Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ!
Ἡ πίστη δὲν εἶναι διαπραγματεύσιμη. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει «business» μέσα στὸ Ἅγιό Ὅρός!
Ἡ Ὁμολογία Πίστεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας,η ὁποῖα συμπεριλαμβάνει τὴν καταδίκη της γιὰ τὸ σχίσμα των Νεοημερολογιτῶν τοῦ 1924,των Ἀκακιοφλωρινικῶν τοῦ 1937,των αἰρετικοσχισματικῶν ὀπαδῶν τῆς δῆθεν εἰκόνας τῆς Ἁγίας Τριάδας τοῦ 1995,των αἰρετικοσχισματικῶν τοῦ Νικολάου τοῦ 2005 καὶ τῶν ἐπίσης αἰρετικοσχισματικῶν τοῦ ΄΄Τόμου Ἑνώσεως ΄΄ τοῦ 2019.
ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ - ΔΗΛΩΣΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ
Ἐπὶ τῆ Ἑορτῆ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ σωτηρίου ἔτους 2026
Εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Λαρίσης καὶ Τυρνάβου
Ὥς πιστὰ τέκνα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κινούμενοι ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεώς μας, ἐλευθέρως, καὶ μετὰ λόγου εὔθύνής, προβαίνομεν εἰς τὴν παροῦσαν
ΔΗΛΩΣΙΝ – ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, ἐπὶ τῆ Ἑορτῆ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ σωτηρίου ἔτους 2026.
Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Νεοημερολογιτισμός – Οἰκουμενισμὸς (σχίσμα 1924).
Δεδομένου ὅτι ζῶμεν εἰς αἰῶνα Ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, ἐπισημαίνομεν κατ' ἀρχὰς ὅτι ἡ Ὀρθοδόξως νοουμένη Οἰκουμενικότης καὶ Καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Οἰκουμενισμόν. Ὡς εἶναι γνωστόν, εἰς τὸ ὄνομα τῆς δῆθεν ἀγάπης, ὁ Οἰκουμενισμὸς ταυτίζει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, μὲ τό πλῆθος τῶν ἀμετανοήτων, Σχισματικῶν, Αἱρετικῶν μέχρι καὶ τῶν Ἀλλοδόξων. Οἱ Οἰκουμενισταὶ θεωροῦν ὅτι διὰ τὴν ἕνωσίν των, δὲν χρειάζεται ἡ κάθε θρησκευτική κοινότης νὰ ἀρνηθῆ τὰ πιστεύω της ἢ νὰ ἀποδεχθῆ τὰ πιστεύω τῆς ἄλλης...
(Βλέπετε ἐνδεικτικῶς εἰς τὴν Οἰκουμενιστικὴν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, καὶ τό καταδικασμένον ἀπὸ τὴν Ε’ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ). Συμφώνως ἐπίσης μὲ τὴν βλάσφημον Οἰκουμενιστικὴν θεωρίαν τῶν κλάδων, (Branch theory), «ὁ Χριστός ἀπέθανε διὰ τῶν σχισμάτων καὶ ὅλοι ἔχομεν πάρει μόνον ἕνα κομμάτι Αὐτοῦ, δέν ἔχομεν τό Ὅλόν(!) Ὡς ἐκ τούτου πρέπει νὰ Τόν Ἀναστήσωμεν ἐμεῖς διὰ τῆς ἑνώσεώς μᾶς...(!)» Οἱ Οἰκουμενισταὶ λοιπόν, διακατεχόμενοι ἀπὸ ἐγωιστικὴν ἐμμονὴν εἰς τήν πλάνην καὶ ὄχι ἀπό Ἀγάπην, προσβάλλουν τὸ πραγματικὸν ἔργον Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν Σωτηρίαν τοῦ Ἀνθρώπου, προσβάλλουν δηλαδὴ ὅλον τὸ ἔργον τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀπὸ τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μέχρι τῆς Σταυρικῆς θυσίας, τῆς Ἀναστάσεως, καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Προσβάλλουν τὸ ἔργον τῶν Μαθητῶν καί Ἀποστόλων Τοῦ καὶ ὅλων τῶν μέχρι σήμερα γνησίων διαδόχων Τῶν. Καθίσταται λοιπὸν σαφὲς ὅτι οἱ ὁπαδοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χωρὶς ἀπαραιτήτως νά ἀναφέρωνται πάντοτε καὶ νὰ διαστρέφουν ἐπιμέρους Δογματικὰ θέματα, (ὡς ἔπραττον οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνας), ἀνατρέπουν εἰς τὸ σύνολόν του τό Ἐκκλησιολογικόν Δόγμα, περὶ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ, ξεπερνῶντες κάθε αἵρεσιν τοῦ παρελθόντος. Δικαιολογημένως λοιπὸν ὁ Οἰκουμενισμός, χαρακτηρίζεται καὶ ὡς Παναίρεσις.
Ὅθὲν ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὰς Οἰκουμενιστικὰς θεωρίας, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν, συμφώνως μέ τὴν ὁποίαν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Μία καὶ ἐξέρχονται Αὐτῆς, οἱ διαφορετικά φρονοῦντες καὶ διδάσκοντες. Δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Ἀγάπη, ἀλλὰ καί Ἀλήθεια. Δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει Σωτηρία. Ὁ πραγματικὸς λοιπὸν Χριστιανός, ἐκτός ἀπὸ τὸν καθημερινὸν πνευματικὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ὀφείλει νὰ ἀγωνίζεται καὶ διά τὴν καλὴν Ὁμολογίαν. Ὁ Χριστός μας θὰ ἀπαιτήση λόγον τὴν ὥραν τῆς κρίσεως, ἐάν πράγματι, ὡς τὸ πιστὸν λεῖμμα τῆς Ἐκκλησίας Του, ἐφυλάξαμεν τὴν παρακαταθήκην τῆς
2
Πίστεως καὶ ἠγωνίσθημεν ὑπὲρ Αὐτῆς. Προβαίνομεν λοιπόν, ἐνσυνειδήτως, εὐσεβάστως καὶ μετὰ φόβου Θεοῦ, ὡς ταπεινὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, εἰς τὴν παροῦσαν ΔΗΛΩΣΙΝ καὶ ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝ καὶ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅλα ὅσα Κηρύττει καὶ Ὁμολογεῖ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καί Ἀποστολική Ἐκκλησία Τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῶν Συνοδικῶν Ἀποφάσεων, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Δογματικῶν Ὅρῶν τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς Συνόδου ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου καὶ τῶν Συνόδων ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Ἀποδεχόμεθα τάς Ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος, δηλαδὴ τὴν καταδίκην καὶ τὸν ἀναθεματισμὸν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, τοῦ Πάπα Γρηγορίου. Εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1583, ἀναφέρεται ἐνδεικτικῶς: «Ζ. Ὅποιός... θέλει νὰ ἀκολουθῆ τὸ νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, ...ἂς ἔχη τὸ ἀνάθεμα καὶ ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἂς εἶναι». Τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ἀποτελεῖ δεδικασμένον καὶ ἐπιφέρει τὸ ὡς ἄνω ἀνάθεμα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῶν μετέπειτα καινοτομησάντων καὶ ὡς ἐκ τούτου, καὶ ἐπὶ τῶν εἰσαγαγόντων καὶ ἐπιβαλόντων τόν ἐπάρατον Νεοημερολογιτικὸν Οἰκουμενισμὸν ἐν Ἑλλάδι τὸ 1924. Τὰς σχετικὰς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587 καὶ 1593, ἐγνώριζεν καὶ εἶχεν παλαιότερα ἀναφέρει ρητῶς καὶ ὁ μετέπειτα πρωτεργάτης τῆς καινοτομίας Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τονίζων ὅτι, ἂὗται αἱ Σύνοδοι κατεδίκασαν τὸ νέον ἡμερολόγιον... (βλέπε: Ἐκκλησιαστικὸς Κῆρυξ, φ. 146/1918). Εἶναι λοιπὸν ἀπολύτως σαφές, ὅτι παρὰ τὰς σχετικὰς ἐκκλήσεις καὶ πιέσεις τῶν δυτικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπεδίωκον τὴν ἄμβλυνσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος, διὰ τοῦ συνεορτασμοῦ μετά τῶν αἱρετικῶν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπέρριπτεν ἐπὶ αἰῶνας τὴν Παπικήν ἑορτολογικὴν καινοτομίαν. Ἡ ἀντικανονικὴ δὲ ἐπιβολή της τὸ 1924, κατηγγέλθη ἀμέσως ὡς Φραγκιὰ καὶ Χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τήν Ἐκκλησίαν Του.
Καταδικάζομεν τὴν Οἰκουμενιστικήν - Παναιρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 καὶ τήν ὑπ’ αὐτῆς ὑπαγορευθεῖσαν Ἑορτολογικὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924, πρὸς χάριν τοῦ συνεορτασμοῦ μετὰ τῆς Πανσπερμίας τῶν καταχρηστικῶς χαρακτηριζομένων αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν», αἱ ὁποῖαι χαρακτηρίζονται ὡς δῆθεν ἀδελφαί Ἐκκλησίαι. Ἡ Ἑορτολογικὴ Καινοτομία, προσβάλλει τόσον τὴν Α΄ καὶ Β΄ Οἰκου-μενικὴν Σύνοδον, (αἱ ὁποῖαι συνέταξαν τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως), ὅσον καὶ τό Ἐκκλησιολογικὸν δόγμα, ὅπως διατυπώνεται εἰς τὸ ἔνατον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, περὶ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Α’ Οἰκουμενική ὥρισεν ἐπίσης τὸν Πασχάλιον Κανόνα, ρυθμίζοντας τὸ Χριστιανικὸν Πάσχα νὰ μήν συμπίπτη καὶ συνεορτάζεται μὲ τὸ Ἑβραϊκὸν Πάσχα, δηλαδὴ οὐσιαστικὰ ὥρισεν τὸν μή συνεορτασμὸν μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Ταυτοχρόνως, ἐπὶ τῆ βάσει τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ὥρισεν τὸν συνεορτασμὸν ὅλων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, προκειμένου νά ἀντιμετωπισθοῦν τὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα εἶχον δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸν ὁμοδόξων εἰς διαφορετικὸν χρόνον. Εἰς ἀντίθεσιν μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς, τό 1924 κατεπατήθη δισχιλιετὴς καθηγιασμένη ἑορτολογικὴ παράδοσις, πρὸς χάριν τοῦ συνεορτασμοῦ μετὰ τῶν αἱρετικῶν.
Διακηρύσσομεν ὅτι ἡ αἰτία καὶ τὸ πραγματικὸν κίνητρον καὶ σκοπὸς διὰ τήν ἐπιβολὴν τοῦ Παπικοῦ Ἑορτολογίου ἐν Ἑλλάδι τὸ 1924, δὲν ἦτο ἡ δῆθεν ἀνάγκη διά τὴν ἀκρίβειαν τοῦ χρόνου ὡς ὑποκριτικὰ προεβάλλετο, πρὸς ἐξαπάτησιν Κλήρου καὶ Λαοῦ, ἀλλὰ συμφώνως μὲ τὰ ἀποκαλυπτικὰ κείμενα καὶ πρακτικὰ τῆς ἐποχῆς, ὁ πραγματικὸς σκοπὸς ὑπῆρξεν ὁ προσηλυτισμὸς τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ πρὸς τό ξένον πρὸς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν, πνεῦμα - φρόνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀπὸ τὴν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τὰ Πρακτικὰ τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει δῆθεν «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» τοῦ 1923, καὶ πλῆθος ἄλλων
3
ἀδιασείστων ἱστορικῶν στοιχείων, προκύπτει πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ὅτι ἡ Ἑορτολογική Καινοτομία, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἐπεβλήθη ἀντικανονικῶς, ἐφηρμόσθη ἀπολύτως ὡς Νεοημερολογιτικὸς Οἰκουμενισμός. Τὸ γεγονὸς αὐτό, καθιστᾶ ἀφ’ ἑνὸς τό ἑορτολογικὸν ζήτημα, οὐσιῶδες Δογματικὸν θέμα καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὁ Νεοημερολογιτισμός, προκύπτει ὡς κατεγνωσμένη καὶ καταδεδικασμένη αἵρεσις. Τὰ παλαιοημερολογιτικὰ σχίσματα καὶ αἱ ἀποτυχημέναι προσπάθειαι προσβολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἀποδεχόμεθα τὴν Ὁμολογίαν καὶ τὸ Διάγγελμα – Λίβελλον κατὰ τοῦ Νεοημερο- λογιστισμοῦ τῶν τριῶν ἐπιστρεψάντων Ἀρχιερέων τὸ 1935, καθὼς καὶ τὰς ὑπ’ αὐτῶν Χειροτονίας Ἐπισκόπων αἱ ὁποῖαι ἠκολούθησαν κατὰ τὸ ἴδιον ἔτος, ὡς ἐν τῆ πράξει συνέπειαν εἰς τὴν καλὴν Ὁμολογίαν. Οἱ ἐπιστρέψαντες Ἀρχιερεῖς, εἶχον τὴν Χειροτονίαν τῶν πρὸ τοῦ σχίσματος τοῦ 1924 καὶ ἑπομένως δὲν ὑφίσταται πρόβλημα διὰ τάς Χειροτονίας τοῦ 1935. Ἡ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀποδοχὴ τῶν ἐπιστρεψάντων Ἀρχιερέων, μόνον διὰ τῆς Καλῆς των Ὁμολογίας καὶ καταδίκης τῆς καινοτομίας, λόγῳ ἐλλείψεως Ἐπισκόπων, (δηλαδὴ λόγῳ ἰδιαιτέρων συνθηκῶν...), δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα διὰ τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία δύναται τὰ ἀσθενῆ νὰ θεραπεύη καὶ τὰ ἐλλείποντα νὰ ἀναπληρῆ.
Δεδομένης ὅμως τῆς συγχύσεως ἡ ὁποία διακατέχει πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς προσάπτουν ὅτι δεχόμεθα τὴν οἰκονομία μόνον ὅταν μᾶς ἐξυπηρετεῖ(!), πρέπει νά ἐπισημανθῆ, ἂν καὶ εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ Οἰκονομία νοεῖται μόνον εἰς τὸ πλαίσιον τῆς εὐοδόσεως τοῦ Σωτηριολογικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι πρὸς χάριν εὐοδόσεως τῆς ἑκάστοτε πλάνης ποῦ χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τήν Ἐκκλησίαν Του. Ἀπορρίπτομεν καί
Καταδικάζομεν τὴν θέσιν τοῦ τότε νεοημερολογίτου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, περὶ δῆθεν «δυνάμει καὶ οὐχὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος», τὴν ὁποίαν υἱοθέτησεν κατόπιν τῶν διωγμῶν, καὶ ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης. Οὕτω προέκυψεν τὸ πρῶτον «παλαιοημερολογιτικὸν» σχίσμα τὸ 1937, τοῦ ὁποίου ἡ αἰτία ὑπῆρξεν σαφῶς δογματικῆ, ἐνῶ ἤδη εἶχε διαλυθεῖ λόγῳ τῶν διωγμῶν καὶ ἡ πρώτη Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ συγκροτηθεῖσα τὸ 1935. Καταδικάζομεν ἐπίσης τὴν ἐπιμονὴν τοῦ πρ. Φλωρίνης εἰς τὸ σχίσμα, καὶ τὴν ἄρνησίν του νὰ συμπράξη εἰς χειροτονίας νέων Ἐπισκόπων, (προφανῶς οὕτως εἶχεν ὑποσχεθεῖ εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν, τὸ ὁποῖον ἐτήρησεν μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του), καθὼς καὶ τὴν μετά τὴν ἐκδημίαν του, προσφυγὴν τῶν ἀκολουθούντων αὐτόν, ἐν ἔτει 1960-61, εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς κοινωνίαν μετὰ τῶν Νεοημερολογιτῶν, ἀντὶ νά προσφύγουν ἐν μετανοία εἰς τοὺς ὑπὸ τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἁγίου Βρεσθένης Ματθαίου χειροτονηθέντας τὸ 1948 Ἐπισκόπους.
Διακηρύσσομεν ὅτι αἱ Χειροτονίαι τοῦ 1948 ὑπὸ μόνου τοῦ Ὁμολογητοῦ Βρεσθένης Ματθαίου καὶ μὴ ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξως ὁμολογοῦντος Ἐπισκόπου, ἦσαν πλήρεις Θείας Χάριτος, ἦσαν ἐπιβεβλημέναι ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἀπολύτως διηκόνησαν καὶ διακονοῦν τὸ ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιδρῶν ὁ πρ. Φλωρίνης ἄμεσα εἰς τὰς Χειροτονίας αὐτάς, ἀφ’ ἑνὸς ἠρνήθη τὴν ἐγκυρότητά των καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἤρχισε νὰ χρησιμοποιῆ ὑποκριτικῶς τὴν καλὴν Ὁμολογίαν, περὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος. Συμφώνως μὲ τὰ λεγόμενα, τοῦ ὀπαδοῦ αὐτοῦ, Ἱερ/χοῦ Θεοδωρήτου Μαύρου, ἐκυκλοφόρησε Ἐγκύκλιον, «χρησιμοποιῶν ὡς «ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΔΟΛΩΜΑ» καὶ τὸ κήρυγμα τῆς ἀπωλείας τῆς Χάριτος, (σ.σ. εἰς τοὺς Νεοημερολογίτας), τῆ οὐσία ὅμως μὴ ἀναλαμβάνων τὰς εὐθύνας του σχετικῶς!! Παραλλήλως μὲ αὐτὴν τήν ὑποκριτικήν του στάσιν, διὰ εἰσηγήσεώς του τὸ 1950, προτείνει τὴν ἀποδοχὴν τῶν ὑπὸ τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου Καρπαθάκη χειροτονηθέντων Ἐπισκόπων τὸ 1948, ὡς δῆθεν σχισματικῶν.
4
Διακηρύσσομεν ὅτι ἡ Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ τῶν Κληρικῶν τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔχει ἀδιάκοπον τὴν συνέχειαν ἀπὸ τὴν πρὸ τοῦ Νεοημερο- λογιτικοῦ σχίσματος τοῦ 1924, Ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν, διὰ τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948, μέχρι καὶ αὐτῶν τοῦ 2025. Διακηρύσσομεν ὅτι ΔΕΝ ὑπῆρξεν ποτὲ ἐξάρτησις, (1957-1971-2008), Αὐτῆς τῆς ἀδιακόπου καὶ ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀπὸ τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. Εἰς πεῖσμα τῶν ὅσων διαστροφικῶν τῆς ἀληθείας κηρύσσονται ὑπὸ πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν, τονίζομεν ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἀπεδέχθη, ὅτι τὴν βαρύνει τὸ ἁμάρτημα τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἠμφισβήτησε τὴν ἐγκυρότητα καὶ πληρότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἀπεδέχθη ὁποιαδήποτε πρᾶξιν – χειροθεσίαν, ὡς ἐπὶ δῆθεν σχισματικῶν γενομένην τὸ 1971 ὑπὸ τῶν Ρώσων, οὔτε ἀνεγνώρισεν αὐτοὺς τὸ 2008.
Ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐκ τῶν πραγμάτων μεῖζον ζήτημα τῶν γεγονότων τοῦ 1971, ὀφείλομε νὰ τονίσωμεν περαιτέρω, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνήργησε ἐπὶ τῆ βάσει τῆς ἐν Ὡμοφορίω καί Ἐπιτραχηλίω μαρτυρίας τῆς Ἐξαρχίας κατὰ τὴν ἐπιστροφήν της ἀπὸ τήν Ἀμερικήν. Δὲν ἐνήργησε βάσει ψιθύρων τινῶν ἐκτός Ἐξαρχίας ἢ ἐπὶ τῆ βάσει τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων παρουσιασθείσης, δῆθεν ἀποφάσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὄχι μόνον δὲν ἐτόλμησαν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας νὰ ὁμιλήσουν διά πρᾶξιν χειροθεσίαν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν ἀλλὰ καὶ κατηγορημα-τικῶς διέψευσαν τοὺς σχετικοὺς ψιθύρους. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος λοιπὸν ἐνήργησεν ἐπὶ τῆ βάσει τῆς μαρτυρίας τῶν μελῶν τῆς Ἐξαρχίας, καθ' ἥν κατὰ τὴν Ἱεραποστολὴν εἰς τήν Ἀμερικήν, οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἐδέχθησαν τὴν καλὴν Ὁμολογίαν καὶ ἀνεγνώρισαν τὴν ἐγκυρότητα τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1948. Εἶναι μάλιστα ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὸν τὸ γεγονός, ὅτι ἐν συνεχεία οἱ ἴδιοι οἱ Φλωρινικοὶ κατήγγειλαν αὐτὴν τὴν ἀναγνώρισιν τῆς ἐγκυρότητος τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1948 καὶ διέκοψαν κοινωνίαν μετὰ τῶν Ρώσων, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν μαρτυρίαν τῆς Ἐξαρχίας κατὰ τὴν ἐπιστροφήν της. Ἀπεκάλυψαν μάλιστα ὅτι εἶχεν ὑπάρξει συμφωνία μεταξύ των ἡ ὁποία δὲν ἐτηρήθη. Ἡ πρώτη ἔγγραφος ἀντίδρασις ὑπὸ τῶν Ρώσων καὶ μάλιστα ὑπὸ τοῦ Σικάγου Σεραφείμ, ἐκ τοῦ ὁποίου ἔχουν τὴν χειροτονίαν οἱ Φλωρινικοί, ἀπετέλεσε ἀκόμη μία ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἐν Ὡμοφορίω καί Ἐπιτραχηλίω μαρτυρίας τῆς Ἐξαρχίας, καθ' ὅσον μεταξὺ ἄλλων ἔκανε λόγο διὰ δικαίωσιν τῶν διαδόχων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ὡς σχισματικοὶ ὡς ἀπολύτως συνεπεῖς πρὸς τὴν ἀπ’ ἀρχῆς Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των. Καταλήγουν δὲ ἐν τέλει ὅτι μετενόησαν διὰ τὴν ἐκ μέρους των χειροτονίαν τῶν Φλωριναίων! Κατόπιν αὐτῶν, ἠκολούθησεν καθυστερημένα ἡ παρουσίασις τοῦ διφορούμενου κειμένου τῆς δῆθεν ἀποφάσεως τῶν Ρώσων, τὸ ὁποῖον προσεπάθη νὰ ἱκανοποιήση καὶ τοὺς Φλωριναίους. Αὐτὸ τὸ κείμενον ἔφερεν τήν ὑπογραφὴν μόνο τοῦ Μανχάταν Λαύρου, (συμμετέχοντος οὕτως εἰς τὴν σκευωρίαν μετά τῶν Φλωρινικῶν), ἀλλὰ καὶ δὲν ἐγίνετο καμμία ἀναφορὰ εἰς τὴν Καλὴν Ὁμολογίαν ἔναντι τοῦ Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος. Αὐτὸ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ σταλῆ ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δευτέρα Ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικὴν καὶ τελικῶς νὰ διακοπῆ ἡ κοινωνία μετὰ τῶν Ρώσων. Ἠκολούθησεν ἐπίσης ἡ ὑπαναχώρησις μέλους τῆς Ἐξαρχίας, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἐδέχθη εἰς τήν Ἀμερικήν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθαιρεθῆ. Ἐπρόκειτο διὰ τὸν πρώην Κορινθίας Κάλλιστον, ὁ ὁποῖος ἥγετο καὶ ἐφέρετο ὑπὸ τοῦ προερχομένου ἐκ τῶν Φλωρινικῶν, Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου. Ἔκτοτε εἰς τὸ ἴδιον πλαίσιον ἠκολούθησαν τὰ σχίσματα τοῦ 1995, 2005 καὶ 2019.
Βασικὸν χαρακτηριστικὸν καὶ τῶν τριῶν αὐτῶν σχισμάτων, ὑπῆρξεν ἡ προπαγάνδα ὅτι κακῶς δῆθεν ἐγένετο δεκτὴ πρᾶξις ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀκολούθως ἐπροπαγανδίζετο ὡς δῆθεν ἀπαραίτητος λύσις, ἡ ΚΑΤΑΔΙΚΗ καί ΑΚΥΡΩΣΙΣ ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος, διὰ νὰ τὸ καταστήσουν αὐτομάτως ὡς
5
δῆθεν ὑπαρκτόν... Ἐν συνεχεία, μὲ δεδομένον ὅτι «τὰ γενόμενα οὐκ ἀπογίνονται», (π.χ. ἕνα σαφὲς κώλυμα ἱερωσύνης δὲν ἀκυρώνεται), δι’ αὐτοῦ τοῦ δῆθεν ὑπαρκτοῦ πλέον γεγονότος τῆς ἀποδοχῆς πράξεως (δῆθεν χειροθεσίας) ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, ἐπεδιώκετο νὰ ἐπιτευχθῆ ἐκ τῶν ὑστέρων ἡ ἐξάρτησις τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ὡς γίνεται ἀντιληπτόν, δὲν θὰ ἦτο δυνατόν νὰ ὁμιλοῦμεν περί Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τὸ 1924... Οὕτω ἐπεχείρουν καὶ ἐπιχειροῦν νὰ δικαιώσουν κατ' ἀρχὰς τὸν πρώην Φλωρίνης καὶ τὴν θεωρίαν «περὶ δυνάμει καὶ οὐχὶ ἐνεργεία Νεοημερολογι-τικοῦ Σχίσματος», (τὸ ὁποῖον ὠδήγησεν εἰς τὸ σχίσμα τοῦ 1937), ἀλλὰ καὶ νὰ τεκμηριώσουν, ὅτι «βιάστηκε ὁ Ἅγ. Πατέρας τὸ 1948», μὲ τὴν ὑφ’ ἑνὸς Χειροτονίαν..., ὅπως εἶχε λεχθεῖ ὑπὸ πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τῶν Νικολαοστεφανιτῶν τὸ 2005. (Ὁὗτοι ἐπεδίωκον ἐπίσης ἕνωσιν μὲ τούς Φλωριναίους μὲ βάσιν τὴν δῆθεν πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971, τὴν ὁποία κατεδίκασαν, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 Ἐγκυκλίου των, ἀκριβῶς διὰ νά διασφαλίσουν τὴν δῆθεν ὕπαρξίν της ὡς γεγονός. Ἐπὶ πλέον δὲ διὰ τῆς ὡς ἄνω 3280 Ἐγκυκλίου ἐπροπαγάνδισαν ὅτι ἔλαβε χώραν χειροθεσία καὶ ἐν Ἑλλάδι!) Ἀκολούθως θά ἐπελύετο αὐτομάτως καὶ τὸ δῆθεν «παλαιοημερολογιτικὸν ζήτημα», διὰ τῆς ἀμέσου ἢ ἐμμέσου ἀρχικὰ ὑπαγωγῆς τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν – Οἰκουμενισμόν, ὡς ἁπλῶν δεκατριμεριτῶν, ὅπως ἐγγράφως εἶχε προτείνει ὁ ἀποθανὼν Νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ἄς λάβουν ταῦτα ὑπ ὄψιν των καὶ οἱ Νεοημερολογῖται οἱ ὁποῖοι διατείνονται ὅτι ἀντιτίθενται εἰς τὸν Οἰκουμενισμόν, ἐπιμένουν ὅμως νὰ μὴ προσέρχωνται εἰς τὴν Γνησίαν Ὀρθοδόξον Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τὸ πλῆθος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων. Τὸ πλῆθος αὐτῶν τῶν ὁμάδων, ὀφείλεται κατ΄ἀρχάς εἰς τὴν δρᾶσιν Νεοημερολογιτικῶν παραγόντων καὶ δευτερευόντως εἰς τὴν ἀμάθειαν καὶ ἀνικανότητα παραγόντων ἡγουμένων αὐτῶν τῶν παρατάξεων.
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, συνοψίζοντες δηλοῦμεν κατηγορηματικῶς ὅτι: 1 ὀν . Ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ ΠΟΤΕ πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν καί ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καὶ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τὴν ὁποιαδήποτε ἀντίθετον δημοσίαν ἢ μή προπαγανδιστικὴν τοποθέτησιν, ἀρθρογραφίαν καὶ ἐνέργειαν κατὰ τὸ παρελθόν, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 1995 καὶ 2005, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸ 2015-16 μέχρι καὶ σήμερα. Εἶναι ἀδιανόητον, δῆθεν ἡμέτεροι Ἀρχιερεῖς, νὰ δηλώνουν ὅτι ἐδέχθημεν πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, ἐνῶ ἀκόμη καὶ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς, ἔλεγον μεταξὺ ἄλλων ἀποκαλυπτικῶν ἀναφορῶν τῶν ἔναντι τῶν διαμαρτυρομένων Φλωρινικῶν: "...ἡ Ματθαιϊκὴ παράταξις τελικῶς δικαιώνεται... Πῶς δύναται νὰ κηρυχθοῦν σχισματικοὶ οἱ Ματθαιϊκοί. Ἐπισημαίνομεν ἐπίσης, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δέν ἠμφισβήτησε τὸ 1957 τὰς Χειροτονίας τοῦ 1948, ἀλλὰ δεδομένου ὅτι ἐπρόκειτο διά ὑφ ἑνὸς χειροτονίαν καὶ ἠμφισβητεῖτο ὑπὸ τῶν Φλωρινικῶν, προκειμένου νά ἀντιμετωπισθῆ ἡ προπαγάνδα των, ἐδέχθη νὰ ἐξεταστῆ τὸ θέμα, δηλώνοντας ταυτοχρόνως κατηγορηματικῶς ἀπὸ τὴν πλευράν της, ὅτι αἱ Χειροτονίαι Ἱστορικῶς καὶ Δογματικῶς ἦσαν ἀπολύτως Ἔγκυροι καὶ ἡ μὴ ἀναγνώρισίς των εἶναι πλάνη καί δικαιολογία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937.
2 ὀν . ΔΕΝ τίθεται θέμα Καταδίκης ἤ Ἀκυρότητος ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος, δηλαδὴ δῆθεν ἀποδοχῆς χειροθεσίας ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971. Ἀπορρίπτομεν ἐπίσης ὡς ἐκ τοῦ πονηροῦ τοποθετήσεις ὅπως, ὅτι καταδικάζουν ὁ,τιδήποτε καὶ ἄν ἔγινε τὸ 1971, δεδομένου ὅτι ἔστω καὶ ἐμμέσως γίνεται λόγος περὶ καταδίκης ἐνδεχομένης πράξεως ὡς ἐπὶ σχισματικῶν. Ἡ λεγομένη συγχωρητικὴ εὐχή(βλ. Ἐπιστολὴν Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρὸς Σέβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον 1979), εἶχε
6
σαφῶς τὴν ἔννοιαν πράξεως ἐπί Ὀρθοδόξων καὶ ἔγινε «ὅλως τυπικῶς, ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τινὸς λόγου ἢ ἀνάγκης», συμφώνως μέ δήλωσιν τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρὸς τὴν Β΄ Ἐξαρχίαν ἡμῶν τὴν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικὴν τὸ 1974. Ἡ ὁποιαδήποτε κατ οἰκονομίαν καὶ ὑπὸ ἰδιαιτέρας συνθῆκας, ἀποδοχὴ πράξεως ἐπί Ὀρθοδόξων, «ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τινὸς λόγου ἤ ἀνάγκης», εἶχε καὶ αὐτὴ ὅμως ὡς προϋπόθεσιν κατ' ἀρχὰς τὴν καλὴν Ὁμολογίαν ὑπό τῶν Ρώσων, ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐπίσης, ἐν ἐπιτραχηλίω καὶ ὡμοφορίω, διεβεβαίωσαν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας, Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος. Ὁπότε ἀπὸ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ρῶσοι ἐφάνησαν ἀσυνεπεῖς ἢ ὑπεκρίνοντο, ἀναφορικῶς μὲ τὴν καλὴν Ὁμολογίαν, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι καταπίπτει τρόπον τινὰ καὶ ἡ οἱαδήποτε πρᾶξις ἐπί Ὀρθοδόξων, ἂν καὶ οὕτως ἤ ἄλλως, ποτὲ δὲν προσέθεσε οὔτε ἀφήρεσε κάτι ἀναφορικῶς μὲ τήν Ἀποστολικήν Διαδοχὴν (Χειροτονίαι 1935 καὶ 1948) καὶ τὴν ἐξ' ἀρχῆς Ὁμολογίαν, ἔναντι τοῦ Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος. Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, εἶναι σαφές ὅτι μετὰ τὴν διακοπὴν κοινωνίας μὲ τοὺς ἀσυνεπεῖς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς ἀλλά καὶ τὴν Καθαίρεσιν τοῦ ὑπαναχωρήσαντος Καλλίστου, ἐτέθησαν οὐσιαστικῶς εἰς τό περιθώριον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τὰ γεγονότα τοῦ 1971. Αὐτὸ ἀσφαλῶς εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν συνεπάγεται, ὅτι θὰ παύσωμε νὰ Διακηρύσσωμεν καί Ὁμολογοῦμε μὲ παρρησίαν, τί ὁμολόγει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 1971, ὅτι δὲν ἐδέχθη ποτέ πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν καὶ ὅτι εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ ἡ προπαγάνδα περὶ Καταδίκης καί Ἀκυρότητος ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος.
3 ὀν . Τὰ ὁποιαδήποτε τυχὸν νεώτερα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα τινὲς ἐπικαλοῦνται, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικὴν τὸ 1971, ἀπὸ τὴ στιγμὴν ποῦ θά μποροῦσαν νὰ ἀποδειχθοῦν, βαρύνουν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας ὡς πρόσωπα καὶ εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν ἀλλάσσουν τὸ γεγονὸς τοῦ τί ἐδέχθη ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερά Σύνοδος. Ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο Ἀρχιερέων τῆς Ἐξαρχίας ἔχει ἤδη καθαιρεθῆ, τὸ μόνο ποῦ μένει εἶναι ἡ μετὰ θάνατον ἀνάλογος ἀντιμετώπισις καὶ τὸν ὑπολοίπων μελῶν αὐτῆς, ἐάν κριθῆ ὅτι κάτι τέτοιο θὰ ἠδύνατο νὰ συμβάλη εἰς κάτι οὐσιαστικόν. (Ὁ π. Εὐγένιος Τόμπρος ἔδωσε σχετικὰς διευκρινίσεις πρὶν τὴν κοίμησίν του. Ἡ δὲ μὴ ἀντιμετώπισις τοῦ πρώην Κιτίου Ἐπιφανίου, ἀναφορικῶς μὲ ἐπιληψίμους σχετικὰς ἀναφοράς του, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἐγένετο ἢ γνωστοποιήθησαν εἰς μεταγενέστερον χρόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς ζητήματα τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀρχίσει νὰ ἀντιμετωπίζη ἡ Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα ὠδήγησαν εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 1995 καὶ 2005). Ὅσοὶ πρώην ἡμέτεροι Ἀρχιερεῖς προσπαθοῦν ἔστω καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ δῆθεν θεολογικοῦ διαλόγου νὰ ἀμφισβητήσουν τὸ τί ἐδέχθη ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τό 1971 καὶ προωθοῦν τὰ προαναφερθέντα πονηρὰ τεχνάσματά περί καταδίκης ἤ ἀκυρότητος πράξεως ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, εἰς τὸ πλαίσιον τῆς ἐπιλύσεως τοῦ δῆθεν «παλαιοημερολογι-τικοῦ ζητήματος», ὡς τίθεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τούς νεοημερολογίτας, θὰ πρέπει νὰ λογίζωνται ἤδη ὡς αὐτοκαθηρημένοι, ἐπὶ τῆ βάσει τῆς Καθαιρέσεως τοῦ ὑπαναχώρησαντος πρώην Κορινθίας Καλλίστου, ἀλλὰ καὶ τῶν πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ 2005. Ὅτὰν δὲ τὸ ἐπιτρέψουν οἱ συνθῆκες, θὰ ὑπάρξη καὶ ἐπίσημος σχετικὴ πρᾶξις.
Εἰδικοτέρα ἀναφορά σχετικῶς μὲ τὸ σχίσμα τοῦ 2019. Εἰς τὸ πλαίσιον τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν «παλαιοημερολογιτῶν» καὶ τῆς προαναφερθείσης ἐπιλύσεως τοῦ δῆθεν «παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος», συμφώνως πρὸς τὰς συστάσεις τῶν νεοημερολογιτῶν, πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοὶ (ποῦ μετὰ τὸ 2015, ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν περὶ δῆθεν προδοσίας ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὸ 1971 καί «Ἀκυρότητος» δῆθεν πράξεως ἐπὶ σχισματικῶν, ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς...), ἀνεγνώρισαν ὡς δῆθεν Ὀρθοδόξους τοὺς Ρώσους τῆς Διασπο-ρᾶς...(!) Ἔπραξαν
7
τοῦτο διὰ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ «Τόμου Ἑνώσεως» τοῦ 2019 καὶ τῆς ἑνώσεώς των μὲ καθηρημένους ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ 2005. Συγκεκριμένα διὰ τοῦ ἐν λόγῳ Τόμου Ἑνώσεως παρερμήνευσαν καὶ ἀπέκρυψαν τὸ σκεπτικὸν βάσει τοῦ ὁποίου ὁμὰς Ρουμάνων ἐγένετο ἀποδεκτὴ εἰς τὴν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, προφορικῶς κατὰ τὰς σχετικὰς Συνεδριάσεις Αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ γραπτῶς, ἐπεσημάνθη ἐπανειλημμένως διὰ τοὺς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐκ τῶν ὁποίων εἶχον τήν χειροτονίαν οἱ Ρουμάνοι, ὅτι «δὲν προκύπτει σαφῶς, κατὰ πόσον εἶχον καθαράν Ὁμολογίαν, ἀλλὰ καὶ τὰς χειροτονίας τῶν παρ’ Ὀρθοδόξων», παραλλήλως δέ, «...Ὁμοφώνως προέκυψεν ἡ ἄποψις, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ὡς θεῖος καὶ ἱερὸς θεσμός (ὄργανον), κατευθυνομένη ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνέύματος, δύναται δι’ ἀποφάσεώς Της, νὰ θεραπεύση τὸ ἀσθενὲς καὶ νὰ προσεπικυρώση τὴν χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Ρουμανίας...», ὄχι τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς! Ὅλὰ τὰ σχετικά κείμενα εἶναι δημοσιευμένα εἰς τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν», Τόμος τοῦ 2008. Τά προαναφερθέντα ἀποσπάσματα εἶναι ἀπὸ τὸ τεῦχος Μαρτίου - Ἀπριλίου, σελ. 124-126.
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἐνήργησεν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δεδομένου ὅτι εἰργάζετο διὰ τήν ἕνωσιν μετὰ μίας Θρησκευτικῆς κοινότητος, καὶ ὄχι ἑνὸς προσώπου ἢ προσώπων τινῶν, ἀλλὰ μιᾶς πολυπληθοῦς κοινότητος, ἡ ὁποία παρέμεινε σθεναρή, ἔναντι τοῦ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, (παρὰ τοὺς διωγμούς, τὰς φυλακίσεις, τὴν κατεδά-φισιν Ναῶν, μέχρι καί θανάτων, βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 200-201), ἐν ἀντιθέσει μὲ τοὺς Ρώσους, τοὺς ἐν Ἑλλάδι Φλωρινικοὺς καὶ λοιποὺς παλαιοημερολογίτας - δεκατριμερίτας... Ἐπισημαίνομεν περαιτέρω ὅτι κατὰ τὴν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς συγκεκριμένης ὁμάδος Ρουμάνων περιέγραψαν ἐκτενῶς τὰς ἰδιαιτέρας συνθῆκας τὰς ὁποίας ἐβίωσαν, λόγῳ τῆς καλῆς στάσεως τῶν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι εἶχον μείνει χωρίς Ἐπισκόπους καί
Κληρικούς, καὶ ἦτο ἀδύνατον νὰ τελέσουν Μυστήρια διὰ πέντε τοὐλάχιστον ἔτη..., (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 202-203). Ἐπεσήμαναν ἐπίσης πῶς ἂν καὶ ἐγνώριζον διὰ τὸν ἐν Ἑλλάδι Ὁμολογητὴν Βρεσθένης Ματθαῖον, δὲν ἠδύναντο λόγῳ τοῦ διωγμοῦ νὰ ἔρθουν εἰς τήν Ἑλλάδα, (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 215), εἶχον δὲ συνείδησιν μὲ βάσιν τὰ ὅσα ἐγνώριζον, ὅτι καὶ ὁ Ἐπίσκοπος εἰς τὸν ὁποῖον ἠμπόρεσαν τελικὰ νὰ ἀπευθυνθοῦν, ἦτο Ὀρθόδοξος καὶ δὲν εἶχε κοινωνίαν μετὰ τῶν Νεοημερολογι-τῶν..., (βλέπε π.χ. «Ο.Π.», σελ. 200-201). Ἐν κατακλεῖδι, διὰ τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας των, Βράντσεα Γεροντίου, ἔθεσαν ἑαυτοὺς εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας διὰ τὴν ὅποιαν Ἀπόφασιν Αὐτῆς. Ἔτσι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, λαμβάνουσα ὑπόψιν τὰ ἀνωτέρω δεδομένα, μὲ πρῶτον ὅτι δὲν ἐξέκλιναν ποτὲ τῆς Ὁμολογίας περὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος, καθὼς καὶ τὴν σχετικὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, καθ’ ἥν δὲν ὑπάρχει λόγος ἀποχῆς ἀπὸ αὐτὸν ποῦ δὲν ἔχει παρεκκλίνει τῆς καλῆς Ὁμολογίας..., ἀλλὰ ἐχειροτονήθη ἐν ἀγνεία του, ὑπὸ μὴ διατηρούντων καθαρὰν Αὐτήν..., (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 209), ἀπεφάσισε νὰ καταστήσει ἔγκυρη τήν ἀμφισβητουμένην χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου των, κάτι τὸ ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνομεν, δὲν συνεπάγεται καὶ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅπως π.χ. δὲν ἀνεγνωρίσθησαν ποτέ, οἱ χειροτονήσαντες τόν Ἅγιον Μελέτιον!
Εἰς ἀντίθεσιν λοιπὸν μὲ τὰ ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὸν Οἰκουμενιστικὸν «Τόμον Ἑνώσεως» τοῦ 2019, περὶ «ἀκωλύτου ἀρχιερωσύνης», τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, διὰ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, ἦτο δεδομένον ὅτι ΔΕΝ ἀναγνωρίζει τοὺς Ρώσους τῆς Διάσπορᾶς καὶ διὰ τοῦτο ἠμφισβήτησε, τήν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν τῶν Ρουμάνων.
Ὅμὼς ἐθεωρήθη ὅτι «...δύναται δι’ ἀποφάσεώς Της νὰ θεραπεύση τὸ ἀσθενὲς καὶ νά προσεπικυρώση τὴν χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Ρουμανίας...», ὡς ἤδη προεγράφη, δεδομένου ὅτι ἀφ’ ἑνὸς δὲν ἐξέκλιναν ποτὲ τῆς Ὁμολογίας... καὶ ἀφ’ ἑτέρου δὲν ἐγνώριζον διὰ τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς χειροτονήσαντας αὐτούς. Ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς Ρουμανίας ποῦ ἔλαβε τὴν χειροτονίαν ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, (ὁ ὁποῖος ἦτο
8
ἐπὶ μακρὸν εἰς τὴν φυλακὴν καὶ μετὰ εἰς αὐστηρὸν περιορισμὸν ὡς ἀντικομμουνιστής, κατεδικάσθη δὲ καὶ εἰς θάνατον...), ἔλεγε ὅτι εἶχε διερευνήσει καλὰ τὸ θέμα τῶν χειροτονησάντων αὐτὸν καὶ ἐὰν εἶχε διαπιστώσει ὅτι ἦσαν Νεοημερολογίται ἢ εἶχον κοινωνία μετ’ αὐτῶν, δὲν θὰ ἐδέχετο χειροτονίαν, ἄλλωστε δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἐδέχθη χειροτονίαν παρὰ τοῦ πατρός του, ὁ ὁποῖος ἦτο Νεοημερολογίτης Ἐπίσκοπος, (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 200-201).
Καταδικάζομεν τὴν ἀλλαγὴν τῆς Ὁμολογίας ὑπὸ πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφῶν, κυρίως ἀπὸ τὸ 2015-16 καὶ μετά, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἐδέχθη ἡ Ἐκκλησία ἐν Ἑλλάδι τὸ 1971 καί τὴν ταύτισίν των μὲ τὰς σχετικὰς πονηρᾶς καὶ βλασφήμους τοποθετήσεις τῶν Νικολαϊτῶν, (σχίσμα 2005). Συγκεκριμένα, καταδικάζομεν καὶ ἀποπτύομεν τὰ ὑπὸ τοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου δημοσιευθέντα εἰς τὸ διαδίκτυον, βλάσφημα φληναφήματα, τά ἀφορῶντα εἰς τὸ θέμα αὐτὸ τοῦ 71’, τὰ ὁποῖα κατέστησαν αὐτὸν χειρότερον τῶν βλασφήμων πρώην Ἀργολίδος Παχωμίου καὶ Κορινθίας Καλλίστου.
Είναι χαρακτηριστικόν τό κάτωθι βλάσφημον κείμενόν του: «…Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1971 δυστυχῶς δέν ἔλαβαντινές καθόλου ὑπ΄ ὄψιν τήν ἀνωτέρω διδασκαλίαν τοῦ Ἀγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, καί "ἐδέχθησαν ἀγαλλομένω ποδί καί ἴλεω ὅμματι (δηλαδή χωρίς καμμίαν ἀντίδρασιν ἤπροβληματισμόν), χειροθεσίαν κατά τόν Η’ Κανόνα, ἤτοι ὡς ἐπί σχισματικῶν, τήνὅπως τήν μετωνόμασαν πρός παραπλάνησιν συγχωρητικήν εὐχήν καίἐπροχώρησαν εἰς κοινωνίαν μετά τῆς ἐπιστρεψά-σης Ἐξαρχίας, καί δι΄ αὐτῆς μετάτῶν κακοδόξων Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, καί τοῦτο στηριχθέντες εἰς τό ψεῦδος τῆςἘξαρχίας, ἤτοι τήν Ἀρχιερατικήν διαβεβαίωσιν "ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω ὅτι δῆθεν
οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἐδέχθησαν τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτουΓνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί οὕτω μᾶς ἀπεκατέστησαν διάχειροθεσίας κατά τόν Η’ Κανόνα...» (πρώην Μεσογαίας Κήρυκος, 2022). [Αὐτοί οἱ ψευδεῖς ἰσχυρισμοί καί παρερμηνεῖαι, τοῦ ἐκ συστήματος (μετά τό 2015), σκανδαλοποιοῦ, συκοφάντου, Βλασφήμου καί Ἀρνητοῦ τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς πρώην Μεσογαίας
Κήρυκου, ἀντιμετωπίζονται ἐν πολλοῖς καί εἰς τό σχετικά ἐκτενέστερον συνημμένον εἰς τόπαρόν κείμενο Ὁμολογίας, ἐνημερωτικόν σημείωμα, διά τά γενόμενα τό 1971 καί τά ὅσαἠκολούθησαν].
Καταδικάζομεν ἐπίσης τήν ὑπό τῶν ἰδίων, παράκαμψιν τῶν καθαιρέσεων τῶν
Νικολαϊτῶν καί τήν οἰκουμενιστικῶ τῶ τρόπω ἕνωσίν των, μέ τούς Γαλακτίωνα, Παχώμιον,Εὐστάθιον κλπ., χωρίς νά ἀρθοῦν τά αἴτια τῶν καθαιρέσεών των και τοῦ σχίσματοςτοῦ 2005 καί χωρίς νά δηλοῦν διακριτῶς, ποία εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί ποῖοι οἱπροσερχόμενοι εἰς Αὐτήν, καθόσον εἰς τήν «ὁμολογίαν» των, παρουσιάζονται ὅλοι ὡςὀρθόδοξοι καί ὡς ὁμόπιστοι, πρᾶγμα ψευδές καί κραυγαλέως οἰκουμενιστικόν! Εἰς τήν οὐσίαν, ὅμως, ὑπῆρξεν ὑποταγή τῶν ἕξι ἐκπεσόντων Ἀρχιερέων, τῶν ὑπό τόν πρώηνΜεσογαίας Κήρυκον, εἰς τούς Παχώμιον καί Εὐστάθιον, οἱ ὁποῖοι ἐδέχθησαν αὐτούς, μετάἐπιεικείας (ὅπως ἀργότερον ὡμολόγησαν δημοσίως εἰς Ἐγκύκλιόν των), ὡς πρώηναἱρετικούς καί σχισματικούς ἀπό τό 2003 διά τῆς θέσεως περί «κοινωνίας προσώπων»(βλ. Τόμον Ἑνώσεως, σελ. 2 καί 3), ἀποκαθιστῶντες αὐτούς ὡς ὀρθοδόξους κληρικούς, μέ τήν ἀποδοχήν καί τήν ὑπ’ αὐτῶν ὑπογραφήν τοῦ Τόμου Ἑνώσεως. Συνέστησαν ἀμέσωςνέαν «Σύνοδον», μέ πρόεδρον τόν Ἀρνητήν τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς, πρώην
Ἀργολίδος Παχώμιον, ὁ ὁποῖος: α) ἔγραφε ὅτι εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς τήν Ἑλλάδα ἔγινεδῆθεν χειροθεσία ἐπί σχισματικῶν, β) ἦρε τήν ὑπογραφήν του ἀπό τήν καθαίρεσιν τοῦ πρ.Κορινθίας Καλλίστου τό 1977, καί γ) ἐγγράφως χαρακτηρίζει ὡς Ὁμότιμον τοῦ ὉμολογητοῦἉγίου Βρεσθένης Ματθαίου, τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον Καβουρίδην… κ.λπ.
Δυστυχῶς, αὐτή ἡ ὁμάς, (περί τόν πρώην Μεσογαίας Κήρυκον, σχίσμα 2019), διά τῶνπράξεων καί δηλώσεών της, κατέστη αὐτόχρημα ὡς αὐτοκαθηρημένη καί δέν ἔχεικαμίαν ἀπολύτως σχέσιν μέ τόν Ὁμολογητήν Ἅγιον Βρεσθένης Ματθαῖον καί τήν ἐνἙλλάδι Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
9
Καταδικάζομεν εἰς τό σύνολόν του, τόν οἰκουμενιστικόν «Τόμον Ἑνώσεως» τοῦ
2019, καθώς καί τά ἕτερα σχετικά κείμενα, ἤτοι τήν «Κοινήν Ὁμολογίαν Πίστεως» καί τό«Πρακτικόν Ἐπιτροπῶν Διαλόγου» (περί αὐτῶν, βλέπε ἀναλυτικότερα εἰς τό πόνημα«ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Ο ΛΟΓΟΣ», Ἱερομονάχου Θεοδώρου, Λάρισα 2021). Ἀποδεχόμεθα καίπροσυπογράφομεν ὅλα τά δημοσιευθέντα Ὁμολογιακά κείμενα, εἰς τήν «ὈρθόδοξονΠνοήν», ἐνδεικτικῶς δέ ἐπισημαίνομεν τά ἐξῆς δύο:
1 ον Τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ 2006, βάσει τῆς ὁποίας συνεστήθη ἡΠανορθόδοξος Σύνοδος τό 2008 («Ο.Π.», Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2006, σελ. 253-280).
2 ον Τό τελευταῖον, (πρό τοῦ σχίσματος τοῦ 2019), Διάγγελμα – Διακήρυξιν τῆς
Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 16.2.2015(«Ο.Π.», Ἰανουάριος – Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015, σελ. 5-35).
Καταδικάζομεν τήν ὑποκριτικήν διακοπήν κοινωνίας, (Ἰούλιος 2024), ὑπό τῆς Ὁμάδοςτοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου, μέ τούς κ. Εὐστάθιον καί Παχώμιον, δεδομένου ὅτι μετάἀπό τήν προειδοποιητικήν Εγκύκλιόν των (Νοέμβριος 2023) περί ἐπερχομένης διακοπῆς
κοινωνίας μετά τῶν Παχωμιακῶν, καί τήν συνάντησίν των μέ τόν Σεβασμιώτατον Λαρίσηςκαί Τυρνάβου κ. Ἀμφιλόχιον, (ἑβδομάδα τῆς Τυρινῆς τοῦ 2024), δημοσίως ὁ πρ.Μεσογαίας, ἐπανῆλθεν εἰς τάς ἰδίας βλασφημίας ἀναφορι-κῶς μέ τό 1971, ἀλλά καίἀρνεῖται νά γίνει δεκτός ὡς πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφός, θέτων οὐσιαστικῶς ὡςπρότυπον ἑνώσεως τό οἰκουμενιστικόν πνεῦμα τοῦ «Τόμου Ἑνώσεως» τοῦ 2019, ἐκτοῦ ὁποίου ὑποτίθεται ὅτι ἦρεν τήν ὑπογραφήν του.
Οἱ προσπάθειες ὅμως δέν σταμάτησαν. Μετά ἀπό δεκάδας ἐπιστολῶν πρόςσυνετισμόν καί διόρθωσίν τοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου, ἐκ μέρους ἡμῶν, τοῦἘπισκόπου Ἀμφιλοχίου, κατόπιν αἰτήσεώς μας, ἐκανονίσθη καί ἡ ἐσχάτη συνάντησίςμετ’ αὐτῶν, τῆν 19ην Νοεμβρίου 2025, διά νά γίνη προσπάθεια συνεννοήσεως καίἐπικρατήσεως ἔστω τῆς κοινῆς λογικῆς, πρός ἐπαναξιολόγησιν τῶν πεπραγμένων των, μέγνώμονα καί σκοπόν μίαν κατά Θεόν ἕνωσιν. Παρά τό προβεβηκός τῆς ἡλικίας ἡμῶν,ὑπέστημεν τόν κόπον καί τήν ταλαιπωρίαν νά ταξιδεύσωμεν, ἡ ἐλαχιστότης μου ὁἘπίσκοπος Ἀμφιλόχιος μετά τῆς συνοδείας μου, τῶν Ἱερομονάχων Παντελεήμονος καίΘεοδώρου καί τοῦ Μοναχοῦ Κυρίλλου, ἐνῶ ἀπό Ἀθήνα προσῆλθον ὁ ΜοναχόςΝαυκράτιος καί ὁ θεολόγος Χαρίλαος Στουραΐτης, ὥστε νά βοηθήσωμεν νά εὑρεθῆ λύσις διά τήν ἐπανένωσιν. Εἰς τήν συνάντησιν καί ἐνώπιον τῶν Σεβ/των Κηρύκου καί Ματθαίουκαί ἄλλων κοσμικῶν, προσεκομίσθη παρ’ ἡμῶν ἔγγραφον, τό ὁποῖον ἀνεγνώσθη ἐκφώνως καί εἰς τό ὁποῖον παρετίθεντο κανόνες ἁγίων Πατέρων ἐφιστῶντες τήν προσοχήν νά μήν
γίνωνται συμπροσευχαί μέ αἱρετικούς καί καθηρημένους, καθ’ ὅτι οἱ Ἱεροί κανόνες
τιμωροῦν καί καθαιροῦν τούς παραβάτας. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες καταδικάζουν καί
ἀναθεματίζουν τάς συμπροσευχάς καί συλλείτουργα τά λαβόντα χώραν τό 2019 μέ τούςαἱρετικούς καί καθηρημένους Νικολαΐτας - Παχώμιον κ.ἄ., καί ἡμεῖς ὡς συνεχισταί τῶνἁγίων Πατέρων καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, τά καταδικάζομεν καί ἀναθεματίζομεν!
Όμως, ο πρώην Μεσογαίας Κήρυκος δέν παρεδέχθη τά λάθη του, ἀλλ’ ἐνώπιον ὅλωνἐδήλωσεν ὅτι δέν μετανοεῖ διά τίποτε καί ὅτι θά τό ξαναέκανε ἐάν χρειαστῆ! Εἰς τάςβαρυτάτας δέ ὕβρεις καί ἀνεπίτρεπτα παραληρήματα τοῦ Κένυας Ματθαίου, ὅτι ἡ«Ἀποστολική Διαδοχή πάσχει ἤδη ἀπό τό 1935 μέ τήν ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦἐπιστροφήν τῶν τριῶν Ἐπισκόπων, ὁπότε τό ζήτημα τοῦ 2019 συγκριτικῶς μέἐκεῖνον τόν «μολυσμόν» δέν εἶναι τίποτε(!)», κανείς ἐξ αὐτῶν δέν ἀντέδρασε. Μᾶςἐζητήθη εἰς τήν συνέχειαν ἀπό τούς παρευρισκομένους τῆς ὁμάδος Κηρύκου νάκάνωμεν οἰκονομίαν εἰς τήν παρανομίαν. Οἰκονομία, (=κουκούλωμα) ὅμως δένδύναται νά ἐφαρμοσθῆ προκειμένου νά νομιμοποιηθῆ ἡ αἵρεσις καί ἡ παρανομία.Αὐτά εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτα καί μάλιστα δι’ ἐπισκόπους καί μάλιστα δι’ ὁμολογητάς,ὅπως ὑπῆρξαν κάποτε οἱ ἴδιοι!
Ὅθεν, διά ἀκόμη μία φοράν, ἀπεκομίσαμεν ἀποκαρδιωτικά συμπεράσματα καί
ἀπεχωρήσαμεν πικραμένοι καί ἄκρως θλιμμένοι ἀπό τήν σκληροκαρδίαν των ἕνεκα τοῦ ὅτι
10
δέν κατενόησαν τήν πτώσιν των. Συνειδητοποιήσαμεν δέ ὅτι ἐξέλιπεν πᾶσα ἐλπίς
διορθώσεως τῆς ἀπαραδέκτου ἀρνήσεώς των νά παραδεχθοῦν καί ὁμολογήσουν τάς ἐκκλησιαστικάς των πτώσεις, ἵνα προχωρήσωμεν ὁμοῦ τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδήδέ, σήμερον παρά ποτέ, οἱ καιροί οὐ μενετοί, ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ ἘπίσκοποςἈμφιλόχιος, συναισθανόμενος τήν εὐθύνην μου ἔναντι τῆς Γνησίας ὈρθοδόξουἘκκλησίας καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου ὀρθοδόξως ὁμολογοῦ-ντος Ἐπισκόπου,ἀπεφασίσαμεν μετά τῶν σύν ἐμοί Πατέρων καί ἀδελφῶν, καί προέβημεν εἰςχειροτονίας δύο προεκλεγέντων Ἐπισκόπων, τοῦ θεοφιλεστάτου κ. ΠαντελεήμονοςΒίλιτσιτς καί τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Θεοδώρου Σουλτσιώτη, ὑπ’ ἐμοῦ τοῦΜητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου, Ἀμφιλοχίου. Ὅλον δέ τοῦτο ἐγένετο, μετά τήνἐσχάτην καί ἄκρως ἀποκαρδιωτικήν αυτήν συνάντησιν καί ὅσα ἐν αὐτῆ διημείφθησαν.
Ὅθεν, ἡ ὁμάς τοῦ Κηρύκου εἶναι οἱ ΜΟΝΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ διά τάς ἐξελίξεις, ἡμεῖςδέ ἀπολύτως ἥσυχοι καί ἀναπαυμένοι, ὅτι χάριτι Χριστοῦ, ἐπετελέσαμεν τόεὐάρεστον ἔργον τῆς ἐξασφαλίσεως τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς ΓνησίαςὈρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθ’ ὅτι οὐδείς γνωρίζει περί τῆς ἐκδημίας του ἐκ τῆςπαρούσης ζωῆς, εἰ μή μόνον ὁ Θεός!
Εἰδικοτέρα ἀναφορά σχετικῶς μέ τά σχίσματα τοῦ 1995 καί 2005.
Καταδικάζομεν τάς βλασφήμους τοποθετήσεις τῶν πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ2005, ἀναφορικῶς μέ τά γεγονότα τοῦ 1971. Ἐνδεικτικῶς ὑπενθυμίζομεν τά περί λάθουςτό 1971, τό ὁποῖον ἠρνοῦντο νά διευκρινίσουν…, τά ψεύδη καθ’ ἅ «οἱ πάντες»,
«ἀγαλλομένω ποδί», ἐδέχθησαν πράξιν ἐπί σχισματικῶν, καί εἰς τήν Ἀμερικήν καί ἐνἙλλάδι…, τήν «Καταδίκην» τῆς δῆθεν πράξεως ἐπί σχισματικῶν, (βλ. «ΑΜΕΣΟΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ - ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΥΠ' ΑΡΙΘΜ. 3280/28.11.2007 ΕΓΚΥ-ΚΛΙΟΥ…» Ο.Π., Μάρτιος - Ἀπρίλιος 2008, σελ. 99-122), τήν μή καταδίκην τοῦἈπολογητικοῦ ὑπομνήματος τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, τό ὁποῖον εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τόβλάσφημον Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς διά τόν Νικόλαον,βάσει τῆς δῆθεν γενομένης δεκτῆς πράξεως ἐπί σχισματικῶν, τήν ἀποτυχημένηνπροσπάθειαν ἑνώσεως μέ Φλωριναίους, οὐσιαστικῶς μέ βάσιν τό σκεπτικόν τῶνΦλωρινικῶν, ὅτι ὅλοι ἔχομεν δῆθεν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς…, τήν ἀποφυγήν τῆς Κανονικῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ σχίσματος τοῦ 1995 καί
τῆς προσπαθείας συγκαλύψεως τῶν πραγματικῶν αἰτίων αὐτοῦ, δηλαδή τάς βλασφημίαςἀναφορικά μέ τό 1971…, (βλ. «Ο.Π.» Μάϊος 2002, σελ. 188-207 & Ὀκτώβριος 2005, σελ.373-382). Καταδικάζομεν ἐπίσης αὐτάς τάς βλασφή-μους τοποθετήσεις τῶνπρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ 1995, ὅπως ὅτι δῆθεν «ἐπλανήθημεν ὡς Ἐκκλησία» τό1971, ὅτι «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας» ἀλλά καί τήν προσπάθειαν ὑπαγωγῆςτοῦ πληρώματος τῆς ἐν ἙλλάδιΓνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τό ΠατριαρχεῖονἹεροσολύμων, βάσει τῆς δῆθεν πράξεως ἐπί σχισματικῶν τό 1971.
Ὡς μείζονος σημασίας θέμα, καταδικάζομεν καί τήν συμπαιγνίαν περί παραιτή-σεως
τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου καί ὅλων τῶν γεγονότων τῆς περιόδου 2002 – 2005, τῶνἀφορώντων εἰς τήν παράνομον ἀναρρίχησιν εἰς τόν ἀρχιεπισκοπικόν θρόνον τοῦ βουλευματίου, βλασφήμου καί ἀμετανοήτου αἱρετικοῦ πρώην Πειραιῶς Νικολάου καί τήνπαράβλεψιν, ὑπό τῶν τότε συνοδικῶν, τῶν τόσων καταγγελιῶν εἰς βάρος του ὑπόκληρικῶν, λαϊκῶν καί θεολόγων, διά ὅλα ἐκεῖνα τά αἱρετικά φρονήματα τά ὁποῖα ἐξέφραζεμέσω πολλῶν ἐντύπων καί βιβλιδίων του, ὅπως καί εἰς τό πόνημά του «ΠροσκυνοῦμενΠατέρα, Υἱόν, καί Ἅγιον Πνεῦμα…» Ἀποδοκιμάζομεν, ἐπίσης, καί τούς ἀδίκουςἀφορισμούς των πρός τούς ὀρθοδόξους κληρικούς καί θεολόγους, τούς ἀντιδρώντας εἰς
ὅλας ταύτας τάς ἐνεργείας των, τήν περίοδον ἐκείνην.
Ἕτεραι πλάναι καί αἱρέσεις, τῶν ὡς ἄνω σχισματικῶν ὁμάδων.
11
Οἱ πρωτεργάται τῶν σχισμάτων, πρός κάλυψιν τῶν πραγματικῶν προθέσεών των καίδημιουργίας συγχύσεως εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔψαχναν, εὕρισκαν καί
καλλιεργοῦσαν ἐπί τούτου ἄλλα ζητήματα, λελυμένα ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀποτέ-λεσμαὅμως ἐκτός ἀπό τόν σκανδαλισμόν τῶν πιστῶν, νά ὑποπέσουν καί εἰς ἄλλας μεγάλαςπλάνας καί αἱρέσεις. Ἐπισημαίνομεν ἐνδεικτικῶς, περί τῶν δύο μεγάλωνθεμάτων, τάὁποῖα ἀπησχόλησαν τήν Ἐκκλησίαν τάς περασμένας δεκαετίας, τό θέμα τῶν «εἰκόνων»,ὅπως ὠνομάσθη, καί τό θέμα τῆς «Κοινωνίας Προσώπων» τῆς Ἁγ. Τριάδος, τά ἑξῆς:
1ον. Περί τοῦ θέματος τῶν εἰκόνων. Ἀποδεχόμεθα τάς ὀκτώ Πράξεις καί τόν
δογματικόν Ὅρον τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περί τοῦ Εἰκονολογικοῦ
δόγματος, ἡ ὁποία δέν ἐδογμάτισε εἰκόνα Ἁγίας Τριάδος [προσώπων ἤ συμβόλων] ἀλλάμόνον Τοῦ Κυρίου, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, Ὁσίων, Ἀσκητῶν καίΜαρτύρων, (βλ. δογματικό Ὅρο τῆς Ζ΄ Οικουμενικῆς, Τόμος Β΄ σελ. 874). Γράφεισχετικῶς, ὁ Σεβ/τος Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἀμφιλόχιος εἰς τήν Ποιμαντο-ρικήν τουἘγκύκλιον τοῦ 2021, διά τάς αἱρετικάς Ἐγκυκλίους τῆς δεκαετίας τοῦ 90’, εἰς τάςὁποῖας διατρανώνουν τά φρονήματά των οἱ Βαρλααμισταί ὁπαδοί τῶν πέντε πρώηνΜητροπολιτῶν: «Αἱ ἐγκύκλιοι αὗται, ἕως ἄρτι παρ’ οὐδενός ρητῶς, δημοσίως καί καθ’ὁλοκληρίαν ὡς αἱρετικαί καί βλάσφημοι καταδικασθεῖσαι, προσβάλλουν καί κατελέγχουνὡς ἐλλιπῆ καί μή ἀρτίαν τήν παρά τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων παραδοθεῖσανπίστιν και ὡς δῆθεν χρήζουσαν προσθηκῶν, ὁρισμῶν, διορθώσεων καί συμπληρώσεων.
Ἡ ἐκ τούτων ἀποπνέουσα δυσώδης ὀσμή κακοδοξίας εἶναι εὐθέως ἀνάλογη τοῦ διέποντοςταύτας πνεύματος βαρλααμιτικῆς σοφιστικῆς πονηρίας. Αὗται, δογματίζουσαι συμβολικάςΘεοφανείας τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐν τῆ Παλαιᾶ καί Καινῆ διαθήκη καί ἀπεικονίσεις Τούτου,ἐπέβαλον τάς κακοδοξίας τῶν φραγκολατίνων καί τήν ἀποδοχήν τῶν αἱρέσεων τῶν
Βαρλαάμ Καλαβροῦ, Γρηγορίου Ἀκινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορᾶ καί Προχόρου Κυδώνη.Διά τῶν ἐγκυκλίων τούτων ἐπεβλήθη συνοδικῶς ἡ πλήρης ἀνατροπή τῶν ἀρχαίωνπαραδόσεων τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ τελεία ἐξαπάτησις καί ἀποπλάνησις τῶν ἀμαθῶν καί ἀμελῶν περί τά τῆς πίστεως καί ἡ ἀποδοχή τῶν κακοδοξιῶν τῶν αἱρετικῶν εἰςτά περί: α. τῶν ὁράσεων τῶν Προφητῶν, β. τῶν Θεοφανειῶν, γ. τῶν ἁγίων Εἰκόνων.
Ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία περί τούτων ἔχει πρό πολλοῦ ἀποφανθῆ
συνοδικῶς καί καθολικῶς, τελεσιδίκως καί ὑποχρεωτικῶς καί κατά τήν Ἑβδόμην
Οἰκουμενικήν Σύνοδον καί κατά τάς ἡσυχαστικάς συνόδους, αἱ ὁποῖαι κέντηνται κῦροςΟἰκουμενικῆς Συνόδου (ἐνάτη Οἰκουμενική Σύνοδος)……Οἱ συντάξαντες τάς ἐγκυκλίους καί οἱ ταύτας προσυπογράφοντες, ὑπερβαίνοντες καί
αὐτόν τόν Βαρλαάμ καί τούς λοιπούς, λέγουν, ὅτι ὁ Θεός φανερούμενος ἐν ὁράσει εἰς τόν ἄνθρωπον προσλαμβάνει συγκαταβατικῶς καί συμβολικῶς μορφήν «τύπων» καί«σχημάτων» ἐν «συμβολικαῖς Θεοφανείαις»…
…Οἱ συντάξαντες τάς ἐγκυκλίους καί οἱ ταύτας προσυπογράφοντες, τά τῶν αἱρετικῶνΒαρλαάμ Καλαβροῦ, Γρηγορίου Ἀκινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορᾶ καί Προχόρου Κυδώνηζηλώσαντες, δογματίζουν θεωρίας περί «συμβολικῶν Θεοφανειῶν», περί συμβόλων καίμορφῶν πεπερασμένων, περί γινομένων καί ἀπογινομένων εἰς τάς Θεοφανείας, δόγματαπλάνης καταδικασθέντα εἰς τάς ἡσυχαστικάς συνόδους…
Διά τά ἀνωτέρω, ὀφείλω ὡς ταπεινός ὑπηρέτης καί λειτουργός τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου,ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις καί Θεοφόροις Πατράσιν, διαφυλάττων ἀμώμητον τήν ἡμῖν παραδοθεῖσαν Ὀρθόδοξον Πίστιν νά τας καταδικάσω ἐπισήμως, ρητῶς, δημοσίως,πλήρως καί καθ’ ὁλοκληρίαν ὡς αἱρετικάς καί βλασφήμους…».Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον καί μέ τή χάριν τοῦ Θεοῦ, ἀνετράπη καί κατεδικάσθηαὐτή ἡ προσπάθεια εἰσαγωγῆς τῶν αἱρέσεων αὐτῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ
Χριστοῦ.
2ον. Περί τοῦ θέματος τῆς «Κοινωνίας Προσώπων». Ὁμολογοῦμεν ὅσα σχετικῶς
διετυπώθησαν εἰς τήν προμνημονευθεῖσαν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ 2006, ἡ ὁποίαἐδημοσιεύθη εἰς τήν «Ο.Π.» (Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2006), ὅπως ἐπίσης καί εἰς τήν
12
κάτωθι δογματικήν ἀνάλυσιν τοῦ θέματος ὑπό τοῦ θεολόγου κ. Χαριλάου Στουραΐτου, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ὅταν στήν Ὀρθόδοξον Δογματική ἀναφερό-μαστε στόν τρόπο Ὑπάρξεωςτῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τότε ὁμιλοῦμε γιά Θεολογία. Ὅταν ἀναφερόμαστε στόντρόπο Ἀποκαλύψεως Αὐτῶν, τότε ὁμιλοῦμε γιά τήν Θείαν Οἰκονομίαν. Αὐτήν τήν ἀναγκαίαν Διάκρισιν χρησιμοποίησε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γιά νάἀντιμετωπίσει τούς Λατίνους, οἱ ὁποίοι ταύτιζαν τίς δύο αὐτές Καταστάσεις, μέ σκοπό νάδικαιώσουν τήν αἱρετικήν θεωρίαν τους περί Φιλιόκβε.
Στήν Ὀρθοδοξία, ὅμως, δέν ταυτίζουμε Θεολογία καί Οἰκονομία, παρά τό γεγονός
ὅτι σχετίζονται μεταξύ τους διότι, ἐάν τό κάναμε, τότε θά εἴχαμε πολλές Δογματικές
ἐκτροπές.Ο τρόπος υπάρξεως τῶν τριῶν θείων Προσώπων εἶναι ἡ ακοινώνητος κατάστασις ἡὁποία ἀναφέρεται μόνον στόν Θεόν Πατέρα. Αὐτός εἶναι ἡ μοναδική «ἀρχή» τῶν ἄλλωνδύο υποστάσεων, χωρίς αὐτό, βεβαίως, νά τόν καθιστᾶ ἀνώτερο τῶν ἄλλων δύο Προσώπων. Ὁ Θεός Πατήρ γεννᾶ τόν Υἱόν καί Λόγον καί αὐτός πάλιν εκπορεύει τό ἍγιονΠνεῦμα. Αὐτός ὁ τρόπος υπάρξεως τῶν Θείων Προσώπων, εἶναι ακοινώνητος, δηλαδή,ὁ Πατήρ μένει πάντοτε Πατήρ, ὁ Υἱός μένει πάντοτε Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα πάντοτεἍγιον Πνεῦμα. Αὐτά τά διακριτικά τῶν Προσώπων, ἡ αγεννησία τοῦ Πατρός, ἡ γέννησιςτοῦ Υἱοῦ καί ἡ εκπόρευσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λέγονται ακοινώνητα υποστατικάἸδιώματα.
Ἐκτός ἀπό τόν ακοινώνητον τρόπον υπάρξεως τῶν θείων Προσώπων [Θεο-
λογία], ἔχουμε καί τόν τρόπον αποκαλύψεως ἤ φανερώσεως αὐτῶν [Οἰκονομία].
Αὐτή ἡ αποκάλυψις ἤ ἡ φανέρωσις τῶν τριῶν θείων Προσώπων, εἶναι ἀπόρροια τῆςαϊδίου κοινωνίας τους στά φυσικά ιδιώματά τους.
Τό φῶς, ἡ ζωή, ἡ ἀγαθότης, ἡ παντοδυναμία, ἡ ἁγιότης, εἶναι μόνον μερικά ἀπ αὐτά τάφυσικά ιδιώματα, τά ὁποῖα κατέχονται καί ἐνεργούνται ταυτοχρόνως καί ἀπό τά τρία Θεία Πρόσωπα.Γιά παράδειγμα: ἁγιάζει ὁ Πατήρ, ἁγιάζει ὁ Υἱός, ἁγιάζει καί τό Άγιον Πνεῦμα. Φωτίζει ὁΠατήρ, φωτίζει ὁ Υἱός, φωτίζει καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ζωοποιεῖ ὁ Πατήρ, ζωοποιεῖ ὁ Υἱος,ζωοποιεῖ καί τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Τόσο οἱ Λατίνοι, ὅσο καί οἱ λατινίζοντες συνοδοιπόροι των, ταύτιζαν καί συνεχί-ζουν νάτό κάνουν, τίς δύο πιό πάνω καταστάσεις. Οἱ παπικοί, λόγω Φιλιόκβε, ταυτίζουν τήνἘκπόρευση [Θεολογία] μέ τήν Ἀποστολή [Οἰκονομία] τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Λατίνοι γοῦνλέγοντες ταυτόν εἶναι τῆ ἀποστολῆ τοῦ θείου Πνεύματος τήν ἐκπόρευσιν».
Οἱ Βαρλααμῖτες (λατινίζοντες ἀντίπαλοι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ) ταύτιζαν τήν αμέθεκτον οὐσία τοῦ Θεοῦ μέ τά φυσικά ιδιώματα, γιά τά ὁποῖα κήρυτταν ὅτι ἦταν κτιστά. Ὁ αἱρετικός νεοημερολογίτης ἐπίσκοπος Ζηζιούλας, καταργεῖ τά φυσικά Ἰδιώματα τῶντριῶν θείων Προσώπων, τά ὁποῖα δηλώνουν τήν αΐδιον κοινωνία τους καί τό ισότιμον αὐτῶν, ἐπικαλεῖται τό αἴτιον τοῦ Θεοῦ Πατρός, τό ὁποῖον, ὅπως εἴπαμε, δέν καθιστᾶ ἀνώτερο τόν Θεόν Πατέρα ἀπό τά ἄλλα δύο Πρόσωπα, ἱεραρχεῖ μέσα ἀπ αὐτό τήν ἉγίανΤριάδα, μέ σκοπό, νά ἐπιβάλλει τό πρωτεῖον τοῦ Πάπα.
Οἱ Νικολαοστεφανίται τώρα, εἰς τήν λατινίζουσαν θεωρίαν των, περί μή Κοινωνίας τῶν Θείων Προσώπων, τήν ὁποίαν ἤντλησαν ἐκ τῶν νεοημερολογιτῶν – οἰκουμενιστῶν Ρωμανίδην καί Ἱερόθεον Βλάχον, τήν ὁποίαν ἔκαναν δόγμα, ταυτίζουν τό ακοινώνητουποστατικό ιδίωμα μέ τήν υπόστασι, ὅπερ ἄτοπον. Ἡ υπόστασις δέν χαρακτηρίζεται ἔτσι μόνον ἀπό τό υποστατικό Ἰδίωμα, ἀλλά πρέπει
νά φέρει φύση καί φυσικό Ἰδίωμα. Χωρίς τήν οὐσία καί τά οὐσιώδη Ἰδιώματα,
υπόστασις δέν ὑφίσταται. Λέγει σχετικῶς ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Ὑπόστασιν δέ χωρίς οὐσίας καί ἐνεργείας εἶναι ἀδύνατον» [ΕΠΕ Τ.4 σελ.396].
Ἔτσι, λοιπόν, τά τρία Θεία Πρόσωπα δέν κοινωνοῦν μόνον στόν τρόπον υπάρξεώς
τους. Κοινωνοῦν ὅμως στόν τρόπον φανερώσεως ἤ αποκαλύψεως αὐτῶν καί γιά
τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅταν ἀπό κοινοῦ ἀποστέλλουν τήν χάριν τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει ξανά ὁ Θεῖος Γρηγόριος: «Διό μή μόνον παρά τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά
13
καί παρά τοῦ Πατρός, καί παρ ἑαυτοῦ ἔρχεται φανερούμενον. Κοινόν γάρ ἔργον ἡ
ἀποστολή, δηλονότι ἡ φανέρωσις» [PG 151.σελ.766].
Στήν 3280/2007 αἱρετικήν Ἐγκύκλιον τῶν Νικολαοστεφανιτῶν, διακήρυξαν τήν μή
κοινωνία τῶν τριῶν θείων προσώπων μέ τό αἰτιολογικό ὅτι ἔτσι ὁδηγούμαστε καί στήν κοινωνία τῶν ἀκοινωνήτων ἰδιωμάτων, ταυτίζοντας τά ἀκοινώνητα ὑποστατικά
ἰδιώματα μέ τίς ὑποστάσεις. Καί αὐτή ἦταν ἡ αἰτία γιά τήν ὁποία «καθήρεσαν» τούς τότεὈρθοδόξους κληρικούς Τό ἐπιχείρημά τους αὐτό, κατέρριψε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, πρίν ἀπό ἑπτάαἰῶνες, λέγοντας τά ἑξῆς: «ὡς γάρ οὔκ ἐστι τά ὑποστατικά ὑπόστασις, ἀλλάχαρακτηριστικά ὑποστάσεως, οὕτω καί τά φυσικά οὐ φύσις, ἀλλά χαρακτηριστικά φύσεως»(ΕΠΕ Τόμος 4, σελ. 184) καί πάλιν «ὅτι τά φυσικά οὐ φύσις, ὥσπερ οὐδέ τά ὑποστατικάὑπόστασις» (Ἐπιστολή πρός Δανιήλ Αἴνου, Συγγράμματα Β )».
Ἀντί Ἐπιλόγου
Διά τοῦ παρόντος κειμένου Ὁμολογίας, δέν ἐπιδιώκομεν τήν αὐτοδικαίωσίν μας ὡς
μέλη τοῦ σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά νά συνδράμωμεν εἰς τήν συνειδητοποίησιν, ἀπό ὅσο τό δυνατόν περισσοτέρους πιστούς, τῶν βασικῶν θεμάτωνΠίστεως πού ταλαιπωροῦν τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τά τελευταῖα περίπου ἑκατόχρόνια. Δηλαδή εἰς ἕνα αἰῶνα πλήρους Ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, πλήθουςσχισμάτων καί γενικῆς ἀποστασίας… Ἐπίσης δέν ἔχομεν ὡς αὐτοσκοπόν τήν τιμωρίαν τῶν πρωτεργατῶν τῶν σχισμάτων, ἀλλά τήν κατά τό ἀνθρώπινον διασφάλισιν δύο
βασικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, δηλαδή τῆς καλῆς Ὁμολογίας καί τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί ὡς ἐκ τούτου τήν διευκόλυνσιν τοῦ
Σωτηριολογικοῦ Ἔργου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Εἰς αὐτό τό πλαίσιο νοεῖται ἡ
ὅποια αὐστηρότης ὑπό τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι ἀσφαλῶς ἀπό δῆθεν ἔλλειψιν ἀγάπης.
Εὐχόμεθα ὁ Χριστός μας νά δώση ταπείνωσιν, φώτισιν καί εἰλικρινῆμετάνοιαν εἰς ὅλους τούς πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφούς καί ἀφοῦ σαφῶςἀνακαλέσουν καί διορθώσουν ὅλα τά κακῶς κείμενα, ἐν ταπεινώσει νά θέσουν ἑαυτούς εἰς τήν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας.
Ὑπενθυμίζομεν, ἐν κατακλείδι, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν προσδιορίζεται οὔτε ἀπό τόπλῆθος τῶν πιστῶν, οὔτε ἀπό τήν ἀναγνώρισιν ὑπό τῆς Πολιτείας… «…Διά τῶν αἱρετικῶν Συνόδων ὅπως π.χ. τῶν ἀρειανικῶν, αἱ ὁποῖαι ἐβλασφήμησαν τόν Χριστόν καί τό Δόγμα τῆς ἁγίας Τριάδος, ἐν συνεχεία προέκυψαν πολλαί ἑκατοντάδες ψευδο-συνόδων, αἱ ὁποῖαι συνήθως ἧσαν πολυάριθμοι, εἷχον κάθε ἐπισημότητα, και πολλαί εἷχον καί τό«Κύρος» τῆς Αὐτοκρατορικῆς προστασίας καί προβολῆς. Αἱ «σύνοδοι» αὗται ἐδίωξαν ὅλους τούς μεγάλους ἁγίους Πατέρας! Ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς τόν Μέγαν Ἀθανάσιον καί τόν ἱερόν Χρυσόστομον, τούς ὁποίους καθήρεσαν, ἐξώρισαν και οὐσία διά τῶν διωγμῶν των τούς ἐθανάτωσαν σωματικῶς ἰδιαιτέρως κατά τήν δεινήν περίοδον τῆς Εἰκονομαχίας.
Ἔτσι, εἰς τήν δικαίως ὀνομασθεῖσαν ληστρικήν σύνοδον τῆς Ἐφέσου (το 449),
παρεκάθησαν 135 ἐπίσκοποι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Διόσκορος (Πατριάρχης)
Ἀλεξανδρείας καί ὁ (Ἀρχιεπίσκοπος) Ἱεροσολύμων Ἰουβενάλιος καί ὁ Θαλάσσιος
(ἀρχιεπίσκοπος) τῆς Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ἐνῶ οἱ Ὀρθόδοξοι ἠριθμοῦντο εἰς μόλις2-3!.....». Ὁ Χριστός λέγει: «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον, ὅτι εὐδόκησεν ὁ Πατήρὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν» (Λουκᾶ ιβ΄ 32) «Κατά τόν Ἀπόστολον τῶν ἘθνῶνΠαῦλον, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ «στῦλον καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας», ἀλλά καί κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ ἡ μετοχή μας εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐξαρτᾶται ἀπό τόν σύνδεσμόν μας μετά τῆς ἀληθείας. Διά τούς ποιμένες δέ πού ἀπομακρύνονται ἀπό τήνἐκκλησιαστικήν ἀλήθειαν, μᾶς λέγει εἰς ἔντονον ὕφος, πώς ὅσον καί ἄν καλοῦνται ὡςποιμένες καί ἀρχιποιμένες, δέν εἶναι κἄν μέλη τῆς Ἐκκλησίας! Ὁ δέ κίνδυνος τῆς
14
ἐκπτώσεως δἐν ὑφίσταται μόνον διά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί δι’ ὁλοκλήρους τοπικάςἘκκλησίας…». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν περὶτὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθησαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τοὺς λοιποὺς λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A). Λέγει επίσης: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῆ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καί ὁ Ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναφέρει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ὁρίζεται ἀπό τόν Ἐπίσκοπον, ἤ τήν Σύνοδον, ὅταν αὐτοί κακοδοξοῦν, ἀλλά καί ἀπό τρεῖς ἐναπομείναντας εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί Ὁμολογίαν, καί αὐτό,τονίζει, δέν εἶναι ἰδική του μόνον διδασκαλία, ἀλλά ὅλων τῶν ἁγίων.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν διδάσκει: «Προσέχετε ἀπό τῶν ψευδοπροφητῶν,οἵτινες ἔρχονται πρός ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λῦκοιἅρπαγες». Καί πάλιν: «Βλέπετε, μή πλανηθῆτε, πολλοί γάρ ἐλεύσονται ἐπί τῶὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, μή οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν, ἐκτῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς». Εἰς τάς Πράξεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναγινώσκομεν: «Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα,τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν». Καί τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Κυρίου
Παῦλος προφητεύει: «Ἐγένοντο δέ καί ψευδοπροφῆται ἐν τῶ λαῶ ὡς καί ἐν ὑμῖν εσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας καί τόν ἀγοράσαντα αὐτούς Δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν ἀπώλειαν· καί πολλοί ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀπωλείαις, δι' οὕς ἡ ὁδός τῆς ἀληθείαςβλασφημηθήσεται».
Οἱ οὐράνιοι οὗτοι λόγοι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου καί τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου δέν ἐλέχθησαν και δέν ἐγράφησαν περιστατικῶς διά τήν ἐποχήν ἐκείνην. Οἱ λόγοι οὗτοι εἶναι κήρυγμα διαχρονικόν καί διδακτικόν δι' ὅλον τόν βίον τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, διότι ψευδοπροφῆται καί ψευδοδιδάσκαλοι ὑπάρχουν καί θάὑπάρχουν πάντοτε καί τό ἰδικόν μας χρέος εἶναι νά ἀκολουθήσωμεν τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «…ΜΗ ΟΥΝ ΠΟΡΕΥΘΗΤΕ ΟΠΙΣΩ ΑΥΤΩΝ»!
Εἴθε οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι οὗτοι Πατέρες νά στερεώνουν εἰς τήν ἀληθινήν καί
σωτήριον πίστιν τούς ὀλιγοστούς ἐναπομείναντας πλέον ὀρθοδόξους (τό μικρόν ποίμνιον) καί νά τούς ὁδηγοῦν διά τῶν πρεσβειῶν των εἰς τήν ὁδόν τῆς Ἀληθείας καί Σωτηρίας.
Ἀμήν.
Οἱ Ἀρχιερεῖς
† Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ
† Ὁ Ζάγκρεμπ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
† Ὁ Ξάνθης καί Περιθεωρίου ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Οί Mοναχοί καί οἱ πιστοί χριστιανοί, μέλη τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου