Η ΕΛΛΑΔΑ Ἢ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΗ Ἢ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΛΛΑΔΑ!

 Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς γεωπολιτικῆς ἰσχύουν τα παρακάτω: H ὕπαρξη ἑνὸς κράτους προσδιορίζεται ἀπαραίτητα ἀπὸ τρία συστατικὰ στοιχεῖα: α)Τὸν Χῶρο β)Τὸν Λαὸ καὶ γ)Τὴν Κυριαρχία. Ἐφ’ ὅσον λείπει τὸ τρίτο στοιχεῖο, ὑφίσταται μὲν τυπικὰ Κράτος, χωρὶς ὅμως κυρίαρχη ἐξουσία, μερικὰ ἢ ὁλότελα ὑποταγμένο σὲ ἕνα ἄλλο Κράτος. 

Οἱ ἄλλες δύο παράμετροι τῆς ὕπαρξης τοῦ Κράτους, εἶναι ἀναγκαῖες καὶ «πυρηνικὲς» γιὰ τὴν κρατικὴ ὑπόσταση. Ὁ Χῶρος καὶ ὁ Λαός, εἶναι ἀντίστοιχα γιὰ τὸ Κράτος ὅτι τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ γιὰ κάθε ἔμβιο ὅν. Τὸ νεώτερο Ἑλληνικὸ κράτος ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ὑπάρξεώς του εἶχε προβλήματα βασικὰ καὶ στὶς τρεῖς Γεωπολιτικὲς Παραμέτρους, ποὺ συνιστοῦν τὴν ὕπαρξή του. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα στὸ ζήτημα τοῦ «Χώρου» γιατί ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι τὸ κράτος ποὺ προέκυψε μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἐὰν μή τι ἄλλο, γεωστρατηγικὰ δὲν ἦταν βιώσιμο καὶ βρισκότανε στὴν πραγματικότητα στὸ ἔλεος τόσο τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅσο καὶ τῆς κυρίαρχης στὶς θάλασσες Ἀγγλικῆς Αὐτοκρατορίας. 

Ὅσο γιὰ τὴν παράμετρο «ΛΑΟΣ», ἐπίσης ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι μέσα στὰ ὅρια τοῦ «ἐλεύθερου» Ἑλληνικοῦ κράτους στὰ 1830 ζοῦσε μονάχα μία μειοψηφία τῶν Ἑλλήνων. Ἂς μὴ ἀναφερθοῦμε στὸ ζήτημα τῆς κυριαρχίας. Ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ναυτικὸ ἀποκλεισμὸ τῆς χώρας μας στὰ μέσα τοῦ 19ου αἰῶνος ἐξ ἀφορμῆς ἑνὸς Ἑβραίου ἀπατεῶνα, τοῦ γνωστοῦ Πατσίφικο, ναυτικὸ ἀποκλεισμό, ποὺ ἀνάγκασε τὴν Ἑλλάδα νὰ ταπεινωθεῖ, ἀφοῦ πρῶτα μέτρησε ἀρκετοὺς νεκροὺς ἀπὸ πεῖνα. Δεκάδες χιλιάδες νεκροὺς ἀπὸ πεῖνα γνώρισε καὶ ἕναν αἰῶνα ἀργότερα. Πάλι ἀπὸ τὸν ναυτικὸ ἀποκλεισμὸ τῶν ἰδίων δυνάμεων... Ἡ ἵδρυση τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ κράτους μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων, πράξη ὑπερόχου ἡρωισμοῦ τοῦ Γένους μας, ἀλλὰ καὶ ἔργο τῶν μεγάλων δυνάμεων, ποὺ ἤθελαν, ὅμως, τὴν Ἑλλάδα κατ’ οὐσίαν προτεκτορᾶτο...Βεβαίως, ἡ ὁρμὴ τοῦ Ἔθνους μας καὶ ἡ Μεγάλη Ἰδέα διέψευσαν τὶς προσδοκίες τῶν δῆθεν συμμάχων μας καὶ παρ’ ὀλίγον ἡ Ἑλλὰς νὰ καταστεῖ μεγάλη δύναμις, ρυθμιστὴς καὶ κυρίαρχος τοῦ κρίσιμου καὶ ζωτικοῦ γεωπολιτικοῦ χώρου τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου! 

Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια τὴν θεωρία τῆς «μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος», μία θεωρία πέρα γιὰ πέρα ἀντίθετη πρὸς τοὺς νόμους τῆς γεωπολιτικῆς. Στὴ θέση ποὺ βρίσκεται ἡ Ἑλλάδα, στὴν κρίσιμη γεωστρατηγικὰ αὐτὴ θέση, πρέπει νὰ καταλάβουμε πὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει κανένα μικρὸ καί... ἔντιμο κράτος. Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι οὔτε Μονακό, οὔτε Λιχνενστάϊν, οὔτε κἂν Δανία ἢ Λουξεμβοῦργο. 

Ἡ Ἑλλάδα ἢ θὰ εἶναι μεγάλη καὶ κυρίαρχη ἢ δὲν θὰ εἶναι καθόλου Ἑλλάδα. Δὲν εἶναι δυνατὸν στὴν θέση ποὺ βρίσκεται ἡ Ἑλλὰς γεωστρατηγικὰ νὰ ὑπάρχει ἕνα «μικρό», κυρίαρχο κράτος. Σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ γράφει ὁ Κάρολος Χάουσχοφφερ: «Οἱ μικρὲς χῶρες ὅπου κι ἂν γυρίσουν, βρίσκουν ἐμπόδια στὸν δρόμο τους. Τὸ ἀεροπλάνο καὶ οἱ ραδιοεπικοινωνίες τὶς κρατοῦν ὑπὸ τὴν θέληση τῶν ἰσχυρότερων γειτόνων τους. Τὰ σχέδιά τους κι οἱ ἐλπίδες τους ἐξατμίζονται σὲ ὄνειρα ἢ συμπυκνώνονται σὲ συμπλέγματα ἱκανοποίησης, σὲ τέτοιο βαθμὸ προσαρμοσμένα στὴν πολιτικὴ ἰσχύος τῶν γειτόνων τους, ὥστε φαίνεται νὰ μὴν ὑπάρχει χῶρος γιὰ δική τους πολιτική. Τότε οἱ μικρὲς χῶρες δὲν ἔχουν πιὰ τὸ δικαίωμα νὰ ὑπάρχουν. Γιατί κάθε χώρα ὄχι μόνο πρέπει νὰ ξέρει πὼς ἐνεργεῖ μία Δύναμη, ἀλλὰ καὶ νὰ θέλει νὰ ἐνεργεῖ σὰν Δύναμη». Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ πατέρας τῆς ἐπιστήμης τῆς Γεωπολιτικῆς, δυστυχῶς ποτὲ δὲν ἔγιναν ἐπίσημη πολιτικὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους στοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες... 

Ἡ ξενοκρατία στὴ χώρα μας ἔχει βαθιὲς ρίζες, ρίζες ποὺ φθάνουν μέχρι τὰ 1824, ὅταν Ἄγγλοι καὶ Ἑβραῖοι τραπεζῖτες μὲ τὰ περίφημα δάνεια τοῦ ἀγῶνα ὑποδούλωναν οἰκονομικὰ τὴν Πατρίδα μας γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα. Ἡ νεώτερη Ἑλληνικὴ Ἱστορία, ὅπως τὴν διδάσκονται τὰ παιδιά μας, ὅπως τοὺς τὴν διδάσκουν οἱ «ἰνστρούχτορες» τῆς συμφορᾶς, εἶναι γεμάτη ψέματα... Πολλᾶ τὰ ψέματα καὶ τὸ πιὸ μεγάλο ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἡ ἀντίληψη ποὺ καλλιεργήθηκε γιὰ διακόσια σχεδὸν χρόνια ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ εἶναι στὸ πλευρὸ τῆς μεγάλης ναυτικῆς δυνάμεως, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Μεσόγειο, προκειμένου νὰ ἔχει ἐξασφαλισμένη τὴν ἀνεξαρτησία της. Μιὰ τέτοια ἀντίληψη τῆς Ἱστορίας εἶναι σαφὲς ὅτι εἶναι ἀντίληψη ΥΠΟΤΑΓΗΣ γιατί ἡ Ἑλλὰς εἶναι εὔκολο κανεὶς νὰ διαπιστώσει καὶ μὲ μιὰ ἁπλῆ ματιὰ στὸν χάρτη ὅτι εἶναι μιὰ χώρα ναυτικὴ καὶ ἡ θάλασσα εἶναι ὁ χῶρος, ποὺ περισσότερο προσφέρεται γιὰ νὰ τῆς δώσει δύναμη καὶ κυριαρχία καὶ νὰ τὴν καταστήσει μεγάλο κράτος. Ἀκόμη, ἀπὸ τὴν μελέτη τῆς Ἱστορίας προκύπτει ὅτι ὅποτε ἡ Ἑλλάς, εἴτε στὴν Ἀρχαιότητα, εἴτε στὰ χρόνια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας παραμέλησε τὴν ναυτική της ἰσχύ, γνώρισε στὴν συνέχεια τὸν ὄλεθρο καὶ τὴν καταστροφή. 

Δὲν ὑπῆρξε λοιπόν, οὐσιαστικὰ ἐλεύθερο κράτος ἡ Ἑλλάς, παρ’ ὅλο τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ παιδιά της ἔγραψαν γιὰ περισσότερα ἀπὸ 100 χρόνια χρυσὲς σελίδες δόξης καὶ πολεμικῆς ἀρετῆς, ποὺ ἀνάμεσά τους κορυφαῖες στέκουν ἡ Ἐθνεγερσία τοῦ 1821, ὁ Μακεδονικὸς Ἀγῶνας, τὸ 1912-1913 καὶ ἡ ἡρωικὴ ἐξόρμηση, ἑκατὸ ἀκριβῶς χρόνια μετὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπανάσταση, πρὸς τὴν Ἄγκυρα στὰ 1921, πρὸς τὸ πεπρωμένο τοῦ Γένους, τὴν Μεγάλη Ἰδέα. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/04/09/14/169773/