ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΤΗΝ Μ. ΑΣΙΑ: «ΟΣΟΙ ΦΩΝΑΖΑΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΗΓΑΝ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ»!

 Συγκλονιστικὴ εἶναι ἡ μαρτυρία γιὰ τὴν τύχη τῶν τραυματιῶν ποὺ καταγράφει στὰ ἀπομνημονεύματά του ὁ λοχίας τῆς 9ης Μεραρχίας Κωνσταντῖνος Ι. Πολίτης, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει χαρακτηριστικὰ πὼς «ἔξω πτώματα ἦσαν πολλὰ καὶ πολλοὶ τραυματίες βογκούσαν καὶ ζητοῦσαν βοήθεια. Πῶς ὅμως νὰ τοὺς βοηθήσης, μὲ τί τρόπο; Ὅσοι φώναζαν τοὺς ἔμπηγαν (σ.σ. οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες) τὸ μαχαίρι στὸ λαιμὸ καὶ τελείωναν». 

Θὰ πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ πάντως ὅτι ἡ παράδοση ἑνὸς Ἕλληνα στρατιώτη στὶς ἐχθρικὲς δυνάμεις δὲν συνεπαγόταν πάντοτε τὴ μεταφορὰ καὶ αἰχμαλωσία του σὲ στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αὐτὸ προκύπτει καὶ ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τοῦ πτέραρχου Ἐμμανουὴλ Κελαϊδῇ, ποὺ συμμετεῖχε ὡς ὁπλίτης τοῦ 7ου Συντάγματος Πεζικοῦ τῆς 5ης Μεραρχίας στὶς ἐπιθετικὲς ἐπιχειρήσεις τοῦ Ἰουνίου – Ἰουλίου 1921. Πρόκειται γιὰ πρόσωπο ἀξιόπιστο, τὸ ὁποῖο σταδιοδρόμησε στὴν Ἀεροπορία φτάνοντας μέχρι καὶ τὴ θέση τοῦ Ἀρχηγοῦ ΓΕΑ. Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ αὐτόν, στὴν περιοχὴ τοῦ Ὄυτς Σεράϊ: «Μετὰ τὴν μάχην εὑρέθημεν πρὸ τοῦ ἑξῆς φρικιαστικοῦ θεάματος: 15-20 στρατιῶται οἱ ὁποῖοι εἶχον συλληφθῇ αἰχμάλωτοι, εἶχον τεθεῖ σὲ σειρά, γυμνοὶ καὶ μὲ κομμένα τὰ γεννητικά των ὄργανα». 

Προτιμοῦσαν νὰ τοὺς σκοτώνουν παρὰ νὰ συλλαμβάνονται 

Ἦταν πολὺ συνηθισμένη πρακτικὴ τῶν Τούρκων νὰ μὴ συλλαμβάνουν αἰχμαλώτους, ἀλλὰ νὰ τοὺς σκοτώνουν. Σχετικὰ μὲ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Τούρκων ὁπλιτῶν ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες τραυματίες, ἐνδεικτικὰ εἶναι τὰ ὅσα σημειώνει ὁ συνταγματάρχης Παναγιωτάκος σὲ Ἔκθεση Πεπραγμένων του, γιὰ τὶς στρατιωτικές μας ἐπιχειρήσεις σὲ βάρος τσετὼν τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1922: 

«Οὕτω καθ’ ὅλον σχεδὸν τὸ μῆκος τῆς στενωποῦ ὑπῆρχον πτώματα Στρατιωτῶν μας, γράφει. Πάντα ἦσαν ἄταφα, τελείως ἀπογυμνωμένα. Πάντα σχεδὸν ἔφερον ἀπανθρώπους κακώσεις. Προφανῶς οὗτοι, τραυματίαι ὄντες ὑπεβλήθησαν εἰς ἀκατανομάστους βασάνους. Εἰς ὑπόγειον οἰκίας τοῦ χωρίου Σούλια εὑρέθησαν δύο πτώματα Στρατιωτῶν μας κρεουργημένα. Μαζικὴ ἐξόντωση. Ἡ θανάτωση, λοιπόν, Ἑλλήνων αἰχμαλώτων καὶ τραυματιῶν ἦταν μιὰ πάγια τακτική, ποὺ πολὺ συχνὰ πραγματοποιοῦνταν μὲ βάναυσο καὶ ἀπάνθρωπο τρόπο. 

Συγκλονιστικὴ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ καταγόμενου ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη Δημήτριου Καρυοφυλλάκη, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει μὲ ἀπόλυτο τρόπο ὅτι: «Οὔτε ἕνας τραυματίας δὲν γλύτωσε ἀπὸ τὴν κοιλάδα του Ἀλή-Βερὰν γιὰ αἰχμαλωσία». Ὁ προαναφερθεῖς τουρκομαθὴς Ἕλληνας στρατιώτης τραυματίστηκε σὲ μάχη καὶ ἀπὸ τύχη γλίτωσε τὴν ἐκτέλεση τέσσερις φορές. Ὁ βασικὸς λόγος ποὺ ὁ Θρακιώτης στρατιώτης ἐπιβίωσε στὴν αἰχμαλωσία ὑπῆρξε ἡ ἀνθρωπιστικὴ συμπεριφορὰ ποὺ ἐπέδειξε σὲ αὐτὸν ἕνας Τοῦρκος λοχίας, ὁ ὁποῖος, ἔχοντας πληροφορηθεῖ τὶς καλὲς συνθῆκες διαβίωσης τοῦ αἰχμάλωτου ἀδελφοῦ του στὴν Ἑλλάδα, θέλησε νὰ «εὐεργετήσει» κάποιον Ἕλληνα αἰχμάλωτο. 

Δὲν συνάντησε κανέναν ἀπὸ τοὺς 4.000 τραυματίες 

Ὁ Πέτρος Ἀποστολίδης τέλος, ποὺ ὑπηρέτησε ὡς ἰατρὸς Ἑλλήνων αἰχμαλώτων πολέμου σὲ διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στὴ Μικρὰ Ἀσία, ἐπισημαίνει παρομοίως: 

«Στὴν καταραμένη αὐτὴ χαράδρα (Ἀλὴ Βερὰν ἢ χαράδρα του Τσάλκιοϊ), μέσα στὰ νοσοκομειακὰ αὐτοκίνητα βρίσκονταν λέγαν 4.000 τραυματίες. Αὐτοκίνητα καὶ τραυματίες ἔμειναν ὅλα ἐκεῖ, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ τραυματίες τῆς μάχης. Τί ἀπέγιναν ὅλοι αὐτοί; Ἀπὸ Τούρκους ἄκουσαν μερικοὶ αἰχμάλωτοι ὅτι ἀφοῦ φύγαμε ἐμεῖς, τοὺς συγκέντρωσαν ὅλους σὲ ἕνα ρέμα, τοὺς περιέλουσαν μὲ βενζίνα καὶ τοὺς ἔκαψαν ζωντανούς. Εἶναι ἀλήθεια; Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω; Δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξέρω, οὔτε τὸ ἀποκλείω, μὲ τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν ἀγριότητα ποὺ εἶχαν. Πάντως ἐγώ, τὸν ἕνα χρόνο ποὺ ἔμεινα σὰν γιατρὸς τῶν αἰχμαλώτων καὶ ὄχι σὲ ἕνα μέρος ἀλλὰ κατὰ διαστήματα ἀπὸ τὴ Φιλαδέλφεια (Ἀλᾶ Σεχὶρ) μέχρι καὶ τὸ Ἀφιόν, δὲν συνάντησα κανέναν». 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/07/18/10/171637/