Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ!

 «Ἡ αὐτοθυσία τοῦ πολεμιστῆ εἶναι ἕνας σταυρὸς πιὸ βαρὺς ἀπὸ ἐκεῖνον τοῦ μάρτυρα. Πρέπει νὰ τὸν ἔχεις σηκώσει γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖς τὴ μεγαλωσύνη καὶ τὸ βάρος... Θὰ πρέπει ἡ θυσία νὰ εἶναι τὸ πιὸ ὡραῖο πρᾶγμα τῆς γῆς, ἀφοῦ ὑπάρχει τόση ὀμορφιὰ στοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι, συχνά, δὲν ἔχουν ἰδέα γιὰ τὴν ἀξία τους καὶ τὸ μυστικὸ τῆς ζωῆς τους» – Alfred de Vigny, «Στρατιωτικὸ μεγαλεῖο καὶ ὑποταγή». 

Ἡ ἀναζήτηση, ἡ ἀμφιβολία, ἡ σοφιστεία εἶναι σφραγῖδες τοῦ καιροῦ μας. Ἀναπτύσσονται εὔκολα, λόγια ἀνώδυνα καὶ ἐν πολλοῖς ἀσφαλῆ γιὰ αὐτὸν ποὺ τὰ ἐκστομίζει. Εἶναι δὲ καὶ γοητευτικὰ γιὰ ὅποιον τὰ ἀκούει ἢ τὰ διαβάζει. Κάνουν τὸν παραλήπτη νὰ αἰσθάνεται διαφορετικός, κάτοχος γνώσεων ποὺ οἱ πολλοὶ ἀγνοοῦν, διερμηνέα κι αὐτοῦ τοῦ μυστικοῦ τῆς ζωῆς, ὑλικῆς ἢ πνευματικῆς, ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρει τὴν ἀπόλυτη γνώση κι εὐτυχία. Τὸ «ἐγὼ» ἀναπτύσσεται τάχιστα. Ἡ γητειὰ τῆς κολακείας ἄλλωστε, εἶναι αὐτὴ ποὺ ἔδιωξε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν πατρικὸ παράδεισο. 

Κάποτε ὅμως ἔρχεται γιὰ κάποιους ἡ εὐλογημένη ὥρα. Ἡ ὥρα ποὺ δέχεται κανεὶς αὐτὸ ποὺ εἶναι. Τίποτε λιγότερο ἢ περισσότερο. Γνώστης ὄχι τῆς κάθε ἀλήθειας ποὺ ἀνέτειλε στὸν κόσμο, ποὺ συζητήθηκε ἢ γράφτηκε ποτέ, ἀλλὰ τῆς δικῆς του αὐθεντικῆς ἀλήθειας. Ἡ παραδοχὴ τῆς ἁπλῆς, θεμελιώδους κατάστασης ἑνὸς ἑκάστου εἶναι γεγονὸς πολὺ προσωπικὸ κι ἴσως δραματικό, μὰ πάντως κεφαλαιῶδες γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς προσωπικότητας καὶ τὴν πορεία στὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ὁλοκλήρωση. Σὲ ἀτελεύτητες ἐρήμους, ταραγμένα πελάγη καὶ τρομακτικὰ δάση καθεὶς περιπλανᾶται καὶ ἀναζητᾶ τὴ χαρά, τὶς ἡδονὲς ἢ τὴν ἀπόλυτη ἡδονὴ τῆς στέρησής τους, τὴν πηγὴ τῆς γνώσης, τὴν κρύπτη τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Γκράαλ. Ἀπὸ λασπώδεις λάκκους σκύβει νὰ σβήσει τὴ δίψα του. Ὁδοιπόρος ὡς τὸν ἑπόμενο ξερόλακκο ποὺ γρήγορα στερεύει. Περιπλανώμενος καὶ πένητας μέχρις ὅτου ἀντιληφθεῖ πὼς ταξίδι καὶ Ἰθάκη βρίσκονταν ὅλο τὸν καιρὸ μαζί, πότε ἕνας ἐμπρός, πότε ὁ ἄλλος. Πὼς ἡ πηγὴ ἀνάβλυζε γάργαρη στὸν κῆπο τοῦ σπιτιοῦ του, καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔμενε νὰ κάνει ἦταν νὰ τὴν καταδεχθεῖ. 

Εἶναι δύσκολη ἡ ἐκμάθηση τῆς ὑποταγῆς. Τύχαμε καὶ ζοῦμε σὲ ἐποχὲς ποὺ κανακεύουν καὶ ξεμυαλίζουν τὸ «ἐγὼ» καὶ ἀποκλείουν ὡς ἀνοησία τὴν ὑπηρεσία στὸ «ἐμεῖς». Ἡ Φυλή, ἡ ράτσα, τὸ εὐρύτερο «ἐμεῖς» ποὺ συνιστᾶ τὸν πλοῦτο τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς ὕπαρξης, σβήνεται δογματικὰ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ δημοκράτες ὄντες, περιφρονοῦν τὸν ἴδιο τὸ λαὸ ποὺ ξεδιάντροπα πατρονάρουν. Γι’ αὐτούς, ὁ στρατιώτης εἶναι ὁ κιμᾶς στὴ μηχανὴ τοῦ πολέμου. Γιά μας, ὁ ἀπόλυτος ἥρως. Γιά μας, ἡ χωριάτισσα μάνα ποὺ ἔδωσε τὰ σπλάχνα της γιὰ τὴν ἐλευθερία μας, κλίμακες ἀνώτερη ἀπ’ τὴν ἀστὴ ἐπαναστάτρια τῶν σαλονιῶν, κι ὁ ἀγρότης μὲ τὰ ματωμένα χέρια, ἀπ’ τὸν κασμᾶ καὶ τὸ ὅπλο σημαντικότερος ἀπ’ τὸν θρασύδειλο κομματικὸ ὑπάλληλο. 

Ἀδιαπραγμάτευτη γιὰ μᾶς ἡ ἁπλῆ σοφία τοῦ λαοῦ ποὺ βάζει πρὶν καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὸ ποὺ ὁ ἀριβισμὸς καὶ ἡ ἀπληστία τῶν καιρῶν θεωρεῖ βλακεία: τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὸ «κούτελο», τὴ λεβεντιά. Εὐτυχὴς αὐτὸς ποὺ ἀποδέχτηκε τὸν τίτλο τιμῆς τοῦ στρατιώτη: «Αἰώνια Τιμή μας ἡ Πίστη, στὸ ὅραμα ποὺ γέννησε μιὰ ὁλόχρυση αὐγή...». 

«Ἡ μάχη ἀρχίζει» 

Κι ἂν χάσαμε τῆς νιότης μας τὴ λάμψη, στῆς νύχτας τὴ χλωμὴ ἀστροφεγγιά, 

τὸν Ἥλιο θ’ ἀντικρίσουμε καὶ πάλι, ὑψώνοντας τὰ χέρια μας ψηλά 

Ὑπερήφανοι πολεμιστές του Ἄρη, 

θὰ πέσουμε γελῶντας στὴ φωτιά... 

Κι ἂν σβῆσαν ἀπ’ τὸν χάρτη μας πατρίδες 

τὸ αἷμα μας ἂν πότισε τὴν γῆ, 

στὴ μέθη μιᾶς ἀγέρωχης θλίψης 

ἂς κάνουμε τῆς μοίρας μας γιορτή. 

Θὲ νά ‘ρθουμε ξανὰ καὶ ἡ γῆ νὰ τρέμει 

στὸ πύρινο κάλεσμα τῆς νέας μας ζωῆς. 

Σὰν μυστικὸ αἰώνων θ’ ἀνατείλει 

τὸ ἁγνὸ πρόσωπο τῆς Μάνας Γῆς. 

Αἰώνια Τιμή μας ἡ Πίστη, 

στὸ ὅραμα ποὺ γέννησε μιὰ ὁλόχρυση αὐγή. 

Οἱ ἥρωες τῆς φυλῆς εἶναι παρόντες, 

τὸ αἷμα τους θὰ ρέει στὶς φλέβες μας γιὰ πάντα... 

Ἂς ἀνάψει τῆς Νίκης ἡ δᾶδα, 

ἡ Μεγάλη Μάχη ἔχει ἤδη ἀρχίσει! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/08/29/22/172412/