ΟI ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ …!

 Χοσὲ Ἀντόνιο Πρίμο Ντὲ Ριβέρα: Ἥρωας καὶ μάρτυρας τῆς Ἐθνικῆς Ἰδέας, Ἀρχηγὸς τῆς Ἱσπανικῆς Φάλαγγας: 

Ἡ μᾶζα ἑνὸς λαοῦ ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μιὰ Ἐπανάσταση, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πράξει. Ἡ Ἐπανάσταση εἶναι ἀπαραίτητη, ὄχι ὅταν ὁ λαὸς εἶναι διεφθαρμένος, ἀλλὰ ὅταν οἱ θεσμοί του, οἱ ἰδέες του, οἱ προτιμήσεις του ἔχουν καταστεῖ στεῖρες, ἢ πρόκειται νὰ γίνουν τέτοιες. Σὲ ἐκείνη τὴν συγκεκριμένη στιγμὴ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἱστορικὴ παρακμή. Δὲν θὰ πρέπει νὰ θεωρεῖται ὁ θάνατος ὡς καταστροφή, ἀλλὰ ἡ τελμάτωση σὲ μιὰ ζωὴ χωρὶς χάρη, χωρὶς ἐλπίδα. 

Ὅλες οἱ συλλογικὲς δραστηριότητες γεννιοῦνται ποταπὲς σὰν πουλάρια ἀπὸ ἐξαντλημένους ἐπιβήτορες. Ἡ ζωὴ τῆς κοινότητος συρρικνώνεται, ναρκώνεται, πνίγεται μὲς τὸ κακὸ γοῦστο καὶ τὴν μετριότητα. Σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση δὲν ὑπάρχει φάρμακο, ἐκτὸς ἀπὸ μία χειρουργικὴ ἐπέμβαση καὶ ἀπὸ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ νέο ξεκίνημα. Οἱ ἀγροὶ ζητοῦν μιὰ νέα ἱστορικὴ σπορὰ γιατί ἡ παλιὰ ἔχει ἐξαντλήσει τὴν γονιμότητά της. 

Μὰ ποιός θὰ εἶναι ὁ σπορέας; Ποιός πρέπει νὰ διαλέξει τὴν νέα σπορὰ καὶ τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ νὰ τὴν σπείρει στὴν γῆ; Αὐτὸ εἶναι τὸ δύσκολο, καὶ ἐδῶ βρισκόμαστε πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ ὅλες τὶς ἀπεχθεῖς συμπεριφορὲς κολακείας πρὸς τὴ μᾶζα, υἱοθετημένες ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ζητοῦν ψήφους καὶ χειροκροτήματα. Αὐτοὶ τίθενται ἐμπρὸς καὶ λένε: "Λαέ, εἶσαι θαυμάσιος. Γιὰ λογάριασε τὶς καλύτερες σοῦ ἀρετές. Οἱ γυναῖκες σου εἶναι οἱ πιὸ ὡραῖες καὶ οἱ πιὸ ἁγνὲς στὸν κόσμο, οἱ ἄνδρες σου εἶναι οἱ πιὸ ἔξυπνοι καὶ οἱ πιὸ ἄξιοι, τὰ ἔθιμά σου τὰ πιὸ ἀξιοθαύμαστα, ἡ τέχνη σου ἡ πιὸ πλούσια. Ἔχεις μόνο μιὰ ἀτυχία, νὰ εἶσαι κακοκυβερνούμενος. Διῶξε τοὺς κυβερνῆτες σου, ἀποδεσμεύσου ἀπὸ τὶς θηλιές τους καὶ θὰ εἶσαι εὐτυχής." Εἶναι σὰ νὰ λές: "Λαέ, γίνε εὐτυχὴς ἀπὸ μόνος σου, μὲ τὴν ἀνταρσία". 

Λέγοντας κάτι τέτοιο ἀποκαλύπτεται ἢ μιὰ ἀπεχθὴς ἀνειλικρίνεια ποὺ χρησιμοποιεῖ τὶς λέξεις ὡς δόλωμα γιὰ νὰ προσελκύσει τὶς μᾶζες πρὸς ἴδιον ὄφελος, ἢ μιὰ ἀπόλυτη ἠλιθιότητα ἡ ὁποία ἴσως εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν ἀπάτη... 

Οἱ λαοὶ δὲν μποροῦν νὰ σωθοῦν ἀπὸ μόνοι τους... 

Ὄντας ἀρχηγός, τὸ νὰ θριαμβεύεις καὶ νὰ πεῖς τὴν ἑπόμενη ἡμέρα στὴν μᾶζα "Ἐσὺ εἶσαι ποὺ διατάζεις, ἐγὼ βρίσκομαι ἐδῶ γιὰ νὰ σὲ ὑπακούω", σημαίνει τὴν ὑπεκφυγή, μὲ τρόπο ἄνανδρο, ἀπὸ τὸ ἔνδοξο καθῆκον τῆς ἡγεσίας. Ὁ ἀρχηγὸς δὲν πρέπει νὰ ὑπακούει στὸν λαό, πρέπει νὰ τὸν ὑπηρετεῖ, πρᾶγμα ποὺ εἶναι τελείως διαφορετικό: το νὰ ὑπηρετεῖ σημαίνει νὰ πραγματοποιεῖ ἔτσι τὴν ἄσκηση διακυβερνήσεως, πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ, παρέχοντας τὸ καλὸ τοῦ κυβερνώμενου λαοῦ, αἰσθανόμενος ἔτσι ὅτι ἔχει συνείδηση τοῦ ἱστορικοῦ λαϊκοῦ πεπρωμένου, ἀκόμα καὶ ἂν αὐτὸ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἡ μᾶζα ἐπιθυμεῖ διακαῶς... 

Ἡ Ἐπανάσταση εἶναι καθῆκον μιᾶς ἀποφασιστικῆς μειοψηφίας ἀπρόσιτης ἀπὸ τὴν μᾶζα, ἡ ὁποία ἔχει χάσει τὸ ἐσωτερικό της φῶς, θῦμα μιᾶς περιόδου παρακμῆς στὸ τέλος τῆς ὁποίας περιόδου ἡ ἄγονη σύγχυση θὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν ἀποθάρρυνση. Μιᾶς μειοψηφίας τῆς ὁποίας τὰ πρῶτα βήματα δὲν θὰ γίνουν δεκτὰ ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὴν χαρὰ καὶ τὴν λαμπρότητα τῆς Νέας Τάξης. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/06/26/07/171036/