ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!

 Οἱ ρίζες τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ ἀκόμη καὶ σήμερα πιστεύω πὼς δὲν ἔχουν ξεκαθαριστεῖ καὶ οἱ παρανοήσεις καὶ παρερμηνεῖες ὅρων, δογμάτων καὶ ἀξιῶν ἀποτελοῦν τὴν βασικὴ αἰτία πολλῶν δυσάρεστων καταστάσεων. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ μιλήσω γιὰ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται Ἑλληνικότης καὶ ποὺ ἀποτελεῖ, ἐὰν θέλετε, αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ ὑπαρξιακὸ πρόβλημα τοῦ σημερινοῦ ἑλληνισμοῦ. Τί εἶναι ὁ ἑλληνισμός; Εἶναι κίνημα πνευματικό; Κίνημα Ἰδεολογικό, κίνημα θρησκευτικό; Ἢ ἡ ἐθνικὴ ταυτότητα μιᾶς Φυλῆς μέσα ἀπὸ τὴν διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας; Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ θέμα δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει ἑνιαία γνώμη σὲ αὐτοὺς ποὺ κατὰ δήλωσή τους σκέπτονται ἐθνικά, ὅπως καὶ δὲν ὑπάρχει ἑνιαία γνώμη καὶ ἑρμηνεία τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ἡ ἀπαραίτητη ἑρμηνεία τοῦ παρελθόντος ποὺ εἶναι καὶ ἡ κλεῖδα γιὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος. 

Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μιλάει γιὰ ἑλληνικὸ ἐθνικισμό, γιὰ Ἀρχαία Σπάρτη, γιὰ Παρθενῶνες καὶ Μαραθῶνες καὶ νὰ μὴν δέχεται ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι ἀπόγονοι τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀλλὰ νὰ λέει ὅτι ἁπλᾶ λόγῳ ἱστορικῶν περιστάσεων ζοῦμε στὸν ἴδιο τόπο καὶ μιλοῦμε τὴν ἴδια γλῶσσα μὲ τὸν μεγάλο ἐκεῖνο λαό! Δὲν μποροῦμε ταυτόχρονα νὰ κατηγοροῦμε τὸν Φαλμεράγιερ σὰν ἀρνητὴ τῆς συνεχείας τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς καὶ ταυτόχρονα νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ χωρὶς νὰ τὸν ἐννοοῦμε σὰν Φυλή. Ἡ ἔννοια τῆς ἐθνικότητος ὅπως αὐτὴ προέκυψε ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ ὁ πατριωτισμὸς τῆς δεδομένης ἱστορικῆς στιγμῆς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει σχέση μὲ τὸν δικό μας ἐθνικισμό, οὔτε καὶ μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε τὰ χίλια χρόνια ἑλληνικῆς ἱστορίας στὴν διάρκεια τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως βασιζόμενοι στὸ γεγονὸς ὅτι ἀφ’ ἑνὸς μὲν συνδετικὸς κρίκος τοῦ κράτους αὐτοῦ ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ὅτι μέσα στὰ πλαίσια τοῦ κράτους αὐτοῦ ζοῦσαν καὶ ἄλλοι λαοί, ποὺ συνεπορεύθησαν μαζί μας ἱστορικὰ γιὰ πολλοὺς αἰῶνες. 

Τὰ πράγματα πιστεύω πὼς ξεκαθαρίζουν στοὺς τελευταίους αἰῶνες τῆς Αὐτοκρατορίας μας ὅταν στὸ δεσποτᾶτο του Μορέως ξαναγεννιέται ξεκάθαρη ἡ ἑλληνικὴ συνείδηση γιὰ νὰ μεταλαμπαδευθεῖ στὴν συνέχεια στὴν Κωνσταντινούπολη τῶν Παλαιολόγων. Ὅμως, φρονῶ ὅτι στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχει γραφεῖ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ ἡ μόνη φιλότιμη προσπάθεια πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἦταν αὐτὴ τοῦ Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου ποὺ προσεγγίζει περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη τὴν ἐθνικὴ ἀλήθεια. Καὶ πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει γραφεῖ ἡ ἀληθινὴ ἱστορία τῶν χιλιάδων ἐτῶν τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους μας, ὅταν βλέπουμε τὶς διαστρεβλώσεις σὲ ὅσα ἔχουν συμβεῖ στὸν λαό μας τοὺς τελευταίους δύο αἰῶνες, στὴν διάρκεια, δηλαδή, τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ἱστορίας. 

Ἐὰν θέλουμε νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς καὶ ἀντικειμενικοὶ αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται νέο ἑλληνικὸ κράτος δὲν ἦταν καὶ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ ἕνα προτεκτορᾶτο τῶν μεγάλων δυνάμεων, ποὺ ἀναζητᾶ συνεχῶς τὴν ἐθνική του ταυτότητα καὶ τὴν ἐθνική του ἰσχὺ καὶ ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχει κατορθώσει νὰ κατακτήσει. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἀκόμη τῶν περιφήμων δανείων τοῦ ἀγῶνος, ποὺ ποτὲ δὲν λάβαμε καὶ ποὺ ξεπληρώναμε στὴν Ἀγγλία γιὰ 150 ὁλόκληρα χρόνια μέχρι τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τὸ 1922, τὴν τραγωδία τῶν ἐτῶν 1940–1949 καὶ ἐκείνη τῆς Κύπρου τὸ 1974, κανεὶς δὲν ἔχει βρεθεῖ γιὰ νὰ μιλήσει μὲ τὴν γλῶσσα τῆς ἀλήθειας στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ νὰ πεῖ ξεκάθαρα πὼς ἔχουν τὰ πράγματα. Ἡ ξενοκρατία καὶ ὁ διχασμὸς ἐπικρατοῦσαν καὶ ἐπικρατοῦν μέχρι τὶς μέρες μας ἀπὸ τὴν μία ἕως τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας καὶ ἀπὸ τὸ ἕνα ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος. 

Μέσα λοιπόν, σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα καὶ μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα καλούμαστε νὰ καθορίσουμε τὸ στίγμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαϊκοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἐθνικιστικοῦ κινήματος. Ἕνα στίγμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὔτε ἄσπρο, οὔτε μαῦρο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κατατάξει αὐτοὺς ποὺ πραγματικὰ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἐκ τῶν προτέρων σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς γνωστὲς πολιτικὲς παρατάξεις. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/09/06/16/172659/