Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

 Οἱ κτηνοτρόφοι καλοῦνται νὰ κρατήσουν τὰ ζῶα τους κλεισμένα, νὰ ἀγοράζουν πανάκριβες ζωοτροφές, νὰ βλέπουν τὸ κόστος παραγωγῆς νὰ ἐκτοξεύεται καὶ τὸ εἰσόδημά τους νὰ καταρρέει! 

Ἀκόμη χειρότερα, καλοῦνται νὰ κλείνουν τὰ ζῶα τους στὸ στάβλο γιὰ 24/24 στὶς ὑψηλὲς θερμοκρασίες τοῦ καλοκαιριοῦ, μὲ τεράστιες συνέπειες στὴν ὑγεία τῶν ζωντανῶν. 

Ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ ὑπηρεσίες της ἰσχυρίζονται ὅτι ὅλα αὐτὰ γίνονται γιὰ νὰ προστατευτεῖ τὸ ζωικὸ κεφάλαιο, ἡ φέτα ΠΟΠ καὶ ἡ θέση της στὶς διεθνεῖς ἀγορές. Πρόκειται γιὰ ἕναν ἰσχυρισμὸ ποὺ προσβάλλει τὴ νοημοσύνη τῶν παραγωγῶν ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὑπολοίπων. 

Ὑπάρχουν περιοχὲς στὴν χώρα ποὺ εἶναι σὲ καραντίνα ἐδῶ καὶ 2 χρόνια καὶ "ξέχασαν" νὰ τὶς βγάλουν , ὅπως θὰ "ξεχάσουν" τώρα νὰ ἄρουν καὶ τὸν νέο Κανονισμό ! Ποντάρουν δὲ καὶ στὸ ὅτι σὲ 2 χρόνια δὲν θὰ ὑπάρχουν τὰ ἴδια δεδομένα... 

Ὁ Ὀρεινὸς ὄγκος τῆς Χώρας δέχεται νέο πλῆγμα, ἐπίσης τὰ χωριὰ ποὺ τὸ καλοκαίρι ἔπαιρναν μιὰ ἀνάσα ζωῆς ... 

Ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία, μιὰ ἀρχαία πρακτικὴ ποὺ διατηρεῖται ζωντανὴ ἐδῶ καὶ αἰῶνες, ἐντάσσεται στὴν ἄϋλη πολιτιστικὴ κληρονομιὰ τῆς UNESCO καὶ ἀφηγεῖται τὴν ἀλληλεξάρτηση ἀνθρώπων καὶ φύσης. 

Ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία ἀποτελεῖ ἕνα παραδοσιακὸ κτηνοτροφικὸ σύστημα προσαρμοσμένο στὶς ἐποχικὲς μεταβολὲς τοῦ κλίματος, ἀλλὰ καὶ τῆς διαθέσιμης βοσκήσιμης ὕλης καὶ ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ χαρακτηριστικοὺς τρόπους ἐκτροφῆς τῶν ζώων σὲ ὅλη τὴ λεκάνη τῆς Μεσογείου. 

"Ἡ ζωὴ αὐτὴ μοιάζει μὲ τὸν βοσκότοπο, καθὼς ἁπλώνεται σὲ πλαγιές, σὲ ἐποχές, σὲ χιλιόμετρα καὶ δὲν χωράει σὲ ἕνα σπίτι, οὔτε σὲ μιὰ μνήμη. «Εἶναι δύο πατρίδες καὶ καμιὰ δὲν εἶναι "πιὸ" πατρίδα ἀπὸ τὴν ἄλλη». Τὰ ζῶα ἔχουν μνήμη πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, «θυμοῦνται κάθε πέρασμα, κάθε στροφή, κάθε κονάκι ποὺ ἔχουν συνηθίσει. Ξέρουν πότε ἔρχεται ἡ ἄνοιξη καὶ τί σημαίνει αὐτὴ γιὰ ἐκεῖνα: δρόμος, φύση, βουνό». 

«Μιὰ χρονιὰ ἀργήσαμε νὰ φύγουμε. Τὰ ζῶα ἄρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν. Μόλις ἄκουγαν τὸ φορτηγὸ τοῦ γαλατᾶ νὰ πλησιάζει, σήκωναν τὰ κεφάλια τους. Νόμιζαν πὼς ἦρθε ἡ ὥρα νὰ φορτωθοῦν καὶ νὰ φύγουν. Ἦταν ἕτοιμα. Τὸ βουνὸ τὰ περίμενε». 

Δὲν πρόκειται γιὰ ὑπερβολή, οὔτε γιὰ ρομαντικὴ προβολή, ἀλλὰ γιὰ συνήθεια, βιολογία, ρυθμὸ τῆς φύσης· τὸ σῶμα θυμᾶται, ἀκόμα κι ὅταν τὸ μυαλὸ ξεχνᾶ. Αὐτὸς ὁ ἀόρατος ρυθμός, ποὺ συνδέει τὰ ζῶα μὲ τὸν τόπο καὶ τὶς ἐποχές, φαίνεται νὰ ἔχει διαταραχθεῖ, ὅπως καὶ ὅλα ὅσα ἄλλοτε λειτουργοῦσαν ἀθόρυβα ἀλλὰ μὲ ἀκρίβεια, σὰν καλὰ κουρδισμένο ρολόϊ." 

Σὲ παρόμοια ψυχολογία βρίσκονται καὶ οἱ μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι, ποὺ ξέρουν καλὰ πὼς ἡ ἐπιβίωση στηρίζεται στὴν κίνηση, στὴν ἀλλαγὴ τόπου, στὴν ἀναζήτηση βοσκῆς καὶ ἰσορροπίας. «Καὶ γιὰ τὶς δύο πλευρές, ζῶα καὶ μετακινούμενους κτηνοτρόφους, τὸ βιολογικὸ ρολόϊ ἔχει διαταραχθεῖ καὶ ὁ χρόνος δὲν κυλᾶ πιὰ ὅπως πρίν, ἀλλὰ μοιάζει νὰ ἔχει σπάσει» 

Καὶ γιατί παρὰ τὶς δυσκολίες, συνεχίζουν τὴν παράδοση; 

«Γιατί ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία εἶναι μέρος τῆς ψυχῆς μας, τῆς παράδοσης καὶ τῆς ταυτότητάς μας, ἡ μετακίνηση τῶν κοπαδιῶν δὲν εἶναι πιὰ ἁπλῶς ἀνάγκη ἐπιβίωσης, ἀλλὰ μιὰ γιορτή, μιὰ ἐπιστροφὴ στὶς ρίζες, ποὺ καθορίζει τὴν ὕπαρξη καὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας. 

Ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία δὲν εἶναι ὅμως μόνο μιὰ πρακτικὴ ἐπιβίωσης, εἶναι καὶ ἕνα οἰκοσύστημα σὲ κίνηση. «Δὲν εἶναι μόνο ἐπάγγελμα. Εἶναι ὁ τρόπος ποὺ λειτουργεῖ ἡ φύση, ἡ διαχείριση τοῦ τοπίου, ἡ προστασία τῶν βοσκοτόπων καὶ ἡ ἰσορροπία τοῦ οἰκοσυστήματος. 

Στὴν πραγματικότητα, τὰ κοπάδια διατηροῦν τὸ τοπίο καθαρό, ἐπιτρέπουν στὴ νέα βλάστηση νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ ἀνοίγουν μονοπάτια στὴ γῆ, ἡ ὁποία χωρὶς αὐτὰ τὰ ζῶα θὰ εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ πυκνότερη βλάστηση ποὺ θὰ ἦταν ἐπιρρεπὴς σὲ φωτιές. Ὅταν χαθεῖ τὸ κοπάδι, δὲν χάνεται μόνο ἡ οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ κτηνοτρόφου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἰσορροπία τοῦ τοπίου» 

Ἡ ἀπώλεια τῆς μετακινούμενης κτηνοτροφίας εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς ἰσχυρῆς οἰκολογικῆς παρουσίας τῶν ζώων στὰ βουνὰ καὶ τὰ πεδινά. Τὰ ζῶα δὲν «τρῶνε» ἁπλῶς τὸ χορτάρι· τὸ ρυθμίζουν, τὸ καθαρίζουν, τὸ ἀνανεώνουν, ἡ ἰσχυρὴ σύνδεση ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ φύση, μέσῳ τῶν ζώων, ἦταν πάντα τὸ σημεῖο ἰσχυρῆς ἰσορροπίας στὴν ὕπαιθρο τῆς Ἑλλάδας. 

Ὅταν ὑπῆρχαν περισσότερα κοπάδια, ἦταν καλύτερες καὶ οἱ σοδειὲς τῶν μελισσοκόμων. Οἱ μέλισσες δὲν ἔχουν συμφέρον, ἔχουν ἔνστικτο. Πηγαίνουν ἐκεῖ ποὺ ἡ φύση εἶναι ζωντανή. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει βόσκηση, ἀνακύκλωση ὕλης, φῶς καὶ χῶρος ἀνοιχτός. Ἐκεῖ φτιάχνουν τὸ καλύτερο μέλι. 

Ὁ κόσμος αὐτὸς «δὲν εἶναι γραφικός, εἶναι σύνθετος, λειτουργικός, ἀρχαῖος καὶ ἔξυπνος. Ἕνα οἰκοσύστημα συμβίωσης: ἄνθρωποι, ζῶα, φύση, καθένας στὸν ρόλο του, ὄχι ἀπέναντι, ἀλλὰ μαζί». 

Ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία εἶναι πανάρχαιη καὶ ἀπολύτως ἑλληνική, δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ πρακτικὴ ποὺ ξεκίνησε χθές, οὔτε πρὶν ἕναν ἢ δύο αἰῶνες, ἀλλὰ συνοδεύει τὴν ὕπαιθρο τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τότε ποὺ ὑπάρχουν κοπάδια καὶ βουνά. 

Τὸ σύστημα βασίζεται στὴν ἐποχικὴ μετακίνηση κοπαδιῶν, ἀπὸ τὰ πεδινὰ χειμαδιὰ τὸν χειμῶνα, στὰ ὀρεινὰ βοσκοτόπια τὸ καλοκαίρι. Καὶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μιὰ τεχνικὴ ἐπιβίωσης. Πρόκειται γιὰ ἕναν ρυθμὸ ζωῆς, ποὺ συγχρονίζεται μὲ τὶς ἐποχές, τὴ φύση, τὴ γῆ. 

"Οἱ παλιὲς στράτες, δὲν ἦταν ἁπλοῖ δρόμοι, ἀλλὰ διάδρομοι πολιτισμοῦ. Καὶ ἂν κάποιος νομίζει πὼς εἶναι μόνο θέμα οἰκονομίας, «κάνει λάθος». Ἡ μετακινούμενη κτηνοτροφία «εἶναι κομμάτι τῆς ἄϋλης πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τῆς Ἑλλάδας. 

Εἶναι ἡ ἀόρατη γέφυρα ποὺ ἑνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ τοπίο, ἡ μνήμη σὲ κίνηση. Στὴν πραγματικότητα, δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ ξεπερασμένη πρακτική, ἀλλὰ γιὰ μιὰ ζωντανὴ ἀπόδειξη ὅτι μπορεῖς νὰ ζεῖς μὲ τὴ φύση, ὄχι ἐναντίον της»!!! 

ΓΡΑΦΕΙ :Ἄννα Καραγιάννη 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Ι.Λ

ΛΑΡΙΣΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ