ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ! ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗΣ!

 Τὸ ἑλλαδικὸ κράτος χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἔλλειψη δυναμικῶν πολιτικῶν πρωτοβουλιῶν, οἱ ὁποῖες ἀναμφισβήτητα θὰ ἐνίσχυαν τὴν στρατηγικὴ θέση τῆς Ἑλλάδος στὸ παγκόσμιο στερέωμα. Οἱ ἐξουσιαστὲς τῆς Πατρίδος μας οὐδέποτε διεκδίκησαν τὰ κεκτημένα δικαιώματα ποὺ μᾶς παρέχει ἀκόμα καὶ αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο τοὺς «διεθνὲς δίκαιο», καίτοι γνωρίζουν ἅπαντες νοήμονες πὼς στὴν γεωπολιτικὴ σκακιέρα αὐτὸ ποὺ καθορίζει τὴν ἔκβαση τῶν διακρατικῶν σχέσεων δὲν εἶναι τὸ τυπωμένο σὲ χαρτιὰ μελάνι ἀλλὰ ἡ ἰσχύς, κατὰ τὴν γνωστὴ Θουκυδίδειο διδασκαλία. 

Αὐτὴ ἡ διαχρονικὴ ὑποχωρητικὴ διαδικασία ἐκ μέρους τῶν πολιτικάντηδων ἀκολουθεῖται ὡς τμῆμα ἐφαρμογῆς ἑνὸς σχεδίου, ἐκπορευόμενο ἀπὸ ξένα κέντρα ἐξουσίας, τὰ συμφέροντα τῶν ὁποίων ἀποσκοποῦν στὴν ἐκμηδένιση τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Τὴν ξενόδουλη αὐτὴ πολιτική, ἡ ὁποία ὄχι μόνο ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ ἐθνικά μας δίκαια ἀλλὰ καὶ τὰ βλάπτει, τὸ λαϊκὸ Ἐθνικιστικὸ κίνημα τὴν καταγγέλει ἐπὶ δεκαετίες ἐμπράκτως, μὲ πληθώρα δυναμικῶν συγκεντρώσεων καὶ πολιτικῶν παρεμβάσεων οἱ ὁποῖες ἔφεραν τοὺς Χρυσαυγίτες ἀντιμέτωπους μὲ τὸ κράτος, τοὺς ἔνστολους πραιτωριανούς του, τὶς ξένες πρεσβεῖες καὶ σύσσωμο τὸ δημοσιογραφικὸ κατεστημένο. 

Στὸ διεθνὲς γεωστρατηγικὸ παιχνίδι, τὸ ἑλληνικὸ κράτος εἶναι ἕνας ἀδύναμος παίχτης ποὺ παρακολουθεῖ τὶς ἐξελίξεις ὡς θεατής, δίχως νὰ διαμορφώνει μιὰ στέρεη ἐθνικὴ ἀτζέντα πρὸς ὄφελος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἂν τελειώσει ἡ παρτίδα, τότε δυστυχῶς θὰ τελειώσει καὶ ἡ Πατρίδα. Ἡ Ἑλλὰς ἔχει καταντήσει μιὰ ὑποεταιρεία ἐξαγωγῆς ποὺ ἐκποιεῖ στὰ «εὐρωπαϊκὰ» καὶ ὑπερατλαντικὰ ἀφεντικὰ τὸν φυσικὸ καὶ ἐνεργειακὸ πλοῦτο τοῦ Ἔθνους. 

Παρὰ τὴν δεδομένη ζοφερὴ πραγματικότητα, ὑπάρχουν καίριες προτάσεις, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων ἀνατρέπει ἐν τοῖς πράγμασι τὰ σχέδια δυτικῶν πατρώνων καὶ τούρκων στὸ Αἰγαῖο πέλαγος. Αὐτὲς οἱ διαχρονικὲς ἐθνικοανεξαρτησιακὲς θέσεις τοῦ πολιτικοῦ προγράμματος τοῦ κινήματος, στοχεύουν στὴν διαμόρφωση ἑνὸς μέλλοντος Ἐθνικοῦ κράτους ἐκφραστὴ τῆς Μεγάλης Ἰδέας τοῦ Γένους. 

Πρῶτον, εἰς ὅτι ἀφορᾶ τὴν αἰγιαλίτιδα ζώνη ὁμιλοῦμε γιὰ μιὰ θαλάσσια ζώνη εὐρέως γνωστὴ ὡς χωρικὰ ὕδατα καὶ σύμφωνα μὲ τὸ λεγόμενο "δίκαιο τῆς θαλάσσης", τὸ ἀνώτατο ἐπιτρεπόμενο ὅριο αὐτῆς τῆς ζώνης εἶναι τὰ δώδεκα ναυτικὰ μίλια. Ἡ ἐπέκταση αὐτὴ δύναται νὰ ἐπισυμβεὶ μὲ μονομερῆ ἐσωτερικὴ πράξη. Ὡς γνωστὸν ἡ αἰγιαλίτιδα ζώνη τῆς Ἑλλάδος σήμερα φτάνει μόνο τὰ ἕξι ναυτικὰ μίλια. 

Ἂν καὶ οἱ Ἐθνικιστές, ὡς πολιτικὰ ὄντα μὲ γνώση τῶν οὐσιωδῶν πτυχῶν τῆς ἱστορίας καὶ ὄχι ἁπλᾶ κάποιοι γραφιᾶδες τυποκράτες, δὲν προτεραιοποιοῦμε τὴν ἀνάγκη ἐφαρμογῆς τῶν διεθνῶν πρωτοκόλλων, εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ ἐπέκταση στὰ δώδεκα ναυτικὰ μίλια εἶναι ἕνα δικαίωμα ποὺ ἀναγράφεται ρητὰ ὡς ἐθιμικὸ καὶ συμβατικὸ δικαίωμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 τῆς σύμβασης τοῦ "δικαίου τῆς θαλάσσης". Προφανῶς αὐτὸ τὸ ἀπαράδεκτο ψευτορωμαΐικο ποὺ καταδυναστεύει τὸν λαό μας, δὲν ἀσκεῖ αὐτὸ τὸ μεῖζον κυριαρχικὸ δικαίωμα, ἐπικαλούμενο τὴν ἀπειλὴ casus belli (αἰτία πολέμου) ποὺ προβάλλει ἡ τουρκία στὸ συγκεκριμένο ζήτημα. 

Στὴν ἐπιφυλακτικότητα αὐτὴ τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους δυστυχῶς ὑφέρπει ἡ εὐρύτερα ξενόδουλη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἡ ὁποία διαπνέεται ἀπὸ μιὰ ἐξωφρενικὴ λογικὴ ὑποταγῆς. Ἡ δυναμικὴ διεκδίκηση τοῦ δικαιώματος ἐπέκτασης στὰ δώδεκα ναυτικὰ μίλια ἀφ’ ἑνὸς ἑδράζεται στὶς διατάξεις τοῦ ἴδιου τοῦ "διεθνοῦς δικαίου", ἀφ’ ἑτέρου στὴν ἐκ τῶν προτέρων προσφυγὴ τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς στὸ συμβούλιο ἀσφαλείας τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἐνάντια στὸ τουρκικὸ casus belli. 

Ὅλες αὐτὲς οἱ διπλωματικὲς καὶ γεωπολιτικὲς κινήσεις ἀποτελοῦν μιὰ σειρὰ νομικῶν ἐνεργειῶν διεθνὴς ἰσχύος, οἱ ὁποῖες γίνονται πράξη ἀπὸ κυρίαρχα Ἐθνικὰ κράτη στὴν ὑπηρεσία τῆς Πατρίδος καὶ ὄχι προδότες ποὺ διεκδικοῦν δάφνες φιλοτουρκισμοῦ καὶ "εἰρηνικῆς συνύπαρξης" μὲ τοὺς γενοκτόνους τῶν προγόνων μας. Ὡς ἀσήμαντη λεπτομέρεια μπορεῖ νὰ σημειωθεῖ πὼς ἔγκριτοι διεθνολόγοι θεωροῦν ὅτι οἱ τουρκικὲς ἀπαιτήσεις περὶ μὴ ἐπέκτασης τῆς ἑλληνικῆς αἰγιαλίτιδας, στεροῦνται νομικῆς βάσης, καίτοι καμία ἀντίθετη αὐθαίρετη ἄποψη δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπηρεάσει τὶς δικές μας πολιτικὲς βλέψεις ἐπὶ τοῦ ζητήματος. 

Γιὰ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐπέκταση αὐτὴ ποὺ δικαιοῦται τὸ κράτος, χρειάζεται μιὰ σοβαρὴ Ἐθνικὴ ἡγεσία, διότι ἡ ὑπάρχουσα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι κατώτερη τῶν περιστάσεων, ἀποτελεῖ μιὰ «ἑταιρεία» ὑπαλλήλων ὑποταγμένων στὶς ἐπιταγὲς τῶν ἀμερικανοεβραϊκῶν ἀφεντικῶν. Δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονεῖται ἐπίσης ὁ πρωταρχικὸς στόχος τῆς ἀποδέσμευσης τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τοὺς ὑπερεθνικοὺς θεσμοὺς ὑποδούλωσης. Ἡ γραφειοκρατικὴ συμμορία τῶν Βρυξελλῶν, ὁ νατοϊκὸς στρατὸς κατοχῆς ἀλλὰ καὶ ἡ διαπλεκόμενη μὲ τουρκικὰ συμφέροντα ὀλιγαρχικὴ ἐλὶτ ἀποτελοῦν τοὺς κυριότερους βραχίονες ἄσκησης δυναστικῶν πολιτικῶν εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους. 

Εἰς ὅτι ἀφορᾶ τὴν Α.Ο.Ζ. (Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη), τὰ φερέφωνα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐξαπάτησης ἀποφεύγουν νὰ ἀναλύσουν τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ, τί θὰ σήμαινε ἡ ἀνακήρυξή της καὶ ποιά εἶναι τὰ ζωτικῆς σημασίας ὀφέλη ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποκομίσει ἡ Ἑλλὰς πραγματοποιῶντας μιὰ τέτοια γεωπολιτικὴ κίνηση. ΑΟΖ ἀποκαλεῖται ἡ θαλάσσια περιοχή, ἡ νοητὴ ἐκείνη ζώνη, τῆς ὁποίας ἡ ἀνακήρυξη ἀπὸ τὸ παράκτιο κράτος σημαίνει δυνατότητα ἐκμετάλλευσης τοῦ φυσικοῦ πλούτου ποὺ αὐτὴ περιέχει ἐντὸς τῶν ὁρίων της. Βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὴν αἰγιαλίτιδα μὲ πλάτος ἕως καὶ διακόσια ναυτικὰ μίλια ἀπὸ τὶς γραμμὲς βάσεις, ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ μετράται ἡ αἰγιαλίτιδα. Ἐὰν ἐπὶ παραδείγματι ἡ αἰγιαλίτιδα ἔχει καθορισθεῖ στὰ 12 ναυτικὰ μίλια, ἡ ΑΟΖ φθάνει τὰ 188 ναυτικὰ μίλια. Βέβαια εἶναι αὐτονόητο ὅτι στὸ Αἰγαῖο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντληθεῖ τὸ ἀνώτατο ὅριο τῶν διακοσίων ναυτικῶν μιλίων, ἀλλὰ θεσπίζεται μικρότερο εὗρος. 

Ἡ ἐθνικὴ σημασία αὐτοῦ τοῦ νομικοῦ ἐπιχειρήματος ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ δίκαιο τῆς θαλάσσης, ἀπογυμνώνει ὁλοκληρωτικὰ τὴν ἀρνητικὴ στάση τῶν ἡττοπαθῶν πολιτικῶν στὴν διεκδίκηση τοῦ δικαιώματος ἄσκησης κυριαρχικῶν δικαιωμάτων. Ἡ ἀνακήρυξη τῆς ΑΟΖ προϋποθέτει δυναμικὴ κρατικὴ πρωτοβουλία, κάτι ποὺ προβάλλεται ἀπὸ τοὺς τρομολάγνους ὡς "κίνδυνος" νὰ ἐκληφθεῖ ἀπὸ τὴν διεθνῆ κοινὴ γνώμη αὐτὴ ἡ ἐνέργεια ὡς μιὰ "πρόκληση" τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς. 

Τὰ τεράστια οἰκονομικὰ ὀφέλη ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς ΑΟΖ μποροῦν νὰ συναποτελέσουν τμῆμα τῆς λύσης γιὰ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ προβλήματος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Ἑλλὰς ἀποκτᾶ κυριαρχικὰ δικαιώματα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς θαλάσσιας περιοχῆς, ἀλλὰ καὶ διαφόρων μεταλλευμάτων ποὺ βρίσκονται στὸ ὑπέδαφος. Ἄλλη μιὰ πολὺ σημαντικὴ δυνατότητα, ὡς ἀπάντηση στὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν εἶναι καὶ ἡ παραγωγὴ ἐνέργειας ἀπὸ τὰ ὕδατα καὶ τοὺς ἀνέμους. Εἰδικότερα στὴν σύγχρονη συγκυρία κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἐνεργειακὴ πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης εἶναι τραγική, τὸ ζήτημα τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου ἀνακτᾶ τὴν πολύτιμη σημασία ποὺ πάντα εἶχε γιὰ τοὺς πραγματικοὺς Ἕλληνες στὴν πολιτικὴ ἐπικαιρότητα. 

Λαμβάνοντας ὑπόψιν τά, κατὰ καθολικὴ παραδοχὴ ἀκόμα καὶ καθεστωτικῶν ἀκαδημαϊκῶν "εἰδημόνων", πλούσια ἐνεργειακὰ κοιτάσματα τοῦ Αἰγαίου πελάγους, ἰδιαιτέρως νοτίως τῆς Κρήτης, τότε γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ἡ πρόταση τοῦ Ἐθνικιστικοῦ κινήματος περὶ ἐπέκτασης τῶν χωρικῶν ὑδάτων καὶ ἀνακήρυξης τῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης προσκρούει στὶς εἰλημμένες ἀποφάσεις τῶν παγκόσμιων τοκογλύφων περὶ ἐκμετάλλευσης καὶ «συνδιαχείρισης» γιὰ τὸ Αἰγαῖο πέλαγος καὶ τὴν Μεσόγειο ἐν γένει. 

Ὁ Λαϊκὸς Σύνδεσμος, ὄχι τυχαῖα θέτει ὡς προμετωπίδα τῶν ἐθνικῶν θέσεων τοῦ αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς προτάσεις, ἤτοι τὴν ἐπέκταση τῶν ναυτικῶν μιλίων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τήν ἀνακήρυξη τῆς ΑΟΖ, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο ὑπεύθυνα κατέθεσε πρόταση νόμου πρὸ ἕντεκα ἐτῶν κατὰ τὴν κοινοβουλευτική του παρουσία. Αὐτὴ ἡ πάγια θέση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἐδῶ καὶ δεκαετίες μέσῳ ἀρθρογραφίας στὴν ἱστοσελίδα καὶ στὰ ἐπίσημα ὁμώνυμα ἔντυπα τῆς ἐφημερίδας καὶ τοῦ περιοδικοῦ, ἀποτέλεσε μεταγενέστερα ἀντικείμενο πολιτικῆς καπηλείας γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους ἀπὸ διάφορα ψευτοπατριωτικὰ κομματίδια, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν καιροσκόπο πρώην πρωθυπουργὸ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, δίχως βέβαια νὰ σημειώνεται κάποια σχετικὴ πρόοδος. 

Ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου ἀπὸ ἕναν δημόσιο Ἐθνικὸ φορέα στὰ πλαίσια ἑνὸς ἀνεξάρτητου Ἑλληνικοῦ κράτους, πάντοτε σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀπαραίτητων τεχνικῶν μέτρων προστασίας τοῦ θαλάσσιου περιβάλλοντος, εἶναι μιὰ πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεση γιὰ νὰ ἀφήνεται στὰ χέρια τῶν ἀνίκανων ὀσφυοκαμπτῶν τῆς κομματοκρατίας. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, ἴσως δὲν εἶναι καὶ τόσο παράλογος ὁ προβληματισμὸς πολλῶν γνήσια ἀνησυχούντων Ἑλλήνων, πὼς ἡ ἐξόρυξη τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου ἔξω ἀπὸ τὸ πλαίσιο μιᾶς στιβαρῆς ἐθνικιστικῆς κυβέρνησης θὰ κατευθυνόταν μετὰ βεβαιότητος στὴν ἀποπληρωμὴ ληστρικῶν μνημονιακῶν τοκοχρεολυσίων, τὸν ἀθέμιτο πλουτισμὸ κάποιων πολυεθνικῶν καρτέλ, ἀλλὰ καὶ τὴν συνέχιση παροχῆς ἐπιδομάτων στοὺς εἰσβολεῖς λαθρομετανάστες. 

Ὁ φυσικὸς πλοῦτος τῆς Ἐλλάδoς, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἐθνῶν τῆς Γῆς, διαχρονικὰ ἀποτελεῖ στόχος τῶν ἀμερικανοσιωνιστικῶν ἁρπακτικῶν. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς τούρκους οἱ ὁποῖοι τὸν ὀρέγονται, ἀποτελοῦν τὴν ἐναλλακτικὴ λύση μετά τα κοιτασμάτα στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ γιὰ τοὺς πετρελαιάδες πλουτοκράτες. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν ἔχει ἐκκινηθεῖ ἀκόμη, ἐδῶ καὶ πολλὰ συναπτὰ ἔτη, κάποια διαδικασία ἐξόρυξης. Διότι οἱ μεταπολιτευτικὲς κυβερνήσεις δὲν δροῦν πρὸς ὄφελος τοῦ Ἔθνους, ἀλλὰ ἀπεργάζονται τὴν διάλυση τοῦ δρῶντας ὑπὲρ τῶν δυναστῶν τοῦ Ἔθνους. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ κατάπτυστη δήλωση πρὸ ἐλάχιστων ἐτῶν τοῦ τότε ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν Νίκου Δένδια, "καθησυχάζοντας" μὲ πᾶσα δουλοπρέπεια τοὺς σαουδάραβες βαρώνους καὶ τὰ δυτικὰ λόμπι πὼς «δὲν θὰ μετατραπεῖ τὸ Αἰγαῖο σὲ κόλπο τοῦ Μεξικοῦ». 

Ὡς Χρυσαυγίτες ὑφιστάμεθα τὶς γνωστὲς ἀνηλεεῖς πολιτικὲς διώξεις τῶν τελευταίων ἐτῶν ἔχοντας πλήρη συνείδηση τῶν Ἰδεῶν καὶ τῶν θέσεων ποὺ πρεσβεύουμε. Ποιά ἄλλη μοῖρα θὰ μποροῦσε νὰ συνοδεύσει τὸ πεπρωμένο τῶν Ἐθνικιστῶν ἐπαναστατῶν, ὅταν ὡς ἀμύντορες τοῦ Ἑλληνισμοῦ διεξάγουν μιὰ πολυμέτωπη μάχη γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῆς Ἐθνικῆς Ἀνεξαρτησίας, ἐνάντια στὸ ντόπιο καὶ τὸ ξένο κοινωνικοοικονομικὸ καὶ πολιτικὸ κατεστημένο; 

Στὴν ἀπαίτηση κάθε εἴδους ἐπιβουλέα περὶ ἀποστρατιωτικοποίησης τῶν νησιῶν μας καὶ παραχωρήσεως γῆς καὶ ὕδατος, ἀποτελεῖ ἐθνικὸ χρέος ἡ οὐσιώδης ὑπερασπιστικὴ παρέμβαση τῶν πραγματικῶν Ἑλλήνων πατριωτῶν, γιὰ ἕνα Αἰγαῖο Πέλαγος ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει γιὰ πάντα Ἑλληνικό! 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2023/12/10/15/160334/