ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;

 Μὲ τὴν παροῦσα μελέτη παρουσιάζονται, γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Ἑλληνικὸ κοινό, οἱ διδαχὲς τῆς ἑβραϊκῆς θρησκευτικῆς παράδοσης γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὀφείλουμε νὰ προειδοποιήσουμε τοὺς ἀναγνῶστες ὅτι τὰ κείμενα ποὺ ἀκολουθοῦν περιέχουν σοκαριστικὲς χυδαιότητες. Ὁ ὀχετὸς αὐτὸς συνθέτει οὐσιαστικὰ ἕνα ἀντι-ευαγγέλιο, γραμμένο γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ πνευματικὸ πλῆγμα ποὺ ἐπέφερε ὁ Χριστιανισμὸς στὸν ἐβραϊσμό. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς φαίνεται πώς, ἔμμεσα, εἶχε γίνει ἀπὸ νωρὶς ἀντιληπτὸ στὸν Χριστιανικὸ κόσμο, διαμορφώνοντας μιὰ λαϊκὴ σοφία ποὺ σήμερα δυστυχῶς χάνεται. Αὐτὸ διαφαίνεται τόσο σὲ πλῆθος Ἑλληνικῶν παραδόσεων, ὅσο καὶ σὲ τροπάρια Ἐκκλησίας ποὺ ψάλλονται μέχρι σήμερα. 

Σὲ προηγούμενο ἄρθρο, ἀποκαλύψαμε τί διδάσκονται οἱ ἑβραῖοι γιὰ ὅλους τοὺς μὴ ἑβραίους. Στὴν παροῦσα ἀνάρτηση, οἱ χριστοκάπηλοι μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ἐντρυφήσουμε βαθύτερα σὲ ἀποσπάσματα ποὺ εἴχαμε διαλέξει νὰ μὴν ἀναφέρουμε ἀναλυτικά, ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ὅμως, ἡ θρησκευτική μας συνείδηση καὶ τὸ καθῆκον πρὸς τὴν ἱστορικὴ Ἀλήθεια, ἐπιβάλλουν νὰ μὴν ἐπιτρέψουμε σὲ πολιτικὲς σκοπιμότητες νὰ διαβρώσουν τὸν Ἑλληνισμό. 

Δυστυχῶς, οἱ τελευταῖες ἐξελίξεις στὴν Μέση Ἀνατολὴ πυροδότησαν ἕνα νέο κῦμα ὑποκινούμενου φιλο-εβραϊσμοῦ. Ἀμέτρητοι λογαριασμοὶ ἔμμισθων ἀλλὰ καὶ χρήσιμων ἠλιθίων, γεμίζουν τὰ ἑλληνικὰ κοινωνικὰ δίκτυα μὲ διθυράμβους γιὰ τὸ Ἰσραήλ. Ἡ ἀπελπισία τους ἔχει φτάσει σὲ τέτοιο σημεῖο ὥστε ἀναπαράγουν, σὲ ἀπ' εὐθείας μετάφραση, τὰ συνθήματα τῶν πιὸ παρακμιακῶν προτεσταντικῶν σεκτῶν τῶν ΗΠΑ. Σὲ ἕνα παραλήρημα θεολογικῆς ἀσχετοσύνης, μιλοῦν γιὰ «ἰουδαιο-χριστιανικὲς ἀξίες», τὴν «χώρα τοῦ Θεοῦ» καὶ «τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ» ποὺ «καθαρίζει» τὴν Μέση Ἀνατολή. Σὲ αὐτὸ τὸ τραγελαφικὸ κονσέρτο ἔσπευσαν νὰ συμμετέχουν καὶ πολιτικάντηδες ὅλου τοῦ φάσματος, συμπεριλαμβανομένης τῆς ἐλεγχόμενης καὶ ἀμερικανοτραφοῦς «ἄκρας δεξιᾶς». 

Α’ ΜΕΡΟΣ: Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΤΑΛΜΟΥΔ 

Συνήθως, ἡ πρώτη ἀντίδραση τῶν ὑπερασπιστῶν του ἐβραϊσμοῦ, εἶναι νὰ φωνάξουν πὼς δὲν ὑπάρχει καμία ἀναφορὰ γιὰ τὸν Χριστὸ στὸ «ἱερὸ» Ταλμούδ. Οἱ ἰσχυρισμοὶ περὶ τοῦ ἀντιθέτου εἶναι ἁπλῶς ἀντισημιτικὲς ἐπιθέσεις κακῶν ἀνθρώπων, ποὺ «προκαλοῦν ἕνα νέο ὁλοκαύτωμα» καὶ ἄλλα παρόμοια. Ἐπ’ αὐτοῦ ἐπιστρατεύεται συνήθως μιὰ ἀπὸ τὶς ἀκόλουθες δύο τακτικές: 

Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀναφέρεται μὲ κανέναν τρόπο στὸ πρωτότυπο ἑβραϊκὸ κείμενο. Προφανῶς, γνωρίζουν ὅτι οἱ περισσότεροι δὲν διαβάζουν ἑβραϊκὰ ἤ/καὶ δὲν ἔχουν διαβάσει τὸ Ταλμοὺδ στὰ ἑβραϊκά, ἔτσι δὲν θὰ ἔχουν κανένα μέσο νὰ ἀποδείξουν τὸ ἀναληθὲς αὐτῆς τῆς δήλωσης. 

Ἐναλλακτικά, ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ἀναφορὰ στὸν Ἰησοῦ ἢ (ἐβραϊστὶ) στὸν Yeshua. Ἀλλὰ ἀναφέρεται μόνο κάποιος ἄγνωστος «Yeshu», καὶ μᾶς διαβεβαιώνουν πὼς δὲν πρόκειται γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ὑποτίθεται ὅτι ἐμφανίζεται κατὰ καιροὺς μαζὶ μὲ ἱστορικοὺς χαρακτῆρες ποὺ δὲν ἦταν σύγχρονοι Του. 

Κατ’ ἀρχάς, δὲν εἶναι παράξενο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ γράφεται ἀπὸ τοὺς ἑβραίους «Yeshu» καὶ ὄχι «Yeshua». Yeshua σημαίνει «ὁ Θεὸς σώζει» (ὅπως ἀναφέρεται στὸ κατὰ Ματθαῖον 1:21, «καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾽Ιησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λὰὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν»). Ὡστόσο, οἱ ἑβραῖοι δὲν πιστεύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεός, οὔτε κἂν ὅτι ἔχει σωθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι, διαστρέβλωσαν τὸ ὄνομα Τοῦ χρησιμοποιῶντας τὸ «Yeshu», τὸ ὁποῖο λειτουργεῖ ταυτόχρονα καὶ ὡς ἀκρωνύμιο τῆς φράσης «Μακάρι τὸ ὄνομά του νὰ σβήστει» στὰ ἑβραϊκά. Ἐπιπλέον, εἶναι ἀπολύτως ἀναμενόμενο ὅτι οἱ Ἑβραῖοι, στὶς συκοφαντικὲς μυθοπλασίες τους γιὰ τὸν Ἰησοῦ (γιὰ τὸν ὁποῖο γενικὰ φροντίζουν νὰ μὴν διδάσκουν τίποτα), μπερδεύουν πρόσωπα καὶ ἡμερομηνίες, ἀφοῦ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν κἂν αὐτὲς οἱ λεπτομέρειες. 

Ἔχοντας ἀποδομήσει τὰ παραπάνω ἐκ προοιμίου, μποροῦμε νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ πάλι στὴν πρωτότυπη πηγή. Τὸ πρῶτο πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζει κανεὶς μελετῶντας ταλμουδικὰ κείμενα, εἶναι τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς πὼς οἱ Ἑβραῖοι κάνουν ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι τους ὥστε νὰ καταστήσουν δυσνόητο τὸ περιεχόμενο γιὰ τοὺς «ἀνόητους γκογίμ». Ἔτσι, γιὰ αἰῶνες αὐτολογοκρίνονταν, ἀντικαθιστῶντας ἢ ἀφαιρῶντας τὶς ἀναφορὲς τοῦ Ἰησοῦ στὶς ἐκδόσεις ποὺ μπορεῖ νὰ ἔφταναν σὲ μὴ ἑβραϊκὸ κοινό. Ὅμως, τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ ἀλαζονεία τῶν ἑβραίων ἔχει αὐξηθεῖ τόσο ὥστε παύουν νὰ προσπαθοῦν, ἔτσι πολλὰ ἀποσπάσματα ἔχουν δημοσιευθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Ἐπιπλέον, ὑπάρχει ἕνα ἔγγραφο ποὺ ὀνομάζεται «Κώδικας τοῦ Μονάχου». Πρόκειται γιὰ τὸ παλαιότερο πλῆρες χειρόγραφο τοῦ Ταλμοὺδ στὰ ἑβραϊκά, ποὺ διατηρεῖται σὲ βιβλιοθήκη στὸ Μόναχο (ἐξ οὗ καὶ τὸ ὄνομα). 

Τέλος, εὐτυχῶς, πλέον δὲν χρειάζεται νὰ γνωρίζουμε ἑβραϊκὰ γιὰ νὰ ἐλέγξουμε ποῦ ἀναφέρεται ὁ Ἰησοῦς. Τὸν 20ο αἰῶνα, ὁ ραβίνος I. Epstein (καὶ ὄχι κάποιος κακὸς ἀντισημίτης) ἐπιμελήθηκε τὴν ἔκδοση ὁλόκληρου τοῦ Ταλμοὺδ σὲ ἀγγλικὴ μετάφραση. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἔκδοση βασίζεται κυρίως σὲ πιὸ πρόσφατα κείμενα, περιλαμβάνει περιεκτικὲς σημειώσεις ποὺ ἐπαναφέρουν λεπτομερῶς τὰ σημεῖα διαφοροποίησης ἀπὸ παλαιότερες ἐκδόσεις. Αὐτὴ ἡ ἔκδοση διατίθεται δωρεὰν στὴ ἱστοσελίδα halakhah.com, ἐνῷ ἀνάλογες ἐκδόσεις ἐντοπίζονται εὔκολα στὸ διαδίκτυο ἀπὸ ἐξίσου ἑβραϊκὲς πηγές. 

Sanhedrin 43a 

Τὴν παραμονὴ τοῦ Πάσχα ὁ Yeshu κρεμάστηκε. Γιὰ σαράντα μέρες πρὶν γίνει ἡ ἐκτέλεση, ἕνας κήρυκας βγῆκε ἔξω καὶ φώναζε: «Θὰ βγεῖ γιὰ νὰ λιθοβοληθεῖ ἐπειδὴ ἔκανε μάγια καὶ παρέσυρε τὸν Ἰσραὴλ σὲ ἀποστασία. Ὅποιος μπορεῖ νὰ πεῖ ὁτιδήποτε ὑπέρ του, ἂς ἐμφανιστεῖ καὶ ἂς παρακαλέσει ἐκ μέρους του». Ἐπειδὴ ὅμως τίποτα δὲν εἰπώθηκε ὑπὲρ τοῦ κρεμάστηκε τὴν παραμονὴ τοῦ Πάσχα! 

Ὁ Οὔλα ἀπάντησε: «Πιστεύετε ὅτι ἦταν κάποιος γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ὑπεράσπιση; Δὲν ἦταν ἕνας Μεσίθ, γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ Γραφὴ λέει: οὔτε θὰ τὸν λυπηθεῖς οὔτε θὰ τὸν κρύψεις; Ὡστόσο, μὲ τὸν Yeshu ἦταν διαφορετικά, γιατί ἦταν συνδεδεμένος μὲ τὴν κυβέρνηση [δηλ. εἶχε ἐπιρροή]. Οἱ Ραβίνοι μᾶς δίδαξαν: Ὁ Yeshu εἶχε πέντε μαθητές, τὸν Ματθαῖο, τὸν Nakai, τὸν Nezer, τὸν Buni καὶ τὸν Τοdαh. 

Ἐδῶ διαβάζουμε ὅτι ὁ «Yeshu» δικάστηκε καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τοὺς ἑβραίους, «κρεμάστηκε» τὴν παραμονὴ τοῦ Πάσχα, ἐπρόκειτο νὰ λιθοβοληθεῖ γιὰ μαγεία καὶ ἐξώθηση τοῦ Ἰσραὴλ σὲ ἀποστασία, εἶχε ἐπιρροὴ καὶ ἀρκετοὺς μαθητές. Εἶναι προφανὲς ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, καὶ μάλιστα στὸ Sanhedrin 46a περιγράφεται ἀναλυτικὰ ὅτι τὸ «κρέμασμα» ἦταν ἀκριβῶς ἡ σταύρωση Του (καὶ στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ψάλλεται τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου»). 

Sanhedrin 67a 

Καὶ αὐτὸ ἔκαναν στὸν Ben Stada, καὶ τὸν κρέμασαν τὴν παραμονὴ τοῦ Πάσχα. Ὁ Ben Stada ἦταν ὁ Ben Padira. Ὁ ραβίνος Χίσντα εἶπε: 

Ὁ σύζυγος ἦταν ὁ Stada, ὁ Padira ἦταν ἐραστής. Ἄρα δὲν ἦταν ὁ Pappos b. Judah ὁ σύζυγος; 

Ἡ μητέρα του λεγόταν Stada. Ἀλλὰ ἡ μητέρα του ἦταν ἡ Μίριαμ, αὐτὴ ποὺ καλλώπιζε γυναῖκες 

Ὅπως λένε στὴν Pumbaditha, αὐτὴ ἡ γυναῖκα ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν ἄντρα της [διέπραξε μοιχεία]. 

Στὸν παραπάνω διάλογο μεταξὺ ραβίνων, ὁ «Stada» εἶναι ὁ Ἰωσήφ. Ἑπομένως ὁ «Ben Stada», δηλαδὴ ὁ γιὸς τοῦ Stada, εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Τὸ κείμενο ἐξηγεῖ πῶς ἐνῷ ὁ Ἰωσὴφ ἦταν ὁ σύζυγος τῆς μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ραβίνοι ἰσχυρίζονται ὅτι πραγματικὸς πατέρας τοῦ Ἰησοῦ ἦταν κάποιος ὁ Padira, ἐραστὴς τῆς Μαρίας, γι’ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦν καὶ «Ben Padira». Κάποιος φαίνεται νὰ εἰκάζει ὅτι «Stada» ἦταν τὸ ὄνομα τῆς μητέρας, ἀλλὰ τὸν διορθώνουν λέγοντας ὅτι ἡ μητέρα του ἦταν ἡ Μαρία («Μίριαμ») καὶ ὅτι ἦταν μοιχαλίδα. Ἡ ἴδια κατηγορία ἐπαναλαμβάνεται καὶ στὸ Shabbath 104b καὶ στὸ Shanhedrin 106a ὅπου ἡ Παναγία χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς ἑβραίους «Αὐτὴ ποὺ ἦταν ἀπόγονος πριγκήπων καὶ κυβερνητῶν, ἔγινε πόρνη μὲ ξυλουργούς». 

Περισσότερες πληροφορίες γιὰ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ βλασφημία παραθέτει ὁ Ὠριγένης Ἀδαμάντιος στὸ Contra Celsus, βιβλίο 1, κεφάλαιο 32: Ἀλλὰ ἂς ἐπιστρέψουμε τώρα ἐκεῖ ὅπου παρουσιάζεται ὁ Ἑβραῖος, μιλῶντας γιὰ τὴ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ καὶ λέγοντας ὅτι ὅταν ἦταν ἔγκυος τὴν πέταξε ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα του ὁ ξυλουργὸς μὲ τὸν ὁποῖο τὴν εἶχαν ἀρραβωνιαστεῖ, ὡς ἔνοχη μοιχείας καὶ γέννησε ἕνα παιδὶ μὲ ἕναν στρατιώτη ποὺ ὀνομαζόταν Πάνθηρας. 

Sanhedrin 107b 

Ὁ ραβίνος Joshua b. Perahjah σάλπισε τετρακόσιες σάλπιγγες καὶ τὸν ἀφόρισε τὸν Ἰησοῦ τον Ναζωραῖο. Αὐτὸς ἦρθε μπροστά του πολλὲς φορὲς παρακαλῶντας, «Δέξου με!» Ἀλλὰ δὲν θὰ τοῦ ἔδινε σημασία. Μιὰ μέρα αὐτός [ὁ ραβίνος] ἀπήγγειλε τὴν Shema’, τότε ὁ Ἰησοῦς ἦρθε μπροστά του. Σκόπευε νὰ τὸν δεχτεῖ καὶ τοῦ ἔκανε ἕνα νεῦμα. Αὐτός [ὁ Ἰησοῦς] νομίζοντας ὅτι ἦταν γιὰ νὰ τὸν ἀπωθήσει, πῆγε, ἔστησε ἕνα τοῦβλο καὶ τὸ προσκυνοῦσε. «Μετανόησε», τοῦ εἶπε [ὁ ραβίνος]. Ἐκεῖνος ἀπάντησε, «Ἔτσι ἔμαθα ἀπὸ σένα: Αὐτὸς ποὺ ἁμαρτάνει καὶ κάνει τοὺς ἄλλους νὰ ἁμαρτήσουν δὲν ἔχει τρόπο μετάνοιας». Καὶ ἕνας Δάσκαλος εἶπε: Ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ἔκανε μάγια καὶ παρέσυρε τὸν Ἰσραήλ. 

Πανομοιότυπη διήγηση μὲ τὴν παραπάνω συναντᾶμε καὶ στὸ Sotah 47a. 

Gittin 57a 

Ὁ Ὀνκέλος τότε πῆγε καὶ ἀνέστησε τὸν Ἰησοῦ τον Ναζωραῖο ἀπὸ τὸν τάφο μέσῳ νεκρομαντείας. Ὁ Ὀνκέλος τοῦ εἶπε: Ποιός εἶναι πιὸ σημαντικὸς σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ εἶσαι τώρα; Ὁ Ἰησοῦς του εἶπε: Ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων. Ὁ Ὀνκέλος τὸν ρώτησε: Ἑπομένως νὰ τοὺς ἀκολουθήσω σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο; Ὁ Ἰησοῦς του εἶπε: Νὰ ἐπιδιώξεις τὴν εὐημερία τους, νὰ μὴν ἐπιδιώξεις τὴν δυστυχία τους, γιατί ὅποιος τοὺς ἀγγίζει εἶναι σὰν νὰ ἀγγίζει τὴν κόρη τοῦ ματιοῦ του. 

Ὁ Ὀνκέλος τοῦ εἶπε: Ποιά εἶναι ἡ τιμωρία ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου, εὐφημισμὸς γιὰ τὸν ἴδιο τόν Ἰησοῦ, στὸν ἄλλο κόσμο; Ὁ Ἰησοῦς του εἶπε: Τιμωρεῖται βράζοντας μέσα σὲ περιττώματα. Ὅπως εἶπε ὁ Δάσκαλος: Ὅποιος χλευάζει τὰ λόγια τῶν Σοφῶν θὰ καταδικαστεῖ μέσα σὲ καυτὰ περιττώματα. Καὶ αὐτὸ ἦταν τὸ ἁμάρτημά του, καθὼς χλεύαζε τὰ λόγια τῶν Σοφῶν. 

Ἡ διευκρίνηση ὅτι τὸ συγκεκριμένο χωρίο ἀναφέρεται εὐθέως στὸν Χριστὸ δὲν εἶναι δική μας προσθήκη. Ἀποτελεῖ ἐπὶ λέξει μετάφραση τοῦ Ταλμοὺδ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα chabad.org, ἐπίσημο ὄργανο ἑνὸς ἐκ τῶν μεγαλύτερων ἑβραϊκῶν δογμάτων. 

Σύνοψη Α’ 

Ἀπὸ αὐτὰ τὰ λίγα παραδείγματα λοιπόν, μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε τὰ ἑξῆς: Σύμφωνα μὲ τὸ Ταλμούδ, ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας ἀνόητος ποὺ ἐκδιώχθηκε ἀπὸ κάποιον μεγάλο ραβίνο καὶ γι’ αὐτὸ ἄρχισε νὰ λατρεύει ἕνα τοῦβλο καὶ νὰ κάνει μάγια στοὺς ἑβραίους. Στὴ συνέχεια παρέσυρε κι ἄλλους ἀποκτῶντας ἐπιρροή. Γιὰ αὐτό, ἐπρόκειτο νὰ λιθοβοληθεῖ, ἀλλὰ τελικὰ κρεμάστηκε (στὸν σταυρὸ) τὴν παραμονὴ τοῦ Πάσχα ὅταν καταδικάστηκε ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ δικαστήριο (Sanhedrin). Ἡ μητέρα του ἦταν μιὰ πόρνη ποὺ ἀπάτησε τὸν σύζυγό της, καὶ ἴδιος καίγεται στὴν κόλαση μέσα σὲ περιττώματα. 

Β’ ΜΕΡΟΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ 

Ὅπως εἴδαμε, μέσα στὸν μεγάλο ὄγκο του Ταλμοὺδ δὲν λείπουν οἱ βλασφημίες κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ὡστόσο ὑπάρχει ἕνα κείμενο τῆς ἑβραϊκῆς παράδοσης ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο ἐξ ὁλοκλήρου στὴν ζωή Του, κατὰ τὴν ἀντίληψη τῶν ἑβραίων. 

Ἂν καὶ θεωρεῖται ἕνα ἑνιαῖο ἔργο, ὑπάρχουν περίπου 10 γνωστὲς ἐκδόσεις, μὲ μικρὲς διαφορὲς ἀπὸ διαφορετικὰ χειρόγραφα ἀλλὰ πάντοτε στὸ ἴδιο ὕφος. Τὰ παλαιότερα γνωστὰ χειρόγραφα χρονολογοῦνται κατὰ τὸν 11ο αἰῶνα. Τὰ στοιχεῖα, ὅμως, δείχνουν ὅτι οἱ πεποιθήσεις αὐτὲς ὑπῆρχαν ἀπὸ πολὺ παλαιότερα, καθὼς μεγάλο μέρος τοῦ περιεχομένου τοῦ ἐντοπίζεται σὲ δευτερογενεῖς πηγὲς (ὅπως χριστιανικὲς καταγραφὲς τῶν βλασφημιῶν ποὺ διέδιδαν οἱ ἑβραῖοι). Οἱ μεταφράσεις εἶναι ἐλάχιστες καὶ τὰ ἀντίτυπα τοὺς πωλοῦνται ἔναντι ἑκατοντάδων εὐρώ. Παραθέτουμε μιὰ περίληψη τῶν 700 περίπου σελίδων ποὺ συναποτελοῦν αὐτὸ τὸ ἔργο ἑβραϊκῆς θρησκευτικῆς «παράδοσης». 

Τοledοt Yeshu 

Ἀρχικὰ περιγράφεται πῶς ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕνας νόθος (ἡ ἀκριβὴς μετάφραση εἶναι ὑβριστικὴ καὶ ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται μὲ ἐκπληκτικὴ συχνότητα) ποὺ συνελήφθη κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐμμήνου ρύσεως. Σύμφωνα μὲ τὰ περισσότερα κείμενα, ἡ Μαρία ἦταν μιὰ γυναῖκα ἀρραβωνιασμένη μὲ ἕναν δίκαιο ἄντρα, ποὺ στὰ περισσότερα κείμενα ὀνομάζεται Ἰωάννης, καὶ ζοῦσε ὡς ἐρημίτης γιὰ νὰ τὴν κρατήσει μακριὰ ἀπὸ κακόβουλους. Ὡστόσο, ἕνα βράδυ ὁ Ἰωσὴφ Ben Padira, προσποιεῖται ὅτι εἶναι ὁ σύζυγός της καὶ τὴν βιάζει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐμμήνου ρύσεως. Σὲ ἄλλο χειρόγραφο, ἡ Μαρία φεύγει πρόθυμα μὲ τὸν Ben Padira. Σὲ κάθε περίπτωση, ἀπὸ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀποκαλεῖται συνεχῶς πόρνη καὶ ἄλλα παρόμοια. 

Ὅταν ὁ σύζυγός της τὸ μαθαίνει, ἐλλείψει μαρτύρων, τὴν ἐγκαταλείπει καὶ πηγαίνει στὴ Βαβυλῶνα γιὰ νὰ μελετήσει τὴν Τορὰ κτλ, ἐνῷ ἡ Μαρία μεγαλώνει τὸν νόθο γιό της. Σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐκτενέστερες καταγραφές, λέγεται πῶς ὁ σύζυγος ἀφηγήθηκε στὸν Ἡρώδη τὴν ἱστορία, δικαιολογῶντας τὴν σφαγὴ τῶν νηπίων, ποὺ περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο, σὰν κάποια δῆθεν ἐκδίκηση γιὰ τὴν μοιχεία μιᾶς γυναίκας ποὺ δὲν γνώριζε κἄν. 

Ὁ Ἰησοῦς, σύμφωνα πάντα μὲ τὸ Τοledοt Yeshu, εἶναι ἐξ ἀρχῆς ἕνας πονηρὸς κακοποιὸς χωρὶς σεβασμὸ γιὰ τοὺς «σοφοὺς» (δὲν καλύπτει τὸ κεφάλι του ὅταν περπατᾶ κοντά τους), οἱ ὁποῖοι ὁρκίζονται ψευδῶς στὴν εὔπιστη Μαρία ὅτι θὰ σωθεῖ ἂν τοὺς πεῖ τὴν «ἀλήθεια» γιὰ τὴν σύλληψη τοῦ γιοῦ της. Ἀπὸ τότε, γίνεται γνωστὸς ὡς «Yeshu» ἀντὶ γιὰ Yeshua, ἐξηγῶντας πῶς τὸ ὄνομα ἀλλοιώθηκε ὥστε νὰ σημαίνει «Μακάρι τὸ ὄνομά του νὰ σβήστει» (καὶ ἐπιβεβαιώνοντας τὶς προαναφερθεῖσες ταλμουδικὲς ἀναφορές). Φτάνοντας σὲ ἡλικία περίπου 30 ἐτῶν, ὁ Yeshu ξεκινᾶ τὸ κήρυγμα τοῦ προσπαθῶντας νὰ ταιριάξει μὲ τὰ ἐδάφια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ σήμερα διδάσκονται ὡς ἀναφορὰ στὸν Ἰησοῦ (ἀκόμα καὶ αὐτὰ ποὺ οἱ σύγχρονοι ἑβραῖοι ἀπορρίπτουν). Ἔτσι, ὁ Yeshu γίνεται ἀρχηγὸς μιᾶς αἵρεσης, τῆς ὁποίας οἱ ὀπαδοὶ ἀποκαλοῦνται συνεχῶς «βιαστές», καὶ ἄλλα παρόμοια. 

Πῶς ἐξηγοῦνται ὅμως τὰ θαύματα αὐτοῦ τοῦ Yeshu; Ἐδῶ μπαίνουμε στὰ πιὸ ἀλλοπρόσαλλα νερὰ τῆς ἑβραϊκῆς μυθοπλασίας. Σύμφωνα μὲ τοὺς ἑβραίους συγγραφείς, ἡ πέτρα τοῦ Ἰακὼβ βρισκόταν στὸ βαθύτερο ἱερὸ τοῦ Ναοῦ καὶ εἶχε γραμμένο τὸ «μυστικὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ», ποὺ ὅποιος τὸ μάθαινε μποροῦσε νὰ κάνει θαύματα. Γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ νὰ τὸ μάθουν, δύο μπρούτζινα σκυλιὰ γάβγιζαν ἔξω ἀπὸ τὸν Ναὸ σὲ ὅποιον εἶχε μάθει τὸ ὄνομα, κάνοντας τὸν νὰ τὸ ξεχάσει ἀπὸ φόβο. Ὁ Yeshu, ὡστόσο, ἦταν ὕπουλος καὶ σημείωσε τὸ ὄνομα σὲ μιὰ περγαμηνὴ ποὺ ἔκρυψε μέσα στὰ ροῦχα του, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσει νὰ τὸ θυμηθεῖ ἀργότερα. 

Μὲ αὐτὸ τὸ μαγικὸ ὄνομα, ὁ Yeshu θεράπευσε τοὺς παράλυτους καὶ τοὺς τυφλούς, ἀνέστησε τοὺς νεκρούς, ἔδωσε ζωὴ σὲ πήλινα πουλιὰ καὶ περπατοῦσε στὸ νερό. Ὅλα αὐτὰ τράβηξαν τὴν προσοχή, τῆς βασίλισσας Ἑλένης, τῆς συζύγου τοῦ Κωνσταντίνου (ἀναχρονισμὸς μὲ σαφῆ στόχο νὰ δώσει μιὰ βολικὴ ἐξήγηση γιὰ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας). Φυσικά, οἱ... σοφοὶ τοῦ Ἰσραὴλ προειδοποίησαν τὴ βασίλισσα γιὰ τὶς κακὲς μαγεῖες τοῦ Yeshu καὶ τὴν παρακάλεσαν νὰ τὸν σκοτώσει. Ἐπειδὴ ἡ βασίλισσα δὲν ἄκουγε, ἑτοίμασαν τὸν δικό τους ἥρωα: τὸν Ἰούδα, στὸν ὁποῖο ἔδωσαν τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Yeshu. 

Παρουσία τῆς βασίλισσας, ὁ Yeshu ἀρχίζει νὰ πετάει σὰν ἀετός. Ὡστόσο, ὁ Ἰούδας χρησιμοποιεῖ τὶς ἴδιες δυνάμεις καὶ τὸν καταδιώκει πετῶντας κι αὐτός. Ὅμως, ἀφοῦ καὶ οἱ δύο ἔχουν τὶς ἴδιες ὑπερδυνάμεις, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερτερήσει. Γι’ αὐτό, σύμφωνα πάντα μὲ τὴν ἑβραϊκὴ «λογοτεχνία», ὁ Ἰούδας πρέπει νὰ μολύνει τὸν Ἰησοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς... ἱπτάμενης μάχης, ὥστε, ὄντας ἀκάθαρτος, νὰ μὴν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει τὸ θεϊκὸ ὄνομα. Στὰ περισσότερα κείμενα, αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν οὔρηση, ἀλλοῦ μὲ τὸν σοδομισμό, ἐνῷ σὲ ὁρισμένα ἁπλᾶ ἀναφέρεται κάποια ἀπροσδιόριστη «ἀποτρόπαια» πράξη. Τόσο ὁ Yeshu ὅσο καὶ ὁ Ἰούδας πέφτουν, ἔχοντας χάσει τὶς ὑπερδυνάμεις τους, ἀλλὰ χάρη στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγουν οἱ ὀπαδοί του, ὁ Yeshu καταφέρνει νὰ δραπετεύσει καὶ νὰ γλιτώσει τὸν θάνατο. 

Ὁ Yeshu ἐπιστρέφει στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ ἕναν γάϊδαρο κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Πάσχα. Αὐτὸς καὶ οἱ ἀκόλουθοί του συμφωνοῦν νὰ φοροῦν τὰ ἴδια ροῦχα, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς μαθητές του. Ἀλλὰ κάποιοι ὀπαδοί του συμφωνοῦν νὰ τὸν καταδώσουν στοὺς ἑβραίους σοφούς, ὑποκλινόμενοι μπροστά του ἔτσι ὥστε νὰ ἀναγνωριστεῖ. Στὴ συνέχεια, ὁ Yeshu αἰχμαλωτίζεται καὶ πολλὰ κείμενα περιγράφουν μὲ ἀπόλαυση πῶς τὸν ξυλοκοποῦν, τὸν χλευάζουν, τοῦ λένε νὰ σώσει τὸν ἑαυτό του μέσῳ θαυμάτων, τοῦ δίνουν ἕνα μανδύα καὶ ἕνα ἀγκαθωτὸ στέμμα κ.λπ. 

Ὁ Yeshu ἐκτελεῖται, μαζὶ μὲ τοὺς ὀπαδούς του. Οἱ σοφοὶ προσπάθησαν νὰ κρεμάσουν τὸ σῶμα του ἀπὸ ἕνα δέντρο, ἀλλὰ ὁ κακὸς Yeshu, γνωρίζοντας ποιά θὰ ἦταν ἡ μοῖρα του, εἶχε καταραστεῖ πρὶν πεθάνει ὅλα τὰ εἴδη δέντρων γιὰ νὰ μὴν ἀντέχουν τὸ βάρος του. Σὲ ὁρισμένες παραλλαγές, τὸ κρέμασμα τοῦ Yeshu ἐπιχειρεῖται ὅσο εἶναι ἀκόμα ζωντανός. Ἔτσι, τελικὰ τὸν κρεμοῦν ἀπὸ μιὰ χαρουπιά, ἡ ὁποία «ὡς γνωστὸν» δὲν μετράει σὰν κανονικὸ δέντρο. 

Ἡ βλασφημία συνεχίζεται: μετὰ τὸ θάνατό του, τὸ σῶμα τοῦ Yeshu χάνεται καὶ ἡ βασίλισσα ἀπειλεῖ νὰ σκοτώσει τοὺς σοφοὺς ἂν δὲν τὸ βροῦν σὲ τρεῖς μέρες. Οἱ σοφοὶ πανικοβάλλονται, ἀλλὰ βρίσκουν ἕναν κηπουρὸ ποὺ τοὺς λέει αὐτάρεσκα πῶς ἔθαψε τὸ πτῶμα στὸν κῆπο του γιὰ νὰ μὴν προσπαθήσουν οἱ «βιαστὲς» (δηλαδὴ οἱ χριστιανοὶ) νὰ τὸ κλέψουν. Ἀφοῦ ἀνασύρουν τὸ σῶμα τοῦ Yeshu, τὸ δένουν σὲ ἕνα ἄλογο καὶ τὸ σέρνουν στοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ, πρὶν τὸ ἐπιστρέψουν «ἡρωικὰ» στὴν βασίλισσα. Αὐτή, πείθεται γιὰ τὸ πόσο παράσιτα εἶναι οἱ Χριστιανοὶ καὶ διατάζει νὰ ἐκτελεστοῦν ὅλοι πρὸς μεγάλη χαρὰ τῶν ἑβραίων. 

Ἡ ἱστορία συνεχίζεται καὶ 30 χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Yeshu, καθὼς ἡ λατρεία του ἐξακολουθεῖ νὰ «διαφθείρει» πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ διεξάγουν πόλεμο ἐναντίον τῶν ἑβραίων σοφῶν. Ἔτσι, οἱ σοφοὶ στέλνουν νέους θαυματοποιοὺς πράκτορες, ἀνάλογους τοῦ «ἥρωα» Ἰούδα, τοὺς ὁποίους προσπαθοῦν νὰ ταυτίσουν ἄλλοτε μὲ τὸν Παῦλο καὶ ἄλλοτε μὲ τὸν Σίμωνα Πέτρο, μὲ προφανῆ στόχο νὰ ὑπονομεύσουν τὸ ἀποστολικὸ ἔργο. 

Σύνοψη Β’ 

Ὁ μέσος ἑβραῖος/ἐβραιολάγνος πιθανότατα θὰ προσπαθήσει νὰ σᾶς πείσει ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ κάποιο σκοτεινὸ κείμενο ποὺ φτιάχτηκε ἀπὸ κάποιον παρανοϊκὸ καὶ ἴσως προσποιοῦνταν ὅτι εἶναι Ἑβραῖος. Ὅμως, ἡ διήγηση αὐτὴ ἐμφανίζεται ξανὰ καὶ ξανὰ σὲ πλεῖστα ὅσα ἑβραϊκὰ κείμενα καὶ καταγραφὲς ἑβραϊκῶν πεποιθήσεων. Στὸ πρῶτο μέρος, ἐξετάσαμε ἤδη πολλὲς ἀναφορές του Ταλμοὺδ ποὺ ταυτίζονται μὲ τὴν αἰσχρότητα τοῦ Τοledοt Yeshu. Ἐπιβεβαιώνει ἐπίσης, μὲ τὸ πιὸ ξεκάθαρο τρόπο, ὅτι τὸ ὄνομα Yeshu εἶναι μιὰ κακόβουλη παραφθορὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Εὔκολα ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι αὐτὸ τό... λογοτέχνημα δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ μιὰ συλλογὴ τῶν κυρίαρχων συκοφαντικῶν θεωριῶν του ἐβραϊσμοῦ γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. 

Κλείνουμε, ἐπαναλαμβάνοντας τὴν πρόσκληση μᾶς πρὸς τὸν (φιλο)εβραϊκὸ κόσμο: 

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι σκοπὸς αὐτῆς τῆς ἔρευνας εἶναι νὰ «διεγείρει μῖσος» ἢ νὰ δικαιολογήσει τὸ ὁποιοδήποτε ἔγκλημα. Τοὐναντίον, ἂν οἱ Ἑβραῖοι ἐπιμένουν στὴν ὀρθότητα αὐτῶν τῶν πεποιθήσεων θὰ πρέπει νὰ μᾶς εὐχαριστήσουν ποὺ συμβάλλουμε στὴν ἀνάδειξη τοῦ πολιτισμοῦ τους στὸ ἑλληνικὸ κοινό. Ἂν πάλι θέλουν νὰ τὶς καταδικάσουν καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ διαφορετικὸ πρόσημο στὴν ἱστορία, τότε τοὺς δίδεται μιὰ ἰδανικὴ εὐκαιρία. Μέχρι τότε, ὅποιος μιλάει γιὰ «ἰουδαιοχριστιανικὲς ἀξίες» εἶναι αἰσχρὸς ἀπατεῶνας ἢ τραγικὰ ἠλίθιος. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://antepithesi.gr/oi-ebraioi-gia-ton-xristo.html/