ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ : Η ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

 Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μνημειώδη ὁμιλία τοῦ Ἀλεξὰντρ Σολζενίτσιν στὸ Χάρβαρντ τὸ 1978: 

Ὁ καθένας στὴν Δύση λειτουργεῖ στὸ ἀκραῖο ὅριο αὐτῶν τῶν νομικῶν πλαισίων. Μιὰ πετρελαϊκὴ ἑταιρεία εἶναι νομικὰ ἀψεγάδιαστη ὅταν ἀγοράζει μιὰ ἐφεύρεση ἑνὸς νέου τύπου ἐνέργειας γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὴ χρήση της. Ἕνας παραγωγὸς τροφίμων εἶναι νομικὰ ἄσπιλος ὅταν δηλητηριάζει τὸ προϊόν του γιὰ νὰ τὸ κάνει νὰ διαρκεῖ περισσότερο: ἐξάλλου, ὁ κόσμος εἶναι ἐλεύθερος νὰ μὴν τὸ ἀγοράσει. 

Ἔχω περάσει ὁλόκληρη τὴ ζωή μου σὲ κομμουνιστικὸ καθεστώς, καὶ θὰ σᾶς πῶ ὅτι μιὰ κοινωνία χωρὶς καμία ἀντικειμενικὴ νομικὴ κλίμακα εἶναι στ’ ἀλήθεια τρομερή. Ὅμως μιὰ κοινωνία μὲ μόνη κλίμακα τὴν νομικὴ δὲν εἶναι κι αὐτὴ ἐντελῶς ἄξια τοῦ ἀνθρώπου. 

Μιὰ κοινωνία ποὺ βασίζεται στὸ γράμμα τοῦ νόμου καὶ ποτὲ δὲν φθάνει ψηλότερα, πολὺ λίγο ἐκμεταλλεύεται τὸ ὑψηλὸ ἐπίπεδο τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. Τὸ γράμμα τοῦ νόμου εἶναι ὑπερβολικὰ ψυχρὸ καὶ τυπικὸ γιὰ νὰ ἔχει εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὴν κοινωνία. 

Ὅταν ὁ ἱστὸς τῆς ζωῆς ὑφαίνεται μὲ νομικίστικες σχέσεις, ὑπάρχει μιὰ ἀτμόσφαιρα ἠθικῆς μετριότητας ποὺ παραλύει τις εὐγενέστερες ὁρμὲς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ θὰ εἶναι ἁπλῶς ἀδύνατο νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς δοκιμασίες τοῦ ἀπειλητικοῦ αὐτοῦ αἰῶνα μὲ μόνο στήριγμα μιὰ νομικίστικη δομή. 

Στὴ σημερινὴ Δυτικὴ κοινωνία ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἀνισότητα τῆς ἐλευθερίας νὰ κάνεις τὸ καλὸ καὶ τῆς ἐλευθερίας νὰ κάνεις τὸ κακό. 

Ἕνας πολιτικὸς ποὺ θέλει νὰ ἐπιτύχει κάτι σπουδαῖο καὶ πολὺ δημιουργικὸ γιὰ τὴ χώρα του θὰ πρέπει νὰ κινηθεῖ μὲ προσοχή, ἀκόμη καὶ μὲ φόβο: ὑπάρχουν χιλιάδες βιαστικοὶ καὶ ἀνεύθυνοι ἐπικριτὲς γύρω του, τὸ κοινοβούλιο καὶ ὁ τύπος συνεχῶς τὸν ἀντικρούουν. Καθὼς προχωρεῖ μπροστά, θὰ πρέπει νὰ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ κάθε βῆμα του εἶναι στέρεο καὶ ἀπόλυτα ἄψογο. Μάλιστα ἕνα ἐξαιρετικὸ καὶ ἰδιαίτερα χαρισματικὸ πρόσωπο ποὺ ἔχει κατὰ νοὺν ἀσυνήθιστες καὶ ἀπροσδόκητες πρωτοβουλίες σπάνια βρίσκει τὴν εὐκαιρία νὰ τὶς ὑποστηρίξει: ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀκόμη θὰ τοῦ στήσουν δεκάδες παγίδες. 

Ἔτσι ἡ μετριότητα θριαμβεύει μὲ τὴ δικαιολογία τῶν περιορισμῶν ποὺ ἐπιβάλλει ἡ δημοκρατία. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/06/22/14/171005/