ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ!

 Σὰν σήμερα τὸ 1849 φεύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ ὁ Ἥρωας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα, Νικηταρὰς ὁ Τουρκοφάγος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ πολλάκις διακρίθηκε γιὰ τὴν μαχητικότητά του καὶ τὴν ἱερὰ μανία μὲ τὴν ὁποία πολεμοῦσε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Προδομένος καὶ παραμελημένος, ὅπως πολλοὶ μεγάλοι ἄνδρες μέχρι σήμερα – ἀπὸ τὸ ἑλλαδικὸ καὶ τότε νεοσύστατο, ἀλλὰ πάντα ὑπὸ κατοχή – κράτος, ὁ Νικηταρὰς ἔφτασε μέχρι τὸ σημεῖο νὰ καταστεῖ ζητιάνος καὶ τυφλὸς ἀπὸ τὶς διώξεις ποὺ τοῦ ἐπεφύλαξε ἡ κυβέρνηση τοῦ Βασιλέα Ὄθωνα. 

Ὁ Νικηταρὰς φυλακίστηκε τὸ 1839 μὲ τὴν ἀνυπόστατη κατηγορία ὅτι ἐπιθυμοῦσε τὴν ἀντικατάσταση τοῦ Ὄθωνα ἀπὸ ἕναν Ρῶσο πρίγκιπα. Παρέμεινε στὴν φυλακὴ ἐπὶ δεκαοκτὼ μῆνες ὅπου καὶ ἔχασε τὴν ὅραση του ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ τὸ ζάχαρο ἀπὸ τὸ ποῖο ἔπασχε. Στὴν συνέχεια τοῦ δόθηκε μία «ἄδεια ἐπαιτείας», ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ζητιανεύει στὸν ναὸ τῆς Εὐαγγελίστριας κάθε Παρασκευή. Μετὰ τὸ 1843 τοῦ δόθηκε μιὰ πενιχρὴ σύνταξη, ἡ ὁποία δὲν ἀρκοῦσε οὔτε κἂν γιὰ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσει τὴν ἀξιοπρεπῆ διαβίωση. 

Μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἐταιρία στὶς 18 Ὀκτωβρίου τοῦ 1818 καὶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 1821 εἰσῆλθε στὴν Καλαμάτα μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στρατιωτικοὺς ἀρχηγούς, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες πράξεις τῆς Ἐπαναστάσεως. Πῆρε μέρος στὴν μάχη του Βαλτετσίου καὶ τὴν μάχη των Δολιανῶν, ὅπου μὲ μιὰ ἰσχνὴ δύναμη διακοσίων ἀνδρῶν, κατάφερε νὰ ἀποκρούσει χιλιάδες τούρκους, κερδίζοντας ἔτσι τὸ προσωνύμιο τοῦ Τουρκοφάγου. Οἱ συγκεκριμένες μάχες ἀποτέλεσαν τὸ οὐσιαστικὸ προοίμιο τῆς Ἅλωσης τῆς Τριπολιτσάς, ἕναν σταθμὸ γιὰ τὴν ἑδραίωση καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν ὁποία ὄχι μόνο πῆρε μέρος ὁ Νικηταράς, ἀλλὰ καὶ διέπρεψε. 

Στὶς 26 Ἰουλίου τοῦ 1822 οἱ τοῦρκοι ἀρχίζουν νὰ μπαίνουν στὰ στενά των Δερβενακίων καὶ ἡ θηριώδης σὲ μέγεθος στρατιά του Δράμαλη ἀπειλεῖ νὰ πνίξει τὴν Ἐπανάσταση. Μετὰ ἀπὸ λίγο ἄρχισαν νὰ δέχονται πυρὰ ἀπὸ τὸν Ἀντώνη Κολοκοτρώνη καὶ τοὺς ἄνδρες του. Ἐν τέλει ὀπισθοχώρησαν καὶ ἀποφάσισαν νὰ πάρουν τὸ πέρασμα πρὸς τὸν Ἅγιο Σώστη. Ὅμως ὁ Νικηταρὰς καὶ ὁ Παπαφλέσσας εἶχαν ἤδη εἰδοποιηθεῖ καὶ βρίσκονταν στὴν περιοχή. Ἡ τουρκικὴ πομπὴ βρέθηκε περικυκλωμένη καὶ ὑπὸ διασταυρούμενα πυρά. Ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ βρισκόταν ὁ Νικηταρὰς καὶ ὁ Παπαφλέσσας καὶ ἀπὸ τὰ δυτικὰ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἀντώνη Κολοκοτρώνη. 

Οἱ τοῦρκοι πέφτουν ἐνώπιον τῆς ἱερᾶς μανίας τῶν Ἑλλήνων ποὺ πολεμᾶνε γιὰ Πατρίδα, Πίστη καὶ Ἐλευθερία. Ἡ νύχτα ἔσωσε τοὺς τούρκους, οἱ ὁποῖοι μέχρι ἐκείνη τὴν ὥρα εἶχαν μετρήσει ἤδη περισσότερους ἀπὸ τέσσερις χιλιάδες νεκροὺς καὶ ἡ στρατιά του Δράμαλη διασπάστηκε, μὲ λίγους νὰ καταφέρνουν νὰ φτάσουν στὴν Κόρινθο καὶ τὸ κύριο μέρος τοῦ στρατεύματος νὰ ἐπιστρέφει στὴν Τίρυνθα. 

Δυὸ μέρες μετὰ στὶς 28 Ἰουλίου, ὁ Δράμαλης ἐπεχείρησε γιὰ δεύτερη φορὰ νὰ φτάσει στὴν Κόρινθο, ὅμως γνώρισε ἄλλη μιὰ πανωλεθρία, μικρότερης βέβαια ἐμβέλειας καὶ ἐν τέλει ἀποκλείστηκε στὴν Κόρινθο, ὅπου βρῆκε τὸ ἁρμόζον τέλος του μαζὶ μὲ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς στρατιᾶς του, ὑποκύπτοντας στὴν πεῖνα καὶ τὶς ἀρρώστιες. Σὲ κεντρικὴ μορφὴ τῆς μάχης των Δερβενακίων ἀναδείχθηκε ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ὁ ἐπονομαζόμενος καὶ Νικηταρὰς ὁ Τουρκοφάγος. Στὴν μάχη αὐτὴν σύμφωνα μὲ ἱστορικὲς πηγές, ἔσπασε τρία σπαθιὰ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μάχης σκοτώνοντας τούρκους, ἐνῷ στὸ τέλος τῆς μάχης τὸ χέρι του εἶχε ἀγκυλωθεῖ καὶ δὲν ἄφηνε μὲ κανέναν τρόπο τὸ σπαθί. 

Αὐτὸ τὸ σπαθὶ ὑπῆρξε καὶ ὁ τελευταῖος πλειοδότης ὅταν τό, στὴν πραγματικότητα πάντοτε ἀνελεύθερο, ἑλλαδικὸ κράτος ἔβαλε σὲ πλειστηριασμὸ τὸ σπίτι τοῦ Ἥρωα Νικηταρά, ὁ ὁποῖος πέθανε πάμπτωχος. Στὶς 24 Ἰουλίου 1825 ἕνα ἔγγραφο ὑποθήκευε τὴν ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους στὴν δικαιοδοσία τῆς Μεγάλης Βρετανίας. Αὐτὸ τὸ ἔγγραφο δὲν τὸ ὑπέγραψαν ὁ Ὑψηλάντης καὶ ὁ Νικηταράς. Ὁ μὲν πρῶτος τέθηκε γρήγορα στὸ περιθώριο καὶ ὁ δεύτερος εἶχε τὴν μοῖρα ποὺ προαναφέρθηκε. Ἡ ἐποχὴ τῆς ξενοκρατίας εἶχε ξεκινήσει καὶ κρατάει μέχρι τὶς ἡμέρες μας. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2024/09/25/08/165633/