Ἡρωικὴ ἠθικὴ καὶ Ὀρθολογισμός!

 Ἡ ἡρωικὴ ἠθική, ἀντιστρατευόμενη εἰς τὸν ὀρθολογισμό, ὁ ὁποῖος ἐξελίσσεται περισσότερον εἰς τὴν ἐποχὴ μᾶς εἰς "δεσποτικὴν αἰτιοκρατία", εἶναι φυσικὸ νὰ μὴν ἐλέγχεται ἀπ’ τὴν λογικήν, ἐνίοτε ὅμως καὶ ἀπὸ τὴν ψυχήν. Ἂς μὴ φαντάζει αὐτὸ ὀξύμωρον, διότι εἰς τὰς ψυχικάς – μὲ τὴν νεωτέρα τάσιν – ἐκδηλώσεις καταμετροῦνται καὶ τὰ ὁρμέμφυτα, τὰ ἔνστικτα. Μποροῦν αὐτὰ νὰ περιλαμβάνουν τὴν δίψα, τὴν πεῖνα, τὴν γεννετήσιον ὁρμήν, τὴν κτητικότητα, τὴν αὐτοπροβολήν, τὸ παίγνιον καὶ ἄλλα πολλά. 

Ἡ ἡρωικὴ ἠθικὴ ὅμως ἀντιστρατεύεται καὶ εἰς αὐτά, δι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος νὰ ἐντάξωμεν αὐτὴν οὐχὶ εἰς τὴν παρεξηγημένην ἔννοιαν τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ εἰς τὸν ΘΥΜΟΝ. Ὁ προ-ομηρικός, ἀρχαϊκὸς αὐτὸς θυμὸς συντροφεύει τὸν βίον ἑνὸς ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν γέννησιν ἕως τὸν θάνατό του, ἐνῷ διὰ τοὺς ἀρχαίους πάντοτε ἡ ἐμφάνισις τῆς ψυχῆς ἀκολουθεῖ τὴν ἀπώλειαν τῆς ζωῆς του. Ἡ ψυχὴ μεταφέρεται ὑπὸ τοῦ ψυχοπομποῦ Ἑρμοῦ εἰς τὸν Ἅδην, ὅπως καὶ ἀπὸ τὴν Φούλγκια τῶν Ρωμαίων. Ἡ ἄλογος ὅμως ἐκδήλωσις μιᾶς ἡρωικῆς ἠθικῆς, τῆς ἠθικῆς της βουλήσεως, ἡ ὁποία ὡς ἀνωτέρω ἀνεφέρθη ἐνίοτε μάχεται τόσο τὴν λογικὴν τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἀνέσεως, ὅσο καὶ τὴν ψυχὴν τῶν ἐνστίκτων τῆς ἐπιβιώσεως, εἶναι ὁ θυμός, ὁ ὁποῖος εἰδικὰ εἰς τοὺς πρώιμους κλασσικοὺς χρόνους εἶχεν ἀνθρωποποιηθεῖ καὶ ἐκαλεῖτο δαίμων. (Ἐκ τοῦ δαίω= διανέμω, ἡ ἐσώτερος ἀσυνείδητος διανομή). 

Ὁ Θέογνις θρηνεῖ διότι ὁ δαίμων προσκολλᾶται εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ προκαθορίζει τὴν ζωήν του. Ὁ Πλάτων ἐξελίσσει αὐτὸν εἰς πνεῦμα-ὁδηγό. Ἡ ἀμόλυντος ἀρχαία σκέψις ἐκ τῆς συγχρόνου πνευματικῆς διανοητικῆς διαστροφῆς, ἀναγνωρίζει εἰς τὸν ἀσυνείδητον θυμὸν τὴν δυνατότητα δράσεως εἰς ἕναν μεγάλον χῶρον κινήσεων. 

Ἀντιθέτως σήμερα τὸ ἀσυνείδητον εἶναι στερημένον καὶ εὐνουχισμένον. Ἡ λέξις εὐδαίμων προηγεῖται πολὺ χρονικῶς ἐκ τῶν λέξεων δύσ-δαίμων ἢ κακο-δαίμων. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ δαίμονος αὐτοῦ συνεδέθη μὲ τὴν παράλογον μὲν διάθεσιν πρὸς ὑψιπετὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργίαν, μὲ τὴν ἐξίσου παράλογον δὲ αὐταπάρνησιν καὶ ἔκλαμψιν ἡρωισμοῦ. Ὁ Ἔβολα χαρακτηρίζει τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτήν – του Ντόπιο – ὡς ἀνωτέρα ἔκφρασιν τῆς Ἀρίας ἐξελίξεως, παρακάμπτοντας τὴν νοοτροπία περὶ ἐξελίξεως διὰ τοῦ πνευματικοῦ μόνον τομέως καὶ τοῦ διαλογισμοῦ ἢ ἐσωτερισμοῦ, πιστὸς εἰς τὴν Ἀριανικὴ ἐνδελέχεια τοῦ πολεμιστοῦ-προτύπου. 

Κορύφωσις τῆς πολεμικῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ δαίμονος συμβαίνει κατὰ τὴν Ἐβολιανὴ μετάβασιν ἀπ’ τὸν μικρὸν ἱερὸν πόλεμον τῆς μάχης εἰς τὸν μεγάλον ἱερὸν πόλεμον τοῦ πνεύματος, εἰς μίαν πίστην περὶ πολέμου μίμησιν τοῦ λόγου τοῦ Ἡρακλείτου. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/05/17/08/170340/