ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΕΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!

 Λίγο μετὰ τὴν εἴσοδο τῶν Ὀθωμανικῶν ὀρδῶν στὴν Βασιλεύουσα, οἱ βάρβαροι διαπράττουν ἀνελέητες σφαγὲς καὶ ἁρπαγές, ἐπιδίδονται σὲ ἀνείπωτες πράξεις ἀπανθρωπιᾶς, τὰ μωρὰ πετιοῦνταν στοὺς σκύλους γιὰ τροφὴ καὶ στοὺς δρόμους τῆς πάλαι ποτὲ ἔνδοξης Κωνσταντινούπολης, τῆς Πόλης τῶν πόλεων, ὅπου τὸ αἷμα τῶν Χριστιανῶν σχημάτιζε ποτάμια, κάποιοι προσπαθοῦσαν νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους... 

Κουτοπόνηροι "εὐγενεῖς" καὶ ἔμποροι τῆς Κωνσταντινούπολης ἐμφανίζονται μπροστὰ στὸν σουλτᾶνο καὶ προσκυνῶντας τον τοῦ παρουσιάζουν τὰ πλούτη τους ἐλπίζοντας νὰ ἐξαγοράσουν τὴν εὔνοια του. Αὐτούς τους θησαυρούς τους εἶχαν κρύψει ἀπὸ τόν, νεκρὸ πλέον, Αὐτοκράτορα ὅταν συγκέντρωνε μὲ ἀγωνία καὶ παρακλήσεις τοὺς ἀναγκαίους πόρους γιὰ νὰ ἀνοικοδομήσει τὶς ἄμυνες τῆς πρωτεύουσας ἀπέναντι στὸν ἐχθρό. Τίποτα δὲν κατάφεραν ὅμως... Ὁ σουλτᾶνος, ἀντιμετωπίζοντας τοὺς μὲ χλεύη, διατάσσει τὴν ἐκτέλεση τοὺς ἐνῷ τὰ νεότερα μέλη τῶν οἰκογενειῶν (ἀγόρια καὶ κορίτσια) καταλήγουν εἴτε στὸ προσωπικό του χαρέμι εἴτε στὰ ἀραβικὰ σκλαβοπάζαρα. 

Σὰν αὐτοὺς τοὺς φιλάργυρους τῆς Ἁλώσεως, εἶναι δυστυχῶς ἕνα μεγάλο μέρος τῶν νεοελλήνων σήμερα. Γραικύλοι, χαμερπεῖς, φλύαροι, κουτοπόνηροι, μηχανορράφοι, μὲ ἄποψη γιὰ ὅλα. Κεντρικό τους δόγμα εἶναι πὼς τὰ πλούτη εἶναι τὸ πᾶν. Φιλόδοξοι καὶ ἐξουσιομανεῖς, ἐρωτοτροποῦν συνεχῶς μὲ τὴν ἐξουσία καὶ δὲν διστάζουν νὰ σκύψουν τὸ κεφάλι καὶ νὰ φιλήσουν κατουρημένες ποδιὲς (τούρκων, ἀλλὰ καὶ σιωνιστῶν) προκειμένου νὰ συνεχίσουν νὰ ἐπιβιώνουν, ὄντας ὅμως ἤδη νεκροὶ στὴν πραγματικότητα. Δὲν τοὺς νοιάζει ποὺ εἶναι ξεφτιλισμένοι καὶ ὑπόδουλοι. Ἀρκεῖ νὰ ζοῦν, ἀρκεῖ νὰ ἀποκτήσουν ἢ ἁπλᾶ νὰ διατηρήσουν την θεσούλα τους, τὰ ἀξιώματά τους, τὰ λεφτά τους. 

Ὅμως, δὲν ἦταν καὶ δὲν εἶναι ὅλοι ἔτσι. Σὰν Ἥλιος, στέκει στὸ σκοτεινὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας. Ὁ δεσπότης τοῦ Μυστρᾶ Κωνσταντῖνος ΙΑ’ Παλαιλόγος. Ὑπερήφανος καὶ ἐρασιθάνατος. Αὐτὸς ἦταν ἡ πολιτικὴ δύναμη ποὺ συγκέντρωσε τοὺς λιγοστοὺς Ἕλληνες ποὺ πέθαιναν γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ Θυσία του καὶ ἡ θυσία τῶν λιγοστῶν στρατιωτῶν του, σφράγισαν μὲ τὸ Αἷμα τους, τὴν Ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους. 

Τὸ παράδειγμα καὶ ἡ μνήμη αὐτῶν τῶν ὑπερασπιστῶν ὁδήγησαν αἰῶνες μετὰ τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, νὰ πεῖ τοῦτα τὰ ἐμβληματικὰ λόγια: "Τὸ Γένος δὲν ὑποτάχτηκε ποτὲ στὸ Σουλτᾶνο. Εἶχε πάντα τὸ Βασιλιᾶ του, τὸ στρατό του, τὰ κάστρα του. Βασιλιᾶς του, ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς. Στρατός του, οἱ ἀρματωλοὶ καὶ οἱ Κλέφτες. Κάστρα του, ἡ Μάνη καὶ τὸ Σούλι." 

Μποροῦσε, νὰ πάρει τὸν χρυσό του, τὴν οἰκογένειά του καὶ τοὺς φίλους του καὶ νὰ φύγει. Νὰ κρυφτεῖ καὶ νὰ διαφύγει κατατρεγμένος καὶ ταπεινωμένος, μὰ "ζωντανὸς" στὴν Δύση. Ἀντὶ ὅμως νὰ τὸ βάλει στὰ πόδια, νὰ σκύψει τὸ κεφάλι καὶ νὰ συνθηκολογήσει μὲ τὸν ἐχθρό του, στὶς δελεαστικὲς προτάσεις του Μωάμεθ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ζωὴ καὶ τὰ πλούτη του (μὲ ἀντάλλαγμα τὴν παράδοση τῆς Πόλεως) ἀπάντησε: 

«Τὸ δὲ τὴν Πόλιν σοι δοῦναι, οὐτʼ ἐμὸν ἐστὶν οὐτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ. Κοινὴ γὰρ γνώμη πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν». 

Ἔτσι, στὶς 29 Μαΐου τοῦ ἔτους 1453, ἀντιμετώπισε γιὰ προστερνὴ φορὰ τὶς βαρβαρικὲς ὀρδές. Πολεμοῦσε μὲ μανία, σκορπῶντας τὸ θάνατο γύρω του. Ἦταν ὁ τελευταῖος Ὑπερασπιστὴς ποὺ εἶχε ἀπομείνει καὶ φώναζε μὲ ἀπελπισία μὲς στὸν κρουγμὸ τῆς μάχης: "Δὲν ὑπάρχει κάποιος χριστιανὸς νὰ μοῦ πάρει τὸ κεφάλι;" Ὅμως, ἡ Κερκόπορτα, εἶχε ἤδη ἀνοίξει. Κάποιοι "μέσα ἀπὸ τὸ κάστρο", πρόδωσαν, συμμάχησαν μὲ τοὺς προαιώνιους ἐχθροὺς καὶ ἐξασφάλισαν τὴν ἅλωση τῆς καρδιᾶς τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τότε, ὁ Θεὸς χάρισε στὸν Ἄνδρα αὐτὸν τὴν Ἀθανασία. Ἡ Θυσία του ἔγινε Θρῦλος καὶ Μῦθος. Ὁ Μῦθος τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ... 

Σήμερα, στὴν Ἐπέτειο τῆς Ἁλώσεως, Ἑλληνίδα καὶ Ἕλληνα, καλεῖσαι νὰ διαλέξεις, ποιόν δρόμο θὰ πορευτεῖς στοὺς σκοτεινοὺς αὐτοὺς καιρούς. Τὸν δρόμο τῶν προσκυνημένων ἢ τὸν δρόμο τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ; Μπορεῖς νὰ διαλέξεις. Μπορεῖς βέβαια καὶ νὰ καθίσεις σπίτι σου. Νὰ μὴν πολεμήσεις τὰ φθονερὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος σου καὶ φυσικὰ νὰ μὴν συντρέξεις αὐτοὺς ποὺ θὰ Τιμήσουν τὴν Θυσία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Μπορεῖς νὰ καθίσεις ἄπραγος καὶ νὰ ἀπολαύσεις τὸν καφέ σου, τὸν ὑπολογιστή σου, τὴν ἀσφάλεια τοῦ σπιτιοῦ σου καὶ γενικὰ τὰ ἀνούσια "ἀγαθὰ" τῆς ζωούλας σου. Νὰ προσκυνήσεις, νὰ καθίσεις φρόνιμα καὶ ἥσυχα, ὑπάκουος στὸ καθεστώς, ἢ νὰ πολεμήσεις. 

Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου τὰ πάντα συντρίβονται ἀπὸ τὸ χρῆμα καὶ τὸν ὑλισμό, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ κυβερνῆτες καὶ οἱ "σοφοὶ" τοῦ κράτους αὐτοῦ, σὲ θρέφουν μὲ πνευματικοὺς λωτοὺς ὥστε νὰ ξεχάσεις τὴν Πατρίδα σου, τὸ νὰ τοὺς φτύνεις καὶ νὰ Θυμᾶσαι εἶναι πράξη Ἀντίστασης. Τὸ νὰ τιμᾶς τὴν Θυσία τῶν Προγόνων σου ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τοὺς τότε ἀγέννητους, εἶναι πράξη Ἀντίστασης. Τὸ νὰ σταθεῖς μὲ ἀγέρωχο παράστημα, κρατῶντας Ψηλᾶ τὰ Λάβαρα μὲ τὴν Γαλανόλευκη καὶ τὸν Ἀετὸ γιὰ νὰ μὴν ἁλωθεῖ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ Ἑλλάδα ὑπὸ τῶν τούρκων καὶ τῆς μισητῆς ἡμισελήνου, εἶναι πράξη Ἀντίστασης. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιᾶ, αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ δύσβατος δρόμος τῶν μαχητῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. 

Ἐμεῖς, οἱ Τελευταῖοι Πιστοί, ἔχουμε ἤδη πάρει τὴν ἀπόφασή μας, ἀκολουθῶντας τὰ τραχιὰ μονοπάτια τοῦ Θρύλου καὶ τοῦ Μύθου, τοῦ Αἵματος καὶ τῆς Τιμῆς. Ἐσύ; 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/05/29/08/170617/