ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ Ἡ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ!

 Ἡ Ἰδεολογία ὑπερέχει τῆς Πολιτικῆς! 

Πολὺ συχνὰ στὴν πολιτικὴ ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε διλήμματα, εἴτε πραγματικὰ εἴτε φανταστικά. Τὰ πραγματικὰ ἀναφέρονται σὲ ἀντικειμενικὲς συνθῆκες, τὰ δὲ φανταστικὰ βασίζονται σὲ λανθασμένα στοιχεῖα καὶ τὰ παρουσιάζουν οἱ πολιτικοὶ γιὰ νὰ χειραγωγήσουν τὸν λαό. Ἕνα πραγματικὸ δίλημμα, ποὺ τὸ ἐκμεταλλεύονται ὅμως οἱ πολιτικοί, εἶναι τὸ ἐὰν θὰ πρέπει νὰ δώσουμε προτεραιότητα στὴν ἰδεολογία ἢ στὴν πολιτική. Μὲ ἄλλα λόγια, ἐὰν καθορίζει ἡ ἰδεολογία τὴν πολιτικὴ ἢ ἡ πολιτικὴ τὴν ἰδεολογία. 

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἐθνικιστὲς ἡ πολιτικὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ὁ δρόμος ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ἰδεολογία μας. Δηλαδὴ ἡ πολιτικὴ δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, ἀλλὰ μέσον διὰ τοῦ ὁποίου πραγματώνεται ἡ ἰδεολογία. Εἶναι προφανὲς λοιπὸν ὅτι χωρὶς τὴν ἰδεολογία, ἡ πολιτικὴ δὲν δικαιώνεται. Ἔτσι εἶναι προφανὲς ὅτι γιὰ μᾶς ἡ ἰδεολογία καθορίζει τὴν πολιτικὴ καὶ ὄχι ἀντίστροφα. Ἄλλωστε, ἐὰν ἡ πολιτικὴ καθόριζε τὴν ἰδεολογία, τότε θὰ ἦταν θεμιτὸ ἡ πολιτικὴ νὰ ἀλλάζει ἰδεολογία ἀνάλογα μὲ τὶς ἐπικρατοῦσες συνθῆκες. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποτελεῖ παρὰ ἠθικὸ ξεπεσμό. 

Σύμφωνα μὲ αὐτὰ λοιπόν, δὲν δικαιολογεῖται νὰ συμπράξουμε μὲ τοὺς φιλελεύθερους καὶ τοὺς καπιταλιστές, ἀκόμη καὶ ἂν πρόκειται ἔτσι νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸν ὅποιον... «κομμουνιστικὸ κίνδυνο», πραγματικὸ ἢ φανταστικό. Ὁ κομμουνιστικὸς κίνδυνος βέβαια μπορεῖ νὰ ἦταν ὑπαρκτὸς σὲ περιόδους τῆς πρόσφατης ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖται νὰ συμπράξουμε μὲ τοὺς κεντρώους, τοὺς δεξιούς, τοὺς ἀστούς, τοὺς ἐθνομηδενιστὲς κοσμοπολῖτες καὶ τοὺς πλουτοκράτες γιὰ νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουμε. Μεγαλύτερη σημασία γιὰ μᾶς ἔχει λοιπὸν ἡ διεύρυνση τῆς κινηματικῆς βάσης τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, παρὰ ἡ ἐνίσχυση τῆς ὑποτιθέμενα «πατριωτικῆς» πολυκατοικίας τοῦ λεγόμενου «ἐθνικοῦ χώρου», στὴν ὁποία ἀσκεῖ ἀπόλυτο ἔλεγχο ἡ Νέα Δημοκρατία. Ἐξάλλου οἱ δικές μας ἰδέες μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν πολὺ πιὸ ἀποτελεσματικὰ τὴν μαρξιστικὴ πανούκλα ἀπὸ τὰ τσιράκια της πλουτοδημοκρατίας, τὰ ὁποῖα οὕτως ἢ ἄλλως ἕλκουν παρόμοιες κοσμοθεωρητικὲς καταβολὲς μὲ αὐτήν. 

Τὸ ἀπόλυτο ἰδεολογικὸ διακύβευμα εἶναι ἡ καθιέρωση στὸν δημόσιο διάλογο τῆς ἀδιαμφισβήτητης θέσης πὼς ἡ Δεξιὰ καὶ ὁ Ἐθνικισμὸς ἀποτελοῦν δύο τελείως διακριτοί, διαφορετικοί, ἀντιθετικοὶ μεταξύ τους πολιτικοὶ χῶροι. Ὅση ἀπόσταση μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν Ἀριστερά, μᾶς χωρίζει καὶ ἀπὸ τὴ Δεξιά. Δὲν εἴμαστε τὰ «ἀκραῖα» ἑξαπτέρυγα τῆς ἐξουσίας τῶν ψευτοεθνικοφρόνων ἢ τὰ «παραστρατημένα» παιδιὰ τῶν συντηρητικῶν συμφερόντων μιᾶς χούφτας παλαιοπολιτικῶν τζακιῶν, καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι οὔτε ἰδεολογικὴ «περιχαράκωση» οὔτε «καθαρολογία». Εἶναι ἡ ἀδήριτη πραγματικότητα γιὰ ὅσους ἔχουν στοιχειωδῶς μελετήσει τὴν ἱστορία τῶν πολιτικῶν ἰδεολογιῶν τοὺς τελευταίους αἰῶνες στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/07/12/13/171522/