Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ ΚΑΙ Ἡ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ 1922!

 Ἀπὸ τὴν Πτώση ἀκόμη τῆς Πόλεως τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος εἶχε βαθιὰ ριζωμένο στὴν ψυχή του καὶ στὴν ἱστορική του συνείδηση τὸ ὄνειρο τῆς ἐλευθερίας καὶ ἐλευθερία γιὰ τοὺς Ἕλληνες στὰ χρόνια τὰ πικρὰ τῆς σκλαβιᾶς σήμαινε ὄχι ἁπλᾶ ἀποτίναξη τοῦ βάρβαρου καθεστῶτος τῆς τουρκοκρατίας, ἀλλὰ τὴν Ἀναγέννηση τῆς Ἑλληνικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Πόλεως τῶν Κωνσταντίνων. 

Μῦθοι καὶ θρῦλοι καὶ προφητεῖες γιὰ τὸν Μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ, οἱ προφητεῖες του Ἀγαθάγγελου καὶ τὰ λόγια τὰ φλογερὰ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ θέριεψαν μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ Λαοῦ μας τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιστροφή. 

Ἴων Δραγούμης: «Νὰ πάρουμε τὴν Πόλη» 

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι λίγα μόλις χρόνια μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ κράτους ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ πραγματικὸς Ἐθνάρχης τοῦ Γένους μας, ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Καὶ ἦταν στὶς 10 τὸ πρωὶ τῆς 8ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1838 ὅταν μιλῶντας στὴν Πνύκα στοὺς μαθητὲς ὁ μεγάλος πολέμαρχος ἔλεγε τὰ λόγια: 

"Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη." 

Λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ Ἰωάννης Κωλέττης ὁμιλεῖ μέσα στὸ κοινοβούλιο γιὰ τὴν Μεγάλη Ἰδέα καὶ ὁρίζει μὲ τὰ λόγια του αὐτὰ μιὰ πολιτική, ἡ ὁποία πῆρε σάρκα καὶ ὀστᾶ μὲ τὸ ἀγωνιζόμενο Ἔθνος μας νὰ φτάνει στὸ ἔπος τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων καὶ νὰ ἐλευθερώνει Ἤπειρο, Μακεδονία καὶ Δυτικὴ Θράκη καὶ στὰ 1919 νὰ ἀποβιβάζεται Ἑλληνικὸς Στρατὸς στὴν Σμύρνη. Ἀξίζει στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ τονίσουμε πὼς τὸ ὄνειρο τῆς Πόλης εἶναι κάτι πέρα ἀπὸ ἕνα συγκεκριμένο στρατηγικὸ στόχο, εἶναι ἕνα σύμβολο καὶ γράφει γι’ αὐτὸ ἕνας μεγάλος Ἕλληνας ποὺ ἔπεσε νεκρὸς ἀπὸ τὶς σφαῖρες τῶν περίφημων δημοκρατικῶν ταγμάτων, ὁ Ἴων Δραγούμης, ποὺ τονίζει ὅτι ἡ Πόλη δὲν εἶναι τόσο ἕνα ὄνειρο, ὅσο μιὰ θέληση γιὰ δύναμη καὶ γράφει: 

«Εἶναι σκληρὴ ἡ ἰδέα πὼς χάνεται ἡ Πόλη, ἀλλὰ δὲν μὲ ταράζουν βυζαντινὰ ὄνειρα τόσο, ὅσο ἡ γνώση πώς, εἴτε ἔχουμε εἴτε δὲν ἔχουμε τὴν Πόλη, εἴμαστε μέτριοι, ψόφιοι, κακομοιριασμένοι, κοιμισμένοι καὶ μέτριοι, μέτριοι. Οἱ λέξεις: «Νὰ πάρουμε τὴν Πόλη» εἶναι σύμβολο, ποὺ δὲν σημαίνει «Νὰ ξαναφτιάσουμε τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία», ἀλλὰ «Νὰ εἴμαστε δυνατοί». 

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα λοιπόν, ἦταν κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία στόχευση ἐθνική, ἦταν καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ θέληση γιὰ ζωὴ καὶ δύναμη ἑνὸς ὁλόκληρου Γένους. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/08/24/19/172334/