρκώθηκε καὶ σταυρώθηκε γιὰ νὰ μᾶς διδάξει πὼς Αὐτὸς εἶναι ἡ μόνη Ὁδὸς τῆς σωτηρίας. 

Στὴν 6η Παγκόσμια Συνάντηση Θρησκείας καὶ Εἰρήνης, 4/11/94, δήλωσε (ὁ κ. Βαρθολομαῖος) ὅτι οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουν τὸν οἰκουμενισμό, τὴν ἀδελφοσύνη καὶ τὴν εἰρήνη ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα ἑνὸς θεοῦ: ρωμαιοκαθολικοί, ὀρθόδοξοι, προτεστάντες, ἑβραῖοι, μουσουλμᾶνοι, ἰνδοί, βουδιστές... 

Πιστεύει ὅτι τὸ κοράνιο εἶναι ἅγιο, 13/1/2002. 

Ὀνομάζει εὐλογημένη τὴν συναγωγὴ τῶν ἑβραίων διαφωνῶντας μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο ποὺ τὴν ἀποκαλεῖ χῶρο δαιμονίων ὅπου συνάζονται οἱ σταυρωτὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ θεομάχοι. 

 Πιστεύει πὼς ἡ παπική ΄΄ἐκκλησία΄΄ εἶναι κανονικὴ καὶ ὁ πάπας εἶναι κανονικὸς ἐπίσκοπος. 

Ἀναγνωρίζει τὶς χειροτονίες των ἀγγλικανών, τὸ βάπτισμα τῶν λουθηρανὼν καὶ τῶν προτεσταντῶν. 

Πιστεύει καὶ κηρύττει ὅτι οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι προσωρινές. 

Ὀνομάζει τοὺς Ἅγιους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ΄΄ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως΄΄. 

Ὀνομάζει τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ΄΄τείχη τοῦ αἴσχους΄΄. 

Πιστεύει καὶ κηρύττει τὴν βασικὴ ἀρχὴ τῆς μασονίας ΄΄καθένας νὰ λατρεύει τὸν Θεὸ ποὺ προτιμᾶ΄΄. 

Τὸ 1993 προέβη σὲ ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τῶν μονοφυσιτὼν ὀνομάζοντας τὰ ἀναθέματα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πρὸς αὐτούς ΄΄παρεξηγήσεις τοῦ παρελθόντος΄΄. 

Συμπροσεύχεται μὲ θρησκευτικοὺς ἡγέτες (αἱρετικοὺς) ἀντίθετα μὲ τὸν 45ο καὶ τὸν 65ο Ἀποστολικὸ Κανόνα, τὸν 6ο, 32ο καὶ 33ο τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (τὸ 2014 ὁ πάπας ἀπήγγειλε τό ΄΄Πάτερ ἡμῶν΄΄ στὸ Φανάρι). 

Μὲ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) νομιμοποιήθηκε συνοδικὰ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀναγνωρίζοντας ὡς ΄΄ἐκκλησίες΄΄ τὶς ἑτερόδοξες ὁμολογίες-αἱρέσεις, ἐπικυρώθηκε τὸ σύνολο τῶν ἀποφάσεων τοῦ συμβουλίου ΄΄Πίστις καὶ Τάξις΄΄ τοῦ ΠΣΕ (Παγκόσμιου Συμβούλιου τῶν ἐκκλησιῶν), ἔγιναν ἀποδεκτοὶ οἱ μεικτοὶ γάμοι (ἀντίθετα μὲ τὸν 72ο κανόνα τῆς πενθέκτης συνόδου 692) καὶ ἡ κατάλυση τῆς νηστείας. 

Μετὰ τὴν σύνοδο στὴν Κρήτη, εἴμαστε, καὶ τυπικά, σὲ καιρὸ αἱρέσεως 

«Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ ουρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν 

παρ'ό εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» 

(πρὸς Γαλάτας α΄,8) 

Οἰκουμενισμός 

Ὁ διαχριστιανικὸς Οἰκουμενισμὸς προωθεῖ τὴν ἕνωση τῶν χριστιανικῶν θρησκειῶν-αἱρέσεων μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρῶντας τὶς δογματικὲς διαφορές ΄΄τυπικὲς παραδόσεις΄΄ ποὺ πρέπει νὰ παρακάμπτονται γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας (νομιμοποίηση ἐκκλησιῶν-αἱρέσεων στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης). 

Ὁ διαθρησκειακὸς Οἰκουμενισμὸς προωθεῖ τὴν ἕνωση μεταξὺ ὅλων τῶν θρησκειῶν, δηλαδὴ τὴν λεγόμενη πανθρησκεία προβάλλοντας τὰ κοινὰ θεολογικὰ σημεῖα ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ θρησκευτικὴ ἑνότητα τῆς οἰκουμένης (δηλώσεις πατριάρχου περί ΄΄ἁγίου΄΄ κορανίου, ΄΄εὐλογημένης΄΄ συναγωγῆς ἑβραίων... ). 

Ὁ Οἰκουμενισμὸς νομιμοποιεῖ ὅλες τὶς αἱρέσεις ὡς ΄΄ἐκκλησίες΄΄ προσβάλλοντας τὸ Δόγμα της Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Θεωρεῖ πὼς οἱ αἱρέσεις-΄΄εκκλησίες΄΄ εἶναι μέρη, κομμάτια τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως καὶ ἡ Ὀρθοδοξία) καὶ ὅτι ὅλες μαζὶ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία. 

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαιρεθεῖ. Εἶναι μία καὶ μοναδικὴ διότι εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ Χριστοῦ. 

Ἐκ τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπεσχίσθηκαν καὶ ἀπεκόπηκαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοὶ οἱ ὁποῖοι ἔπαυσαν νὰ εἶναι μέλη τοῦ Σώματός της. 

Οἱ οἰκουμενιστὲς παρερμηνεύουν τὸ χωρίο ἀπὸ τὴν προσευχὴ τοῦ Κυρίου «ἵνα ὦσιν ἐν» 

(κατὰ Ἰωάννη,κεφ.ιζ΄ στ.11) νομίζοντας ὅτι ὁ Κύριος προσεύχεται γιὰ ἕνωση διηρημένων ἐκκλησιῶν-ὁμολογιῶν-αἱρέσεων. Ὁ Χριστός, ὅμως, ἀναφέρεται στὴν ἑνότητα τῶν Ἀποστόλων κατὰ τὴν θεωρία τῆς Δόξης τοῦ Θεοῦ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἔγιναν μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ). Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, στὸ Θεανθρώπινο Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἑνώνει ἀπὸ τότε ὅλους τοὺς βαπτισμένους πιστοὺς ποὺ ἀποτελοῦν τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἑνότητα γίνεται μὲ βάση τὴν πίστη. Μὲ βάση τὴν κοινὴ πίστη στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, ἐλπίζουμε στὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστό. Οἱ οἰκουμενιστὲς στὸ ὄνομα τῆς ἑνότητας, τῆς ἀγάπης, τῆς ἀδελφοσύνης προσπαθοῦν νὰ ἐπιτύχουν τὴν θρησκευτικὴ ἑνοποίηση, ἕνα μεῖγμα ἑτερόκλητων πίστεων. 

«Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ» λέγει ὁ Κύριος μᾶς Ἰησοῦς Χριστὸς (κατὰ Ἰωάννη κέφ.ιδ,στ.6). Ἐγὼ εἶμαι ἡ μοναδικὴ ὁδὸς σωτηρίας, μᾶς λέει. Ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ μεγαλύτερη αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζει στὶς αἱρέσεις συμμετοχὴ στὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ ,δηλαδὴ διδάσκει ὅτι μποροῦμε νὰ σωθοῦμε καὶ μέσῳ τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Τότε γιὰ ποιό λόγο ἦλθε ὁ Κύριός μας στὴ Γῆ καὶ ὑπέμεινε τὴν Σταύρωση; Γιὰ ποιό λόγο μαρτύρησαν οἱ Ἅγιοι, ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους οἱ Ἅγιοι Ὁμολογητές, οἱ Ἅγιοι Πατέρες πολέμησαν τὶς αἱρέσεις; 

Ὁ χριστιανὸς ἐκφράζει τὴν ἀγάπη του στὸν συνάνθρωπο ὅταν τοῦ δείχνει τὸν δρόμο πρὸς τὴν σωτηρία γιατί ἐνδιαφέρεται πραγματικὰ νὰ σωθεῖ ἔστω καὶ μία ψυχή. Ἐμεῖς, ποὺ γνωρίζουμε αὐτὸν τὸν δρόμο, εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ Τὸν ξεχάσουμε καὶ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν Κύριό μας, στὰ πλαίσια μιᾶς ἐκκοσμικευμένης ἀγάπης (ἡ ὁποία δὲν βασίζεται σὲ κοινὴ πίστη); 

Ἀναγνωρίστηκαν οἱ αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες. Συνυπάρχουν ἐξισωμένες κάτω ἀπο τὴν ὀμπρέλα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ὀνομάστηκε παναίρεση ἀπ τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς καθὼς περικλείει ὅλες τὶς αἱρέσεις ποὺ ἀπομάκρυναν τὸν ἄνθρωπο ἀπ' τὸν Θεάνθρωπο). Ὁ Οἰκουμενισμός, κατεγνωσμένη αἵρεση ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, ἀλλοιώνει τὴν Πίστη μας, ἀμβλύνει τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά μας, ἐνσωματώνει θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουν ἀπορριφθεῖ ἀπ τὴν Ὀρθοδοξία (ἁλώνει τὴν Ὀρθοδοξία) καθὼς ἑστιάζει στὰ σημεῖα συμφωνίας τῶν μελῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ διαφέρουν. Θὰ τὸν δεχθοῦμε; Θὰ δεχθοῦμε την παναίρεση; 

«Πίστη εἶναι νὰ πεθάνει κάποιος γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν τήρηση των 

ἐντολῶν Αὐτοῦ καὶ νὰ ἔχει τὸν θάνατο αὐτὸ ὡς ζωή» 

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος 

Ὀρθοδοξία καὶ ὀρθοπραξία 

Εἴμαστε σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διώκεται μόνο ἀπὸ ἔξω, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἐσωτερικό της. 

Στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, 10 προκαθήμενοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συνυπέγραψαν τὰ τελικὰ κείμενα. Μεταξὺ αὐτῶν, ὁ Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος καὶ 23 ἱεράρχες. 

Γιὰ τὴν ἐνημέρωση τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐνέκρινε τὸ κείμενο ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ φυλλάδιο ΄΄Πρὸς τὸν λαὸ΄΄ συμμετέχοντας ἔτσι στὴν παραπλάνησή του. 

Οἱ περισσότεροι ἱερεῖς, διάβασαν τὸ κείμενο στὸν ναὸ ποὺ λειτουργοῦν συμμετέχοντας καὶ αὐτοὶ στὴν νάρκωση τοῦ ἀκατήχητου (ἐσκεμμένα) ποιμνίου καὶ στὴν ἑδραίωση τῆς αἵρεσης. 

Τὸ Ἅγιο Ὅρος, στὴν καλύτερη περίπτωση, σιωπᾶ ἐνόχως καὶ στὴν χειρότερη ἐκδιώκει τοὺς ὀρθῶς φρονοῦντας μοναχοὺς ἀρνούμενο νὰ ὑπηρετήσει τὸ ἔργο του, τὴν διαφύλαξη δηλαδὴ τῆς Πίστεώς μας. 

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει καταδυναστεύσει τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ εἰσχωρεῖ πλέον καὶ στὴν πρωτοβάθμια καὶ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση. 

Ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ δὲν ὑπάρχει. Οἱ πιστοὶ εἶναι ἀκατάρτιστοι καὶ ἀδίδακτοι στὰ δογματικὰ θέματα. 

Κάποια μεμονωμένα μέλη τοῦ κλήρου καὶ τοῦ μοναχισμοῦ, στὴν προσπάθειά τους νὰ δηλώσουν καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, τιμωροῦνται καὶ ἐκδιώκονται. Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ἐκ τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν ποὺ ἀντιλαμβάνονται τὴν κατάσταση, σιωποῦν φοβούμενοι τὶς ἐπιπτώσεις. 

Καθημερινὰ γινόμαστε μάρτυρες (μέσῳ τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας) συμπροσευχῶν μὲ τοὺς ἑτερόδοξους-αἱρετικούς, ὅπως καὶ τῆς διακοινωνίας μαζί τους. Βλέπουμε ἐπίσης τὴν ἀναγνώριση τῶν ΄΄μυστηρίων΄΄ τους, τὴν ἀποδοχή της ΄΄ἱεροσύνης’΄΄τους. (Ἐρώτ.: Μπορεῖ νὰ εἶναι σωτήρια καὶ ζωοποιὰ τὰ μυστήρια ἐκτὸς Ἐκκλησίας;Yπάρχει Χάρις σ’αυτά; Ἀπάντηση. «Οἱ αἱρετικοὶ μήτε ἐκκλησία εἶναι μήτε θυσιαστήριο ἔχουν, μήτε Ἅγιο Πνεῦμα» Κανόνας Ἱερομάρτυρος Κυπριανοῦ τῆς Συνόδου Καρχηδόνος). 

Ἡ δίωξη τῶν ὀρθοδόξων μοναχῶν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος, ἡ δίωξη τῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν ἀποσιωπήθηκε σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἐκδηλώσεις ἀγάπης, ἑνότητας, φιλίας καὶ συνεργασίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἱ ὁποῖες ἀνακοινώνονται πανηγυρικὰ στὸ ποίμνιο ὥστε νὰ τὶς συνηθίζει καὶ νὰ μὴν ἀντιδρᾶ σ' αὐτές. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης καὶ οἱ λοιποὶ πατέρες, συνεπεῖς στὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν γραφῶν τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, ὅταν προχωροῦσαν σὲ διάλογο μὲ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ἔλεγχαν γιὰ τὴν πλάνη τους, καθόριζαν μὲ σαφήνεια τὶς ὀρθόδοξες θέσεις, περιχαράκωναν τὴν ἀλήθεια καὶ συμπεριφέρονταν σὲ ἐκείνους ὡς ἀποστάτες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀποκομμένους ἀπ' τὴν Ἐκκλησία. Σήμερα συζητοῦμε χωρὶς νὰ διακρίνουμε διάθεση μετανοίας στοὺς ἄλλους μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βλάπτουμε τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο ποὺ πρέπει νὰ κρατᾶ τὴν Ἀλήθεια καὶ νὰ τὸ ἀπομακρύνουμε ἀπὸ τὸ Χριστό, τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Παράδοση. 

Κύριο μέλημά μας πρέπει νὰ εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς (+1966) μᾶς προειδοποιεῖ: «στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐξαπλωθεῖ τόσο πολὺ ποὺ οἱ πιστοὶ δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατέψει ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πολυπόθητη σωτηρία. Τότε οἱ πιστοὶ δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ ὁδηγός τους θὰ εἶναι τα κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Σ 'αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀδελφοί, καιρὸς ν' ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἱστορία. Μὴν ἀνέχεστε ἄλλες λοξοδρομίες καὶ πλάνες ἀπ' τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἱερεῖς σας. Μὴν κάνετε τὰ στραβὰ μάτια, εἶστε συνυπεύθυνοι». 

Ἡ μεθοδευμένη καὶ καλὰ σχεδιασμένη ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως ἄμβλυνε τὰ αἰσθητήρια τῶν πιστῶν καὶ διευκόλυνε τὴν ἐγκατάστασή καὶ ἐνθρόνιση της. 

Πῶς θὰ περιχαρακωθεῖ καὶ θὰ ὁριοθετηθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ὥστε νὰ προφυλαχθοῦν οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν; Οἱ σημερινοὶ ὀρθόδοξοι ἔχουν ἄγνοια σχετικὰ μὲ τὴν στάση τῶν Πατέρων ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, ὅπως καὶ μὲ τὴν εὐθύνη τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Ὑπακούοντας στὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, πρέπει νὰ τηρήσουμε ὅσα μᾶς δίδαξαν μὲ λόγια καὶ ἔργα οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας κι ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Συνόδους καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. 

Ὀρθοδοξία σημαίνει καὶ ὀρθοπραξία. 

Οἱ ἅγιοι πατέρες, διαχρονικά, ἔκαναν πράξη τὰ ὅσα ὁρίζει ὁ ΙΕ΄ κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ὁ κανόνας αὐτός μας λέει τὸ ἑξῆς ἐξαιρετικὰ σημαντικό. Ὅσοι χωρίζονται πρὶν ἀπὸ συνοδικὴ ἀπόφαση ἀπὸ ἐπίσκοπο ποὺ κηρύττει δημόσια καὶ γυμνὴ τὴ κεφαλὴ κατεγνωσμένη αἵρεση καὶ δὲν τὸν μνημονεύουν στὴν Θεία Λειτουργία, δὲν ἐπιφέρουν σχίσμα, διότι χωρίζονται ἀπὸ ψευδοδιδάσκαλο. Ὄχι μόνο δὲν ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ εἶναι καὶ γνήσια μέλη της καὶ ἄξιοι τιμῆς ἀπὸ αὐτὴν διότι τὴν προφυλάσσουν ἀπὸ σχίσματα. 

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν κανόνα αὐτό, ἐπιβάλλεται ἀπομάκρυνση ἀπὸ αἱρετικῶς φρονοῦντες ποιμένες ὥστε νὰ διατηρηθεῖ ἀκέραιη ἡ ἑνότητα τῆς Πίστεως. 

Τί σημαίνει ἀποτείχιση; 

Ἀποτείχιση εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση (χωρισμὸς) ἀπὸ κάτι νόθο, ἐπιβλαβὲς καὶ ξένο πρὸς τὴν ὑγιῆ Πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι τὸ τεῖχος ποὺ σηκώνει ὁ πιστὸς ὥστε νὰ περιφρουρήσει τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ νὰ προφυλαχθεῖ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν παραμένοντας μέσα στὴν διαχρονικὴ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ταυτόχρονα τὸ μέσο πίεσης ποὺ χρησιμοποιεῖ ὥστε νὰ δρομολογηθεῖ σύνοδος ποὺ θὰ καταδικάσει τοὺς αἱρετικούς. Ἡ ἀποτείχιση ἐπιτελεῖται διὰ τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου (δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ αἱρετικὸς ἐπίσκοπος νὰ ὀρθοτομεὶ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας) καὶ τῆς διακοπῆς κάθε ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ ἐπικοινωνίας μαζί του. Εἶναι, τέλος, ἡ ἀποτείχιση ἡ ἐνδεδειγμένη καὶ ὑγιὴς συμπεριφορὰ τοῦ πιστοῦ σὲ καιρὸ αἱρέσεως ὥστε νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ ἐγκατάσταση τῆς αἵρεσης. Γι αὐτὸν τὸν λόγο, ὅσοι προχώρησαν σὲ ἀποτείχιση εἶναι ἄξιοι τιμῆς καὶ ἐπαίνου. 

Πότε ἐπιτρέπεται ἡ ἀποτείχιση; 

Σὲ περιπτώσεις προσωπικῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἐπισκόπων, οἱ ΙΓ΄, ΙΔ΄και ΙΕ΄Ιεροί Κανόνες ἀπαγορεύουν τὴν ἀπόσχιση διὰ τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως πρὸ συνοδικῆς κρίσης καὶ ὅσοι προχωροῦν σὲ ἀποτείχιση θεωροῦνται ὑπεύθυνοι σχίσματος. Ἐπιβάλλεται ἡ ἀποτείχιση, σὲ περιπτώσεις αἱρετικῶς φρονούντων ἐπισκόπων ὥστε ἐκεῖνος ποὺ αἱρετικὰ φρονεῖ καὶ κηρύττει νὰ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ αὐτὸς ποὺ κάνει ἀποτείχιση νὰ παραμένει ἐνσωματωμένος διὰ τῆς ἀληθινῆς πίστης στὴν Ἐκκλησία. 

Ο ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

Ι.Λ