ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ! ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ Η ΨΕΥΔΟ-ΕΝΩΣΗ!

 «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνὶᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν». 

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ‘Ὀρθόδοξη ‘Ἐκκλησία Θεωρεῖται ὡς μία ἄλλη χριστιανική Ἐκκλησία ἢ Ὁμολογία. Δηλαδή, τόσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅσο καὶ οἱ ἄλλες ἑτερόδοξες χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὁμολογίες ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, ἀλλὰ διαφέρουν μόνο στὴ θεολογικὴ διατύπωσή της. Ὅ,τί δηλαδὴ πρεσβεύει τὸ Π.Σ.Ε. καὶ ὅ,τι δηλώνει ἐδῶ καὶ χρόνια ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, προκειμένου νὰ ὑπάρξει συγκρητιστικὴ ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀπομένει νὰ ὑπάρξει πρόοδος στὴ σύγκλιση τῶν θεολογικῶν τους διατυπώσεων ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δῆθεν κοινῆς τους πίστης. Αὐτὴ τὴν δογματικὴ ἀπόφαση τὴν διατυπώνουν ὡς ἑξῆς: «ταχυτέρα καὶ ἀντικειμενικοτέρα ἀποσαφήνιση τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καὶ ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐτοῖς διδασκαλίας περὶ μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης, καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς 

Ἡ δογματικὴ αὐτὴ ἀπόφαση εἶναι αἱρετικὴ διότι ἐνῶ κατὰ τὴν ὀντολογικὴ φύση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἑνότητα ἤδη ὑπάρχει καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο νὰ διαταραχθεῖ, ἐν τούτοις ἡ Ὀρθόδοξη ‘Ἐκκλησία ἀποσκοπεῖ ἀντικειμενικὰ στὴν ἐξομάλυνση μίας ὁδοῦ πὸὺ ὁδηγεῖ σὲ μία ἄλλη ἑνότητα, διαφορετικὴ τῆς ὀντολογικῆς, δηλ. τὴν συγκρητιστικὴ καὶ ὄχι ἐπὶ τῆς πραγματικῆς πίστης. Τὴν ἐξομάλυνση αὐτὴν τῆς ἑνότητας μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐπιδιώκεται νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὸὺς διμερεῖς καὶ πολυμερεῖς θεολογικοὺς διαλόγους στὰ πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης τῶν νεώτερων χρόνων. Συγκεκριμένα στὴν παράγραφο 16, σημειώνονται τὰ ἑξῆς: «Ἕν ἐκ τῶν κυρίων ὀργάνων ἐν τῇ Ἱστορὶᾳ τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως, εἶναι τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ)... Παραλλήλως, ὑφίστανται καὶ ἄλλοι διαχριστιανικοὶ ὀργανισμοὶ καὶ περιφερειακὰ ὄργανα, ὡς ἡ «Διάσκεψις τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν» (ΔΕΚ), τὸ «Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν Μέσης Ἀνατολῆς (ΣΕΜΑ) καὶ τὸ «Παναφρικανικὸν Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν». Ταῦτα μετὰ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν τηροῦν σημαντικὴν ἀποστολὴν διὰ τὴν προώθησιν τῆς ἑνότητος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου». 

Ἐρωτῶμεν: Διεσπάσθη λοιπὸν ἡ ἑνότητα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας; ἢ μᾶλλον διασπῶνται καὶ ἀποκόπτονται ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν τὴν διαχρονία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ποῦ ἐκφράζεται μὲ τούς Ἀποστόλους, τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες 

Ι.Λ