ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΜΠΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΕΣ : ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΓΕΝΙΚΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ!

 Μιὰ ματιὰ στὸ παρελθὸν τοῦ ΚΚΕ δείχνει ὅτι στοὺς προκατόχους του Κουτσούμπα ὡς ἐπί κεφαλῆς χρημάτισαν: ὀπορτουνιστές, μπέκροι, καταχραστὲς καὶ σεχτιστές. Ἔτσι λένε οἱ ἴδιοι οἱ κομμουνιστὲς ποὺ καθαίρεσαν τοὺς δέκα ἀπὸ τοὺς δεκαέξι πρώην Γενικοὺς Γραμματεῖς! Ἕνας μάλιστα ἐκτελέσθηκε στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. 

ΣΕΚΕ – πρώιμη ἐποχή 

Νῖκος Δημητράτος (Νοέμ. 1918–1922): Διεγράφη ὡς ὀπορτουνιστὴς καὶ καιροσκόπος, κυρίως ἐπειδὴ πίστευε ὅτι τὸ ΚΚΕ ἔπρεπε νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἐπαναστατικὸ χαρακτῆρα του καὶ ὑποστήριξε τὴν θέση τῆς «μακρᾶς νομίμου ὑπάρξεως», μὲ τὴν μετατροπή του σὲ μεταρρυθμιστικὸ κόμμα. 

Γιάννης Κορδάτος (Φέβρ.–Νοέμ. 1922): Ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ μόλις μετονομασμένο ΚΚΕ, διαφωνῶντας μὲ τὶς ἐπίσημες – ἔπειτα ἀπὸ τὴν πλήρη εὐθυγράμμιση αὐτοῦ μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς – θέσεις στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα, γιὰ νὰ διαγραφεῖ ὁριστικὰ τὸ 1927. 

Νῖκος Σαργολόγος (Νοέμ. 1922–Σεπτ. 1923): Τὸ 1924 ἡ Κομμουνιστικὴ Διεθνὴς ἔδωσε 7.500 δολάρια στὸ Σαργολόγο γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ ΣΕΚΕ. Ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τὴν Γερμανίδα σύζυγό του ποὺ ἦταν Γραμματέας τῆς Διεθνοῦς, κράτησαν τὰ χρήματα καὶ συνεργάστηκαν μὲ τὴν κυβέρνηση, δίνοντας πληροφορίες γιὰ τὸ κόμμα. Τελικὰ οἱ κρατικὲς ἀρχές τους ἔδωσαν ἄδεια καὶ ἔφυγαν γιὰ τὴν Ἀμερική. 

Θωμᾶς Ἀποστολίδης (Σέπτ. 1923–Δεκ. 1924): Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡγεσίας του σημειώθηκαν σκληρὲς ἐσωκομματικὲς συγκρούσεις μὲ αἰχμὴ τὸ Μακεδονικὸ ζήτημα. Ὁ Ἀποστολίδης, μαζὶ μὲ Κορδάτο καὶ Σταυρίδη, ἦταν ὁ πυρῆνας τῶν στελεχῶν ποὺ χαρακτήρισαν ἀνεδαφικὴ τὴν θέση γιὰ «Ἑνιαία Ἀνεξάρτητη Μακεδονία» καὶ ὑπερασπίστηκαν τὸν ἑλληνικὸ χαρακτῆρα τῆς περιοχῆς. Οἱ θέσεις του στάθηκαν ἀφορμὴ γιὰ τὴν καθαίρεσή του. Διεγράφη ἀπὸ τὸ κόμμα γιὰ ἀντικομματικὴ στάση. 

Μετονομασία σὲ ΚΚΕ 

Παντελὴς Πουλιόπουλος (Δέκ. 1924–Σεπτ. 1925) Ὡς Τροτσκιστὴς διαφώνησε μὲ τὴν γραμμή του Στάλιν, ἀπομακρύνθηκε καί, μαζὶ μὲ τὸν Γιατσόπουλο, στὶς 25 Σεπτεμβρίου 1927 διαγράφηκαν ἐπίσημα ἀπὸ τὸ κόμμα σὰν Λικβινταριστές, ἀφοῦ ἐξέδωσαν καὶ κυκλοφόρησαν τὴν μπροσούρα «Νέο Ξεκίνημα». Ὁ Λικβινταρισμὸς ἀποτέλεσε τάση ποὺ πρέσβευε ὅτι σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις εἶναι ἐπιβεβλημένο νὰ ἐγκαταλείπεται ἡ ἐπαναστατικὴ τακτικὴ καὶ νὰ προκρίνονται νόμιμες μορφὲς ἀγῶνα στὰ πλαίσια τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος. 

Λευτέρης Σταυρίδης (Σέπτ. 1925–Σεπτ. 1926): Στὶς ἐκλογὲς τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1926, ὁ Σταυρίδης ἐκλέχθηκε βουλευτὴς τοῦ ΚΚΕ στὴν Καβάλα. Ὡστόσο δύο χρόνια ἀργότερα, τὸ 1928, διαγράφηκε μὲ τὴν κατηγορία τῆς «φιλοαστικῆς παρέκκλισης». Τὸ 1958 ἐπὶ κυβερνήσεως Καραμανλῆ, ἔγινε σύμβουλος στὸ ὑπουργεῖο Προεδρίας μέχρι τὸ 1964. 

Παστιὰς Γιατσόπουλος (Σέπτ. 1926–Μάρτ. 1927): Στὸ τρίτο Τακτικὸ Συνέδριο τοῦ ΚΚΕ ὁ Γιατσόπουλος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ Γραμματέα τῆς Κ.Ε. καὶ διαγράφηκε τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1927, μὲ ὁλόκληρη τὴν τροτσκιστικὴ κίνηση, ὡς Λικβινταριστής. 

Ἀνδρόνικος Χαϊτὰς (Μάρτ. 1927–Νοέμ. 1931): Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1931 οἱ Χαϊτάς, Εὐτυχιάδης, Κολοζὼφ καὶ ἄλλα ἡγετικὰ στελέχη τοῦ ΚΚΕ, θὰ συλληφθοῦν ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Βενιζέλου, θὰ καταδικαστοῦν σὲ τρία χρόνια φυλάκιση καὶ ἕναν χρόνο ἐκτόπιση. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1931 ὁ Χαϊτὰς μαζὶ μὲ ἄλλα ὀκτὼ στελέχη τοῦ ΚΚΕ θὰ ἀποδράσουν, καὶ θὰ καταφύγουν στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἐκτελέστηκε τὸ 1936 κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σταλινικῶν ἐκκαθαρίσεων, λόγῳ τῶν φιλικὰ προσκείμενων στὶς θέσεις του Νικολάϊ Μπουχάριν, ἀπόψεών του. 

Νῖκος Ζαχαριάδης (Νοέμ. 1931–1936/1945–1956): Ὁ περιβόητος ἡγέτης ποὺ καθαίρεσε τὸν Βαφειάδη ἀπὸ Ἀρχηγὸ τοῦ Δ.Σ. καὶ ἀνέλαβε ὁ ἴδιος, τελικὰ τὸ 1956, ὡς ἀποτέλεσμα καὶ τῆς ἀποσταλινοποίησης στὴν ΕΣΣΔ καὶ μὲ παρέμβαση τοῦ ΚΚΣΕ καὶ ἄλλων κομμουνιστικῶν καὶ ἐργατικῶν κομμάτων τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, στὴν ἕκτη Πλατιὰ Ὁλομέλεια, ὁ Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ΚΚΕ ὡς «σεχταριστής». 

Ἀνδρέας Τσίπας (Ἰούλ. 1941–Σεπτ. 1941): Ἦταν σλαβόφωνος καὶ «σλαβομακεδόνας». Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1941 ἀντικαταστάθηκε στὴν θέση τοῦ Γραμματέα ἀπὸ τὸν Γιώργη Σιάντο. Ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ κάθε ὑπεύθυνη καθοδηγητικὴ θέση γιατί, παρὰ τὸ ἀνεπτυγμένο ἰδεολογικοπολιτικό του ἐπίπεδο, παραβίαζε θεμελιώδεις συνωμοτικοὺς κανόνες καὶ ἦταν ἐθισμένος στὸ ἀλκοόλ. Μετὰ τὴν καθαίρεσή του ὡς στοιχείου λοῦμπεν, μετακινήθηκε στὴ Σόφια. 

Γιώργης Σιάντος (Ἴαν. 1942–1945): Ὁ Σιάντος ἀνέλαβε, λόγῳ τῆς ἀπουσίας του Ζαχαριάδη, καὶ παρέδωσε τὴν ἡγεσία μὲ τὴν ἐπιστροφή του. Δὲν καθαιρέθηκε μέν, ἀλλὰ λίγα χρόνια μετὰ τὸν θάνατό του, τὸ ΚΚΕ ὑπὸ τὸν Νῖκο Ζαχαριάδη διακήρυξε πὼς ὁ Σιάντος ἦταν πράκτορας τῆς Ἰντέλλιτζενς Σέρβις, δίχως ὅμως νὰ φανερώσει στοιχεῖα. Τὸ 1957, ἕνα χρόνο μετὰ τὴν καθαίρεση τοῦ Ζαχαριάδη, τὸ ΚΚΕ ἀποκατέστησε τὴ μνήμη του. 

Ἀπόστολος Γκρόζος (1956): Τὸ 1956, μετὰ τὴν καθαίρεση τοῦ Ζαχαριάδη, ἔγινε Γενικὸς Γραμματέας τοῦ ΚΚΕ. Πέθανε τὸ 1981 στὸ Βουκουρέστι, ὅπου ζοῦσε ὡς πολιτικὸς πρόσφυγας. 

Κώστας Κολιγιάννης (1956–1972): Κατὰ τὴν δωδέκατη Ὁλομέλεια τῆς Κ.Ε. τοῦ ΚΚΕ, στὸ Βουκουρέστι τὸ 1968, ὁ φιλοσοβιετικὸς Κολιγιάννης καὶ ἡ ὁμάδα του κατάφεραν νὰ ἐπικρατήσουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγηθεῖ τὸ κόμμα σὲ κρίση καὶ τελικὰ διάσπαση καὶ νὰ δημιουργηθεῖ τὸ ΚΚΕ Ἐσωτερικοῦ ἀπὸ τοὺς διαφωνοῦντες. Τὸ 1972 ἔχοντας πιὰ χάσει τὸν ἔλεγχο τοῦ κόμματος, ἐξαναγκάστηκε σὲ παραίτηση «λόγῳ ἀσθένειας». Ἡ 17η Ὁλομέλεια τῆς ΚΕ, ποὺ μάλιστα ἔγινε ἐν ἀπουσίᾳ του, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1972, ἐξέλεξε ὡς ἀντικαταστάτη του τὸν Χαρίλαο Φλωράκη. 

Χαρίλαος Φλωράκης (1972–1989): Ἐμβληματικὴ μορφὴ τοῦ ΚΚΕ, ἀπόφοιτος τῆς σχολῆς πολέμου τῆς Μόσχας καὶ παρασημοφορημένος μὲ τὰ παράσημα «Τάγμα του Λένιν», «Φιλία τῶν Λαῶν», «Κὰρλ Μάρξ», «Τάγμα Δημητρὼφ» καὶ τοῦ ἀπενεμήθη καὶ τὸ Βραβεῖο Εἰρήνης Λένιν. Δὲν καθαιρέθηκε, ἀντίθετα ἐγκαθίδρυσε τὸ ΚΚΕ στὴν Ἑλλάδα. 

Γρηγόρης Φαράκος (1989–1991): Ἀξιωματοῦχος τοῦ Δ.Σ., δὲν καθαιρέθη, παραιτήθηκε καὶ ἀσχολήθηκε μὲ συγγραφὴ βιβλίων. 

Ἀλέκα Παπαρήγα (1991–2013) Ἡ μακροβιότερη ἀρχηγὸς κόμματος μετὰ τὴ μεταπολίτευση, καθὼς συμπλήρωσε εἴκοσι δύο συνεχῆ χρόνια στὴν θέση αὐτή. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/05/22/14/170503/