ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ!
ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ!
Πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια ἀκριβῶς πραγματοποιήθηκε, ὅπως εἶναι γνωστό, στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, (16 ἕως 27 Ἰουνίου 2016). Ἕνα κατ’ ἐξοχὴν τραγικὸ καὶ συγκλονιστικὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς παγκοσμίων διαστάσεων μὲ ἀνυπολόγιστες συνέπειες γιὰ τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα γεγονός, ποὺ σήμανε τὸν θρίαμβο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ γέμισε μὲ ἀπερίγραπτη θλίψη τὴν θριαμβεύουσα καὶ τὴ στρατευομένη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
ΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (ΑΙΡΕΣΕΩΝ)
«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνὶᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν».
Αὐτὲς οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες ἀναφέρονται ὡς ἄλλες ἑτερόδοξες χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὁμολογίες, λαμβανομένου ὑπόψιν τοῦ γεγονότος ὅτι στὴ συγκεκριμένη δογματικὴ ἀπόφαση δὲν ἀναφέρεται καθόλου ἡ λέξη «αἵρεση», σὲ ἀντίθεση μὲ τὸὺς ἱεροὺς κανόνες, πὸὺ κάνουν ἐκτεταμένη χρήση τοῦ ὅρου αὐτοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ‘Ὀρθόδοξη ‘Ἐκκλησία Θεωρεῖται ὡς μία ἄλλη χριστιανική Ἐκκλησία ἢ Ὁμολογία. Δηλαδή, τόσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅσο καὶ οἱ ἄλλες ἑτερόδοξες χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὁμολογίες ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, ἀλλὰ διαφέρουν μόνο στὴ θεολογικὴ διατύπωσή της. Ὅ,τί δηλαδὴ πρεσβεύει τὸ Π.Σ.Ε. καὶ ὅ,τι δηλώνει ἐδῶ καὶ χρόνια ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, προκειμένου νὰ ὑπάρξει συγκρητιστικὴ ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀπομένει νὰ ὑπάρξει πρόοδος στὴ σύγκλιση τῶν θεολογικῶν τους διατυπώσεων ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δῆθεν κοινῆς τους πίστης. Αὐτὴ τὴν δογματικὴ ἀπόφαση τὴν διατυπώνουν ὡς ἑξῆς: «ταχυτέρα καὶ ἀντικειμενικοτέρα ἀποσαφήνιση τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καὶ ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐτοῖς διδασκαλίας περὶ μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης, καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς»).
Ἡ δογματικὴ αὐτὴ ἀπόφαση εἶναι αἱρετικὴ διότι ἐνῶ κατὰ τὴν ὀντολογικὴ φύση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότητα ἤδη ὑπάρχει καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο νὰ διαταραχθεῖ, ἐν τούτοις ἡ Ὀρθόδοξη ‘Ἐκκλησία ἀποσκοπεῖ ἀντικειμενικὰ στὴν ἐξομάλυνση μίας ὁδοῦ πὸὺ ὁδηγεῖ σὲ μία ἄλλη ἑνότητα, διαφορετικὴ τῆς ὀντολογικῆς, δηλ. τὴν συγκρητιστικὴ καὶ ὄχι ἐπὶ τῆς πραγματικῆς πίστης. Τὴν ἐξομάλυνση αὐτὴν τῆς ἑνότητας μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐπιδιώκεται νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὸὺς διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς θεολογικοὺς διαλόγους στὰ πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης τῶν νεώτερων χρόνων. Συγκεκριμένα στὴν παράγραφο 16, σημειώνονται τὰ ἑξῆς: «Ἕν ἐκ τῶν κυρίων ὀργάνων ἐν τῇ Ἱστορὶᾳ τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως, εἶναι τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ)... Παραλλήλως, ὑφίστανται καὶ ἄλλοι διαχριστιανικοὶ ὀργανισμοὶ καὶ περιφερειακὰ ὄργανα, ὡς ἡ «Διάσκεψις τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν» (ΔΕΚ), τὸ «Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν Μέσης Ἀνατολῆς (ΣΕΜΑ) καὶ τὸ «Παναφρικανικὸν Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν». Ταῦτα μετὰ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν τηροῦν σημαντικὴν ἀποστολὴν διὰ τὴν προώθησιν τῆς ἑνότητος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου». Ἐρωτῶμεν: Διεσπάσθη λοιπὸν ἡ ἑνότητα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας; ἢ μᾶλλον διασπῶνται καὶ ἀποκόπτονται ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν τὴν διαχρονία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ποῦ ἐκφράζεται μὲ τούς Ἀποστόλους, τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες
Αὐτὸ συνιστᾶ βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μιὰ φοβερὴ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν συνοδικῶς ὁριοθετημένη πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ὁποὺ ὁμολογούμε καὶ πιστεύουμε «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης δέκα Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ τὸ θεσμικόν Ἅγιον Ὄρος, ἀφοῦ εἶχε στείλει ἐπίσημο ἀντιπρόσωπο, ἀποδέχθηκαν ἀθεολόγητα τὴν «Βαπτισματικὴ Θεολογία» καὶ ἔμμεσα τὴν «Θεωρία τῶν Κλάδων», ἀναγνωρίζοντας ὡς Ἐκκλησίες τοῦ Παπικούς, τοὺς Μαρωνῖτες, τοὺς Νεστοριανούς, τοὺς Μονοφυσῖτες, τοὺς Μονοθελῆτες, οἱ ὁποῖοι καταδικάστηκαν ἀπὸ σειρὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων (ἀπὸ τὴν Τρίτη ἕως καὶ τὴν Ἑβδόμη), ἀλλὰ καὶ τὴν πανσπερμία τῶν Προτεσταντῶν, ποῦ ἀντιπροσωπεύονται στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν. Ἡ Συνοδικὴ ἀπόφαση λοιπὸν ἀναγνωρίσεως ὡς Ἐκκλησιῶν τῶν καταδικασθέντων αἱρετικῶν ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους στὸ Κολυμπάρι, εἰσάγει τὸν συγκρητισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, ὡς τὴν κυρίως θεολογικὴ γραμμὴ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποῦ ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ἀκολουθήσουν αὐτοὶ ποῦ θὰ παραμείνουν σὲ κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Ἄλλωστε ἀμέσως μετὰ τὴν σύνοδο, τὸ αὐτὸ δηλώθηκε καὶ ἐπίσημα ἀπὸ τὸν ἴδιο λέγοντας: Μπήκαμε στὴν μεταπατερικὴ περίοδο τῆς Ἐκκλησίας.
Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (ΑΙΡΕΣΕΩΝ) ΔΙΟΤΙ
1) ἀποδέχθηκε τὴν «Δήλωση τοῦ Τορόντο».
Στὸ ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις...») ἀναφέρεται ὀνομαστικὰ καὶ ἐπαινετικὰ ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο ποῦ συμφωνήθηκε τὸ 1950 ἀπὸ τούς Ὀρθοδόξους καὶ τὰ ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου«Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, ποῦ ἱδρύθηκε τὸ 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στὸ κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη [...] ἔχουν βαθειὰ τὴν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Τοrοntο [...] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιὰ τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχὴ στὸ Συμβούλιο», δηλ. στὸ ΠΣΕ.
Στὴ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καὶ κάποιες ὀρθὲς ἐκκλησιολογικὲς διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται, μεταξὺ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τὸ νὰ ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιὸ περιεκτικὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κέφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δὲν περιορίζεται ἐντὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καὶ ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στὸν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μὲ τὴ «Δήλωση τοῦ Τορόντο».
2) Ἀποδέχθηκε τὶς αἱρέσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τοῦ Πουσάν, τοῦ Μπαλαμὰντ κ.ἄ.
Τὸ Κολυμπάρι, μὲσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις...»), ἐπαινεῖ τοὺς μέχρι τώρα θεολογικοὺς διαλόγους Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τὰ θεολογικὰ κείμενα ποῦ ἐκδόθηκαν ἀπὸ αὐτήν [τὴ σχετική Ἐπιτροπὴ τοῦ ΠΣΕ...], τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση γιὰ τὴν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).
Ἡ ἔμμεση αὐτὴ ἐπικύρωση, ἀκόμη καὶ ἂν δὲν κατονομάζει τὶς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τὰ ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μὴ ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανῶν) καὶ Ἑβδόμη (α΄ Κανῶν) ἔδωσαν οἰκουμενικὸ κῦρος στοὺς ἱεροὺς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρὶς νὰ ἀναφέρονται λεπτομερῶς σὲ αὐτούς. Μιὰ προσεκτικὴ ματιὰ δείχνει τὶ ἀπαράδεκτα καὶ αἱρετικὰ ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στὰ σημαντικότερα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».
Τὸ κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι «Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικὲς κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες [...] Ὁ ἕνας χωρὶς τὸν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καὶ ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νὰ ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικὲς διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδὴ δὲν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων !
Τὸ κείμενο τοῦ Πουσὰν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιὰ τὶς διαιρέσεις μεταξὺ τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ ἐντὸς αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τὴ μαρτυρία μας γιὰ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μὲ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε ποῦ οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπὸ τήν Ἐκκλησία !
Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποῦ ὁ Χριστὸς ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Τοῦ [...] δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται σὰν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπὸ τίς Ἐκκλησίες μας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμὸς ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καὶ ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς "ἀδελφές Ἐκκλησίες", ὑπεύθυνες ἀπὸ κοινοῦ γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στὴν πιστότητα πρὸς τὸ Θεῖο Σχέδιο, πολὺ ἰδιαίτερα δὲ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι «οἱ εὐθῦνες γιὰ τὸν χωρισμὸ εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν!
Παρὰ ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιὰ «καθὼς πρέπει» ("decent") αἱρετικὴ Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς ὅτι «οἱ διάλογοι ποῦ διεξάγονται ἀπὸ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν οὔτε σημαίνουν καὶ δὲν πρόκειται νὰ σημάνουν ποτὲ ὁποιονδήποτε συμβιβασμὸ σὲ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοὶ εἶναι μαρτυρία περὶ τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).
Ὡς πρὸς τὰ ἄλλα θέματα τῆς ψευδοσυνόδου, ἀναφέρουμε καὶ κάποια σημαντικὰ θέματα ποῦ ἀποδεικνύουν πόσο αἱρετικὴ καὶ ἀντιορθόδοξη εἶναι.
α`. Γάμος
Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῶν μικτῶν γάμων, ἐνῶ στὸ I,5 ὁρίζεται ἡ κατὰ τὸὺς κανόνες ἀκρίβεια (βάσει τοῦ ὀβ` κανόνος τῆς Πενθέκτης), στὸ II,5 καὶ χάριν "οἰκονομίας" παρέχεται ἡ δυνατότητα σὲ ἑκάστη τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ ἀντιμετωπίζει τὸ ζήτημα αὐτοβούλως. Κατ᾽ἀρχὰς ὀφείλει νὰ γίνει γνὼστὸ τί διαλαμβάνει ὁ ὀβ` τῆς Πενθέκτης· λέει λοὶπὸν ὅτι ἀπαγορεύεται ἐπὶ ποὶνῇ ἀφορισμοῦ ὁ γάμος ὀρθοδόξου καὶ αἱρετικοῦ[2], καὶ ἐὰν τὺχὸν κάποιοι προχώρησαν τελικὰ σὲ τέτοιο γάμο, νὰ θεωρεῖται ἄκυρος καὶ ἀκολούθως νὰ διαλύεται τὸ "ἄθεσμον συνοικέσιον". Στὴν ἑρμηνεία τοῦ κανόνος ὁ ὅσιος Νικόδημος (Πηδάλιον σελ. 283) τονίζει ὅτι πὸτὲ δὲν πρέπει νὰ ἑνώνεται "ὁ λύκος μὲ τὸ πρόβατον, καὶ ὁ κλῆρος τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ αἱρετικῶν μὲ τὴν μερίδα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ὀρθοδόξων.". Στὴν ἴδια σελίδα, στὴ σχετικὴ ὑποσημείωση τοῦ ὁσίου ἀναφέρεται ὅτι ὀφείλουν οἱ ἐπίσκοποι τῶν νησιῶν ὅπου ὑπάρχουν καὶ λατῖνοι, "κατ᾽οὐδένα τρόπον ἂς μὴ συγχωροῦν νὰ παίρνει Λατῖνος ὀρθόδοξον γυναῖκα, ἢ Λατινὶς γὺνὴ ὀρθόδοξον ἄνδρα. Ποία γὰρ κοινωνία ἠμπορεῖ νὰ γὲνῃ τοῦ ὀρθοδόξου μέρους μετὰ τοῦ αἱρετικοῦ;". Αὐτὰ ἀναφέρονται σχετικὰ μὲ τὸν κανόνα, στὸ συνοδικὸ ὅμως κείμενο ὅλα αὐτὰ οὐσιαστικὰ ἀκυρώνονται ἄνευ οὐδεμίας δικαιολογίας[3], ἐπὶ τῇ προφάσει μιᾶς ἀσαφοῦς οἰκονομίας, ἄνευ ὄμως κανονολογικῆς θεμελίωσης καὶ ἑρμηνείας, ὅπως συμβαίνει σὲ ὅλα τὰ κείμενα τῆς λεγομένης Συνόδου.
Τὸ χειρότερο δὲ εἶναι ὅτι ἡ ἴδια ἡ σύνοδος ἐπιτρέπει τὴ δημιουργία χάους, ἀφοῦ ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία θὰ ἐπιλέγει, ἄνευ οὐδεμίας πανορθοδόξου ὁμοφωνίας, τὸ τί θὰ πράττει. Ὁ σκὸπὸς τῆς συγκεκριμένης διάταξης εἶναι σὰφὴς καὶ περιγράφεται σὲ πάμπολες οἰκουμενιστικὲς διακηρύξεις ἀποδεχομένων τοῦ γεγονότος τῶν μικτῶν γάμων, ἐπὶ σκὸπῷ τῆς ὑπερβάσεως τῶν " ἱστορικῶν διαχωρισμῶν" καὶ "τῆς ἀπωλεσθείσας ἑνότητος τῆς ἀρχικῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας", καὶ συνιστᾶ κοὶνὴ οἴκουμενιστικὴ ἀντιμετώπιση. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε, ὃτί στὸ κείμενο τῆς κατήχησης τῆς παπικῆς ἔκκλησίάς[4], στὸ τέλος τοῦ κεφαλαίου πὲρὶ τοῦ γάμου στὸ ἄρθρο 1636, ἀναφέρεται ὅτι "διαμὲσῳ τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου οἱ χριστιανικὲς κοινότητες, σὲ πὸλλὲς περιοχὲς μπόρεσαν νὰ θέσουν σὲ ἰσχὺ μία κοὶνὴ ποιμαντικὴ πρακτικὴ γιὰ τὸὺς μικτοὺς γάμους"[5] (ἔμφαση στὸ πρωτότυπο). Στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου ὑπάρχει παραπομπὴ στὸ § 821 τὸ ὁποῖο μιλᾶ γιὰ τὸὺς τρόπους μὲ τὸὺς ὁποίους οἱ παπικοὶ δύνανται νὰ ἐργασθοῦν γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς "διηρημένης ἐκκλησίας". Εἶναι σὰφὲς ὅτι συνδέεται τὸ θέμα τῶν μικτῶν γάμων, μὲ τὸὺς νέους οἰκουμενιστικοὺς τρόπους ἀναζητήσεως τῆς -δῆθεν- χαμένης ἑνότητος. Στὸ § 818 ἀναφέρεται καὶ τὸ θεολογικὸ θεμέλιο πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ἡ ἀποδοχὴ τῶν μικτῶν γάμων ὡς μυστηρίου τῆς "ἐκκλησίας": εἶναι τὸ Βάπτισμα πὸὺ ἔχουν δεχθεῖ, ἕκαστος στὴν ἐκκλησία του. Μὲ ἄλλα λόγια ὡς βάση εἶναι ἡ βαπτισματικὴ θεολογία τὴν ὁποία υἱοθέτησε ὡς ἐπίσημη διδασκαλία τῆς ἡ Β´ Βατικανὴ σύνοδος, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μὲ τὴ σειρά της, θεμέλιο τῆς εὐχαριστιακῆς θεολογίας, πὸὺ συνιστᾶ καὶ τὴν νέα ἐκκλησιολογία τοῦ παπισμοῦ[6]. Πράγματι ὡς παραπομπὴ τὸ § 818[7] χρησιμοποιεῖ τὸ Διάταγμα γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς Β´ Βατικανῆς, Unitatis Redintegratio 3/a.
Τὰ παραδείγματα πὸὺ χρησιμοποιοῦνται καὶ οἱ ἐπισημάνσεις πὸὺ γίνονται γύρω ἀπὸ τὸὺς μικτοὺς γάμους στὸ ὑπ᾽ ὄψιν κείμενο μᾶς σαφηνίζουν καὶ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο προκρίθηκε στὸ τελικὸ κείμενο τῆς Κρήτης, νὰ ἀφεθεῖ ἡ ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση στὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες ἀντί, ὡς ὤφειλε, νὰ ὑπάρχει μία συνολικὴ θέση ὑποχρεωτικὴ πρὸς πάντας καὶ στὸ πνεῦμα τῶν ἱερῶν κανόνων: ἒπρεπε νὰ ἀναγκασθοῦν οἱ Ἐκκλησίες στὶς ὁποῖες τὸ πνεῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ δὲν ἔχει ἁλώσει εἰσέτι τὰ πάντα, ν᾽ἀποδεχθοῦν τὶς ἀποφάσεις ἄλλων πῖὸ "προοδευτικῶν" τοπικῶν "ἐκκλησιῶν" οἱ ὁποῖες ἔχοντας ὂντὼς ἰσοπεδώσει τὰ πάντα, ἐπιβάλλουν ὡς "νόμιμη" καὶ "διακριτικὴ" καὶ τὸ κυριώτερο, ὡς "ὀρθόδοξη" τὴν πρακτική τους. Τὰ παραδείγματα ὅλα ἔρχονται ἀπὸ (ποῦ ἀλλοῦ;) τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν ἐκεῖ ἑλληνικὴ Ἀρχιεπισκοπὴ καθὼς καὶ τὴν Μητροπολιτικὴ Σύνοδο τῶν Ρώσων (Πατριαρχείου Μόσχας)· ἀφ᾽ἑνὸς ἱερολογοῦνται κανονικῶς (ἤδη) ὅλοι οἱ μικτοὶ γάμοι, ἀφ᾽ἑτέρου μέσῳ μιᾶς κάποιας "ἐκκλησιαστικῆς ἀκολουθίας" ἀναγνωρίζονται οἱ μικτοὶ γάμοι "ὀρθοδόξου" καὶ μὴ, πὸὺ ἔχουν γίνει σὲ μὴ Ὀρθόδοξες "ἐκκλησίες"! Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν πλήρη ἐμπέδωση τοῦ οἰκουμενισμοῦ στὸ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, "κατὰ τὰς ὑποδείξεις".
Ἔχουμε λοιπὸν κήρυξη κακοδοξιῶν μὲ αὐτὴν τὴν ἀπόφαση διότι:
α) Καταλύοντας ὅπως εἴπαμε παραπάνω ἡ σύνοδος τὸν 72ο κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικὴς Συνόδου, καὶ ὄχι μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸν 14ο τῆς 4ης Οἰκουμενικῆς, τὸν ἰ’ καὶ τὸν λὰ τῆς ἐν Λαοδικείας καὶ τὸν κα, καὶ κθ κανόνα τῆς Καρθαγένης, σημαίνει στὴν οὐσία κατάλυση ὁλοκλήρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, κατὰ τὸ γραφικό : ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταὶσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος. Ἰἄκ. 2, 10. Πῶς λοιπὸν ἀκυρώνουμε αὐτὰ ποῦ τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐδογμάτισε; αὐτὸ ἀποτελεῖ βλασφημία κατὰ τῶν Πατέρων, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ φυσικὰ τὴν ἀπόδειξη πῶς μπήκαμε (κατὰ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο) στὴν Μεταπατερική Ἐποχῆ τῆς Ἐκκλησίας.
β) Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ εἰσάγεται ἀκρίτως ὁ Οἰκουμενισμὸς μέσα στὴν Οἰκογένεια, καὶ ἀποδομεῖται ἡ σωτηριολογικὴ ἀποστολὴ τοῦ γάμου, διότι πῶς μπορεῖ νὰ γίνει συμβίωσει καὶ κατ’ ἐπέκτασιν κοινὴ πορεία πρὸς τὸν Χριστό, ποῦ εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τοῦ ἔγγαμου βίου, ὅταν τὰ μέλη τῆς συζυγίας δὲν πιστεύουν στὸν ἴδιο Θεό;
γ) Ὁ καρπὸς τῆς συζυγίας, τὰ τέκνα, ποῖον δρόμο θὰ ἀκολουθήσουν; τὸν δρομὸ τῆς ἀκραιφνοῦς ὀρθοδόξου Πίστεως, ἢ τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ οἰκογενιακοῦ πρωτύπου, κατὰ τὸ ἰδεῶδες πὸὺ βιωματικὰ καὶ ἐμπειρικὰ ζοῦν καὶ κινοῦνται;
δ) Γίνεται ἐν τῇ πράξει ἀποδοχὴ τῆς Βαπτισματικῆς Θεολογίας, διότι πῶς μποροῦμε νὰ εἰσάγουμε ἀβάπτιστο στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας;
καὶ ε) Εἰσάγει χάος στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ὅπως εἴπαμε παραπάνω ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία θὰ ἐπιλέγει αὐτόνομα μὲ προφάσει τὴν οἰκονομία τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὴν διάκριση πάντα ποῦ διαθέτει ὁ ἕκαστος Ἐπίσκοπος, ἂν θὰ τελεῖ μικτοὺς γάμους.
β`. Νηστεία
Τὰ ὅσα ἤδη ἀναφέρθησαν ὡς πρὸς τὸ κείμενο τοῦ γάμου ἰσχύουν καὶ γιὰ τὴν περίπτωση αὐτοῦ τῆς νηστείας. Ἕὡς καὶ τὸ ἄρθρο 8 ἐπαινεῖται ὁ θὲσμὸς τῆς νηστείας, καὶ παρουσιάζονται οἱ ἀγαθοὶ καρποί της, μάλιστα κάνοντας χρήση πατερικῶν πηγῶν ὅπως τοῦ Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κ.ἄ. Καὶ ἐνῶ ὅτι ἦταν ἀναγκαῖο γιὰ τὸ ζήτημα τῆς νηστείας εἶχε ἤδη εἰπωθεῖ στὰ ἑπτὰ πρῶτα ἄρθρα -ἔστω καὶ ἀκροθιγῶς- θ᾽ἀνέμενε, ὁ ἔχων λογικὴν ἀναγνώστης, ὡς συμπέρασμα ἐκ τῆς "συνόδου" τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἰσχύος τῆς νηστείας κατὰ τὰ παραδεδομένα· παρὰ ταῦτα ὃμώς, ὅλως ἀντιθέτως στὸ ἄρθρο 8 ἀνατρέπονται ἂρδὴν τὰ ἕως ἐκείνου γραφέντα! καὶ ἐδῶ νὰ κάνουμε μία παρένθεση. Αὐτὴ εἶναι ἡ τακτικὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν. Δηλαδὴ μαζὶ μὲ μία ἀλήθεια λένε ἀμέσως μετὰ καὶ τὸ ψέμα ποῦ ἀποδομεῖ τό Ὀρθόδοξο Δόγμα.
Συγκεκριμένα, ἀπὸ τὴν ἁπλὴ παρατήρηση ἐπὶ τοῦ γεγονότος τῆς μὴ τηρήσεως τῶν νηστειῶν, ὑπὸ τῶν συγχρόνων χλιαρῶν "χριστιανῶν", ὁδηγούμαστε κατὰ "ποιμαντικὴ μέριμνα" στὴν ἀποδοχὴ τῆς περιφρονήσεως τῶν κεκανονισμένων νηστειῶν, (πὲρὶ αὐτῶν ὁ λόγος, ὄχι ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε γενικῶς περὶ "νηστείας") καὶ στὴν παγίωση αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῆς "οἰκονομίας[8]".
Ἐνῶ ἀρχικὰ στὸ ἄρθρο 8 γίνεται λόγος γιὰ "χαλάρωση" τῆς νηστείας (παρ᾽ὅτι πρόκειται κυριολεκτικὰ πὲρὶ ἀκυρώσεώς της) ὑπὸ τῶν "πιστῶν", ἀκολούθως καὶ μετὰ ἀπὸ λίγες μόλις γρὰμμὲς τὸ ξεχνᾶ καὶ ἀναφέρει ἄλλους λόγους: ἀσθενείας, στρατεύσεως, συνθηκῶν ἐργασίας, κλίματος(!) καθὼς καὶ δυσκολίας ἀνευρέσεως νηστησίμων τροφῶν(!!). Δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἡ στοιχειώδης ἐσωτερικὴ ἑνότητα στὸ κείμενο... Ἀντὶ λοὶπὸν ἡ "ποιμαίνουσα" Ἐκκλησία νὰ πιέσει πρὸς ἐπίλυσιν τῶν ὅσων ἐκ τῶν ἀνωτέρω μποροῦν νὰ διευθετηθοῦν, (π.χ. στρατιωτικὴ διατροφή, συνεργασία μὲ φορεῖς τοῦ ἐμπορίου κ.λ.π.), ἀντ᾽αὐτοῦ προκρίνεται ὁ εὔκολος δρόμος τῆς κατάργησης τῆς νηστείας καὶ κατ᾽οὐσίαν τῆς ἀσκητικῆς διαγωγῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ λόγος δὲν εἶναι ἄλλος φυσικὰ ἀπὸ τὴν σύμπλευση πρὸς τὸὺς ἐκκοσμικευμένους "χριστιανοὺς" τῆς Δύσεως "ἀδελφοὺς" τῶν καθ᾽ἡμᾶς οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταργήσει ὅλες τὶς ἀρχαῖες διατάξεις πὲρὶ νηστείας. Δὲν εἶναι λοὶπὸν παρὰ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ "οἰκουμενισμοῦ τῆς βάσης", ὁ λόγος ὑπάρξεως τοῦ συγκεκριμένου κειμένου.
Ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ τυπικότητα καὶ Κανονικότητα τῆς Συνόδου» ἔχουμε τὰ ἑξῆς: Ἡ λεγομένη ΑκΜΣ, διὰ στόματος ἀρχιερέων καὶ λοιπῶν συμμετασχόντων, μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐργασιῶν της (δὲν τολμήθηκε πρὶν), ἀπεκλήθη ὡς "ἡ Β´ Βατικανὴ σύνοδος" τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς τὸ ἀντίστοιχο δηλαδὴ τῆς τελευταίας οἰκουμενικῆς συνόδου (21ης) τοῦ παπισμοῦ, ἡ ὁποία δημιούργησε τεράστιες ἀναταράξεις στὸὺς κόλπους του, ἐπιφέροντας ἀλλαγὲς τέτοιας σημασίας[9] ὣστὲ νὰ χαρακτηρισθεῖ, ἐκ τῶν ἰδίων τῶν πρωταγωνιστῶν της, ὡς τέμνουσα τὴν ἱστορία τῆς "ἐκκλησίας" στὴν ἐποχὴ πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύνοδο. Αὐτὸ πὸὺ εἶναι ἐνδιαφέρον καὶ μᾶς ἀναγκάζει νὰ κάνουμε ἀναφορὰ στὴν σύνοδο τοῦ παπισμοῦ εἰναι οἱ μεθοδολογικὲς ὁμοιότητες τῆς ΑκΜΣ πρὸς αὐτὴν. Ἒτσὶ "γιὰ τὴν σύγκληση μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου, εἶναι εὐρέως γνὼστὸ πὼς ὁ τρόπος ἐργασίας τῆς Β´ Βατικάνειας Συνόδου χρησίμευσε κατὰ κάποιον τρόπο ὡς πρότυπο γιὰ τὶς διαδικασίες αὐτὲς."[10]. Πράγματι, ἡ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπὴ, οἱ Προσυνοδικὲς Πανορθόδοξες Διασκέψεις, ἡ διαρκὴς Γραμματεία γιὰ τὴν Προπαρασκευὴ τῆς Συνόδου, καθὼς τέλος ὁ τρόπος ἑτοιμασίας καὶ ἐπεξεργασίας τῶν κειμένων τῆς ΑκΜΣ, ΟΛΑ ἀπηχοῦν τὸ τρόπο λειτουργίας τῆς Β´ Βατικανῆς[11]
[1] Τό ὑπὸ τῆς Ἔ´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως (Σαμπεζύ-Γενεύη, 10-17 Ὀκτωβρίου 2015) ἐγκριθὲν σχέδιο κειμένου τῆς Ἀγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ θέμα : «Ἀπόφασις˙ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν χριστιανικὸ κόσμο», δημοσιεύθηκε, συμφώνως πρὸς τάς ἀποφάσεις τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ποῦ πραγματοποιήθηκε στὸ Σαμπεζὺ τῆς Γενεύης ἀπὸ 21 ἕως 28 Ἰἀνουαρίου 2016, στὶς 28-1-2016 στὴν ἡλεκτρονικὴ διεύθυνση : http://www.romfea.gr/diafora/6177-apofasis-sxeseis-tis-orthodojou-ekklisias-pros-ton-xristianiko-kosmo
[2] Στὰ κείμενα τῆς Κρήτης ὁ ὅρος "αἱρετικὸς" ἔχει πλήρως ἐξοβελισθεῖ καὶ ἀντ᾽ αὐτοῦ ἔχει εἰσαχθεῖ αὐτὸς τοῦ " ἑτεροδόξου".
[3] Νὰ σημειώσουμε ὃτί τὸ πρόβλημα μὲ τὸὺς γάμους, δὲν εἶναι διόλου καινούργιο, ξεκινᾶ κυριολεκτικὰ μὲ τὶς ἀπαρχὲς τῆς Ἐκκλησίας.
[4] Catechism of the Catholic Church, Libreria Editrice Vaticana, 20112
[8] Νὰ σημειωθεῖ πάντως ὅτι οὐδαμοῦ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος "οἰκονομία", καὶ τοῦτο διότι θὰ ἔπρεπε: α) νὰ ἔχουν καλῶς καθοριστεῖ τὰ ὅριά της καὶ ὁ ἀκριβὴς χαρακτῆρας της, καὶ β) νὰ ἔχει θεσμοθετηθεῖ μέσῳ σχετικοῦ συνοδικοῦ κανόνος.
[9] Κυρίως ἦταν ἡ ἀπόφασή της γιὰ τὴν υἱοθέτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, (μέσῳ τοῦ συνοδικοῦ Διατάγματος Unitatis Redintegratio), ὡς μεθόδου ἑνώσεως τῶν "χριστιανῶν", καθὼς καὶ οἱ μεγάλες ἀλλαγὲς πὸὺ ἐπέφερε στὴ λειτουργικὴ ζῶὴ (λειτουργικὴ μεταρρύθμιση).
[10] Brun, ὃ.π. σελ. 231
[11] Ἀναλυτικὰ, Brun, .ὃ.π. σελ. 232-234
[12] Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πηδάλιον, Ἀθῆναι 1957, σελ. 118
[13] Ἐπ᾽αὐτοῦ σημειώνει ὁ ὃσιος Νικόδημος ὃτί τύχὸν ‟ἀσυμφωνία τινῶν Πατριαρχῶν, καὶ τὰς Οἰκουμενικὰς ποιεῖ Τοπικὰς." ὃ.π. σελ. 119
[14] Τὸ μεγαλύτερο παράδειγμα εἶναι αὐτὸ, πὲρὶ τῆς ἄποδοχής ἢ ὂχὶ τοῦ ἓκτοὺ κειμένου, μὲ δογματικὸ ζητούμενο τὴν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στὸὺς ἑτεροδόξους.
[15] Ἅγιός Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, P.G. 78,685A.
[16] Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, «Ἅπαντα», Β΄, σ. 627.
[17] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θέσ/κὴ 2003, σ. 358
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ....
Εξεδόθη σε βιβλίδιο η Ορθόδοξος Ομολογία !
Η Ιερά Σύνοδος της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού,τη προεδρεία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ.Αμφιλοχίου,εξέδοσε βιβλίδιο που περιλαμβάνει την Διακήρυξη - Ομολογία Αυτής, η οποία έλαβε χώρα την Κυριακή Ορθοδοξίας 2026.
Ο αναγνώστης,στο εν λόγω βιβλίδιο ,δύναται να πληροφορηθεί λεπτομερώς για την πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το 1924 μέχρι τούδε,και το πώς Αυτή ενήργησε έναντι του αντιχρίστου Νεοημερολογιτισμού , του αντιχρίστου Φλωρινισμού το 1937,καθώς επίσης, και έναντι των σχισματικών του 1995,του 2005 και του 2019.
Επίσης,στο εν λόγω βιβλίδο,μπορεί κανείς να ενημερωθεί και για το πώς αντιμετώπισε η Ορθόδοξος Εκκλησία το θέμα του 1971.
Όσοι επιθυμούν να παραλάβουν το πολύ χρήσιμο αυτό βιβλίδιο,μπορούν να στείλουν σχετικό αίτημα στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:
mitropolisgocxanthis@gmail.com
Ι.Λ
ΛΑΡΙΣΑ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου