ΑΞΙΖΑΝ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΜΑΣ;

 Ἔσκουξε ὁ λύκος μέσα στὴν νυχτιά 

καὶ νεκροπούλι ἀπάντησε μέσα ἀπὸ τὸ σκοτάδι 

τῆς ἀπελπισίας τῆς μαύρης σημάδια ζοφερά 

ἦταν τὸ τραγούδι τῆς ζωῆς ἐκεῖνο τὸ βράδυ. 

Μὰ μέσα στὰ δίχτυα τῶν ἀδιέξοδων 

μία φλόγινη εἰδὴ λόγχισε τὸ μαῦρο 

καὶ ἦταν ἡ ΙΔΕΑ, ποὺ δὲν ἀγγίζει ἡ ἧττα 

ἦταν ἡ ΙΔΕΑ ἀστέρι πάντα φωτεινό 

μελλούμενο νὰ λάμψει 

στὶς μέρες ποὺ θά ‘ρθοῦνε. 

Βαρειὰ τὰ σίδερά μας 

στὴν φυλακὴ τῶν φυλακῶν 

κάπου σὲ μία ρεματιὰ ὑγρὴ καὶ κρύα 

καὶ ἄξιζε ἡ Ἰδέα γιὰ τὴν θυσία 

καὶ ἄξιζες καὶ ἐσὺ γιὰ τὴν Ἰδέα. 

Θυσία; Σιγὰ τὴν θυσία... 

καὶ τί εἶναι τὸ βρώμικο κελί 

καὶ τὰ δεσμὰ τὰ σιδερένια 

μπροστὰ στοῦ Εὐαγόρα τὴν κρεμάλα; 

στοῦ Διάκου τὸ μαρτύριο τὸ Ἅγιο; 

στοῦ Γέρου τοῦ Μωριᾶ τὸν πόνο 

ὅταν νεκροφιλοῦσε τον ἀγαπημένο του 

τὸν γιό του Πάνο; 

Μᾶς ἔτυχε ἡ εὐκαιρία 

σὲ χρόνους κοιμισμένους 

σὲ ἡμέρες ἥσυχες, εἰρηνικές 

ὅπου οἱ ἀστοὶ σκυφτοί 

μετροῦν τὶς καταθέσεις τους 

ἐμεῖς νὰ μετρᾶμε χρόνια φυλακῆς. 

Γιατί τὸν χρόνο θέλαμε ν’ ἀλλάξουμε 

καὶ μία Πατρίδα ποὺ πεθαίνει ν’ ἀναστήσουμε. 

Μᾶς ἔλαχε ἡ μοῖρα αὐτὴ καὶ ἄξιζε τὸν κόπο 

καὶ ὁ Δομοκὸς καὶ τὸ κελί. 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ Λαϊκου ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ