Ὁ Δάσκαλος μὲ τὸ τριμμένο σακάκι!

 Εὐλογημένα χρόνια τὰ χρόνια τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Τότε ποὺ μὲ τὴν καρδιὰ ἁγνὴ καὶ καθαρὴ χτίζαμε κάστρα στὴν ἄμμο, φρούρια ὁλόκληρα ἀπὸ λάσπη καὶ πέτρες, καὶ ὁ νοῦς φτερούγιζε πρὸς τὸ ἄγνωστο καὶ ἡ ψυχή μας ἄνοιγε ὁρίζοντες κόσμων νέων, ποὺ ἀλίμονο μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὅλο φαντάζουν καὶ πιὸ μακρινοί, χαμένοι, θολοί, ἀνυπόστατοι. 

Ἡ παιδικὴ ἡλικία σημαδεύει βαθιὰ τὸν χαρακτῆρα κάθε ἀνθρώπου, τοῦ ὁριοθετεῖ καταστάσεις, τοῦ δημιουργεῖ Ἀρχές, Ἰδανικά, Πρότυπα. Σὲ ὅλα αὐτά, βασικὸ ρόλο παίζει ὁ δάσκαλος, ὁ καθοδηγητὴς τῆς παιδικῆς ψυχῆς γιὰ τὰ πρῶτα ἕξι χρόνια τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας ζωῆς. 

Ἐμεῖς οἱ νέοι τῶν εἰκοσιπέντε -τριάντα χρόνων εἴμαστε ἡ τελευταία γενιά, ποὺ πρόλαβε τὸ δάσκαλο μὲ τὸ τριμμένο σακάκι... Τότε στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς «μίζερης» νεοελληνικῆς ζωῆς γύρω στὸ 1970, ποὺ ὁ καταναλωτισμὸς δὲν εἶχε ἀκόμα ἰσοπεδώσει τὰ πάντα καὶ ἡ ἀνέχεια κρατοῦσε ἀκόμη μερικὰ ἰδανικὰ ζωντανά. 

Τότε ποὺ ὁ γέρο δάσκαλος, μὴ ἔχοντας λόγῳ τοῦ πενιχροῦ του μισθοῦ, τὴν οἰκονομικὴ ἄνεση νὰ ἀγοράσει καινούργιο κουστούμι, ἐρχόταν στὸ σχολεῖο φορῶντας ἕνα τριμμένο σακάκι καὶ μία ξεβαμμένη ἀπὸ τὰ χρόνια γραβάτα, σημάδια μιᾶς Ἀξιοπρέπειας, τῆς Ἀξιοπρέπειας τοῦ Παιδαγωγοῦ, ποὺ ἀλίμονο ἔχει χαθεῖ σήμερα. 

Τὸ τριμμένο σακάκι τοῦ γέρου δασκάλου μας ἦταν ὅ,τι καὶ ἡ τήβεννος γιὰ τὸν δικαστή, ὅ,τι τὸ ράσο γιὰ τὸν Παπᾶ, ὅ,τι ἡ Στολὴ γιὰ τὸν Ἀξιωματικό. Φορῶντας τὸ ὑπερήφανα, τὸν θυμᾶμαι νὰ μᾶς μιλάει γιὰ τὸν Διγενῆ Ἀκρίτα, γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα! 

Θυμᾶμαι τὸν δάσκαλο μὲ τὸ τριμμένο σακάκι, μὲ δακρυσμένα μάτια νὰ μᾶς ἀπαγγέλλει τὸ «ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ» τοῦ Γεωργίου Δροσίνη, τὸ «ΤΑΜΑ» του Κανάρη, τὴν «ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΣΑΜΟΥΗΛ» τοῦ Αρ. Βαλαωρίτη καὶ σκέπτομαι πόσος λίγος χρόνος ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἔρθει ἡ παρακμή, ὁ ξεπεσμός, ἡ διαφθορά... 

Ἀναλογίζομαι τὸν δάσκαλο μὲ τὸ τριμμένο σακάκι καὶ βλέπω τὸν σημερινὸ δάσκαλο, κομψευόμενο δανδή, νὰ μιλάει ἔχοντας ἀνοιχτά τα πέτα τοῦ πουκαμίσου του μὲ θρασὺ καὶ πολύξερο ὕφος, γιὰ τοὺς ἀνύπαρκτους ἥρωες τῆς ἀνύπαρκτης γενιᾶς τοῦ δῆθεν Πολυτεχνείου. Μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ μὲ ψεύτικους ἥρωες, ἀνύπαρκτους νεκρούς, ποὺ ἔπεσαν δῆθεν μαχόμενοι γιὰ κάποια ἰδανικά... 

Βλέπω τὸν σημερινὸ δάσκαλο νὰ μιλάει στὰ παιδιὰ γιὰ κάποια δῆθεν εἰρήνη, νὰ τὰ μαζεύει σὲ κύκλο καὶ σὲ μιὰ φωτιὰ συμφορᾶς νὰ καῖνε τὰ πολεμικά τους παιχνίδια καὶ αὐτὸς γενειοφόρος, ἴδιος Μεφιστοφελής, νὰ σαρκάζει πάνω ἀπὸ τὶς θανατερὲς φλόγες μιᾶς ἀπατηλῆς καὶ στείρας εἰρήνης, ἐνῷ ἀπέναντι στὴν ξεριζωμένη Ἑλληνικὴ Ἰωνία, ὁ Τοῦρκος τροχίζει τὸ μαχαίρι του. 

Μεγαλώνει μιὰ γενιὰ τραγική, μιὰ γενιὰ κούφια χωρὶς ἰδανικά, χωρὶς ὄνειρα, δίχως στόχους. Ποιοί ἄραγε θὰ σηκώσουν τὴν Σημαία τῆς Ἰδέας στὸ Μέλλον; Ποιοί θὰ κρατήσουν τὴν φλόγα ζωντανὴ τῆς πατρίδας στοὺς χρόνους ποὺ ἔρχονται; Οἱ ἀντιδραστικοί, οἱ ἀμφισβητίες, οἱ ἐπαναστάτες γιὰ τὴν ἐπανάσταση, αὐτοὶ ποὺ ντρέπονται νὰ πηγαίνουν μὲ τοὺς πολλούς. Καλῶς νά ‘ρθοῦνε λοιπόν! 

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος – Ὀκτώβριος 1986 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/05/17/11/170398/