20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974!

 «Γιατί ΔΕΝ πανηγύρισα τὸν Ἰούλιο ἐκεῖνο τοῦ 1974» – Ἄρθρο τοῦ Ν. Γ. Μιχαλολιάκου 

Πενῆντα δύο χρόνια μεταπολιτευτικῆς δημοκρατίας συμπληρώνονται τὶς ἡμέρες αὐτές. Πρὶν ὅμως ἀπὸ τὴν 24η Ἰουλίου τοῦ 1974, ὑπῆρξε ἡ 20η Ἰουλίου τοῦ 1974 μὲ τὴν βάρβαρη τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο μας! Τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα ὅσο καὶ ἐὰν θέλουν κάποιοι νὰ τὰ ξεχωρίσουν εἶναι ἀπόλυτα σχετικά, ἀφοῦ τὸ ἕνα ἔφερε τὸ ἄλλο... Γιὰ τὴν προπαγάνδα τοῦ συστήματος, γιὰ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ ἔφταιγε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἡ ἀνατροπὴ τοῦ Μακαρίου, λὲς καὶ οἱ Τοῦρκοι δὲν εἶχαν δεκαετίες πρὶν ἕτοιμα σχέδια γιὰ ἀπόβαση στὴν μαρτυρικὴ μεγαλόνησο τοῦ Ἑλληνισμοῦ! Ἄλλωστε, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’60, εἶχαν καὶ πάλι οἱ Τοῦρκοι ἐπιχειρήσει εἰσβολὴ καὶ εἶχαν βομβαρδίσει τὴν Κύπρο, ἀλλὰ τότε κάποιοι γενναῖοι εἶχαν ἀποτρέψει τον Ἀττίλα! 

Πενῆντα δύο χρόνια συμπληρώνονται ἀπὸ τὴν τουρκικὴ εἰσβολή, ἡ ὁποία ὁδήγησε στὴν κατοχὴ μέχρι τὶς ἡμέρες μας τοῦ 40% τῆς Κύπρου μας, μὲ τὶς κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Λευκωσίας πλέον νὰ ἔχουν ἀποδεχτεῖ σὰν γεγονὸς τετελεσμένο στὴν πράξη αὐτὴ τὴ βάρβαρη εἰσβολή! Τριάντα ἐννέα χρόνια τουρκικῆς κατοχῆς στὴν Κύπρο καὶ τριάντα ἐννέα χρόνια μεταπολιτευτικῆς δημοκρατίας... Μιᾶς δημοκρατίας, ἡ ὁποία ξεκίνησε μέσα ἀπὸ μία ἐθνικὴ τραγωδία καὶ ἡ ὁποία ὅλα δείχνουν ὅτι θὰ καταλήξει σὲ μία νέα ἐθνικὴ τραγωδία. Αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβέρνησαν τὰ 52 αὐτὰ ὁλόκληρα χρόνια, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦταν ἄλλοι ἀπὸ τὴν Νέα Δημοκρατία καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ τὴν ἀριστερὰ ἀπὸ πολλὲς πλευρές, ὑποσχέθηκαν πολλά... Ὑποσχέθηκαν θαύματα καὶ ὄνειρα, τὰ ὁποῖα ἀποδείχθηκαν στὶς ἡμέρες ποὺ ζοῦμε φρικτοὶ ἐφιάλτες... 

Ὑποσχέθηκαν μιὰ Ἑλλάδα οἰκονομικὰ ἰσχυρή, ἡ ὁποία βλέπουμε νὰ καταρρέει σὰν χάρτινος πύργος ἀποκαλύπτοντας τὸ σαθρὸ καὶ ἁμαρτωλὸ καθεστὼς τοῦ κομματικοῦ κράτους. Ὑποσχέθηκαν ἐθνικὴ ἀσφάλεια μὲ τὴν ἔνταξη τῆς Πατρίδας μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ τὸ casus belli τῶν Τούρκων παραμένει μιὰ διαρκὴς ἀπειλή, ἐνῷ μετὰ τὰ τραγικὰ γεγονότα στὰ Ἴμια, τὸ καταγάλανο Ἑλληνικὸ Αἰγαῖο ἀπέκτησε γκρίζες ζῶνες. Ἤδη ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τοῦ Μνημονίου, μὲ τὴν χώρα μας νὰ ἔχει ἐκχωρήσει ἐθνικὴ κυριαρχία, νὰ ἔχει δανειστεῖ ὑπέρογκα ποσὰ μὲ τὸ ἀγγλικὸ δίκαιον, μὲ τὴν κηδεμονία τοῦ ΔΝΤ πάνω ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες καὶ μὲ τὴν φτώχεια, τὴν ἐγκληματικότητα καὶ τὴν δυστυχία νὰ ἁπλώνεται παντοῦ! 

Ὅλα στὴν Ἱστορία κρίνονται ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ τὸ ἀποτέλεσμα 52 χρόνων εἶναι ὅ,τι σήμερα ζεῖ ὁ Ἑλληνικὸς λαός! Ἐμεῖς οἱ Χρυσαυγίτες, πολὺ πρὶν ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἑλλήνων ἀντιληφθοῦν τὸ μήνυμά μας, ἀντιληφθοῦν τὴν σκληρὴ πραγματικότητα γράφαμε τὴν Ἀλήθεια, γράφαμε γιὰ τὸ ἀδιέξοδο πρὸς τὸ ὁποῖο ἀπὸ ἐθνικῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀπόψεως βαδίζει ἡ χώρα! Στὰ 52 αὐτὰ χρόνια ἔχουν σχεδὸν διαλύσει τὸν ἐθνικὸ ἱστὸ τῆς Πατρίδας μας καὶ ἐπὶ πλέον ἔφεραν στὴν χώρα, χωρὶς νὰ ρωτήσουν τὸν λαὸ περισσότερο ἀπὸ δύο ἑκατομμύρια λαθρομετανάστες. Παιδεία ἐθνικὴ κυριολεκτικὰ ἀποῦσα. Δημόσια ὑγεία ἀνύπαρκτη! Αὐτὰ ἦταν τὰ ἔργα καὶ οἱ ἡμέρες τῶν 52 χρόνων τῆς μεταπολιτευτικῆς δημοκρατίας καὶ διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, σᾶς παραθέτω τί ἔγραφα πρὶν 9 ὁλόκληρα χρόνια, πολὺ πρὶν ἔρθει στὴ χώρα μας ἡ Τρόϊκα καὶ τὸ ΔΝΤ: 

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ 2003: «Γιατί ΔΕΝ Πανηγύρισα Τὸν Ἰούλιο Ἐκεῖνο Τοῦ 1974»: 

«Εἴκοσι ἐννέα ὁλόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 24 Ἰουλίου τοῦ 2003, ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς περίφημης μεταπολίτευσης. Εἴκοσι ἐννέα ὁλόκληρα χρόνια εἶναι μιὰ ὁλόκληρη ζωή, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὴν ὁποία πολλὲς προσδοκίες ἀπεδείχθησαν χίμαιρα καὶ αὐταπάτες καὶ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ φυσιολογικὰ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ συμβοῦν ἀπεδείχθησαν μάταιες ἐλπίδες. 

Ὁ φάκελος τῆς Κύπρου, γιὰ τὸν ὁποῖο τόσα ἐλέγοντο ἐπὶ πολλὰ χρόνια στὴν Πατρίδα μας καὶ ὁ ὁποῖος βρισκότανε στὸ ἐπίκεντρο τῆς πολιτικῆς ζωῆς μέχρι τὰ τέλη σχεδὸν τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, δὲν ἄνοιξε ποτέ! Οἱ προδότες, γιατί ἀναμφισβήτητα ὑπῆρχαν προδότες, οἱ ὅποιοι προδότες τῆς Κύπρου μας δὲν τιμωρήθηκαν ποτέ. Ἡ ἀλήθεια δὲν ἀπεκατεστάθη ποτὲ καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν ΥΒΡΙΝ κατὰ τῆς Ἱστορίας, ποὺ ὅπως οἱ αἰώνιες παραδόσεις τοῦ γένους μας θέλουν, φέρνει κακοδαιμονία, τὴν κακοδαιμονία ποὺ ταλαιπωρεῖ τὴν Πατρίδα μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὅλα ἔχουν στηριχθεῖ ἐπάνω σὲ ἕνα ψέμα, σὲ μιὰ ἀπάτη, σὲ μιὰ προδοσία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα πηγαίνουν κατὰ διαβόλου... 

-Εἴκοσι ἐννέα χρόνια εἶναι μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ καὶ μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ζωὴ εἴδαμε τὴν φθορὰ τῶν ἐθνικῶν ἀρχετύπων νὰ ἐπέρχεται ραγδαῖα καὶ νὰ πλήττει τὸν Λαό μας σὲ καίρια καὶ σημαντικά του σημεῖα: στὴν φυλετική του ταυτότητα, στὴν ἱστορική του μνήμη, στὸ ἦθος του, στὴν κοινωνική του ἀγωγή, σὲ ὅλα γενικὰ ὅσα ἀποτελοῦσαν τὴν βάση τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ βίου. Τὸ ἔργο αὐτὸ ἔγινε συστηματικά, μὲ τρόπο ἐπιμελημένο καὶ ἐπιτήδειο, «μὲ τὴν μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ», ποὺ θαυμάσια γνωρίζουν οἱ μαρξιστές-λενινιστές, ποὺ εἶναι οἱ μεγάλοι ἔνοχοι γιὰ τὸν ἐθνικὸ κατήφορο. Τὸ ἴδιο ἔνοχοι, βεβαίως, εἶναι καὶ οἱ συνοδοιπόροι τους, οἱ καιροσκόποι, οἱ ἀριβίστες τῆς ἀστικῆς δεξιᾶς, ποὺ παρέδωσαν τὰ τείχη τῆς πόλεως στοὺς ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος χωρὶς ντροπή, χωρὶς αἰδῶ. 

-Εἴκοσι ἐννέα χρόνια συμπληρώνονται ἀπὸ τὴν 24η Ἰουλίου τοῦ 1974 καὶ μία ἀναδρομὴ στὶς τραγικὲς ἐκεῖνες ἡμέρες πρέπει νὰ γίνει. Πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅσοι ζούσαμε ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴν Ἀθήνα, ὅπως ὁ γράφων ποὺ ἦταν τότε ἔφηβος, στὴν Ἀθήνα ποὺ ὑπῆρξε καὶ τότε τὸ κέντρο τῶν ἐξελίξεων, τί πραγματικὰ συνέβη. Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Μακάριος δὲν ὑπῆρξε ἅγιος καὶ ὅτι μετὰ τὴν ἀνατροπή του εἶχαν ἔλθει στὴν Ἀθήνα καὶ ἔδωσαν συνέντευξη τύπου τὰ θύματα τῶν βασανιστῶν τοῦ καθεστῶτος του, ἀνάπηροι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τὰ κτυπήματα τῶν πραιτοριανὼν τῆς Λευκωσίας. Νὰ θυμηθοῦμε πὼς ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς γεμᾶτος συγκίνηση ἄκουσε τὸ ἄγγελμα τῆς τουρκικῆς ἐπιθέσεως κατὰ τῆς μαρτυρικῆς Ἑλληνικῆς μεγαλονήσου, ἀλλὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὶς ἀτέλειωτες οὐρὲς ἔξω ἀπὸ τὰ «σοῦπερ μάρκετ» μέσα σὲ ἕνα καθεστὼς ἀβεβαιότητος, τρόμου, ἀλλὰ καὶ φτηνοῦ ἀτομισμοῦ. 

Ὁ πόλεμος εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὶς 20 Ἰουλίου καὶ ὅλοι περιμέναμε ὅτι μὲ τὴν βοήθεια τῆς μητέρας Ἑλλάδος οἱ Ἐλλαδίτες καὶ Κύπριοι μαχητὲς θὰ ἔριχναν τοὺς Τούρκους στὴν θάλασσα. Καὶ ξαφνικὰ ὅλα ἄλλαξαν. Καὶ τὸ κλίμα τῆς ἀβεβαιότητος, τὸ κλίμα τὸ ἀνάμικτο φόβου καὶ ἐθνικοῦ παλμοῦ ἔγινε... πανηγύρι! Οἱ στρατιῶτες μας ἔχυναν τὸ αἷμα τους ὑπερασπιζόμενοι μία Πατρίδα Ἑλληνική, τόσο Ἑλληνική, ὅσο εἶναι καὶ ἡ Πελοπόννησος καὶ ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Θράκη, τὴν Κύπρο μας, καὶ στὴν νέα Βαβυλῶνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Ἀθήνα, κάποιοι πανηγύριζαν, κρατῶντας κεριὰ στὰ χέρια γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν δῆθεν ἐλευθερωτὴ Καραμανλῆ. 

-Τὸν Καραμανλῆ ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὸ πουθενὰ σὲ μία περίοδο κρίσεως τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος, ὅπως τότε τὸ 1955 ποὺ ἔγινε πάλι ἀπὸ τὸ πουθενὰ πρωθυπουργὸς μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Στρατάρχη Παπάγου. Μέσα στὴν Ἀθήνα κορναρίσματα αὐτοκινήτων, ἀτέλειωτο πανηγύρι καὶ ἑκατοντάδες χιλιάδες λαοῦ μὲ τὰ κεριὰ στὰ χέρια στὴν πλατεῖα Συντάγματος καὶ γιὰ τὴν Κύπρο σιωπή... Νὰ πὼς χάθηκε ἡ Κύπρος! Ἔχω τὴν τιμὴ νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς λίγους, ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἀρρωστημένη πολιτεία, ποὺ δὲν πανηγύρισαν τὸ βράδυ τῆς 24ης Ἰουλίου τοῦ 1974. Ὄχι πὼς ἔχασα κανένα ἀξίωμα, γιατί ἀξίωμα δὲν εἶχα, ὄχι γιατί προσδοκοῦσα τίποτε ἀπὸ τὸ καθεστώς, ἀλλὰ γιατί τὴν ἴδια ὥρα ποὺ κάποιοι στὴν Ἀθήνα πανηγύριζαν, κάποιοι στὴν Κύπρο πέθαιναν γιὰ τὴν Ἑλλάδα! Γιατί εἶχα τὴν δυστυχία νὰ γνωρίζω ὅτι μὲ τὸν ἐρχομὸ μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες αὐτῶν τῶν πολιτικῶν δὲν θὰ σωθεῖ ἡ Πατρίδα, ἀλλὰ ἀντίθετα θὰ ἀνοίξει ἕνας νέος φαῦλος κύκλος γιὰ τὸν τόπο καὶ τὴν αἱματοβαμμένη του ἱστορία. 

-Κάθε χρόνο στὶς 24 Ἰουλίου σὲ ἕνα μέγαρο τοῦ κέντρου τῶν Ἀθηνῶν γίνεται μιὰ γιορτὴ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας. Σὲ αὐτὴν τὴν γιορτὴ ὅσοι θέλουν νὰ νιώθουν τὴν Ἱστορία σὲ ὅλο της τὸ βάθος δὲν μποροῦν νὰ συμμετέχουν, γιατί στὶς 24 Ἰουλίου κάποιοι πρόδωσαν τὴν Κύπρο καὶ αὐτοὶ οἱ κάποιοι δὲν τιμωρήθηκαν ποτέ. Ἡ Νέμεσις λέγουν ὅτι ποτὲ δὲν ξεχνᾶ. Εἴθε!» 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ 

ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΗΣ ΑΥΓΗ

https://xrisiavgi.com/2013/07/24/20/24123/