Η ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΘΥΣΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ DOMINIQUE VERNER ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ NOTRE DAME ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ!

 Στὶς 21η Μαΐου τοῦ 2013, ὁ Γάλλος ἐθνικιστὴς ἱστορικὸς καὶ διανοητὴς Dominique Venner ἔβαλε τέρμα στὴ ζωή του στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Notre-Dame μὲ μιὰ σφαῖρα στὸ στόμα, σὲ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιὰ τὴν παρακμὴ καὶ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς γαλλικῆς κοινωνίας, μιὰ διαδικασία ποὺ ὅπως πίστευε, θὰ συντελέσει μὲ καταστροφικὸ τρόπο στὴν ἐξαφάνιση τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν τῆς Εὐρώπης. 

Στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἄφησε ἐξηγοῦσε τοὺς λόγους τῆς ἐθελούσιας θυσίας του: 

«Εἶμαι σώματι καὶ πνεύματι ὑγιὴς καὶ γεμᾶτος ἀπὸ τὴν ἀγάπη τῆς γυναίκας μου καὶ τῶν παιδιῶν μου. Ἀγαπῶ τὴ ζωὴ καὶ δὲν περιμένω τίποτα πέρα ἀπ’ αὐτήν, παρέχων τὴν διαιώνιση τῆς φυλῆς καὶ τοῦ πνεύματός μου. Ὡστόσο, στὸ δειλινὸ αὐτῆς τῆς ζωῆς, μπροστὰ στοὺς τεράστιους κινδύνους γιὰ τὴν γαλλικὴ καὶ εὐρωπαϊκή μου πατρίδα, αἰσθάνομαι τὸ καθῆκον νὰ δράσω ὅσο ἔχω ἀκόμα τὴ δύναμη. Αἰσθάνομαι ἀναγκαῖο το νὰ θυσιαστῶ γιὰ νὰ σταματήσει ὁ λήθαργος ποὺ μᾶς βαραίνει. Προσφέρω ὅτι ἀπομένει ἀπ’ τὴ ζωή μου, στοχεύοντας σὲ μιὰ διαμαρτυρία καὶ μιὰ θεμελίωση. Διαλέγω ἕνα ἐξαιρετικὰ συμβολικὸ μέρος, τὸν καθεδρικὸ τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων, τὸν ὁποῖο σέβομαι καὶ θαυμάζω, αὐτὸν ὁ ὁποῖος χτίστηκε ἀπὸ τὴν εὐφυΐα τῶν προγόνων μοῦ πάνω σὲ ἀρχαιότερους λατρευτικοὺς τόπους καὶ ποὺ θυμίζει τὴν πανάρχαια καταγωγή μας. 

Τὴ στιγμὴ ποὺ τόσοι καὶ τόσοι ἄνθρωποι γίνονται δοῦλοι τῆς ζωῆς τους, ἡ χειρονομία μου ἐνσαρκώνει μιὰ ἠθικὴ τῆς θέλησης. Αὐτοκτονῶ προκειμένου νὰ ἀφυπνίσω τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Ἐξεγείρομαι ἐνάντια στὴ μοιρολατρία. Ἐξεγείρομαι ἐνάντια στὰ ψυχικὰ δηλητήρια καὶ ἐνάντια στὶς ἀσυγκράτητες ἀτομικὲς ἐπιθυμίες ποὺ καταστρέφουν τὰ ταυτοτικά μας ἐρείσματα καὶ κυρίως τῆς οἰκογένειας, ἐνδόμυχης βάσης τοῦ ὑπερχιλιετοῦς πολιτισμοῦ μας. Ἐνῷ ὑπερασπίζομαι τὴν ταυτότητα ὅλων τῶν λαῶν στὸν τόπο τους, ἐξεγείρομαι ἐπίσης ἐνάντια στὸ ἔγκλημα ποὺ στοχεύει στὴν ἀντικατάσταση τῶν πληθυσμῶν μας. 

Δεδομένου ὅτι ὁ κυρίαρχος λόγος δὲν δύναται νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ τοξικά του διφορούμενα, οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πρέπει νὰ βγάλουν τὰ συμπεράσματά τους. Μὲ τὴν ἔλλειψη μιᾶς ταυτοτικὴς θρησκείας, μὲ τὴν ὁποία θὰ μπορούσαμε νὰ δεθοῦμε, μοιραζόμαστε τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου μιὰν ἰδιαίτερη μνήμη, κατάθεση ὅλων αὐτῶν τῶν ἀξιῶν πάνω στὶς ὁποῖες θὰ πρέπει νὰ θεμελιωθεῖ ἡ μελλοντική μας (θρησκεία) σὲ ρήξη μὲ τὴν μεταφυσικὴ τοῦ ἀπεριορίστου, ὀλέθρια πηγὴ ὅλων τῶν σύγχρονων παρεκτροπῶν. 

Ζητῶ συγγνώμη ἐκ τῶν προτέρων ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ὁ θάνατός μου θὰ τοὺς κάνει νὰ ὑποφέρουν, πρῶτα ἀπ’ ὅλα στὴ γυναῖκα μου, στὰ παιδιά μου, στὰ ἐγγόνια μου, ὅπως καὶ ἀπὸ τοὺς φίλους μου καὶ τοὺς ἔμπιστους μου. Ὅμως, ὅταν τὸ σὸκ τῆς ὀδύνης θὰ ἔχει καταλαγιάσει, δὲν ἀμφιβάλω καθόλου ὅτι καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ θὰ κατανοήσουν τὴν ἔννοια τῆς χειρονομίας μου καὶ θὰ μετουσιώσουν τὸν πόνο τους σὲ ὑπερηφάνεια. Τοὺς εὔχομαι νὰ καταφέρουν νὰ διαρκέσουν. Θὰ βροῦν στὰ πρόσφατα γραφόμενα μοῦ τὸ προοίμιο καὶ τὴν ἐξήγηση τῆς χειρονομίας μου» 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ