ΛΕΥΚΟΠΕΤΡΑ 146 π.Χ.: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΧΑΪΚΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!

Τὸ 168 π. Χ. οἱ Ρωμαῖοι ὑπὸ τὸν στρατηγό τους Αἰμίλιο Παῦλο, νίκησαν τοὺς Μακεδόνες στὴν μάχη της Πύδνας καὶ ὑπέταξαν τὴ Μακεδονία. Τὸ 167 π. Χ. ἕνας ρωμαιόφιλος στρατιωτικὸς τῆς Ἀχαϊκῆς Συμπολιτείας, ὁ Καλλικράτης ὁ Ἀχαιός, παρέδωσε στοὺς Ρωμαίους χίλιους ἀπὸ τοὺς πιὸ ἐξέχοντες πολῖτες της. Μετὰ ἀπὸ 17 χρόνια αἰχμαλωσίας ξαναγύρισαν στὴν πατρίδα τους, ἀπὸ τοὺς χίλιους ὅμως μόνον τριακόσιους, γιατί οἱ ἄλλοι εἶχαν πεθάνει. Τελικὰ ὁ Καλλικράτης ὁ Ἀχαιὸς πέθανε καὶ τὴν ἐξουσία στὴ Συμπολιτεία τὴν ἀνέλαβαν οἱ ἀντιρωμαϊκοὶ ποὺ κήρυξαν πόλεμο στὴ Σπάρτη. 

Ἡ Σπάρτη εἶχε ἔριδες μὲ τὴν Ἀχαϊκὴ Συμπολιτεία καὶ ζήτησε βοήθεια ἀπὸ τὴ Ρώμη. Οἱ Ρωμαῖοι στὴν ἀρχὴ δὲν φάνηκαν πρόθυμοι ἐπειδὴ εἶχε κηρυχτεῖ ὁ Γ’ Ρωμαιο–Καρχηδονιακός Πόλεμος, καὶ ἐπίσης ἦταν σὲ ἐξέλιξη τὸ κίνημα τοῦ Ἀνδρίσκου στὴ Μακεδονία. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔστειλαν πρέσβεις στὴ Συμπολιτεία καὶ τῆς ζήτησαν νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ αὐτὴ ἡ Κόρινθος, ὁ Ὀρχομενὸς καὶ ἄλλες πόλεις. Οἱ Ἀχαιοὶ δὲν δέχτηκαν. Κατόπιν αὐτοῦ μιὰ πρώτη σύγκρουση ἔγινε στὴ Σκάρφεια, ὅπου ὁ ἀρχηγὸς τῶν Ἀχαιῶν Κριτόλαος, ἔπαθε πανωλεθρία καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῶν Ρωμαίων, Μέττελος, προχώρησε ἀκάθεκτος πρὸς τὴ Πελοπόννησο. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κριτόλαου, στρατηγὸς στὴ Συμπολιτεία ἀναγορεύθηκε ὁ Διαῖος, ποὺ μισοῦσε βαθύτατα τοὺς Ρωμαίους. 

Ἡ μάχη 

Ὁ Διαῖος ἔκανε μεγάλες ἀλλαγὲς στὸ στρατὸ τῆς Συμπολιτείας. Ἀπελευθέρωσε χιλιάδες δούλους, μάζεψε δυὸ χιλιάδες ἐλαφρὰ ὁπλισμένους πολεμιστὲς καὶ 500 ἱππεῖς. Ὁ Ρωμαῖος στρατηγὸς Μόμμιος εἶχε 23.000 πεζοὺς καὶ 3.500 ἱππεῖς. Οἱ δυὸ στρατοὶ κατευθύνθηκαν πρὸς τὴ Λευκόπετρα τῆς Κορίνθου τὸ 146 π. Χ., ὁ Διαῖος ἔταξε τὸ ἀριστερό του καλύπτοντας τὸ στὰ τείχη τῆς Κορίνθου. Στὸ κέντρο ἔταξε τὴ φάλαγγα τῶν σαρισσοφόρων καὶ στὸ δεξιὸ κέρας λίγους ἱππεῖς. 

Ὁ Μόμμιος ἔταξε τὶς λεγεῶνες του στὸ κέντρο καὶ τοὺς ἱππεῖς του στὸ ἀριστερὸ κέρας. Τὴν πρώτη μέρα κανεὶς ἀπὸ τοὺς δυὸ στρατοὺς δὲν ἔκανε κίνηση. Τὸ βράδυ ὅμως ὁ Διαῖος ἔκανε μιὰ ἐπιτυχημένη καταδρομικὴ ἐπιχείρηση κατὰ τῶν Ρωμαίων. Ὅμως οἱ Ρωμαῖοι παρὰ τὸν πανικό τους, τοὺς ἀπέκρουσαν. Τὸ ἑπόμενο πρωὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐπιτέθηκαν μὲ τὸ πεζικό τους ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων σαρισσοφόρων. Οἱ Ἕλληνες ὅμως κατάφεραν νὰ κρατήσουν τοὺς Ρωμαίους. Δεκάδες ἐπιθέσεις τῶν Ρωμαίων κατέληξαν σὲ ἀποτυχία. Ὅσο τὰ πλευρὰ τῶν Ἑλλήνων ἦταν καλυμμένα, οἱ Ρωμαῖοι δὲν μποροῦσαν νὰ διασπάσουν τὴ φάλαγγα τους. Ὁ Μόμμιος διέταξε τότε τὸ ἱππικό του νὰ ἐπιτεθεῖ. Οἱ Ἕλληνες καὶ πάλι συγκράτησαν τοὺς Ρωμαίους, ὅμως ἡ ἀριθμητικὴ ὑπεροχὴ τῶν τελευταίων ἀνάγκασε τοὺς Ἕλληνες ἱππεῖς νὰ ὑποχωρήσουν. Ἔτσι ἔπεσε καὶ τὸ ἑλληνικὸ κέντρο ἡρωικὰ μαχόμενο. Ἡ νίκη τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁλοκληρωτική. 

Μετὰ τὴ μάχη 

Μετὰ τὴν πανωλεθρία τῆς Συμπολιτείας στὴ Λευκόπετρα, οἱ Ἀχαιοὶ σκορπίστηκαν πανικόβλητοι στὴν Πελοπόννησο, ἀναζητῶντας καταφύγιο ὁ καθένας στὴ γενέτειρά του. Ἀκόμη καὶ ὁ στρατηγὸς Δίαιος, ἴσως κυριευμένος ἀπὸ τὸν πανικὸ τῆς στιγμῆς, κατέφυγε στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του καὶ ἀφοῦ θανάτωσε τὴ γυναῖκα του, αὐτοκτόνησε. Εἶναι σχεδὸν σίγουρο πώς, ἐὰν κατὰ τὴν ὀπισθοχώρηση ἐπέλεγε νὰ κλειστεῖ πίσω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Κορίνθου μὲ ὅσα στρατεύματα τοῦ εἶχαν ἀπομείνει, θὰ μποροῦσε νὰ κερδίσει χρόνο δίνοντας συνέχεια στὸν πόλεμο. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἥττας θὰ ἦταν καὶ πάλι ἀναπόφευκτο, ὅμως ἔτσι θὰ εἶχαν τὴν δυνατότητα διαπραγμάτευσης εὐνοϊκότερων ὅρων. 

Ὁ Μόμμιος, μετὰ τὴ νίκη, ὁδήγησε τὶς λεγεῶνες στὴν Κόρινθο, ἀπέφυγε ὅμως νὰ εἰσβάλει στὴν πόλη, φοβούμενος ἐνδεχόμενη ἐνέδρα τῶν Ἀχαιῶν. Τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα παρέμειναν στρατοπεδευμένα ἐκεῖ γιὰ τρεῖς μέρες. Ἡ πολιορκία ποὺ ἀκολούθησε ἦταν σφοδρὴ καὶ βάναυση. Ὁ Ρωμαῖος ὕπατος, ἀφοῦ διέταξε νὰ ἐκτελεστοῦν ὅσοι ἄντρες βρίσκονταν στὴ πόλη, νὰ πωληθοῦν οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ ὡς δοῦλοι, μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ οἱ δοῦλοι τῆς Κορίνθου, ἀδιάφορο ἂν ἦταν ἀπελεύθεροι ἢ ὄχι. Διάλεξε τὰ καλύτερα ἀριστουργήματα τῆς κορινθιακῆς τέχνης καὶ τὰ ἔστειλε στὴ Ρώμη. Τέλος ἡ πόλη παραδόθηκε στὶς φλόγες. 

Ἀντίθετα μὲ τὴν τύχη τῆς Μακεδονίας τὴν ἐπαύριο τῆς ἥττας του Ἀνδρίσκου, ἡ Ἀχαϊκὴ Συμπολιτεία δὲν μετατράπηκε σὲ ρωμαϊκὴ ἐπαρχία. Αὐτὸ ἔγινε μόνο πολὺ ἀργότερα. Ἡ Κόρινθος ὅμως κηρύχθηκε ager publicus (ἤτοι δημόσια ρωμαϊκὴ γῆ) ὥστε νὰ ἀποτραπεῖ ἡ ἀνοικοδόμησή της. Μόλις ἑκατὸ χρόνια ἀργότερα ἀνοικοδομήθηκε, κάνοντας τὴ Κόρινθο μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον «εὐνοημένες» πόλεις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/06/12/08/170888/