ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΜΟΙΒΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ «ΔΙΑΚΟΝΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ» ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΕΡΗΣΕΩΝ, ΑΝΥΨΩΣΕΩΣ ΤΤΜΑΡΙΘΜΟΥ, ΧΑΜΗΛΩΝ ΜΙΣΘΩΝ, ΚΑΤΑΛΥΣΗΣ ΤΩΝ ΗΘΩΝ, ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ!
Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΧΤΥΠΑ ΔΥΝΑΤΑ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ!
Ἡ Ὁμολογία Πίστεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας,η ὁποῖα συμπεριλαμβάνει τὴν καταδίκη της γιὰ τὸ σχίσμα των Νεοημερολογιτῶν τοῦ 1924,των Ἀκακιοφλωρινικῶν τοῦ 1937,των αἰρετικοσχισματικῶν ὀπαδῶν τῆς δῆθεν εἰκόνας τῆς Ἁγίας Τριάδας τοῦ 1995,των αἰρετικοσχισματικῶν τοῦ Νικολάου τοῦ 2005 καὶ τῶν ἐπίσης αἰρετικοσχισματικῶν τοῦ ΄΄Τόμου Ἑνώσεως ΄΄ τοῦ 2019.
ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ - ΔΗΛΩΣΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ
Ἐπὶ τῆ Ἑορτῆ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ σωτηρίου ἔτους 2026
Εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Λαρίσης καὶ Τυρνάβου
Ως πὶστὰ τέκνα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κινούμενοι ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεώς μας, ἐλευθέρως, καὶ μετὰ λόγου εὔθύνής, προβαίνομεν εἰς τὴν παροῦσαν
ΔΗΛΩΣΙΝ – ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, ἐπὶ τῆ Ἑορτῆ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ σωτηρίου ἔτους 2026.
Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Νεοημερολογιτισμός – Οἰκουμενισμὸς (σχίσμα 1924).
Δεδομένου ὅτι ζῶμεν εἰς αἰῶνα Ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, ἐπισημαίνομεν κατ' ἀρχὰς ὅτι ἡ Ὀρθοδόξως νοουμένη Οἰκουμενικότης καὶ Καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Οἰκουμενισμόν. Ὡς εἶναι γνωστόν, εἰς τὸ ὄνομα τῆς δῆθεν ἀγάπης, ὁ Οἰκουμενισμὸς ταυτίζει τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἀμετανοήτων, Σχισματικῶν, Αἱρετικῶν μέχρι καὶ τῶν Ἀλλοδόξων. Οἱ Οἰκουμενισταὶ θεωροῦν ὅτι διὰ τὴν ἕνωσίν των, δὲν χρειάζεται ἡ κάθε θρησκευτικὴ κοινότης νὰ ἀρνηθῆ τὰ πιστεύω της ἢ νὰ ἀποδεχθῆ τὰ πιστεύω τῆς ἄλλης...
(Βλέπετε ἐνδεικτικῶς εἰς τὴν Οἰκουμενιστικὴν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, καὶ τὸ καταδικασμένον ἀπὸ τὴν Ε’ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ). Συμφώνως ἐπίσης μὲ τὴν βλάσφημον Οἰκουμενιστικὴν θεωρίαν τῶν κλάδων, (Branch theory), «ὁ Χριστὸς ἀπέθανε διὰ τῶν σχισμάτων καὶ ὅλοι ἔχομεν πάρει μόνον ἕνα κομμάτι Αὐτοῦ, δὲν ἔχομεν τό Ὅλόν(!) Ὡς ἐκ τούτου πρέπει νὰ Τόν Ἀναστήσωμεν ἐμεῖς διὰ τῆς ἑνώσεώς μᾶς...(!)» Οἱ Οἰκουμενισταὶ λοιπόν, διακατεχόμενοι ἀπὸ ἐγωιστικὴν ἐμμονὴν εἰς τὴν πλάνην καὶ ὄχι ἀπό Ἀγάπην, προσβάλλουν τὸ πραγματικὸν ἔργον Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν Σωτηρίαν τοῦ Ἀνθρώπου, προσβάλλουν δηλαδὴ ὅλον τὸ ἔργον τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀπὸ τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μέχρι τῆς Σταυρικῆς θυσίας, τῆς Ἀναστάσεως, καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Προσβάλλουν τὸ ἔργον τῶν Μαθητῶν καί Ἀποστόλων Τοῦ καὶ ὅλων τῶν μέχρι σήμερα γνησίων διαδόχων Τῶν. Καθίσταται λοὶπὸν σὰφὲς ὅτι οἱ ὁπαδοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χὼρὶς ἀπαραιτήτως νὰ ἀναφέρωνται πάντοτε καὶ νὰ διαστρέφουν ἐπιμέρους Δογματικὰ θέματα, (ὡς ἔπραττον οἱ αἱρετικοὶ ἀνὰ τὸὺς αἰῶνας), ἀνατρέπουν εἰς τὸ σύνολόν του τό Ἐκκλησιολογικὸν Δόγμα, πὲρὶ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ, ξεπερνῶντες κάθε αἵρεσιν τοῦ παρελθόντος. Δικαιολογημένως λοὶπὸν ὁ Οἰκουμενισμός, χαρακτηρίζεται καὶ ὡς Παναίρεσις.
Ὅθὲν ὡς πὶστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὰς Οἰκουμενιστικὰς θεωρίας, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν, συμφώνως μὲ τὴν ὁποίαν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι Μία καὶ ἐξέρχονται Αὐτῆς, οἱ διαφορετικὰ φρονοῦντες καὶ διδάσκοντες. Δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, ὅτι ὁ Χρὶστὸς εἶναι Ἀγάπη, ἀλλὰ καί Ἀλήθεια. Δὲν θὰ παύσωμε νὰ διακηρύσσωμεν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχει Σωτηρία. Ὁ πραγματικὸς λοὶπὸν Χριστιανός, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν καθημερινὸν πνευματικὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ὀφείλει νὰ ἀγωνίζεται καὶ διὰ τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν. Ὁ Χριστὸς μᾶς θὰ ἀπαιτήση λόγον τὴν ὥραν τῆς κρίσεως, ἐὰν πράγματι, ὡς τὸ πὶστὸν λεῖμμα τῆς Ἐκκλησίας Του, ἐφυλάξαμεν τὴν παρακαταθήκην τῆς
2
Πίστεως καὶ ἠγωνίσθημεν ὑπὲρ Αὐτῆς. Προβαίνομεν λοιπόν, ἐνσυνειδήτως, εὐσεβάστως καὶ μετὰ φόβου Θεοῦ, ὡς ταπεινὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του, εἰς τὴν παροῦσαν ΔΗΛΩΣΙΝ καὶ ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝ καὶ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ ὅλα ὅσα Κηρύττει καὶ Ὁμολογεῖ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καί Ἀποστολική Ἐκκλησία Τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῶν Συνοδικῶν Ἀποφάσεων, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Δογματικῶν Ὅρῶν τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς Συνόδου ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου καὶ τῶν Συνόδων ἐπὶ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Ἀποδεχόμεθα τάς Ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος, δηλαδὴ τὴν καταδίκην καὶ τὸν ἀναθεματισμὸν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, τοῦ Πάπα Γρηγορίου. Εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1583, ἀναφέρεται ἐνδεικτικῶς: «Ζ. Ὅποιός... θέλει νὰ ἀκολουθῆ τὸ νεοεφεύρετον Πασχάλιον καὶ Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, ...ἂς ἔχη τὸ ἀνάθεμα καὶ ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἂς εἶναι». Τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ἀποτελεῖ δεδικασμένον καὶ ἐπιφέρει τὸ ὡς ἄνω ἀνάθεμα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῶν μετέπειτα καινοτομησάντων καὶ ὡς ἐκ τούτου, καὶ ἐπὶ τῶν εἰσαγαγόντων καὶ ἐπιβαλόντων τὸν ἐπάρατον Νεοημερολογιτικὸν Οἰκουμενισμὸν ἐν Ἑλλάδι τὸ 1924. Τὰς σχετικὰς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587 καὶ 1593, ἐγνώριζεν καὶ εἶχεν παλαιότερα ἀναφέρει ρητῶς καὶ ὁ μετέπειτα πρωτεργάτης τῆς καινοτομίας Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τονίζων ὅτι, ἂὗταὶ αἱ Σύνοδοι κατεδίκασαν τὸ νέον ἡμερολόγιον... (βλέπε: Ἐκκλησιαστικὸς Κῆρυξ, φ. 146/1918). Εἶναι λοὶπὸν ἀπολύτως σαφές, ὅτι παρὰ τὰς σχετικὰς ἐκκλήσεις καὶ πιέσεις τῶν δυτικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπεδίωκον τὴν ἄμβλυνσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος, διὰ τοῦ συνεορτασμοῦ μετὰ τῶν αἱρετικῶν, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπέρριπτεν ἐπὶ αἰῶνας τὴν Παπικὴν ἑορτολογικὴν καινοτομίαν. Ἡ ἀντικανονικὴ δὲ ἐπιβολή της τὸ 1924, κατηγγέλθη ἀμέσως ὡς Φραγκιὰ καὶ Χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Χρὶστὸν καὶ τήν Ἐκκλησίαν Του.
Καταδικάζομεν τὴν Οἰκουμενιστικήν - Παναιρετικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 καὶ τὴν ὑπ’ αὐτῆς ὑπαγορευθεῖσαν Ἑορτολογικὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924, πρὸς χάριν τοῦ συνεορτασμοῦ μετὰ τῆς Πανσπερμίας τῶν καταχρηστικῶς χαρακτηριζομένων αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν», αἱ ὁποῖαι χαρακτηρίζονται ὡς δῆθεν ἀδελφαί Ἐκκλησίαι. Ἡ Ἑορτολογικὴ Καινοτομία, προσβάλλει τόσον τὴν Α΄ καὶ Β΄ Οἰκου-μενικὴν Σύνοδον, (αἱ ὁποῖαι συνέταξαν τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως), ὅσον καὶ τό Ἐκκλησιολογικὸν δόγμα, ὅπως διατυπώνεται εἰς τὸ ἔνατον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, πὲρὶ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ ὥρισεν ἐπίσης τὸν Πασχάλιον Κανόνα, ρυθμίζοντας τὸ Χριστιανικὸν Πάσχα νὰ μὴν συμπίπτη καὶ συνεορτάζεται μὲ τὸ Ἑβραϊκὸν Πάσχα, δηλαδὴ οὐσιαστικὰ ὥρισεν τὸν μὴ συνεορτασμὸν μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Ταυτοχρόνως, ἐπὶ τῆ βάσει τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ὥρισεν τὸν συνεορτασμὸν ὅλων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπισθοῦν τὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα εἶχον δημιουργηθεῖ ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸν ὁμοδόξων εἰς διαφορετικὸν χρόνον. Εἰς ἀντίθεσιν μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς, τὸ 1924 κατεπατήθη δισχιλιετὴς καθηγιασμένη ἑορτολογικὴ παράδοσις, πρὸς χάριν τοῦ συνεορτασμοῦ μετὰ τῶν αἱρετικῶν.
Διακηρύσσομεν ὅτι ἡ αἰτία καὶ τὸ πραγματικὸν κίνητρον καὶ σκὸπὸς διὰ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ Παπικοῦ Ἑορτολογίου ἐν Ἑλλάδι τὸ 1924, δὲν ἦτο ἡ δῆθεν ἀνάγκη διὰ τὴν ἀκρίβειαν τοῦ χρόνου ὡς ὑποκριτικὰ προεβάλλετο, πρὸς ἐξαπάτησιν Κλήρου καὶ Λαοῦ, ἀλλὰ συμφώνως μὲ τὰ ἀποκαλυπτικὰ κείμενα καὶ πρακτικὰ τῆς ἐποχῆς, ὁ πραγματικὸς σκὸπὸς ὑπῆρξεν ὁ προσηλυτισμὸς τοῦ Ὀρθόδοξου λαοῦ πρὸς τὸ ξένον πρὸς τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν, πνεῦμα - φρόνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀπὸ τὴν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τὰ Πρακτικὰ τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει δῆθεν «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» τοῦ 1923, καὶ πλῆθος ἄλλων
3
ἀδιασείστων ἱστορικῶν στοιχείων, προκύπτει πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ὅτι ἡ Ἑορτολογικὴ Καινοτομία, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἐπεβλήθη ἀντικανονικῶς, ἐφηρμόσθη ἀπολύτως ὡς Νεοημερολογιτικὸς Οἰκουμενισμός. Τὸ γεγονὸς αὐτό, καθιστᾶ ἀφ’ ἑνὸς τὸ ἑορτολογικὸν ζήτημα, οὐσιῶδες Δογματικὸν θέμα καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὁ Νεοημερολογιτισμός, προκύπτει ὡς κατεγνωσμένη καὶ καταδεδικασμένη αἵρεσις. Τὰ παλαιοημερολογιτικὰ σχίσματα καὶ αἱ ἀποτυχημέναι προσπάθειαι προσβολῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἀποδεχόμεθα τὴν Ὁμολογίαν καὶ τὸ Διάγγελμα – Λίβελλον κατὰ τοῦ Νεοημερο- λογιστισμοῦ τῶν τριῶν ἐπιστρεψάντων Ἀρχιερέων τὸ 1935, καθὼς καὶ τὰς ὑπ’ αὐτῶν Χειροτονίας Ἐπισκόπων αἱ ὁποῖαι ἠκολούθησαν κατὰ τὸ ἴδιον ἔτος, ὡς ἐν τῆ πράξει συνέπειαν εἰς τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν. Οἱ ἐπιστρέψαντες Ἀρχιερεῖς, εἶχον τὴν Χειροτονίαν τῶν πρὸ τοῦ σχίσματος τοῦ 1924 καὶ ἑπομένως δὲν ὑφίσταται πρόβλημα διὰ τὰς Χειροτονίας τοῦ 1935. Ἡ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀποδοχὴ τῶν ἐπιστρεψάντων Ἀρχιερέων, μόνον διὰ τῆς Καλῆς των Ὁμολογίας καὶ καταδίκης τῆς καινοτομίας, λὸγῳ ἐλλείψεως Ἐπισκόπων, (δηλαδὴ λὸγῳ ἰδιαιτέρων συνθηκῶν...), δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα διὰ τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία δύναται τὰ ἀσθενῆ νὰ θεραπεύη καὶ τὰ ἐλλείποντα νὰ ἀναπληρῆ.
Δεδομένης ὅμως τῆς συγχύσεως ἡ ὁποία διακατέχει πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς προσάπτουν ὅτι δεχόμεθα τὴν οἰκονομία μόνον ὅταν μᾶς ἐξυπηρετεῖ(!), πρέπει νὰ ἐπισημανθῆ, ἂν καὶ εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ Οἰκονομία νοεῖται μόνον εἰς τὸ πλαίσιον τῆς εὐοδόσεως τοῦ Σωτηριολογικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι πρὸς χάριν εὐοδόσεως τῆς ἑκάστοτε πλάνης ποῦ χωρίζει ἀπὸ τὸν Χρὶστὸν καὶ τήν Ἐκκλησίαν Του. Ἀπορρίπτομεν καί
Καταδικάζομεν τὴν θέσιν τοῦ τότε νεοημερολογίτου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, πὲρὶ δῆθεν «δυνάμει καὶ οὐχὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος», τὴν ὁποίαν υἱοθέτησεν κατόπιν τῶν διωγμῶν, καὶ ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης. Οὕτω προέκυψεν τὸ πρῶτον «παλαιοημερολογιτικὸν» σχίσμα τὸ 1937, τοῦ ὁποίου ἡ αἰτία ὑπῆρξεν σαφῶς δογματικῆ, ἐνῶ ἤδη εἶχε διαλυθεῖ λὸγῳ τῶν διωγμῶν καὶ ἡ πρώτη Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ συγκροτηθεῖσα τὸ 1935. Καταδικάζομεν ἐπίσης τὴν ἐπιμονὴν τοῦ πρ. Φλωρίνης εἰς τὸ σχίσμα, καὶ τὴν ἄρνησίν του νὰ συμπράξη εἰς χειροτονίας νέων Ἐπισκόπων, (προφανῶς οὕτως εἶχεν ὑποσχεθεῖ εἰς τὸν νεοημερολογιτισμόν, τὸ ὁποῖον ἐτήρησεν μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του), καθὼς καὶ τὴν μετὰ τὴν ἐκδημίαν του, προσφυγὴν τῶν ἀκολουθούντων αὐτόν, ἐν ἔτει 1960-61, εἰς τοὺς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς κοινωνίαν μετὰ τῶν Νεοημερολογιτῶν, ἀντὶ νὰ προσφύγουν ἐν μετανοία εἰς τὸὺς ὑπὸ τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἁγίου Βρεσθένης Ματθαίου χειροτονηθέντας τὸ 1948 Ἐπισκόπους.
Διακηρύσσομεν ὅτι αἱ Χειροτονίαι τοῦ 1948 ὑπὸ μόνου τοῦ Ὁμολογητοῦ Βρεσθένης Ματθαίου καὶ μὴ ὑπάρχοντος ἑτέρου Ὀρθοδόξως ὁμολογοῦντος Ἐπισκόπου, ἦσαν πλήρεις Θείας Χάριτος, ἦσαν ἐπιβεβλημέναι ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἀπολύτως διηκόνησαν καὶ διακονοῦν τὸ ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιδρῶν ὁ πρ. Φλωρίνης ἄμεσα εἰς τὰς Χειροτονίας αὐτάς, ἀφ’ ἑνὸς ἠρνήθη τὴν ἐγκυρότητά των καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἤρχισε νὰ χρησιμοποιῆ ὑποκριτικῶς τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν, πὲρὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος. Συμφώνως μὲ τὰ λεγόμενα, τοῦ ὀπαδοῦ αὐτοῦ, Ἱερ/χοῦ Θεοδωρήτου Μαύρου, ἐκυκλοφόρησε Ἐγκύκλιον, «χρησιμοποιῶν ὡς «ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΔΟΛΩΜΑ» καὶ τὸ κήρυγμα τῆς ἀπωλείας τῆς Χάριτος, (σ.σ. εἰς τὸὺς Νεοημερολογίτας), τῆ οὐσία ὅμως μὴ ἀναλαμβάνων τὰς εὐθύνας του σχετικῶς!! Παραλλήλως μὲ αὐτὴν τὴν ὑποκριτικήν του στάσιν, διὰ εἰσηγήσεώς του τὸ 1950, προτείνει τὴν ἀποδοχὴν τῶν ὑπὸ τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου Καρπαθάκη χειροτονηθέντων Ἐπισκόπων τὸ 1948, ὡς δῆθεν σχισματικῶν.
4
Διακηρύσσομεν ὅτι ἡ Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ τῶν Κληρικῶν τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔχει ἀδιάκοπον τὴν συνέχειαν ἀπὸ τὴν πρὸ τοῦ Νεοημερο- λογιτικοῦ σχίσματος τοῦ 1924, Ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν, διὰ τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948, μέχρι καὶ αὐτῶν τοῦ 2025. Διακηρύσσομεν ὅτι ΔΕΝ ὑπῆρξεν πὸτὲ ἐξάρτησις, (1957-1971-2008), Αὐτῆς τῆς ἀδιακόπου καὶ ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀπὸ τοὺς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. Εἰς πεῖσμα τῶν ὅσων διαστροφικῶν τῆς ἀληθείας κηρύσσονται ὑπὸ πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν, τονίζομεν ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἀπεδέχθη, ὅτι τὴν βαρύνει τὸ ἁμάρτημα τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἠμφισβήτησε τὴν ἐγκυρότητα καὶ πληρότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἀπεδέχθη ὁποιαδήποτε πρᾶξιν – χειροθεσίαν, ὡς ἐπὶ δῆθεν σχισματικῶν γενομένην τὸ 1971 ὑπὸ τῶν Ρώσων, οὔτε ἀνεγνώρισεν αὐτοὺς τὸ 2008.
Ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐκ τῶν πραγμάτων μεῖζον ζήτημα τῶν γεγονότων τοῦ 1971, ὀφείλομε νὰ τονίσωμεν περαιτέρω, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνήργησε ἐπὶ τῆ βάσει τῆς ἐν Ὡμοφορίω καί Ἐπιτραχηλίω μαρτυρίας τῆς Ἐξαρχίας κατὰ τὴν ἐπιστροφήν της ἀπὸ τήν Ἀμερικήν. Δὲν ἐνήργησε βάσει ψιθύρων τινῶν ἐκτός Ἐξαρχίας ἢ ἐπὶ τῆ βάσει τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων παρουσιασθείσης, δῆθεν ἀποφάσεως τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὄχι μόνον δὲν ἐτόλμησαν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας νὰ ὁμιλήσουν διὰ πρᾶξιν χειροθεσίαν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν ἀλλὰ καὶ κατηγορημα-τικῶς διέψευσαν τὸὺς σχετικοὺς ψιθύρους. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος λοὶπὸν ἐνήργησεν ἐπὶ τῆ βάσει τῆς μαρτυρίας τῶν μελῶν τῆς Ἐξαρχίας, καθ' ἥν κατὰ τὴν Ἱεραποστολὴν εἰς τήν Ἀμερικήν, οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἐδέχθησαν τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν καὶ ἀνεγνώρισαν τὴν ἐγκυρότητα τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1948. Εἶναι μάλιστα ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὸν τὸ γεγονός, ὅτι ἐν συνεχεία οἱ ἴδιοι οἱ Φλωρινικοὶ κατήγγειλαν αὐτὴν τὴν ἀναγνώρισιν τῆς ἐγκυρότητος τῶν Χειροτονιῶν τοῦ 1948 καὶ διέκοψαν κοινωνίαν μετὰ τῶν Ρώσων, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν μαρτυρίαν τῆς Ἐξαρχίας κατὰ τὴν ἐπιστροφήν της. Ἀπεκάλυψαν μάλιστα ὅτι εἶχεν ὑπάρξει συμφωνία μεταξύ των ἡ ὁποία δὲν ἐτηρήθη. Ἡ πρώτη ἔγγραφος ἀντίδρασις ὑπὸ τῶν Ρώσων καὶ μάλιστα ὑπὸ τοῦ Σικάγου Σεραφείμ, ἐκ τοῦ ὁποίου ἔχουν τὴν χειροτονίαν οἱ Φλωρινικοί, ἀπετέλεσε ἀκόμη μία ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἐν Ὡμοφορίω καί Ἐπιτραχηλίω μαρτυρίας τῆς Ἐξαρχίας, καθ' ὅσον μεταξὺ ἄλλων ἔκανε λόγο διὰ δικαίωσιν τῶν διαδόχων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ὡς σχισματικοὶ ὡς ἀπολύτως συνεπεῖς πρὸς τὴν ἀπ’ ἀρχῆς Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των. Καταλήγουν δὲ ἐν τέλει ὅτι μετενόησαν διὰ τὴν ἐκ μέρους τῶν χειροτονίαν τῶν Φλωριναίων! Κατόπιν αὐτῶν, ἠκολούθησεν καθυστερημένα ἡ παρουσίασις τοῦ διφορούμενου κειμένου τῆς δῆθεν ἀποφάσεως τῶν Ρώσων, τὸ ὁποῖον προσεπάθη νὰ ἱκανοποιήση καὶ τὸὺς Φλωριναίους. Αὐτὸ τὸ κείμενον ἔφερεν τὴν ὑπογραφὴν μόνο τοῦ Μανχάταν Λαύρου, (συμμετέχοντος οὕτως εἰς τὴν σκευωρίαν μετὰ τῶν Φλωρινικῶν), ἀλλὰ καὶ δὲν ἐγίνετο καμμία ἀναφορὰ εἰς τὴν Κὰλὴν Ὁμολογίαν ἔναντι τοῦ Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος. Αὐτὸ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ σταλῆ ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δευτέρα Ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικὴν καὶ τελικῶς νὰ διακοπῆ ἡ κοινωνία μετὰ τῶν Ρώσων. Ἠκολούθησεν ἐπίσης ἡ ὑπαναχώρησις μέλους τῆς Ἐξαρχίας, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἐδέχθη εἰς τήν Ἀμερικήν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθαιρεθῆ. Ἐπρόκειτο διὰ τὸν πρώην Κορινθίας Κάλλιστον, ὁ ὁποῖος ἥγετο καὶ ἐφέρετο ὑπὸ τοῦ προερχομένου ἐκ τῶν Φλωρινικῶν, Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου. Ἔκτοτε εἰς τὸ ἴδιον πλαίσιον ἠκολούθησαν τὰ σχίσματα τοῦ 1995, 2005 καὶ 2019.
Βασικὸν χαρακτηριστικὸν καὶ τῶν τριῶν αὐτῶν σχισμάτων, ὑπῆρξεν ἡ προπαγάνδα ὅτι κακῶς δῆθεν ἐγένετο δὲκτὴ πρᾶξις ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀκολούθως ἐπροπαγανδίζετο ὡς δῆθεν ἀπαραίτητος λύσις, ἡ ΚΑΤΑΔΙΚΗ καὶ ΑΚΥΡΩΣΙΣ ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος, διὰ νὰ τὸ καταστήσουν αὐτομάτως ὡς
5
δῆθεν ὑπαρκτόν... Ἐν συνεχεία, μὲ δεδομένον ὅτι «τὰ γενόμενα οὐκ ἀπογίνονται», (π.χ. ἕνα σὰφὲς κώλυμα ἱερωσύνης δὲν ἀκυρώνεται), δι’ αὐτοῦ τοῦ δῆθεν ὑπαρκτοῦ πλέον γεγονότος τῆς ἀποδοχῆς πράξεως (δῆθεν χειροθεσίας) ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, ἐπεδιώκετο νὰ ἐπιτευχθῆ ἐκ τῶν ὑστέρων ἡ ἐξάρτησις τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς. Δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ὡς γίνεται ἀντιληπτόν, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὁμιλοῦμεν περί Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τὸ 1924... Οὕτω ἐπεχείρουν καὶ ἐπιχειροῦν νὰ δικαιώσουν κατ' ἀρχὰς τὸν πρώην Φλωρίνης καὶ τὴν θεωρίαν «πὲρὶ δυνάμει καὶ οὐχὶ ἐνεργεία Νεοημερολογι-τικοῦ Σχίσματος», (τὸ ὁποῖον ὠδήγησεν εἰς τὸ σχίσμα τοῦ 1937), ἀλλὰ καὶ νὰ τεκμηριώσουν, ὅτι «βιάστηκε ὁ Ἅγ. Πατέρας τὸ 1948», μὲ τὴν ὑφ’ ἑνὸς Χειροτονίαν..., ὅπως εἶχε λεχθεῖ ὑπὸ πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τῶν Νικολαοστεφανιτῶν τὸ 2005. (Ὁὗτοι ἐπεδίωκον ἐπίσης ἕνωσιν μὲ τοὺς Φλωριναίους μὲ βάσιν τὴν δῆθεν πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971, τὴν ὁποία κατεδίκασαν, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 Ἐγκυκλίου των, ἀκριβῶς διὰ νὰ διασφαλίσουν τὴν δῆθεν ὕπαρξίν της ὡς γεγονός. Ἐπὶ πλέον δὲ διὰ τῆς ὡς ἄνω 3280 Ἐγκυκλίου ἐπροπαγάνδισαν ὅτι ἔλαβε χώραν χειροθεσία καὶ ἐν Ἑλλάδι!) Ἀκολούθως θὰ ἐπελύετο αὐτομάτως καὶ τὸ δῆθεν «παλαιοημερολογιτικὸν ζήτημα», διὰ τῆς ἀμέσου ἢ ἐμμέσου ἀρχικὰ ὑπαγωγῆς τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸν Νεοημερολογιτισμόν – Οἰκουμενισμόν, ὡς ἁπλῶν δεκατριμεριτῶν, ὅπως ἐγγράφως εἶχε προτείνει ὁ ἀποθανὼν Νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ἂς λάβουν ταῦτα ὑπ ὄψιν των καὶ οἱ Νεοημερολογῖται οἱ ὁποῖοι διατείνονται ὅτι ἀντιτίθενται εἰς τὸν Οἰκουμενισμόν, ἐπιμένουν ὅμως νὰ μὴ προσέρχωνται εἰς τὴν Γνησίαν Ὀρθοδόξον Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τὸ πλῆθος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων. Τὸ πλῆθος αὐτῶν τῶν ὁμάδων, ὀφείλεται κατ΄ἀρχάς εἰς τὴν δρᾶσιν Νεοημερολογιτικῶν παραγόντων καὶ δευτερευόντως εἰς τὴν ἀμάθειαν καὶ ἀνικανότητα παραγόντων ἡγουμένων αὐτῶν τῶν παρατάξεων.
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, συνοψίζοντες δηλοῦμεν κατηγορηματικῶς ὅτι: 1 ὀν . Ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ ΠΟΤΕ πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν καὶ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΜΕΝ καὶ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΜΕΝ τὴν ὁποιαδήποτε ἀντίθετον δημοσίαν ἢ μὴ προπαγανδιστικὴν τοποθέτησιν, ἀρθρογραφίαν καὶ ἐνέργειαν κατὰ τὸ παρελθόν, ἡ ὁποία ὡδήγησε εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 1995 καὶ 2005, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸ 2015-16 μέχρι καὶ σήμερα. Εἶναι ἀδιανόητον, δῆθεν ἡμέτεροι Ἀρχιερεῖς, νὰ δηλώνουν ὅτι ἐδέχθημεν πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, ἐνῶ ἀκόμη καὶ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς, ἔλεγον μεταξὺ ἄλλων ἀποκαλυπτικῶν ἀναφορῶν τῶν ἔναντι τῶν διαμαρτυρομένων Φλωρινικῶν: "...ἡ Ματθαιϊκὴ παράταξις τελικῶς δικαιώνεται... Πῶς δύναται νὰ κηρυχθοῦν σχισματικοὶ οἱ Ματθαιϊκοί. Ἐπισημαίνομεν ἐπίσης, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν ἠμφισβήτησε τὸ 1957 τὰς Χειροτονίας τοῦ 1948, ἀλλὰ δεδομένου ὅτι ἐπρόκειτο διὰ ὑφ ἑνὸς χειροτονίαν καὶ ἠμφισβητεῖτο ὑπὸ τῶν Φλωρινικῶν, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπισθῆ ἡ προπαγάνδα των, ἐδέχθη νὰ ἐξεταστῆ τὸ θέμα, δηλώνοντας ταυτοχρόνως κατηγορηματικῶς ἀπὸ τὴν πλευράν της, ὅτι αἱ Χειροτονίαι Ἱστορικῶς καὶ Δογματικῶς ἦσαν ἀπολύτως Ἔγκυροι καὶ ἡ μὴ ἀναγνώρισίς των εἶναι πλάνη καὶ δικαιολογία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937.
2 ὀν . ΔΕΝ τίθεται θέμα Καταδίκης ἤ Ἀκυρότητος ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος, δηλαδὴ δῆθεν ἀποδοχῆς χειροθεσίας ὡς ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971. Ἀπορρίπτομεν ἐπίσης ὡς ἐκ τοῦ πονηροῦ τοποθετήσεις ὅπως, ὅτι καταδικάζουν ὁ,τιδήποτε καὶ ἂν ἔγινε τὸ 1971, δεδομένου ὅτι ἔστω καὶ ἐμμέσως γίνεται λόγος πὲρὶ καταδίκης ἐνδεχομένης πράξεως ὡς ἐπὶ σχισματικῶν. Ἡ λεγομένη συγχωρητικὴ εὐχή(βλ. Ἐπιστολὴν Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρὸς Σέβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον 1979), εἶχε
6
σαφῶς τὴν ἔννοιαν πράξεως ἐπί Ὀρθοδόξων καὶ ἔγινε «ὅλως τυπικῶς, ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τὶνὸς λόγου ἢ ἀνάγκης», συμφώνως μὲ δήλωσιν τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρὸς τὴν Β΄ Ἐξαρχίαν ἡμῶν τὴν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικὴν τὸ 1974. Ἡ ὁποιαδήποτε κατ οἰκονομίαν καὶ ὑπὸ ἰδιαιτέρας συνθῆκας, ἀποδοχὴ πράξεως ἐπί Ὀρθοδόξων, «ἄνευ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ τὶνὸς λόγου ἢ ἀνάγκης», εἶχε καὶ αὐτὴ ὅμως ὡς προϋπόθεσιν κατ' ἀρχὰς τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν ὑπὸ τῶν Ρώσων, ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐπίσης, ἐν ἐπιτραχηλίω καὶ ὡμοφορίω, διεβεβαίωσαν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας, Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος. Ὁπότε ἀπὸ τὴν στὶγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ρῶσοι ἐφάνησαν ἀσυνεπεῖς ἢ ὑπεκρίνοντο, ἀναφορικῶς μὲ τὴν κὰλὴν Ὁμολογίαν, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι καταπίπτει τρόπον τὶνὰ καὶ ἡ οἱαδήποτε πρᾶξις ἐπί Ὀρθοδόξων, ἂν καὶ οὕτως ἢ ἄλλως, πὸτὲ δὲν προσέθεσε οὔτε ἀφήρεσε κάτι ἀναφορικῶς μὲ τήν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν (Χειροτονίαι 1935 καὶ 1948) καὶ τὴν ἐξ' ἀρχῆς Ὁμολογίαν, ἔναντι τοῦ Ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος. Κατόπιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω, εἶναι σαφὲς ὅτι μετὰ τὴν διακοπὴν κοινωνίας μὲ τὸὺς ἀσυνεπεῖς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς ἀλλὰ καὶ τὴν Καθαίρεσιν τοῦ ὑπαναχωρήσαντος Καλλίστου, ἐτέθησαν οὐσιαστικῶς εἰς τὸ περιθώριον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τὰ γεγονότα τοῦ 1971. Αὐτὸ ἀσφαλῶς εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν συνεπάγεται, ὅτι θὰ παύσωμε νὰ Διακηρύσσωμεν καὶ Ὁμολογοῦμε μὲ παρρησίαν, τί ὁμολόγει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 1971, ὅτι δὲν ἐδέχθη ποτὲ πρᾶξιν ὡς ἐπὶ σχισματικῶν καὶ ὅτι εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ ἡ προπαγάνδα πὲρὶ Καταδίκης καί Ἀκυρότητος ἑνὸς ἀνυπάρκτου γεγονότος.
3 ὀν . Τὰ ὁποιαδήποτε τὺχὸν νεώτερα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα τὶνὲς ἐπικαλοῦνται, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικὴν τὸ 1971, ἀπὸ τὴ στὶγμὴν ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποδειχθοῦν, βαρύνουν τὰ μέλη τῆς Ἐξαρχίας ὡς πρόσωπα καὶ εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν ἀλλάσσουν τὸ γεγονὸς τοῦ τί ἐδέχθη ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος. Ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο Ἀρχιερέων τῆς Ἐξαρχίας ἔχει ἤδη καθαιρεθῆ, τὸ μόνο ποῦ μένει εἶναι ἡ μετὰ θάνατον ἀνάλογος ἀντιμετώπισις καὶ τὸν ὑπολοίπων μελῶν αὐτῆς, ἐὰν κριθῆ ὅτι κάτι τέτοιο θὰ ἠδύνατο νὰ συμβάλη εἰς κάτι οὐσιαστικόν. (Ὁ π. Εὐγένιος Τόμπρος ἔδωσε σχετικὰς διευκρινίσεις πρὶν τὴν κοίμησίν του. Ἡ δὲ μὴ ἀντιμετώπισις τοῦ πρώην Κιτίου Ἐπιφανίου, ἀναφορικῶς μὲ ἐπιληψίμους σχετικὰς ἀναφοράς του, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἐγένετο ἢ γνωστοποιήθησαν εἰς μεταγενέστερον χρόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς ζητήματα τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀρχίσει νὰ ἀντιμετωπίζη ἡ Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα ὠδήγησαν εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 1995 καὶ 2005). Ὅσὸὶ πρώην ἡμέτεροι Ἀρχιερεῖς προσπαθοῦν ἔστω καὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ δῆθεν θεολογικοῦ διαλόγου νὰ ἀμφισβητήσουν τὸ τί ἐδέχθη ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 1971 καὶ προωθοῦν τὰ προαναφερθέντα πονηρὰ τεχνάσματά περὶ καταδίκης ἢ ἀκυρότητος πράξεως ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, εἰς τὸ πλαίσιον τῆς ἐπιλύσεως τοῦ δῆθεν «παλαιοημερολογι-τικοῦ ζητήματος», ὡς τίθεται ἀπὸ τὸὺς ἰδίους τοὺς νεοημερολογίτας, θὰ πρέπει νὰ λογίζωνται ἤδη ὡς αὐτοκαθηρημένοι, ἐπὶ τῆ βάσει τῆς Καθαιρέσεως τοῦ ὑπαναχώρησαντος πρώην Κορινθίας Καλλίστου, ἀλλὰ καὶ τῶν πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ 2005. Ὅτὰν δὲ τὸ ἐπιτρέψουν οἱ συνθῆκες, θὰ ὑπάρξη καὶ ἐπίσημος σχετικὴ πρᾶξις.
Εἰδικοτέρα ἀναφορὰ σχετικῶς μὲ τὸ σχίσμα τοῦ 2019. Εἰς τὸ πλαίσιον τῆς ἑνώσεως ὅλων τῶν «παλαιοημερολογιτῶν» καὶ τῆς προαναφερθείσης ἐπιλύσεως τοῦ δῆθεν «παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος», συμφώνως πρὸς τὰς συστάσεις τῶν νεοημερολογιτῶν, πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοὶ (ποῦ μετὰ τὸ 2015, ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν πὲρὶ δῆθεν προδοσίας ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τὸ 1971 καί «Ἀκυρότητος» δῆθεν πράξεως ἐπὶ σχισματικῶν, ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς...), ἀνεγνώρισαν ὡς δῆθεν Ὀρθοδόξους τὸὺς Ρώσους τῆς Διασπο-ρᾶς...(!) Ἔπραξαν
7
τοῦτο διὰ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ «Τόμου Ἑνώσεως» τοῦ 2019 καὶ τῆς ἑνώσεώς των μὲ καθηρημένους ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ 2005. Συγκεκριμένα διὰ τοῦ ἐν λὸγῳ Τόμου Ἑνώσεως παρερμήνευσαν καὶ ἀπέκρυψαν τὸ σκεπτικὸν βάσει τοῦ ὁποίου ὁμὰς Ρουμάνων ἐγένετο ἀποδεκτὴ εἰς τὴν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, προφορικῶς κατὰ τὰς σχετικὰς Συνεδριάσεις Αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ γραπτῶς, ἐπεσημάνθη ἐπανειλημμένως διὰ τὸὺς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐκ τῶν ὁποίων εἶχον τὴν χειροτονίαν οἱ Ρουμάνοι, ὅτι «δὲν προκύπτει σαφῶς, κατὰ πόσον εἶχον καθαρὰν Ὁμολογίαν, ἀλλὰ καὶ τὰς χειροτονίας τῶν παρ’ Ὀρθοδόξων», παραλλήλως δέ, «...Ὁμοφώνως προέκυψεν ἡ ἄποψις, ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ὡς θεῖος καὶ ἱερὸς θεσμὸς (ὄργανον), κατευθυνομένη ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνέύματος, δύναται δι’ ἀποφάσεώς Της, νὰ θεραπεύση τὸ ἀσθενὲς καὶ νὰ προσεπικυρώση τὴν χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Ρουμανίας...», ὄχι τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς! Ὅλὰ τὰ σχετικὰ κείμενα εἶναι δημοσιευμένα εἰς τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν», Τόμος τοῦ 2008. Τὰ προαναφερθέντα ἀποσπάσματα εἶναι ἀπὸ τὸ τεῦχος Μαρτίου - Ἀπριλίου, σελ. 124-126.
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἐνήργησεν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δεδομένου ὅτι εἰργάζετο διὰ τὴν ἕνωσιν μετὰ μίας Θρησκευτικῆς κοινότητος, καὶ ὄχι ἑνὸς προσώπου ἢ προσώπων τινῶν, ἀλλὰ μιᾶς πολυπληθοῦς κοινότητος, ἡ ὁποία παρέμεινε σθεναρή, ἔναντι τοῦ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, (παρὰ τὸὺς διωγμούς, τὰς φυλακίσεις, τὴν κατεδά-φισιν Ναῶν, μέχρι καὶ θανάτων, βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 200-201), ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸὺς Ρώσους, τὸὺς ἐν Ἑλλάδι Φλωρινικοὺς καὶ λοιποὺς παλαιοημερολογίτας - δεκατριμερίτας... Ἐπισημαίνομεν περαιτέρω ὅτι κατὰ τὴν ἐν λὸγῳ συνεδρίασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, οἱ ἐκπρόσωποι τῆς συγκεκριμένης ὁμάδος Ρουμάνων περιέγραψαν ἐκτενῶς τὰς ἰδιαιτέρας συνθῆκας τὰς ὁποίας ἐβίωσαν, λὸγῳ τῆς καλῆς στάσεως τῶν ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι εἶχον μείνει χωρίς Ἐπισκόπους καί
Κληρικούς, καὶ ἦτο ἀδύνατον νὰ τελέσουν Μυστήρια διὰ πέντε τοὐλάχιστον ἔτη..., (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 202-203). Ἐπεσήμαναν ἐπίσης πῶς ἂν καὶ ἐγνώριζον διὰ τὸν ἐν Ἑλλάδι Ὁμολογητὴν Βρεσθένης Ματθαῖον, δὲν ἠδύναντο λὸγῳ τοῦ διωγμοῦ νὰ ἔρθουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 215), εἶχον δὲ συνείδησιν μὲ βάσιν τὰ ὅσα ἐγνώριζον, ὅτι καὶ ὁ Ἐπίσκοπος εἰς τὸν ὁποῖον ἠμπόρεσαν τελικὰ νὰ ἀπευθυνθοῦν, ἦτο Ὀρθόδοξος καὶ δὲν εἶχε κοινωνίαν μετὰ τῶν Νεοημερολογι-τῶν..., (βλέπε π.χ. «Ο.Π.», σελ. 200-201). Ἐν κατακλεῖδι, διὰ τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀντιπροσωπείας των, Βράντσεα Γεροντίου, ἔθεσαν ἑαυτοὺς εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας διὰ τὴν ὅποιαν Ἀπόφασιν Αὐτῆς. Ἔτσι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, λαμβάνουσα ὑπόψιν τὰ ἀνωτέρω δεδομένα, μὲ πρῶτον ὅτι δὲν ἐξέκλιναν πὸτὲ τῆς Ὁμολογίας πὲρὶ ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος, καθὼς καὶ τὴν σχετικὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, καθ’ ἥν δὲν ὑπάρχει λόγος ἀποχῆς ἀπὸ αὐτὸν ποῦ δὲν ἔχει παρεκκλίνει τῆς καλῆς Ὁμολογίας..., ἀλλὰ ἐχειροτονήθη ἐν ἀγνεία του, ὑπὸ μὴ διατηρούντων καθαρὰν Αὐτήν..., (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 209), ἀπεφάσισε νὰ καταστήσει ἔγκυρη τὴν ἀμφισβητουμένην χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου των, κάτι τὸ ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνομεν, δὲν συνεπάγεται καὶ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ὅπως π.χ. δὲν ἀνεγνωρίσθησαν ποτέ, οἱ χειροτονήσαντες τόν Ἅγιον Μελέτιον!
Εἰς ἀντίθεσιν λοὶπὸν μὲ τὰ ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὸν Οἰκουμενιστικὸν «Τόμον Ἑνώσεως» τοῦ 2019, πὲρὶ «ἀκωλύτου ἀρχιερωσύνης», τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, διὰ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, ἦτο δεδομένον ὅτι ΔΕΝ ἀναγνωρίζει τὸὺς Ρώσους τῆς Διάσπορᾶς καὶ διὰ τοῦτο ἠμφισβήτησε, τήν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν τῶν Ρουμάνων.
Ὅμὼς ἐθεωρήθη ὅτι «...δύναται δι’ ἀποφάσεώς Της νὰ θεραπεύση τὸ ἀσθενὲς καὶ νὰ προσεπικυρώση τὴν χειροτονίαν τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Ρουμανίας...», ὡς ἤδη προεγράφη, δεδομένου ὅτι ἀφ’ ἑνὸς δὲν ἐξέκλιναν πὸτὲ τῆς Ὁμολογίας... καὶ ἀφ’ ἑτέρου δὲν ἐγνώριζον διὰ τὸ πρόβλημα μὲ τὸὺς χειροτονήσαντας αὐτούς. Ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς Ρουμανίας ποῦ ἔλαβε τὴν χειροτονίαν ὑπὸ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, (ὁ ὁποῖος ἦτο
8
ἐπὶ μὰκρὸν εἰς τὴν φυλακὴν καὶ μετὰ εἰς αὐστηρὸν περιορισμὸν ὡς ἀντικομμουνιστής, κατεδικάσθη δὲ καὶ εἰς θάνατον...), ἔλεγε ὅτι εἶχε διερευνήσει κὰλὰ τὸ θέμα τῶν χειροτονησάντων αὐτὸν καὶ ἐὰν εἶχε διαπιστώσει ὅτι ἦσαν Νεοημερολογίται ἢ εἶχον κοινωνία μετ’ αὐτῶν, δὲν θὰ ἐδέχετο χειροτονίαν, ἄλλωστε δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἐδέχθη χειροτονίαν παρὰ τοῦ πατρός του, ὁ ὁποῖος ἦτο Νεοημερολογίτης Ἐπίσκοπος, (βλέπε: «Ο.Π.», σελ. 200-201).
Καταδικάζομεν τὴν ἀλλαγὴν τῆς Ὁμολογίας ὑπὸ πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφῶν, κυρίως ἀπὸ τὸ 2015-16 καὶ μετά, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τί ἐδέχθη ἡ Ἐκκλησία ἐν Ἑλλάδι τὸ 1971 καὶ τὴν ταύτισίν των μὲ τὰς σχετικὰς πονηρᾶς καὶ βλασφήμους τοποθετήσεις τῶν Νικολαϊτῶν, (σχίσμα 2005). Συγκεκριμένα, καταδικάζομεν καὶ ἀποπτύομεν τὰ ὑπὸ τοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου δημοσιευθέντα εἰς τὸ διαδίκτυον, βλάσφημα φληναφήματα, τὰ ἀφορῶντα εἰς τὸ θέμα αὐτὸ τοῦ 71’, τὰ ὁποῖα κατέστησαν αὐτὸν χειρότερον τῶν βλασφήμων πρώην Ἀργολίδος Παχωμίου καὶ Κορινθίας Καλλίστου.
Εἶναι χαρακτηριστικὸν τὸ κάτωθι βλάσφημον κείμενόν του: «...Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1971 δυστυχῶς δὲν ἔλαβαντινές καθόλου ὑπ΄ ὄψιν τὴν ἀνωτέρω διδασκαλίαν τοῦ Ἀγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, καί "ἐδέχθησαν ἀγαλλομένω ποδὶ καὶ ἴλεω ὅμματι (δηλαδὴ χωρὶς καμμίαν ἀντίδρασιν ἤπροβληματισμόν), χειροθεσίαν κατὰ τὸν Ἡ’ Κανόνα, ἤτοι ὡς ἐπὶ σχισματικῶν, τήνὅπως τὴν μετωνόμασαν πρὸς παραπλάνησιν συγχωρητικὴν εὐχὴν καίἐπροχώρησάν εἰς κοινωνίαν μετὰ τῆς ἐπιστρεψά-σῆς Ἐξαρχίας, καὶ δι΄ αὐτῆς μετάτῶν κακοδόξων Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, καὶ τοῦτο στηριχθέντες εἰς τὸ ψεῦδος τῆςἘξαρχίας, ἤτοι τήν Ἀρχιερατικὴν διαβεβαίωσιν "ἐν ὠμοφορίω καὶ ἐπιτραχηλίω ὅτι δῆθεν
οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς ἐδέχθησαν τὴν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτουΓνησίάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ οὕτω μᾶς ἀπεκατέστησαν διάχειροθεσίάς κατὰ τὸν Ἡ’ Κανόνα...» (πρώην Μεσογαίας Κήρυκος, 2022). [Αὐτοὶ οἱ ψευδεῖς ἰσχυρισμοὶ καὶ παρερμηνεῖαι, τοῦ ἐκ συστήματος (μετὰ τὸ 2015), σκανδαλοποιοῦ, συκοφάντου, Βλασφήμου καί Ἀρνητοῦ τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς πρώην Μεσογαίας
Κήρυκου, ἀντιμετωπίζονται ἐν πολλοῖς καὶ εἰς τὸ σχετικὰ ἐκτενέστερον συνημμένον εἰς τόπαρόν κείμενο Ὁμολογίας, ἐνημερωτικὸν σημείωμα, διὰ τὰ γενόμενα τὸ 1971 καὶ τὰ ὅσαἠκολούθησαν].
Καταδικάζομεν ἐπίσης τὴν ὑπὸ τῶν ἰδίων, παράκαμψιν τῶν καθαιρέσεων τῶν Νικολαϊτῶν καὶ τὴν οἰκουμενιστικῶ τῶ τρόπῳ ἕνωσίν των, μὲ τοὺς Γαλακτίωνα, Παχώμιον,Εὐστάθιον κλπ., χωρὶς νὰ ἀρθοῦν τὰ αἴτια τῶν καθαιρέσεών των καὶ τοῦ σχίσματοςτοῦ 2005 καὶ χωρὶς νὰ δηλοῦν διακριτῶς, ποῖα εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ποῖοι οἱπροσερχόμενοι εἰς Αὐτήν, καθ' ὅσον εἰς τὴν «ὁμολογίαν» των, παρουσιάζονται ὅλοι ὡςὀρθόδοξοι καὶ ὡς ὁμόπιστοι, πρᾶγμα ψευδὲς καὶ κραυγαλέως οἰκουμενιστικόν! Εἰς τὴν οὐσίαν, ὅμως, ὑπῆρξεν ὑποταγὴ τῶν ἕξι ἐκπεσόντων Ἀρχιερέων, τῶν ὑπὸ τὸν πρώηνΜεσογαίάς Κήρυκον, εἰς τοὺς Παχώμιον καὶ Εὐστάθιον, οἱ ὁποῖοι ἐδέχθησαν αὐτούς, μετάἐπιεικείάς (ὅπως ἀργότερον ὡμολόγησαν δημοσίως εἰς Ἐγκύκλιόν των), ὡς πρώηναἱρετικούς καὶ σχισματικοὺς ἀπὸ τὸ 2003 διὰ τῆς θέσεως περὶ «κοινωνίας προσώπων»(βλ. Τόμον Ἑνώσεως, σελ. 2 καὶ 3), ἀποκαθιστῶντες αὐτοὺς ὡς ὀρθοδόξους κληρικούς, μὲ τὴν ἀποδοχὴν καὶ τὴν ὑπ’ αὐτῶν ὑπογραφὴν τοῦ Τόμου Ἑνώσεως. Συνέστησαν ἀμέσωςνέάν «Σύνοδον», μὲ πρόεδρον τόν Ἀρνητὴν τῆς Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς, πρώην
Ἀργολίδος Παχώμιον, ὁ ὁποῖος: α) ἔγραφε ὅτι εἰς τήν Ἀμερικὴν καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔγινεδῆθεν χειροθεσία ἐπὶ σχισματικῶν, β) ἦρε τὴν ὑπογραφήν του ἀπὸ τὴν καθαίρεσιν τοῦ πρ.Κορινθίας Καλλίστου τὸ 1977, καὶ γ) ἐγγράφως χαρακτηρίζει ὡς Ὁμότιμον τοῦ ὉμολογητοῦἉγίου Βρεσθένης Ματθαίου, τὸν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον Καβουρίδην... κ.λπ.
Δυστυχῶς, αὐτὴ ἡ ὁμάς, (περὶ τὸν πρώην Μεσογαίας Κήρυκον, σχίσμα 2019), διὰ τῶνπράξεων καὶ δηλώσεών της, κατέστη αὐτόχρημα ὡς αὐτοκαθηρημένη καὶ δὲν ἔχεικαμίαν ἀπολύτως σχέσιν μὲ τὸν Ὁμολογητήν Ἅγιον Βρεσθένης Ματθαῖον καὶ τὴν ἐνἙλλάδι Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.
9
Καταδικάζομεν εἰς τὸ σύνολόν του, τὸν οἰκουμενιστικὸν «Τόμον Ἑνώσεως» τοῦ
2019, καθὼς καὶ τὰ ἕτερα σχετικὰ κείμενα, ἤτοι τὴν «Κοινὴν Ὁμολογίαν Πίστεως» καὶ τό«Πρακτικόν Ἐπιτροπῶν Διαλόγου» (περὶ αὐτῶν, βλέπε ἀναλυτικότερα εἰς τὸ πόνημα«ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Ὁ ΛΟΓΟΣ», Ἱερομονάχου Θεοδώρου, Λάρισα 2021). Ἀποδεχόμεθα καίπροσυπογράφομέν ὅλα τὰ δημοσιευθέντα Ὁμολογιακὰ κείμενα, εἰς τήν «ὈρθόδοξονΠνοήν», ἐνδεικτικῶς δὲ ἐπισημαίνομεν τὰ ἐξῆς δύο:
1 ὀν Τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ 2006, βάσει τῆς ὁποίας συνεστήθη ἡΠανορθόδοξος Σύνοδος τὸ 2008 («Ο.Π.», Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2006, σελ. 253-280).
2 ὀν Τὸ τελευταῖον, (πρὸ τοῦ σχίσματος τοῦ 2019), Διάγγελμα – Διακήρυξιν τῆς
Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου κατὰ τὴν Κυριακὴν τῆς Ὀρθοδοξίας 16.2.2015(«Ο.Π.», Ἰἀνουάριος – Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015, σελ. 5-35).
Καταδικάζομεν τὴν ὑποκριτικὴν διακοπὴν κοινωνίας, (Ἰοὔλιος 2024), ὑπὸ τῆς Ὁμάδοςτοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου, μὲ τοὺς κ. Εὐστάθιον καὶ Παχώμιον, δεδομένου ὅτι μετάἀπό τὴν προειδοποιητικὴν Ἐγκύκλιόν των (Νοέμβριος 2023) περὶ ἐπερχομένης διακοπῆς
κοινωνίας μετὰ τῶν Παχωμιακῶν, καὶ τὴν συνάντησίν των μὲ τὸν Σεβασμιώτατον Λαρίσηςκαί Τυρνάβου κ. Ἀμφιλόχιον, (ἑβδομάδα τῆς Τυρινῆς τοῦ 2024), δημοσίως ὁ πρ.Μεσογαίας, ἐπανῆλθεν εἰς τὰς ἰδίας βλασφημίας ἀναφορι-κῶς μὲ τὸ 1971, ἀλλὰ καίἀρνεῖται νὰ γίνει δεκτὸς ὡς πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφός, θέτων οὐσιαστικῶς ὡςπρότυπον ἑνώσεως τὸ οἰκουμενιστικὸν πνεῦμα τοῦ «Τόμου Ἑνώσεως» τοῦ 2019, ἐκτοῦ ὁποίου ὑποτίθεται ὅτι ἦρεν τὴν ὑπογραφήν του.
Οἱ προσπάθειες ὅμως δὲν σταμάτησαν. Μετὰ ἀπὸ δεκάδας ἐπιστολῶν πρόςσυνετισμόν καὶ διόρθωσίν τοῦ πρώην Μεσογαίας Κηρύκου, ἐκ μέρους ἡμῶν, τοῦἘπισκόπου Ἀμφιλοχίου, κατόπιν αἰτήσεώς μας, ἐκανονίσθη καὶ ἡ ἐσχάτη συνάντησίςμέτ’ αὐτῶν, τῆν 19ην Νοεμβρίου 2025, διὰ νὰ γίνη προσπάθεια συνεννοήσεως καίἐπικρατήσεώς ἔστω τῆς κοινῆς λογικῆς, πρὸς ἐπαναξιολόγησιν τῶν πεπραγμένων των, μέγνώμονά καὶ σκοπὸν μίαν κατὰ Θεὸν ἕνωσιν. Παρὰ τὸ προβεβηκὸς τῆς ἡλικίας ἡμῶν,ὑπέστημεν τὸν κόπον καὶ τὴν ταλαιπωρίαν νὰ ταξιδεύσωμεν, ἡ ἐλαχιστότης μοῦ ὁἘπίσκοπος Ἀμφιλόχιος μετὰ τῆς συνοδείας μου, τῶν Ἱερομονάχων Παντελεήμονος καίθεοδώρού καὶ τοῦ Μοναχοῦ Κυρίλλου, ἐνῶ ἀπό Ἀθήνα προσῆλθον ὁ ΜοναχόςΝαυκράτιός καὶ ὁ θεολόγος Χαρίλαος Στουραΐτης, ὥστε νὰ βοηθήσωμεν νὰ εὑρεθῆ λύσις διὰ τὴν ἐπανένωσιν. Εἰς τὴν συνάντησιν καὶ ἐνώπιον τῶν Σέβ/τῶν Κηρύκου καὶ Ματθαίουκαί ἄλλων κοσμικῶν, προσεκομίσθη παρ’ ἡμῶν ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον ἀνεγνώσθη ἐκφώνως καὶ εἰς τὸ ὁποῖον παρετίθεντο κανόνες ἁγίων Πατέρων ἐφιστῶντες τὴν προσοχὴν νὰ μήν
γίνωνται συμπροσευχαὶ μὲ αἱρετικοὺς καὶ καθηρημένους, καθ’ ὅτι οἱ Ἱεροὶ κανόνες
τιμωροῦν καὶ καθαιροῦν τοὺς παραβάτας. Οἱ Ἅγιοὶ Πατέρες καταδικάζουν καί
ἀναθεματίζουν τὰς συμπροσευχὰς καὶ συλλείτουργα τὰ λαβόντα χώραν τὸ 2019 μὲ τούςαἱρετικούς καὶ καθηρημένους Νικολαΐτας - Παχώμιον κ.ἄ., καὶ ἡμεῖς ὡς συνεχισταὶ τῶνἁγίων Πατέρων καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, τὰ καταδικάζομεν καὶ ἀναθεματίζομεν!
Ὅμως, ὁ πρώην Μεσογαίας Κήρυκος δὲν παρεδέχθη τὰ λάθη του, ἀλλ’ ἐνώπιον ὅλωνἐδήλωσεν ὅτι δὲν μετανοεῖ διὰ τίποτε καὶ ὅτι θὰ τὸ ξαναέκανε ἐὰν χρειαστῆ! Εἰς τάςβαρυτάτάς δὲ ὕβρεις καὶ ἀνεπίτρεπτα παραληρήματα τοῦ Κένυας Ματθαίου, ὅτι ἡ«Ἀποστολική Διαδοχὴ πάσχει ἤδη ἀπὸ τὸ 1935 μὲ τὴν ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦἐπιστροφὴν τῶν τριῶν Ἐπισκόπων, ὁπότε τὸ ζήτημα τοῦ 2019 συγκριτικῶς μέἐκεῖνον τὸν «μολυσμὸν» δὲν εἶναι τίποτε(!)», κανεὶς ἐξ αὐτῶν δὲν ἀντέδρασε. Μᾶςἐζητήθη εἰς τὴν συνέχειαν ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους τῆς ὁμάδος Κηρύκου νάκάνωμέν οἰκονομίαν εἰς τὴν παρανομίαν. Οἰκονομία, (=κουκούλωμα) ὅμως δένδύναταί νὰ ἐφαρμοσθῆ προκειμένου νὰ νομιμοποιηθῆ ἡ αἵρεσις καὶ ἡ παρανομία.Αὐτά εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτα καὶ μάλιστα δι’ ἐπισκόπους καὶ μάλιστα δι’ ὁμολογητάς,ὅπως ὑπῆρξαν κάποτε οἱ ἴδιοι!
Ὅθέν, διὰ ἀκόμη μία φοράν, ἀπεκομίσαμεν ἀποκαρδιωτικὰ συμπεράσματα καί
ἀπεχωρήσαμεν πικραμένοι καὶ ἄκρως θλιμμένοι ἀπὸ τὴν σκληροκαρδίαν των ἕνεκα τοῦ ὅτι
10
δὲν κατενόησαν τὴν πτῶσιν των. Συνειδητοποιήσαμεν δὲ ὅτι ἐξέλιπεν πᾶσα ἐλπίς
διορθώσεως τῆς ἀπαραδέκτου ἀρνήσεώς των νὰ παραδεχθοῦν καὶ ὁμολογήσουν τὰς ἐκκλησιαστικάς των πτώσεις, ἵνα προχωρήσωμεν ὁμοῦ τὸ ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδῆδέ, σήμερον παρὰ ποτέ, οἱ καιροὶ οὐ μενετοί, ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ ἘπίσκοποςἈμφιλόχιος, συναισθανόμενος τὴν εὐθύνην μου ἔναντι τῆς Γνησίας ὈρθοδόξουἘκκλησίας καὶ μὴ ὑπάρχοντος ἑτέρου ὀρθοδόξως ὁμολογοῦ-ντός Ἐπισκόπου,ἀπεφασίσαμεν μετὰ τῶν σὺν ἐμοὶ Πατέρων καὶ ἀδελφῶν, καὶ προέβημεν εἰςχειροτονίας δύο προεκλεγέντων Ἐπισκόπων, τοῦ θεοφιλεστάτου κ. ΠαντελεήμονοςΒίλιτσίτς καὶ τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Θεοδώρου Σουλτσιώτη, ὑπ’ ἐμοῦ τοῦΜητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου, Ἀμφιλοχίου. Ὅλὸν δὲ τοῦτο ἐγένετο, μετὰ τήνἐσχάτήν καὶ ἄκρως ἀποκαρδιωτικὴν αὐτὴν συνάντησιν καὶ ὅσα ἐν αὐτῆ διημείφθησαν.
Ὅθέν, ἡ ὁμὰς τοῦ Κηρύκου εἶναι οἱ ΜΟΝΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ διὰ τὰς ἐξελίξεις, ἡμεῖςδὲ ἀπολύτως ἥσυχοι καὶ ἀναπαυμένοι, ὅτι χάριτι Χριστοῦ, ἐπετελέσαμεν τόεὐάρεστόν ἔργον τῆς ἐξασφαλίσεως τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῆς ΓνησίαςὈρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθ’ ὅτι οὐδεὶς γνωρίζει περὶ τῆς ἐκδημίας του ἐκ τῆςπαρούσης ζωῆς, εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός!
Εἰδικοτέρα ἀναφορὰ σχετικῶς μὲ τὰ σχίσματα τοῦ 1995 καὶ 2005.
Καταδικάζομεν τὰς βλασφήμους τοποθετήσεις τῶν πρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ2005, ἀναφορικῶς μὲ τὰ γεγονότα τοῦ 1971. Ἐνδεικτικῶς ὑπενθυμίζομεν τὰ περὶ λάθουςτό 1971, τὸ ὁποῖον ἠρνοῦντο νὰ διευκρινίσουν..., τὰ ψεύδη καθ’ ἅ «οἱ πάντες»,
«ἀγαλλομένω ποδί», ἐδέχθησαν πρᾶξιν ἐπὶ σχισματικῶν, καὶ εἰς τήν Ἀμερικὴν καὶ ἐνἙλλάδι..., τὴν «Καταδίκην» τῆς δῆθεν πράξεως ἐπὶ σχισματικῶν, (βλ. «ΑΜΕΣΟΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ - ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ Ὑπ' ΑΡΙΘΜ. 3280/28.11.2007 ΕΓΚΥ-ΚΛΙΟΥ...» Ο.Π., Μάρτιος - Ἀπρίλιος 2008, σελ. 99-122), τὴν μὴ καταδίκην τοῦἈπολογητικοῦ ὑπομνήματος τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τόβλάσφημόν Ἀπαλλακτικὸν Βούλευμα τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς διὰ τὸν Νικόλαον,βάσει τῆς δῆθεν γενομένης δεκτῆς πράξεως ἐπὶ σχισματικῶν, τὴν ἀποτυχημένηνπροσπάθειάν ἑνώσεως μὲ Φλωριναίους, οὐσιαστικῶς μὲ βάσιν τὸ σκεπτικὸν τῶνΦλωρινικῶν, ὅτι ὅλοι ἔχομεν δῆθεν τήν Ἀποστολικὴν Διαδοχὴν ἀπὸ τοὺς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς..., τὴν ἀποφυγὴν τῆς Κανονικῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ σχίσματος τοῦ 1995 καί
τῆς προσπαθείας συγκαλύψεως τῶν πραγματικῶν αἰτίων αὐτοῦ, δηλαδὴ τὰς βλασφημίαςἀναφορικά μὲ τὸ 1971..., (βλ. «Ο.Π.» Μάϊος 2002, σελ. 188-207 & Ὀκτώβριος 2005, σέλ.373-382). Καταδικάζομεν ἐπίσης αὐτὰς τὰς βλασφή-μοὺς τοποθετήσεις τῶνπρωτεργατῶν τοῦ σχίσματος τοῦ 1995, ὅπως ὅτι δῆθεν «ἐπλανήθημεν ὡς Ἐκκλησία» τό1971, ὅτι «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας» ἀλλὰ καὶ τὴν προσπάθειαν ὑπαγωγῆςτοῦ πληρώματος τῆς ἐν ἙλλάδιΓνησίάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τὸ ΠατριαρχεῖονἹεροσολύμων, βάσει τῆς δῆθεν πράξεως ἐπὶ σχισματικῶν τὸ 1971.
Ὡς μείζονος σημασίας θέμα, καταδικάζομεν καὶ τὴν συμπαιγνίαν περὶ παραιτῇ-σεως
τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου καὶ ὅλων τῶν γεγονότων τῆς περιόδου 2002 – 2005, τῶνἀφορώντων εἰς τὴν παράνομον ἀναρρίχησιν εἰς τὸν ἀρχιεπισκοπικὸν θρόνον τοῦ βουλευματίου, βλασφήμου καὶ ἀμετανοήτου αἱρετικοῦ πρώην Πειραιῶς Νικολάου καὶ τήνπαράβλεψίν, ὑπὸ τῶν τότε συνοδικῶν, τῶν τόσων καταγγελιῶν εἰς βάρος του ὑπόκληρικῶν, λαϊκῶν καὶ θεολόγων, διὰ ὅλα ἐκεῖνα τὰ αἱρετικὰ φρονήματα τὰ ὁποῖα ἐξέφραζεμέσώ πολλῶν ἐντύπων καὶ βιβλιδίων του, ὅπως καὶ εἰς τὸ πόνημά του «ΠροσκυνοῦμενΠατέρα, Υἱόν, καί Ἅγιον Πνεῦμα...» Ἀποδοκιμάζομεν, ἐπίσης, καὶ τοὺς ἀδίκουςἀφορισμούς των πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους κληρικοὺς καὶ θεολόγους, τοὺς ἀντιδρώντας εἰς
ὅλας ταύτας τὰς ἐνεργείας των, τὴν περίοδον ἐκείνην.
Ἕτεραι πλάναι καὶ αἱρέσεις, τῶν ὡς ἄνω σχισματικῶν ὁμάδων.
11
Οἱ πρωτεργάται τῶν σχισμάτων, πρὸς κάλυψιν τῶν πραγματικῶν προθέσεών των καίδημιουργίάς συγχύσεως εἰς τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔψαχναν, εὕρισκαν καί
καλλιεργοῦσαν ἐπὶ τούτου ἄλλα ζητήματα, λελυμένα ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέ-λεσμαὅμως ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σκανδαλισμὸν τῶν πιστῶν, νὰ ὑποπέσουν καὶ εἰς ἄλλας μεγάλαςπλάνάς καὶ αἱρέσεις. Ἐπισημαίνομεν ἐνδεικτικῶς, περὶ τῶν δύο μεγάλωνθεμάτών, τάὁποῖα ἀπησχόλησαν τήν Ἐκκλησίαν τὰς περασμένας δεκαετίας, τὸ θέμα τῶν «εἰκόνων»,ὅπως ὠνομάσθη, καὶ τὸ θέμα τῆς «Κοινωνίας Προσώπων» τῆς Ἁγ. Τριάδος, τὰ ἑξῆς:
1ον. Περὶ τοῦ θέματος τῶν εἰκόνων. Ἀποδεχόμεθα τὰς ὀκτὼ Πράξεις καὶ τόν
δογματικόν Ὅρὸν τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περὶ τοῦ Εἰκονολογικοῦ
δόγματος, ἡ ὁποία δὲν ἐδογμάτισε εἰκόνα Ἁγίας Τριάδος [προσώπων ἢ συμβόλων] ἀλλάμόνόν Τοῦ Κυρίου, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, Ὁσίων, Ἀσκητῶν καίμαρτύρών, (βλ. δογματικό Ὅρὸ τῆς Ζ΄ Οικουμενικῆς, Τόμος Β΄ σελ. 874). Γράφεισχετικῶς, ὁ Σέβ/τὸς Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ. Ἀμφιλόχιος εἰς τὴν Ποιμαντο-ρικὴν τοῦἘγκύκλιον τοῦ 2021, διὰ τὰς αἱρετικάς Ἐγκυκλίους τῆς δεκαετίας τοῦ 90’, εἰς τάςὁποῖας διατρανώνουν τὰ φρονήματά των οἱ Βαρλααμισταὶ ὁπαδοὶ τῶν πέντε πρώηνΜητροπολιτῶν: «Αἱ ἐγκύκλιοι ἄὗται, ἕως ἄρτι παρ’ οὐδενὸς ρητῶς, δημοσίως καὶ καθ’ὁλοκληρίαν ὡς αἱρετικαὶ καὶ βλάσφημοι καταδικασθεῖσαι, προσβάλλουν καὶ κατελέγχουνὡς ἐλλιπῆ καὶ μὴ ἀρτίαν τὴν παρὰ τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων παραδοθεῖσανπίστιν καὶ ὡς δῆθεν χρήζουσαν προσθηκῶν, ὁρισμῶν, διορθώσεων καὶ συμπληρώσεων.
Ἡ ἐκ τούτων ἀποπνέουσα δυσώδης ὀσμὴ κακοδοξίας εἶναι εὐθέως ἀνάλογη τοῦ διέποντοςταύτάς πνεύματος βαρλααμιτικῆς σοφιστικῆς πονηρίας. Ἄὗται, δογματίζουσαι συμβολικάςΘεοφανείάς τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἐν τῆ Παλαιᾶ καὶ Καινῆ διαθήκη καὶ ἀπεικονίσεις Τούτου,ἐπέβαλον τὰς κακοδοξίας τῶν φραγκολατίνων καὶ τὴν ἀποδοχὴν τῶν αἱρέσεων τῶν
Βαρλαὰμ Καλαβροῦ, Γρηγορίου Ἀκινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορᾶ καὶ Προχόρου Κυδώνη.Διά τῶν ἐγκυκλίων τούτων ἐπεβλήθη συνοδικῶς ἡ πλήρης ἀνατροπὴ τῶν ἀρχαίωνπαραδόσεών τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ τελεία ἐξαπάτησις καὶ ἀποπλάνησις τῶν ἀμαθῶν καὶ ἀμελῶν περὶ τὰ τῆς πίστεως καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῶν κακοδοξιῶν τῶν αἱρετικῶν εἰςτὰ περί: α. τῶν ὁράσεων τῶν Προφητῶν, β. τῶν Θεοφανειῶν, γ. τῶν ἁγίων Εἰκόνων.
Ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία περὶ τούτων ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀποφανθῆ
συνοδικῶς καὶ καθολικῶς, τελεσιδίκως καὶ ὑποχρεωτικῶς καὶ κατὰ τὴν Ἑβδόμην
Οἰκουμενικὴν Σύνοδον καὶ κατὰ τὰς ἡσυχαστικὰς συνόδους, αἱ ὁποῖαι κέντηνται κῦροςΟἰκουμενικῆς Συνόδου (ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος)......Οἱ συντάξαντες τὰς ἐγκυκλίους καὶ οἱ ταύτας προσυπογράφοντες, ὑπερβαίνοντες καί
αὐτὸν τὸν Βαρλαὰμ καὶ τοὺς λοιπούς, λέγουν, ὅτι ὁ Θεὸς φανερούμενος ἐν ὁράσει εἰς τὸν ἄνθρωπον προσλαμβάνει συγκαταβατικῶς καὶ συμβολικῶς μορφὴν «τύπων» καὶ«σχημάτων» ἐν «συμβολικαῖς Θεοφανείαις»...
...Οἱ συντάξαντες τὰς ἐγκυκλίους καὶ οἱ ταύτας προσυπογράφοντες, τὰ τῶν αἱρετικῶνΒαρλαὰμ Καλαβροῦ, Γρηγορίου Ἀκινδύνου, Νικηφόρου Γρηγορᾶ καὶ Προχόρου Κυδώνηζηλώσαντές, δογματίζουν θεωρίας περὶ «συμβολικῶν Θεοφανειῶν», περὶ συμβόλων καίμορφῶν πεπερασμένων, περὶ γινομένων καὶ ἀπογινομένων εἰς τὰς Θεοφανείας, δόγματαπλάνής καταδικασθέντα εἰς τὰς ἡσυχαστικὰς συνόδους...
Διὰ τὰ ἀνωτέρω, ὀφείλω ὡς ταπεινὸς ὑπηρέτης καὶ λειτουργὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου,ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις καὶ Θεοφόροις Πατράσιν, διαφυλάττων ἀμώμητον τὴν ἡμῖν παραδοθεῖσαν Ὀρθόδοξον Πίστιν νὰ τὰς καταδικάσω ἐπισήμως, ρητῶς, δημοσίως,πλήρως καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν ὡς αἱρετικὰς καὶ βλασφήμους...».Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ μὲ τὴ χάριν τοῦ Θεοῦ, ἀνετράπη καὶ κατεδικάσθηαὐτή ἡ προσπάθεια εἰσαγωγῆς τῶν αἱρέσεων αὐτῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ
Χριστοῦ.
2ον. Περὶ τοῦ θέματος τῆς «Κοινωνίας Προσώπων». Ὁμολογοῦμεν ὅσα σχετικῶς
διετυπώθησαν εἰς τὴν προμνημονευθεῖσαν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ 2006, ἡ ὁποίαἐδημοσιεύθή εἰς τὴν «Ο.Π.» (Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2006), ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς τήν
12
κάτωθι δογματικὴν ἀνάλυσιν τοῦ θέματος ὑπὸ τοῦ θεολόγου κ. Χαριλάου Στουραΐτου, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ὅτὰν στήν Ὀρθόδοξον Δογματικὴ ἀναφερό-μαστε στὸν τρόπο Ὑπάρξεωςτῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τότε ὁμιλοῦμε γιὰ Θεολογία. Ὅτὰν ἀναφερόμαστε στόντρόπό Ἀποκαλύψεως Αὐτῶν, τότε ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θείαν Οἰκονομίαν. Αὐτὴν τὴν ἀναγκαίαν Διάκρισιν χρησιμοποίησε ὁ Ἅγιὸς Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γιὰ νάἀντιμετωπίσέί τοὺς Λατίνους, οἱ ὁποίοι ταύτιζαν τὶς δύο αὐτὲς Καταστάσεις, μὲ σκοπὸ νάδικαιώσούν τὴν αἱρετικὴν θεωρίαν τους περὶ Φιλιόκβε.
Στήν Ὀρθοδοξία, ὅμως, δὲν ταυτίζουμε Θεολογία καὶ Οἰκονομία, παρὰ τὸ γεγονός
ὅτι σχετίζονται μεταξύ τους διότι, ἐὰν τὸ κάναμε, τότε θὰ εἴχαμε πολλὲς Δογματικές
ἐκτροπές.Ο τρόπος ὑπάρξεως τῶν τριῶν θείων Προσώπων εἶναι ἡ ἀκοινώνητος κατάστασις ἡὁποία ἀναφέρεται μόνον στὸν Θεὸν Πατέρα. Αὐτὸς εἶναι ἡ μοναδικὴ «ἀρχὴ» τῶν ἄλλωνδύο ὑποστάσεων, χωρὶς αὐτό, βεβαίως, νὰ τὸν καθιστᾶ ἀνώτερο τῶν ἄλλων δύο Προσώπων. Ὁ Θεὸς Πατὴρ γεννᾶ τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον καὶ αὐτὸς πάλιν ἐκπορεύει τό ἍγιονΠνεῦμα. Αὐτὸς ὁ τρόπος ὑπάρξεως τῶν Θείων Προσώπων, εἶναι ἀκοινώνητος, δηλαδή,ὁ Πατὴρ μένει πάντοτε Πατήρ, ὁ Υἱὸς μένει πάντοτε Υἱὸς καὶ τό Ἅγιον Πνεῦμα πάντοτεἍγιον Πνεῦμα. Αὐτὰ τὰ διακριτικὰ τῶν Προσώπων, ἡ ἀγεννησία τοῦ Πατρός, ἡ γέννησιςτοῦ Υἱοῦ καὶ ἡ ἐκπόρευσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λέγονται ἀκοινώνητα ὑποστατικάἸδιώματα.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἀκοινώνητον τρόπον ὑπάρξεως τῶν θείων Προσώπων [Θεο-
λογία], ἔχουμε καὶ τὸν τρόπον ἀποκαλύψεως ἢ φανερώσεως αὐτῶν [Οἰκονομία].
Αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψις ἢ ἡ φανέρωσις τῶν τριῶν θείων Προσώπων, εἶναι ἀπόρροια τῆςαϊδίου κοινωνίας τους στὰ φυσικὰ ἰδιώματά τους.
Τὸ φῶς, ἡ ζωή, ἡ ἀγαθότης, ἡ παντοδυναμία, ἡ ἁγιότης, εἶναι μόνον μερικὰ ἀπ αὐτὰ τάφυσικά ἰδιώματα, τὰ ὁποῖα κατέχονται καὶ ἐνεργούνται ταυτοχρόνως καὶ ἀπὸ τὰ τρία Θεῖα Πρόσωπα.Γιά παράδειγμα: ἁγιάζει ὁ Πατήρ, ἁγιάζει ὁ Υἱός, ἁγιάζει καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Φωτίζει ὁΠατήρ, φωτίζει ὁ Υἱός, φωτίζει καὶ τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ζωοποιεῖ ὁ Πατήρ, ζωοποιεῖ ὁ Υἱος,ζωοποιεῖ καὶ τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Τόσο οἱ Λατῖνοι, ὅσο καὶ οἱ λατινίζοντες συνοδοιπόροι των, ταύτιζαν καὶ συνεχί-ζοῦν νάτό κάνουν, τὶς δύο πιὸ πάνω καταστάσεις. Οἱ παπικοί, λόγῳ Φιλιόκβε, ταυτίζουν τήνἘκπόρευση [Θεολογία] μὲ τήν Ἀποστολή [Οἰκονομία] τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Λατῖνοι γοῦνλέγοντες ταυτὸν εἶναι τῆ ἀποστολῆ τοῦ θείου Πνεύματος τὴν ἐκπόρευσιν».
Οἱ Βαρλααμῖτες (λατινίζοντες ἀντίπαλοι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ) ταύτιζαν τὴν ἀμέθεκτον οὐσία τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ φυσικὰ ἰδιώματα, γιὰ τὰ ὁποῖα κήρυτταν ὅτι ἦταν κτιστά. Ὁ αἱρετικὸς νεοημερολογίτης ἐπίσκοπος Ζηζιούλας, καταργεῖ τὰ φυσικά Ἰδιώματα τῶντριῶν θείων Προσώπων, τὰ ὁποῖα δηλώνουν τὴν ἀΐδιον κοινωνία τους καὶ τὸ ἰσότιμον αὐτῶν, ἐπικαλεῖται τὸ αἴτιον τοῦ Θεοῦ Πατρός, τὸ ὁποῖον, ὅπως εἴπαμε, δὲν καθιστᾶ ἀνώτερο τὸν Θεὸν Πατέρα ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο Πρόσωπα, ἱεραρχεῖ μέσα ἀπ αὐτὸ τὴν ἉγίανΤριάδά, μὲ σκοπό, νὰ ἐπιβάλλει τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα.
Οἱ Νικολαοστεφανίται τώρα, εἰς τὴν λατινίζουσαν θεωρίαν των, περὶ μὴ Κοινωνίας τῶν Θείων Προσώπων, τὴν ὁποίαν ἤντλησαν ἐκ τῶν νεοημερολογιτῶν – οἰκουμενιστῶν Ρωμανίδην καὶ Ἱερόθεον Βλάχον, τὴν ὁποίαν ἔκαναν δόγμα, ταυτίζουν τὸ ἀκοινώνητουποστατικό ἰδίωμα μὲ τὴν ὑπόστασι, ὅπερ ἄτοπον. Ἡ ὑπόστασις δὲν χαρακτηρίζεται ἔτσι μόνον ἀπὸ τὸ ὑποστατικό Ἰδίωμα, ἀλλὰ πρέπει
νὰ φέρει φύση καὶ φυσικό Ἰδίωμα. Χωρὶς τὴν οὐσία καὶ τὰ οὐσιώδη Ἰδιώματα,
ὑπόστασις δὲν ὑφίσταται. Λέγει σχετικῶς ὁ Ἅγιὸς Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Ὑπόστασιν δὲ χωρὶς οὐσίας καὶ ἐνεργείας εἶναι ἀδύνατον» [ΕΠΕ Τ.4 σέλ.396].
Ἔτσι, λοιπόν, τὰ τρία Θεῖα Πρόσωπα δὲν κοινωνοῦν μόνον στὸν τρόπον ὑπάρξεώς
τους. Κοινωνοῦν ὅμως στὸν τρόπον φανερώσεως ἢ ἀποκαλύψεως αὐτῶν καὶ γιά
τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅταν ἀπὸ κοινοῦ ἀποστέλλουν τὴν χάριν τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει ξανὰ ὁ Θεῖος Γρηγόριος: «Δι' ὃ μὴ μόνον παρὰ τοῦ Υἱοῦ, ἀλλά
13
καὶ παρὰ τοῦ Πατρός, καὶ παρ ἑαυτοῦ ἔρχεται φανερούμενον. Κοινὸν γὰρ ἔργον ἡ
ἀποστολή, δηλονότι ἡ φανέρωσις» [PG 151.σελ.766].
Στὴν 3280/2007 αἱρετικήν Ἐγκύκλιον τῶν Νικολαοστεφανιτῶν, διακήρυξαν τὴν μή
κοινωνία τῶν τριῶν θείων προσώπων μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι ἔτσι ὁδηγούμαστε καὶ στὴν κοινωνία τῶν ἀκοινωνήτων ἰδιωμάτων, ταυτίζοντας τὰ ἀκοινώνητα ὑποστατικά
ἰδιώματα μὲ τὶς ὑποστάσεις. Καὶ αὐτὴ ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία «καθήρεσαν» τοὺς τότεὈρθοδόξους κληρικοὺς Τὸ ἐπιχείρημά τους αὐτό, κατέρριψε ὁ Ἅγιὸς Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, πρὶν ἀπὸ ἑπτάαἰῶνες, λέγοντας τὰ ἑξῆς: «ὡς γὰρ οὔκ ἐστι τὰ ὑποστατικὰ ὑπόστασις, ἀλλάχαρακτηριστικά ὑποστάσεως, οὕτω καὶ τὰ φυσικὰ οὐ φύσις, ἀλλὰ χαρακτηριστικὰ φύσεως»(ΕΠΕ Τόμος 4, σελ. 184) καὶ πάλιν «ὅτι τὰ φυσικὰ οὐ φύσις, ὥσπερ οὐδὲ τὰ ὑποστατικάὑπόστασίς» (Ἐπιστολὴ πρὸς Δανιὴλ Αἴνου, Συγγράμματα Β )».
Ἀντί Ἐπιλόγου
Διὰ τοῦ παρόντος κειμένου Ὁμολογίας, δὲν ἐπιδιώκομεν τὴν αὐτοδικαίωσίν μας ὡς
μέλη τοῦ σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλὰ νὰ συνδράμωμεν εἰς τὴν συνειδητοποίησιν, ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρους πιστούς, τῶν βασικῶν θεμάτωνΠίστεώς ποῦ ταλαιπωροῦν τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τὰ τελευταῖα περίπου ἑκατόχρόνιά. Δηλαδὴ εἰς ἕνα αἰῶνα πλήρους Ἐκκλησιολογικῆς συγχύσεως, πλήθουςσχισμάτών καὶ γενικῆς ἀποστασίας... Ἐπίσης δὲν ἔχομεν ὡς αὐτοσκοπὸν τὴν τιμωρίαν τῶν πρωτεργατῶν τῶν σχισμάτων, ἀλλὰ τὴν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον διασφάλισιν δύο
βασικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, δηλαδὴ τῆς καλῆς Ὁμολογίας καὶ τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν διευκόλυνσιν τοῦ
Σωτηριολογικοῦ Ἔργου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Εἰς αὐτὸ τὸ πλαίσιο νοεῖται ἡ
ὅποια αὐστηρότης ὑπὸ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι ἀσφαλῶς ἀπὸ δῆθεν ἔλλειψιν ἀγάπης.
Εὐχόμεθα ὁ Χριστός μας νὰ δώση ταπείνωσιν, φώτισιν καὶ εἰλικρινῆμετάνοιαν εἰς ὅλους τοὺς πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοὺς καὶ ἀφοῦ σαφῶςἀνακαλέσουν καὶ διορθώσουν ὅλα τὰ κακῶς κείμενα, ἐν ταπεινώσει νὰ θέσουν ἑαυτοὺς εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας.
Ὑπενθυμίζομεν, ἐν κατακλεῖδι, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν προσδιορίζεται οὔτε ἀπὸ τόπλῆθος τῶν πιστῶν, οὔτε ἀπὸ τὴν ἀναγνώρισιν ὑπὸ τῆς Πολιτείας... «...Διὰ τῶν αἱρετικῶν Συνόδων ὅπως π.χ. τῶν ἀρειανικῶν, αἱ ὁποῖαι ἐβλασφήμησαν τὸν Χριστὸν καὶ τὸ Δόγμα τῆς ἁγίας Τριάδος, ἐν συνεχεία προέκυψαν πολλαὶ ἑκατοντάδες ψευδο-συνόδων, αἱ ὁποῖαι συνήθως ἧσὰν πολυάριθμοι, ἔἷχον κάθε ἐπισημότητα, καὶ πολλαὶ ἔἷχον καὶ τὸ«Κύρος» τῆς Αὐτοκρατορικῆς προστασίας καὶ προβολῆς. Αἱ «σύνοδοι» ἂὗται ἐδίωξαν ὅλους τοὺς μεγάλους ἁγίους Πατέρας! Ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς τὸν Μέγαν Ἀθανάσιον καὶ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον, τοὺς ὁποίους καθήρεσαν, ἐξώρισαν καὶ οὐσία διὰ τῶν διωγμῶν τῶν τοὺς ἐθανάτωσαν σωματικῶς ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν δεινὴν περίοδον τῆς Εἰκονομαχίας.
Ἔτσι, εἰς τὴν δικαίως ὀνομασθεῖσαν ληστρικὴν σύνοδον τῆς Ἐφέσου (τὸ 449),
παρεκάθησαν 135 ἐπίσκοποι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Διόσκορος (Πατριάρχης)
Ἀλεξανδρείας καὶ ὁ (Ἀρχιεπίσκοπος) Ἱεροσολύμων Ἰοὐβενάλιος καὶ ὁ Θαλάσσιος
(ἀρχιεπίσκοπος) τῆς Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ἐνῶ οἱ Ὀρθόδοξοι ἠριθμοῦντο εἰς μόλις2-3!.....». Ὁ Χριστὸς λέγει: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον, ὅτι εὐδόκησεν ὁ Πατήρὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν» (Λουκᾶ ἰβ΄ 32) «Κατὰ τόν Ἀπόστολον τῶν ἘθνῶνΠαῦλον, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ «στῦλον καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας», ἀλλὰ καὶ κατὰ τόν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶ ἡ μετοχὴ μᾶς εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν σύνδεσμόν μας μετὰ τῆς ἀληθείας. Διὰ τοὺς ποιμένες δὲ ποῦ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τήνἐκκλησιαστικήν ἀλήθειαν, μᾶς λέγει εἰς ἔντονον ὕφος, πῶς ὅσον καὶ ἂν καλοῦνται ὡςποιμένες καὶ ἀρχιποιμένες, δὲν εἶναι κἂν μέλη τῆς Ἐκκλησίας! Ὁ δὲ κίνδυνος τῆς
14
ἐκπτώσεως δἐν ὑφίσταται μόνον διὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ δι’ ὁλοκλήρους τοπικάςἘκκλησίας...». Ὁ Ἅγιός Ἰὠάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν πὲρὶτὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθησαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τὸὺς λοιποὺς λὸγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164a). Λέγει ἐπίσης: «Ἐχθρὸὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τὸὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τὸὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγὰλῃ καὶ πὸλλῇ τῆ φὼνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καὶ ὁ Ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναφέρει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ὁρίζεται ἀπὸ τόν Ἐπίσκοπον, ἢ τὴν Σύνοδον, ὅταν αὐτοὶ κακοδοξοῦν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τρεῖς ἐναπομείναντας εἰς τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ Ὁμολογίαν, καὶ αὐτό,τονίζει, δὲν εἶναι ἰδική του μόνον διδασκαλία, ἀλλὰ ὅλων τῶν ἁγίων.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν διδάσκει: «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν,οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δὲ εἰσιν λῦκοιἅρπαγες». Καὶ πάλιν: «Βλέπετε, μὴ πλανηθῆτε, πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῶὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγὼ εἰμι ὁ Χριστός, μὴ οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν, ἐκτῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς». Εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναγινώσκομεν: «Καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα,τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν». Καὶ τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Κυρίου
Παῦλος προφητεύει: «Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῶ λαῶ ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἐσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς Δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν· καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀπωλείαις, δι' οὕς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας
βλασφημηθήσεται».
Οἱ οὐράνιοι ὁὗτοι λόγοι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου καὶ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου δὲν ἐλέχθησαν καὶ δὲν ἐγράφησαν περιστατικῶς διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Οἱ λόγοι ὁὗτοι εἶναι κήρυγμα διαχρονικὸν καὶ διδακτικὸν δι' ὅλον τὸν βίον τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, διότι ψευδοπροφῆται καὶ ψευδοδιδάσκαλοι ὑπάρχουν καὶ θάὑπάρχούν πάντοτε καὶ τὸ ἰδικόν μας χρέος εἶναι νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου: «...ΜΗ ΟΥΝ ΠΟΡΕΥΘΗΤΕ ΟΠΙΣΩ ΑΥΤΩΝ»!
Εἴθε οἱ Ἅγιοὶ καὶ Θεοφόροι ὁὗτοι Πατέρες νὰ στερεώνουν εἰς τὴν ἀληθινὴν καί
σωτήριον πίστιν τοὺς ὀλιγοστοὺς ἐναπομείναντας πλέον ὀρθοδόξους (τὸ μικρὸν ποίμνιον) καὶ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν διὰ τῶν πρεσβειῶν των εἰς τὴν ὁδὸν τῆς Ἀληθείας καὶ Σωτηρίας.
Ἀμήν.
Οἱ Ἀρχιερεῖς
Ὁ Λαρίσης καὶ Τυρνάβου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ
Ὁ Ζάγκρεμπ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
Ὁ Ξάνθης καὶ Περιθεωρίου ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Οἵ Mοναχοὶ καὶ οἱ πιστοὶ χριστιανοί, μέλη τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου